II SAB/Sz 3/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi T. B. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania karty pobytu I. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w podjęciu czynności w sprawie wydania karty pobytu, II. stwierdza, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. umarza postępowanie w sprawie zobowiązania Wojewody do wydania karty pobytu skarżącej T. B., IV. w pozostałym zakresie oddala skargę, V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej T. B. kwotę [...]([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z [...] grudnia 2021 r. T. B. (dalej powoływana jako: Skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wojewody (dalej: Wojewoda) w sprawie wydania karty pobytu po uzyskaniu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej domagając się: 1. stwierdzenia bezczynności organu, ewentualnie stwierdzenia, że organ przewlekle prowadzi postępowanie w przedmiocie wydania karty pobytu po uzyskaniu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2. stwierdzenia, że bezczynność (ewentualnie, przewlekłe prowadzenie postępowania) ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. przyznania od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 P.p.s.a, 4. zobowiązania Wojewody do wydania karty pobytu po uzyskaniu ww. zezwolenia w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, 5. zasądzenia od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. udzielił jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od powyższego rozstrzygnięcia w dniu [...] stycznia 2021 r. Skarżąca wniosła odwołanie, po którego rozpatrzeniu, decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zmienił rozstrzygnięcie Wojewody. Wobec powyższego, za pośrednictwem platformy ePUAP, w dniu [...] lipca 2021 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem zawierającym dokumenty niezbędne dla procesu personalizacji karty, (w tym: dowód uiszczenia opłaty za kartę pobytu, oświadczenie o wydrukowaniu karty bez zamieszenia na niej adresu zameldowania). Celem odbioru karty pobytu, po uprzedniej rezerwacji wizyty internetowej do kolejki, Skarżąca zgłosiła się do urzędu w dniu [...] sierpnia 2021 r., a potem w dniu [...] września 2021 r. Pracownicy urzędu stwierdzali wówczas niemożność wydania karty. Skarżąca podkreśliła, że w świetle przepisów ustawy o cudzoziemcach, karta pobytu jest wydawana bezpośrednio po udzieleniu przez organ zezwolenia na określony rodzaj pobytu cudzoziemca. Przygotowanie mające na celu jej wyrobienie nie wiąże się przy tym z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego a ogranicza się wyłącznie do sprawdzenia prawidłowości złożenia wniosku i uiszczenia opłaty, a następnie dokonania personalizacji dokumentu. Takie procedury nie należą do spraw skomplikowanych. W odpowiedzi na powyższą skargę, pismem z [...] stycznia 2022 r., Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, iż w dotychczasowym toku sprawy w dniu [...] sierpnia 2019 r., strona wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy. Decyzją z [...] grudnia 2020 r., Wojewoda na podstawie art. 98 ust. 2 w zw. z art. 114 ust. i r. ust. 3 pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach udzielił Skarżącej wnioskowanego zezwolenia w celu wykonywania pracy do [...] grudnia 2023 r. Od powyższego rozstrzygnięcia, w dniu [...] stycznia 2021 r. strona złożyła, za pośrednictwem Wojewody odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Decyzją z [...] czerwca 2021 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia warunków wykonywania pracy utrzymując w mocy zaskarżona decyzję w pozostałej części. O wydaniu powyższego rozstrzygnięcia Urząd do Spraw Cudzoziemców zawiadomił organ I instancji, pismem z [...] czerwca 2021 r. (wpływ do urzędu [...] lipca 2021 r.). W piśmie tym poinformował, że oryginały akt Wojewody zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku ze złożoną przez stronę skargą na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu [...] lipca 2021 r. Skarżąca za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej, przesłała kserokopię dowodu wniesienia opłaty oraz oświadczenie dotyczące zamieszczenia na karcie adnotacji dotyczącej jej miejsca zamieszkania. W dniu [...] listopada 2021 r. (niedziela), za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej, strona złożyła do Wojewody ponaglenie w formie dokumentu elektronicznego. Ponaglenie to zostało odebrane [...] listopada 2021 r. i przesłane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Kolejno pismem z [...] października 2021 r. (wpływ do urzędu w dniu [...] listopada 2021 r.) w związku z zakończeniem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, Urząd do Spraw Cudzoziemców zwrócił akta sprawy Wojewodzie. Skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wydania karty pobytu strona złożyła [...] grudnia 2021 r., za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej Wojewody w formie dokumentu elektronicznego. Odnosząc się do zasadności zgłoszonych w skardze zarzutów Wojewoda wyjaśnił, iż będące przedmiotem skargi wydanie karty pobytu jest czynnością materialno-techniczną. Przygotowanie mające na celu jej wyrobienie nie wiąże się przy tym z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego, a ogranicza się wyłącznie do sprawdzenia prawidłowości uiszczonej opłaty, a następnie dokonania personalizacji dokumentu. Oddzielić należy w tych okolicznościach samo zlecenie wyprodukowania dokonywane przez organ oraz następnie jej "fizyczne wyprodukowanie", które dokonuje każdorazowo CPD MSWiA. Proces personalizacji dokumentów rozpoczyna się od wykonania w systemie teleinformatycznym zlecenia przekazującego zapisane już w procesie przyjęcia wniosku, dane alfanumeryczne oraz dwie cechy biometryczne (zdjęcie i odciski linii papilarnych). Dopiero wówczas zlecenie może być przekazane do CPD MSWiA. W niniejszej sprawie nie było możliwe dokonanie "zlecenia" realizacji karty do CPD w lipcu 2021 r., kiedy to Skarżąca przesłała dowód opłaty za wydanie karty, gdyż organ I instancji nie posiadał akt sprawy i nie mógł dokonać czynności związanych z wykonaniem zlecenia (ponowny skan podpisu i zdjęcia). Akta sprawy, do których załączone były zdjęcia oraz podpis cudzoziemki, wpłynęły do urzędu [...] listopada 2021 r. zaś do Wydziału Spraw Obywatelskich dopiero w dniu [...] listopada 2021 r. Akta te, wskutek wniesionej przez cudzoziemkę skargi na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców były w dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który po zakończeniu postępowania przekazał je do Urzędu do Spraw Cudzoziemców a ten, dopiero dniu [...] listopada 2021 r., wysłał je do urzędu wojewódzkiego. Zdaniem Wojewody, skoro akta sprawy wpłynęły do urzędu w dniu [...] listopada 2021 r., dopiero wówczas stało się możliwe wykonanie zlecenia realizacji karty (ponowne zeskanowanie do systemu POBYT zdjęcia i podpisu) i to od tej daty należy liczyć termin 1 miesiąca, dla czynności materialno-technicznej polegającej na wydaniu karty pobytu cudzoziemcowi tj. ostatecznym odbiorze karty pobytu. Tak zakreślony termin upływał [...] grudnia 2021 r. Jak wywiedziono Skarżąca została poinformowana o powodach braku możliwości wydania karty pobytu w dniach [...] lipca 2021 r. oraz w sierpniu i we wrześniu 2021 r. podczas wizyty w urzędzie. Natomiast w dniu [...] grudnia 2021 r. cudzoziemka została powiadomiona za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej o możliwości odbioru karty pobytu. Skarżąca odebrała kartę pobytu dopiero w dniu [...] grudnia 2021 r. Zdaniem Wojewody oznacza to, że od dnia "wszczęcia" postępowania w sprawie wydania karty pobytu, tj. od dnia wpływu akt do urzędu wojewódzkiego, co miało miejsce w dniu [...] listopada 2021 r., do dnia zawiadomienia o możliwości odbioru dokumentu (karty pobytu) w dniu [...] grudnia 2021 r. upłynął niecały miesiąc. Załatwienie sprawy nastąpiło zatem w terminie zakreślonym przez ustawodawcę w art. 35 § 3 k.p.a. dla spraw nieskomplikowanych. Nie ulega, wobec tego wątpliwości, że Wojewoda nie dopuścił się zarzucanej mu przez Skarżącą bezczynności w przedmiocie realizacji karty pobytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na podstawie art. 119 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej powoływanej jako: P.p.s.a.) niniejsza sprawa, jako dotycząca bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody w zakresie wydania karty pobytu na podstawie stosownej decyzji administracyjnej, zmienionej w części dotyczącej określenia warunków wykonywania pracy decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2021 r., wydaną w postępowaniu odwoławczym. W sprawie jest bezspornym, iż wiedzę o wydaniu decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy Wojewoda powziął w dniu [...] lipca 2021 r. W powyższej dacie wpłynął do kancelarii organu odpis decyzji wraz z pismem z [...] czerwca 2021 r., w którym organ wyższego stopnia informował Wojewodę, iż w związku ze złożoną przez cudzoziemkę skargą na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oryginały akt Wojewody zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie jest też sporne, iż przedmiotowe oryginały akt administracyjnych zostały zwrócone Wojewodzie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z dnia [...] października 2021 r., które wpłynęło do kancelarii Wojewody w dniu [...] listopada 2021 r. W powyższym zakresie organ stoi na stanowisku, iż termin, w którym był on zobowiązany do wykonania decyzji ostatecznej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców należy liczyć dopiero od daty zwrotu oryginałów akt przez organ odwoławczy. W takim zaś przypadku, skoro [...] grudnia 2021 r. Wojewoda środkami komunikacji elektronicznej powiadomił Skarżącą o możliwości odbioru karty pobytu w Punkcie Obsługi Cudzoziemców, załatwienie sprawy nastąpiło w terminie zakreślonym przez ustawodawcę w art. 35 § 3 k.p.a. dla spraw nieskomplikowanych. W piśmiennictwie prawniczym wskazuje się, że aby móc zakwalifikować daną czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a, czynność ta musi spełniać następujące kryteria: nie może stanowić decyzji ani postanowienia, mieć indywidulany i publicznoprawny charakter (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 22-23). W ocenie Sądu czynność wydania karty pobytu spełnia wszelkie te kryteria, bowiem nie stanowi decyzji czy postanowienia, ma charakter indywidualny bowiem dotyczy realizacji uprawnienia konkretnego cudzoziemca, a także ma charakter publicznoprawny – obowiązek jej podjęcia wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa (przepisów z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 z późn. zm., dalej: u.o.c.) i po wydaniu odnosi skutek publiczny. Na poparcie tego stanowisko wskazać trzeba na poglądy w doktrynie – które Sąd w niniejszym składzie podziela – że przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. "nie zawęża zakresu pojęcia «aktów lub czynności» jedynie do takich przejawów działalności administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków powstałych ex lege". Pojęcie to – jak wskazano - obejmuje również akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z aktów je konkretyzujących np. uchwały, decyzji (M. Bogusz, Glosa do postanowienia WSA w Bydgoszczy z 15 lipca 2005 r., II SAB/Bd 23/04, sygn. OSP 2006/3, s. 141, Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, art. 3, Lex/el 2019). Wobec tego powyższe stanowisko może mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, bo odnosi się do czynności organu dotyczącej realizacji uprawnienia wynikającego z decyzji udzielającej Skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy. Pogląd ten zaakceptował WSA we Wrocławiu, wyrok z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. III SAB/Wr 933/19). W świetle powyższego wydanie karty pobytu jako czynność materialno – techniczną jak najbardziej należy uznać, za czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a w konsekwencji uznać, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w podjęciu takiej czynności jest dopuszczalna. Taka skarga stanowi bowiem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. Zatem, w ocenie Sądu, Wojewoda co do zasady prawidłowo wskazuje, iż skarga dotyczy czynności materialno – technicznej. Jednak konsekwentne przyjęcie powyższego stanowiska sprawia, iż nie jest prawidłowe ustalanie terminu na wykonanie takiej czynności na zasadach określonych w art. 35 k.p.a. Określone w tym przepisie terminy dotyczą załatwiania spraw administracyjnych rozstrzyganych formie aktu administracyjnego (decyzji lub postanowienia). Obowiązek wydania Skarżącej karty pobytu wynika z przepisów u.o.c. I tak, zgodnie z art. 240 u.o.c. kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono m.in. zezwolenia na pobyt czasowy (ust. 1). Pierwsza karta pobytu – myśl art. 229 u.o.c. w związku z art. 3 pkt 11 c u.o.c. – jest wydawana bezpośrednio po udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo po uzyskaniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej. Stosownie zaś do art. 245 ust. 1 u.o.c. kartę pobytu wydaje lub odmawia jej wydania wojewoda, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Natomiast, w świetle ust. 8 art. 245 u.o.c. w przypadku, gdy zezwolenia na pobyt czasowy udzielił szef urzędu (tak jak w niniejszej sprawie) lub gdy szef urzędu wydał decyzję o wydaniu albo wymianie karty pobytu, kartę pobytu wydaje lub wymienia odpowiednio organ, o którym mowa w ust. 1 lub 2, który orzekał w tych sprawach w pierwszej instancji. Wobec treści powyższych przepisów Wojewoda miał obowiązek podjęcia czynności w sprawie spersonalizowania karty pobytu po tym jak uzyskał informację od szefa urzędu, że organ ten udzielił Skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski, a tym samym rolą Wojewody było umożliwienie wykonywania uprawnienia, które Skarżąca nabyła uzyskując decyzję ostateczną. Warto zauważyć, że wydana karta pobytu - w świetle art. 242 u.o.c. - w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Przepisy u.o.c. (ani też inne przepisy) nie określają terminu, kiedy wojewoda ma podjąć czynność dotyczącą wydania karty pobytu, co nie oznacza, że organ zwolniony jest z podejmowania czynności w tej sprawie w ogóle, bądź podejmowania ich w nadmiernie długim czasie od udzielenia uprawnionemu podmiotowi zezwolenia na pobyt czasowy. W takiej sytuacji należy odwołać się w tym zakresie do ogólnych przepisów, tj. art. 12 § 1-2 K.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy oraz że sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień powinny być załatwiane niezwłocznie Z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców została doręczona Wojewodzie w dniu [...] lipca 2021 r. (k. 118 akt administracyjnych). W tej samej dacie organ został poinformowany, że akta administracyjne I instancji zostały przekazane do Sądu w związku ze złożoną skargą na bezczynność szefa urzędu w sprawie rozpatrzenia odwołania. Organ mimo wiedzy w powyższym przedmiocie nie podejmował żadnych czynności w sprawie wydania karty pobytu (jej spersonalizowania) i biernie oczekiwał na zwrot akt przez organ odwoławczy. Mając na względzie powyżej opisany przebieg podejmowanych czynności należy wskazać, że organ – co prawda nie był związany żadnym przepisem u.o.c., który określałby w jakim terminie ma dokonać wydania karty pobytu nie mniej jak już wcześniej wskazano organ winien działać w tym zakresie, zwłaszcza jak twierdzi, że jest to tylko czynność materialno – techniczna, w myśl przepisów ogólnych zawartych w art. 12 § 1 k.p.a. wnikliwie i szybko, a sprawę powinien załatwić niezwłocznie. Taki sposób działania organów administracji publicznej, gdzie brak jest przepisów regulujących termin na podjęcie danej czynności np. w postępowaniu wpadkowym (w zakresie udostępniania akt) wskazuje NSA w orzeczeniach (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt II OSK 958/21, wyrok z 13 października 2021 r., sygn. II OSK 311/21). Sąd wskazuje, że w okolicznościach niniejszej sprawy maksymalny termin na wydanie karty pobytu (tj. podjęcie czynności w sprawie spersonalizowania karty pobytu i jej fizyczne doręczenie Skarżącej) można wywnioskować poprzez dokonanie wykładni celowościowej i zastosowanie per analogiam art. 230 ust. 2 u.o.c., który stanowi, że wniosek o wydanie kolejnej karty pobytu należy złożyć co najmniej na 30 dni przed końcem ważności karty, co wskazuje, że ustawodawca dał właśnie tyle czasu organowi na podjęcie czynności na wydanie nowej karty cudzoziemcowi. Zatem w ocenie Sądu odpowiednim terminem na podjęcie czynności w sprawie spersonalizowania karty pobytu winien być termin "niezwłocznie", nie później jednak niż w terminie 30 dni. Nie oznacza to jednak, że organ powinien czekać z podjęciem jakiejkolwiek czynności w takiej sprawie do 30. dnia, raczej ten termin należy uznać za maksymalny do załatwienia całkowicie sprawy, tj. podjęcia czynności spersonalizowania i wydania fizycznie obcokrajowcowi karty pobytu, tak aby uprawniony na mocy ostatecznej decyzji podmiot mógł w rozsądnym terminie uzyskać dokument potwierdzający na terenie Polski jego tożsamość i uprawnienie do przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wiz. Natomiast nie do zaakceptowania jest stanowisko organu administracji, że nie mógł podjąć czynności w sprawie wydania karty pobytu z uwagi na brak akt administracyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest ugruntowane stanowisko, że brak akt administracyjnych sprawy nie stanowi usprawiedliwienia dla bezczynności w podejmowaniu czynności (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. I OSK 153/19, wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. II GSK 1448/19). W ocenie Sądu organ po powzięciu wiedzy o wydaniu decyzji przez organ odwoławczy i przekazaniu przezeń akt sądowi administracyjnemu winien był zwrócić się do sądu o wypożyczenie akt i podjąć stosowne czynności. Stąd, wobec braku takich działań uzasadnionym okazał się zarzut dopuszczenia się przez Wojewodę bezczynności w sprawie wydania karty pobytu (pkt I wyroku). Dokonując oceny czy bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa, wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 listopada 2018r., sygn. akt II OSK 2916/18, z dnia 10 kwietnia 2018r. sygn. akt II OSK 1775/17, z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14 i w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13). W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegał okres od [...] lipca 2021 r. do [...] grudnia 2021 r., w której to dacie zawiadomiono Skarżącą o możliwości odbioru karty. Jednakże nie można nie dostrzegać, że w dacie [...] lipca 2021 r. organ nie był w stanie podejmować czynności związanych z wydaniem karty pobytu co było następstwem braku zwrotu akt przez organ odwoławczy. Stąd dopiero dalsze, opisane wyżej, czynności organu I instancji, w tym wypożyczenie akt, umożliwiałyby wykonanie obowiązku. Jeśli przyjąć, iż w rozpatrywanej sprawie organ winien podjąć czynność "niezwłocznie", maksymalnie w terminie do 30 dni, to niewątpliwe nastąpiło kilkukrotne przekroczenie tego terminu. Jednakże w okolicznościach tej sprawy, tj. z uwagi na opisane wyżej działanie organu odwoławczego, znany sądowi z urzędu znaczny wpływ spraw do organu, problemy kadrowe oraz utrudnione działanie organu z powodu epidemii COVID-19, a także fakt, że organ podjął czynność spersonalizowania karty niezwłocznie po wpływie akt, nie można zakwalifikować zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa. Dlatego Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Ponieważ przed rozpatrzeniem skargi organ wydał Skarżącej kartę pobytu postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do dokonania takiej czynności podlegało umorzeniu (pkt III wyroku). Z powyższych względów, mając też na względzie brak uzasadnienia takiego żądania przez Skarżącą, Sąd nie znalazł też podstaw by przyznać na Jej rzecz od organu sumy pieniężnej w wysokości, o której mowa w art. 154 § 7 P.p.s.a. i w tym zakresie skargę oddalił (pkt IV wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt V wyroku). Na koszty postępowania składał się: wpis od skargi w kwocie: [...] zł. Powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl