II SAB/Sz 73/08

Dnia 16 stycznia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Dnia 15 grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła, za pośrednictwem organu, skarga P. J. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że bezczynność organu polega na nierozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej złożonego w Prokuraturze Okręgowej w S. w dniu 28 maja 2008 r. w zakresie czy i w jakim terminie Prokurator Rejonowy w Ś. przekazał złożone za jego pośrednictwem przez P. J. w trybie art. 129 k.p.a. zażalenie w przedmiocie nieudzielania informacji publicznej, na wniosek z dnia 7 kwietnia 2004 r. w zakresie preliminarza wydatków oraz osób uprawnionych do wydania decyzji w okresie 1-15 marca 2008 r. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia 12 czerwca 2008 r. wezwano P. J. do uzupełnienia danych sprawy, której dotyczył wniosek z dnia 28 maja 2008 r. W dniu 26 czerwca 2008 r. P. J. złożył pismo, które nie pozwoliło na zidentyfikowanie sprawy Prokuratury Rejonowej w Ś. W dniu 30 lipca 2008 r. wystosowano ponowne wezwanie o uzupełnienie danych. Wobec ich nieuzupełnienia, wnioskodawcę poinformowano o pozostawieniu pisma bez dalszego biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Tryb i zasady udzielania informacji o sprawach publicznych określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.), która nie przewiduje formy decyzji administracyjnej, czy też postanowienia, dla udzielenia informacji publicznej (art. 7, 10, 11 tej ustawy). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Ustawa o dostępie do informacji publicznej tylko w ograniczonym zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W art. 16 ust 2 tej ustawy, ustawodawca dokonał wyraźnego odesłania do przepisów k.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji odmawiających udzielenia informacji publicznej (zgodnie z ust. 1) oraz umarzających postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust 2 tej ustawy. Nie dokonał takiego odesłania w stosunku do całego postępowania zmierzającego do udzielenia informacji publicznej, czyli dokonania czynności materialno-technicznej. Stąd też nie ma do bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej zastosowania wymóg zażalenia z art. 37 k.p.a., gdyż dopóki nie dochodzi do wydania decyzji odmownej, nie ma w sprawie zastosowania k.p.a. (postanowienie NSA z dnia 14 marca 2006 r. I OSK 243/06). Skoro w sprawie dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej k.p.a. w ogóle nie znajduje zastosowania, Prokurator Okręgowy w S. nie był zobowiązany do rozpoznania pisma skarżącego nazwanego "zażalenie". Należy zauważyć, że Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje trybu wniesienia zażalenia na podstawie art. 129 k.p.a. Niezależnie od powyższego, przedmiotem skargi do sądu administracyjnego nie może być również bezczynność organu polegająca na nie wydaniu postanowienia wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. Nierozpoznanie tego zażalenia przez organ wyższego stopnia w terminie nie oznacza bowiem, że pozostaje on w bezczynności, lecz wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) i tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji pozostającego w zwłoce (wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 r. I SA/Wa 2174/05, LEX nr 232925, postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r. I OSK 1413/05 LEX nr 209127). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, a więc skargi na brak załatwienia przez właściwy organ sprawy w drodze decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności tam wymienionych. Według art. 149 tej ustawy uwzględnienie skargi na bezczynność polega na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie istniał obowiązek wydania postanowienia w trybie art. 37 § 2 k.p.a, brak takiego postanowienia nie może być przedmiotem skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.