II SO/Sz 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie grzywny Staroście za nieprzekazanie skargi p o s t a n a w i a I. wymierzyć Staroście grzywnę w wysokości [...] złotych, II. zasądzić od Starosty na rzecz A. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 18 października 2012 r. A.K. zwrócił się do Starosty o udostępnienie informacji publicznej w postaci udzielenia informacji, czy z budżetu Powiatu jest w jakikolwiek sposób finansowane Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej. Dnia 28 stycznia 2013 r. wpłynęła do Starosty, kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga A.K. z dnia [...] r. na bezczynność Starosty w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. W związku z nieprzekazaniem tejże skargi do Sądu, A.K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W wyniku rozpoznania tego wniosku, postanowieniem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SO/Sz 4/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł o wymierzeniu Staroście grzywny w kwocie 200 zł i zasądził od Starosty na rzecz A.K. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony Staroście w dniu 17 czerwca 2013 r. Dnia 4 lipca 2013 r. Starosta uiścił na rachunek Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wymierzoną grzywnę. W dniu 12 sierpnia 2013 r. wpłynął do Sądu wniosek A.K. z dnia 9 sierpnia 2013 r. o wymierzenie Staroście ponownej grzywny z uwagi na nieprzekazanie Sądowi skargi na bezczynność tego organu z dnia 24 stycznia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. A.K. stwierdził, że pomimo ukarania organu grzywną, jak również upływu przeszło miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia w tym przedmiocie, organ w dalszym ciągu nie przekazał skargi do rozpatrzenia przez Sąd, co biorąc pod uwagę ustawowy, 15. dniowy termin przekazania tejże skargi, uzasadnia ponowne ukaranie organu grzywną. Dnia 19 sierpnia 2013 r. doręczono Staroście odpis prawomocnego od dnia 25 czerwca 2013 r. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SO/Sz 4/13. W dniu 23 sierpnia 2013 r. Starosta otrzymał od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpis wniosku A.K. z dnia 9 sierpnia 2013 r. o wymierzenie grzywny. Dnia 6 września 2013 r. Starosta, ustosunkowując się do kolejnego wniosku o wymierzenie grzywny wyjaśnił, że 30 sierpnia 2013 r. przekazał już skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co w ocenie organu sprawia, że wniosek o wymierzenie grzywny stał się bezprzedmiotowy i postępowanie winno być umorzone. W piśmie procesowym z dnia 1 października 2013 r. A.K. podtrzymał wniosek o wymierzenie organowi grzywny wskazując, że pomimo przekazania już przez Starostę skargi na bezczynność do Sądu, to walor restrykcyjny grzywny oraz jej funkcja prewencyjna zasadnym czynią wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Ocenie Sądu poddany został wniosek o ponowne wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem przez organ do Sądu skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Ponowne wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej określanej skrótem "p.p.s.a.", jest dopuszczalne i nie stoją temu na przeszkodzie obowiązujące przepisy prawa (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., I OZ 418/12 – dostępne na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Za uznaniem dopuszczalności złożenia kolejnego wniosku o wymierzenie organowi grzywny przemawia to, iż ponownie wymierzona grzywna stanowić może środek do zwalczenia dalszej bezczynności organu, który pomimo nałożenia już nań grzywny, nadal nie realizuje obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Stan faktyczny sprawy jest niesporny. Wynika z niego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wymierzył Staroście grzywnę w kwocie 200 zł postanowieniem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SO/Sz 4/13, uznając, że organ ten nie wypełnił powinności przekazania skargi A.K. z dnia 24 stycznia 2013 r. na bezczynność Starosty. Postanowienie to zostało ogłoszone na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r., zaś jego odpis wraz uzasadnieniem doręczono Staroście dnia 17 czerwca 2013 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie jego odbioru, znajdujące się w aktach sądowych sprawy II SO/Sz 4/13 (karta 52). Wobec niezłożenia przez strony zażalenia, postanowienie to stało się prawomocne z dniem 25 czerwca 2013 r. Pomimo to Starosta nadal nie przekazał do tut. Sądu skargi A.K. na bezczynność z dnia 24 stycznia 2013 r. Organ w żaden sposób nie wyjaśnił też przyczyn takiego stanu rzeczy. Uzasadnieniem takim nie mogło być oczekiwanie na uzyskanie odpisu prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 29 maja 2013 r., skoro organ co najmniej od dnia doręczenia mu odpisu tego postanowienia wraz uzasadnieniem miał świadomość ciągłego trwania w bezczynności w przedmiocie przekazania do Sądu skargi z dnia 24 stycznia 2013 r., co wynikało wprost z przedstawionego w tymże postanowieniu stanowiska Sądu. Starosta, pomimo że nie zakwestionował ww. orzeczenia i mając świadomość, że zaprezentowana w nim wykładnia prawa jest dlań wiążąca, nadal nie realizował obowiązku wynikającego z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), określającego 15. dniowy termin na przekazanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Starosta uczynił to dopiero po upływie 7 dni od uzyskania z Sądu kolejnego wniosku A.K. o wymierzenie mu grzywny, tj. dnia 30 sierpnia 2013 r. W istocie Starosta pozostawał w bezczynności od 13 lutego 2013 r., kiedy to upłynął już 15. dniowy termin na przekazanie skargi A.K. z dnia 24 stycznia 2013 r. do tut. Sądu. Nawet uwzględniając ówczesne błędne przekonanie organu o bezprzedmiotowości przekazania skargi wobec rozpoznania wniosku A.K. o udostępnienie informacji publicznej, co wynika z odpowiedzi organu na wniosek o wymierzenie grzywny z dnia 14 marca 2013 r., to najpóźniej z chwilą uprawomocnienia się postanowienia z dnia 29 maja 2013 r., sygn. II SO/Sz 4/13, czyli z dniem 25 czerwca 2013 r. Starosta winien niezwłocznie przekazać skargę A.K. z dnia 24 stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wymierzenie grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a., może nastąpić w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi natomiast, że grzywnę taką wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że grzywna wymierzana na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter zarówno dyscyplinujący jak i represyjny (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/06, uchwała NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., II FPS 1/08, postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13). Również fakt przekazania już skargi przez Starostę przed rozpoznanie wniosku o nałożenie grzywny nie przesądza o braku przesłanek do jej wymierzenia (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I OZ 232/13). Przy ustaleniu jej wysokości Sąd wziął pod uwagę przedmiot skargi na bezczynność, fakt przekazania jej już do Sądu dnia 30 sierpnia 2013 r. ale również to, że było to ponowne i nieuzasadnione zaniechanie ze strony Starosty, będącego organem administracji publicznej, od którego należy oczekiwać i wymagać znajomości oraz poszanowania obowiązujących przepisów prawa. O zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez A.K. w wys. 100 zł, obejmujących uiszczony wpis od skargi, Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a.