I SA/Wa 1080/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu wniosku A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1969 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja Ministra została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Zabudowana nieruchomość [...] położona przy ul. [...] róg [...] oznaczona nr hip. "[...]", stanowiąca własność I. z S. została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie ww. dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r. przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Gminy [...], a następnie na własność Skarbu Państwa. Ww. decyzją z dnia [...] lipca 1969 r. Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówioło I. z S. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości wskazując w uzasadnieniu, iż na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego teren powyższej nieruchomości przy ul. [...] róg [...] został przeznaczony pod użyteczność publiczną zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] maja 1968 r., nr [...] wydaną przez Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...]. Jednocześnie stwierdzono, że wszystkie budynki znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa. W wyniku rozpoznania wniosku A. K. (spadkobierczyni dawnej włąścicielki), Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] października 2000 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1969 r. ustalając w oparciu o opinię Biura Planowania Rozwoju [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...], że przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była w obowiązującym wdacie wydania kwestionowanej decyzji planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego przez Prezydium Rady Narodowej [...] uchwałą z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...] pod zabudowę wielorodzinną, a zgodnie z powołaną w uzasadnieniu orzeczenia dekretowego decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia część nieruchomości przeznaczona była pod budowę centrali telefonicznej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie wskazując, że do ww. planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą nr [...] wprowadzono zmiany polegające na tym, że część przedmiotowej nieruchomości przeznaczono pod usługi komunalne - centrala telefoniczna. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt SA 1174/01 uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2001 r. oraz z dnia [...] października 2000 r. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że "niesporne są ustalenia co do tej części nieruchomości, która została wykorzystana pod budowę centrali telefonicznej, a przeznaczoną w planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi komunalne. Zasadnie natomiast podniesiono w skardze, że w postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono, czy pozostałej części nieruchomości nie objętej zmianą w planie zagospodarowania przestrzennego (działka nr [...]), która została włączona do Wojewódzkiego Szpitala [...] nie można było oddać w użytkowanie wieczyste byłemu właścicielowi, gdyż nie da się to pogodzić z planem zagospodarowani przestrzennego. Nie ustalono także, czy wystąpiły przesłanki wywłaszczenia określone w art. 3 ust. 1 i 2 w zw. z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. nr 17, poz. 70). W tej sytuacji organy obu instancji nie wyjaśniły istotnych okoliczności sprawy w celu oceny, czy podlegająca nadzorowi decyzja rażąco narusza prawo." Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1969 r. odmawiającej dotychczasowej właścicielce przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] róg [...], oznaczonej nr hip. "[...]" rej. hip. [...] w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa, czyli działki ewidencyjnej nr [...] znajdującej się w użytkowaniu wieczystym T. S.A. W pozostałej części dotyczącej nieruchomości stanowiącej obecnie mienie komunalne Województwa [...], czyli obecnych działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...] z obrębu [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. Minister Budownictwa przekazał wniosek A. K. do rozpatrzenia według właściwości Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] Minister Budownictwa utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 910/07 uchylił decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2006 r. oraz z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu wyroku wskazał, iż organ nadzoru nie ustalił, czy Ogólny Plan Miasta [...] – Etapowy i Kierunkowy Dzielnicy [...] zatwierdzony Uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...] był zgodnie z prawem uchwalony i obowiązywał w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. U. RP nr 52, poz. 268) plany zagospodarowania przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego uzyskują moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w Monitorze Polskim. Powyższe ustalenia, zdaniem Sądu, mają decydujące znaczenie dla oceny, czy kwestionowane orzeczenie jest zgodne z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Ponadto Sąd uznał, iż organ nadzoru nie miał podstaw, by odwołać się do art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1969 r. w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa tj. dz. ew. nr [...] wskazując, iż oceniana w trybie nadzoru decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający usunięcie jej z obrotu prawnego. W wyniku wniosku A. K. o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2009 r. podzielając ustalenia i ocenę prawną dokonaną przy wydawaniu poprzedniej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku skargi A. K., wyrokiem z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1300/10 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz poprzedzającą decyzję tego organu z dnia [...] września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 899/11 oddalił skargę kasacyjną Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r. Sąd II instancji powołując się na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 5/08 (ONSAiWSA 2009, nr 2, poz. 18) stwierdził, że "w sprawie podstawowe znaczenie prawne ma ustalenie przeznaczenia nieruchomości z planem obowiązującym w dniu wydania przez Prezydium Rady Narodowej [...] decyzji z dnia [...] lipca 1969 r. W decyzji tej ogólnikowo powołano się na plan zagospodarowania przestrzennego terenu nieruchomości [...] przy ul. [...] i [...], oraz że przeznaczony został pod użyteczność publiczną, zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] maja 1968 r. nr [...]. W decyzji tej określono, że grunt nieruchomości [...], położonej przy ul. [...] róg [...] obejmuje [...] działki. Decyzja o lokalizacji szczegółowej nr [...] w związku z decyzją z dnia [...] lipca 1969 r. wymaga wykazania, w sposób niebudzący wątpliwości, czy całość działek wymagała objęciem realizacja centrali telefonicznej. W aktach załącznik do tej decyzji lokalizacyjnej jest nieczytelny. Przyjęcie zatem stanowiska, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...] obowiązywał nie ma przesądzającego znaczenia. Przyjęcie, że ogłoszenie nastąpiło w sposób zwyczajowo przyjęty, otwiera obowiązek szczegółowego ustalenia przeznaczenia nieruchomości w planie, z uwzględnieniem zmian do planu wprowadzonych, obowiązujących w dniu wydania decyzji z dnia [...] lipca 1969 r. Ustalenia jaki zakres gruntu był konieczny dla realizacji celu użyteczności publicznej i czy, jak podkreślono w uchwale, realizacja tego celu uzależniona była od pozbawienia właściciela prawa własności czasowej, dają dopiero podstawę do oceny, czy w sprawie rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] lipca 1969 r. wystąpił stan faktyczny zapisany w normie art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy." Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy własną z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1969 r. w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa, tj. dz. ew. nr [...], którą odmówiono przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] róg [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku skargi A. K., wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 40/14 uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] marca 2013 r. Sąd wskazał, że "stoi na stanowisku, iż wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu do wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r. dotyczyły całości nieruchomości. Przyjęcie innej wykładni byłoby nielogiczne, nie ma bowiem żadnych podstaw aby uznać, że ocena zastosowania przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości dotyczy tylko jednej z działek obejmujących tą samą nieruchomość. Nie wynika to również z treści uzasadnienia NSA, który wskazuje że niesporne są ustalenia co do działki nr [...]. Natomiast niesporność ustaleń nie oznacza brak potrzeby oceny czy również do tej działki miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. nr 17, poz. 70). Przepis ww. ustawy obowiązywał bowiem w dacie wydania przez Prezydium decyzji z dnia [...] lipca 1969 r. i jak wskazał NSA należało ustalić czy w stanie faktycznym sprawy przepisy te miały zastosowanie. Nie można przyjąć bowiem, bez dokonania oceny prawnej, że przepisy tej ustawy nie miały zastosowania do działki nr [...], która została wykorzystana pod budowę centrali telefonicznej". Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1969 r. nr [...] w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa, tj. dz. ew. Nr [...] z obrębu [...], wskazując na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał, że objęcie w posiadanie przez Gminę [...] gruntu przedmiotowej nieruchomości warszawskiej przy ul. [...] róg [...], oznaczonej nr hip. "[...] ", rej. hip. [...] nastąpiło w dniu 16 sierpnia 1948 r., tj. w dniu wydania publikacji Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego z dnia [...] sierpnia 1948 r. nr [...], w którym w pkt 8 podano, że Gmina [...] obejmuje w posiadanie grunty ograniczone osiami ulic: [...] oraz [...] do przecięcia z osią ulicy [...] (opracowanie uprawnionego geodety z dnia 14 lutego 2013 r.). W dniu 3 listopada 1948 r. do Zarządu Miejskiego w [...], Wydziału Polityki Budowlanej, wpłynął wniosek I. D. o przyznanie za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości, w następstwie którego została wydana negatywna decyzja Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1969 r., nr [...], kontrolowana obecnie w postępowaniu nadzorczym przez organy administracji. Minister przywołał art. 7 ust. 2 powoływanego wyżej dekretu, podnosząc że organ dekretowy zobligowany był do uwzględnienia wniosku, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Wyjaśnił, że w tym celu organ powinien dokonać ustaleń, co do przeznaczenia nieruchomości według planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji w tym przedmiocie, przy czym, organ obowiązany jest stosować przepisy prawa powszechnie obowiązującego w czasie rozstrzygania sprawy a więc nie tylko przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. Zdaniem Ministra, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w dacie wydania ww. decyzji dekretowej z dnia [...] lipca 1969 r. obowiązywał Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzony Uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...]. Na kwestię obowiązywania ww. ogólnego planu z dnia 31 stycznia 1961 r. rzutuje rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1383/10 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w świetle którego okoliczności faktyczne dotyczące zmian przedmiotowego planu, wydawanie decyzji lokalizacyjnych oraz realizacja inwestycji na jego podstawie, jak również jego uchylenie mocą uchwały Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1969 r., nr [...] przekonują do spełnienia wymagań prawnych w zakresie jego obowiązywania. Minister podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż z uwagi na organ uchwalający powyższy plan (Prezydium Rady Narodowej w [...]), należy przyjąć, że w kwestii jego obowiązywania nie miał zastosowania art. 9 ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy, który wprost odnosił się do planów uchwalanych przez Naczelną Radę Odbudowy Miasta [...], wymagając dla uzyskania przez nie mocy obowiązującej ogłoszenia w Monitorze Polskim. Ponieważ przed uchwaleniem planu z 1961 r. Naczelna Rada Odbudowy miasta [...] została przekształcana w Biuro Odbudowy [...], a następnie w 1950 r. Biuro to zostało zniesione (przestało istnieć), to należy przyjąć, że brak publikacji tej uchwały w Monitorze Polskim nie mógł prowadzić do konkluzji o nieobowiązywaniu tegoż planu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w takiej sytuacji zastosowanie musiały znaleźć przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (w tym w zakresie procedury planistycznej, obejmującej m. in. zagadnienie wejścia w życie planów regionalnych i miejscowych), które w zakresie publikacji planów, w art. 25 ust. 1 w związku z art. 30 stanowiły, że plan miejscowy po uchwaleniu przez właściwą radę narodową uzyskuje moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w sposób przyjęty w danej miejscowości, a ponadto przez wywieszenie w zarządach właściwych gmin w miejscu widocznym na okres co najmniej jednego tygodnia. Minister podkreślił, że podobna konkluzja wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 899/11, zapadłego w niniejszej sprawie oraz z wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1643/11 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ odwoławczy podniósł, że przesądzającym w sprawie jest ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r., gdzie Sąd wywiódł, iż "przyjęcie stanowiska, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwalą nr [...] z [...] stycznia 1961 r. obowiązywał nie ma przesądzającego znaczenia (...). Ustalenia, jaki zakres gruntu był konieczny dla realizacji celu użyteczności publicznej i czy (...) realizacja tego celu uzależniona była od pozbawienia właściciela prawa własności czasowej, dają dopiero podstawę do oceny, czy w sprawie rozstrzygniętej decyzją z [...] lipca 1969 r. wystąpił stan faktyczny zapisany w normie art. 7 ust. 2 dekretu (...) W sprawie podstawowe i przesądzające znaczenie ma w sposób szczegółowy ustalenie przeznaczenia gruntu według obowiązujących w dniu wydania decyzji zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." W konsekwencji w powyższych ocen, Minister wyjaśnił, że ogólny plan z dnia 31 stycznia 1961 r. w pierwotnej wersji przeznaczał przedmiotową nieruchomość pod zabudowę wielorodzinną (opracowanie geodezyjne uprawnionego geodety z dnia 14 lutego 2013 r.) - odrys z planu etapowego i kierunkowego dla Dzielnicy [...], zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...] z zaznaczonymi granicami działki nr [...] (stanowiącej własność Skarbu Państwa), wchodzącej w skład nieruchomości położonej przy ul. [...] róg [...] ozn. hip. "[...] ". Jednakże w wyniku uchwały Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1965 r., nr [...] w sprawie wycinkowego uzupełnienia ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w skali 1:5000 zatwierdzonego uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...], uzupełnionego uchwalą Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1963 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym nastąpiła zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości. Uchwala ta, zamieszczona w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1965 r. Nr [...], poz. [...], wprowadza w stosunku do ww. gruntu jako przeznaczenie: usługi komunalne - centrala telefoniczna. Integralną część ww. uchwały nr [...] stanowi załącznik nr 2, zgodnie z którym zmiany planu dla Dzielnicy [...] w pkt 2 obejmują część nieruchomości położonej przy ul. [...] o pow. [...] ha. Potwierdzeniem tego są znajdujące się w aktach sprawy kolorowe wydruki stanowiące wykaz zmian z 1965 r. do planu ogólnego [...] dla Dzielnicy [...] wraz z załącznikiem graficznym - wycinkiem z planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] z 1961 r. uwzględniającym zmiany tego planu, wynikających z uchwały nr [...], a także sporządzone przez uprawnionego geodetę opracowanie geodezyjne z dnia 14 lutego 2013 r. Na nakładce nr 1 przedstawiono zasięg zmiany do ww. planu podanego w załączniku nr 2 pkt 2 uchwały z dnia [...] listopada 1965 r., nr [...], wskazany w załączniku graficznym przysłanym przez Archiwum Państwowe [...] przy ich piśmie z dnia 21 sierpnia 2009 r., Nr [...]. Minister odwołał się do oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonej w niniejszej sprawie w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA 1174/01, w którym Sąd stwierdził, że "niesporne są ustalenia co do tej części nieruchomości, która została wykorzystana pod budową centrali telefonicznej, a przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi komunalne." Organ wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość została objęta także lokalizacją szczegółową na budowę budynku dla Centrali Telefonicznej z dnia 18 maja 1968 r., nr [...] co wynika m. in. z treści decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1969 r. Decyzja ta wraz z mapą stanowiącą jej integralną część obejmuje teren [...] przy ul. [...] róg [...] - oznaczony na załączonym szkicu nr [...] - literami A-B-C-D-A o powierzchni ca [...] m2, który wyraźnie wskazuje, iż przedmiotowa nieruchomość swoimi granicami i powierzchnią wpisuje się w granice terenu objętego lokalizacją szczegółową nr [...] (opracowanie geodezyjne uprawnionego geodety z dnia 14 lutego 2013 r.). Jak wynika z załącznika do ww. decyzji z dnia [...] maja 1968 r. stanowiącego mapę, wykonanie przedmiotowej inwestycji powierzono Dyrekcji Okręgu Poczty i Telekomunikacji w [...]. Minister Infrastruktury i Budownictwa podniósł, że jest właściwy do orzekania wyłącznie w zakresie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa. Działka ewidencyjna nosząca obecnie nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...] odpowiada części dawnej działki oznaczonej literą "m". przy czym jest to jej wschodnia część bezpośrednio sąsiadująca z ulicą [...]. Z opracowania uprawnionego geodety z dnia 14 lutego 2013 r. wynika, że obecna działka nr [...] wpisuje się swoimi granicami i powierzchnią w granice ww. lokalizacji z dnia 18 maja 1968 r. przeznaczającej teren pod centralę telefoniczną, a ta z kolei zawiera się w powierzchni zmiany opisanej w załączniku nr 2 pkt 2 do uchwały Prezydium Rady Narodowej [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1965 r. wprowadzającej uzupełnienia do planu ogólnego z 1961 r. Następnie odwoławczy organ nadzoru podniósł, że dokumentacja archiwalna w sprawie wskazuje, iż teren dawnej nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] róg [...], oznaczonej nr hip. "[...] " od strony ulicy [...] (a zatem w części będącej przedmiotem rozstrzygania w niniejszym postępowaniu nadzorczym) wykorzystywany był na cele przemysłowe - budynki gospodarcze, w tym budynek stolami (pismo Biura Odbudowy [...] z dnia 6 październiaka 1948 r. L.dz. [...]). Z protokołu przesłuchania w dniu 20 maja 1969 r. męża byłej właścicielki nieruchomości wynika, że teren i budynki wydzierżawiała ona S. za czynsz roczny (str. 10 akt własnościowych). Odmowa przyznania I. D. prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. [...] róg [...] uzasadniona została przez organ dekretowy przeznaczeniem terenu przedmiotowej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego pod użyteczność publiczną zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] maja 1968 r. W konsekwencji, w ocenie Ministra, odmowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie własności czasowej było zasadne. Jednocześnie organ wskazał, że prowadząc niniejsze postępowanie nie może ograniczyć się wyłącznie do analizy przepisów powołanych w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji. Organ ten winien - dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 k.p.a. - uwzględnić przepisy prawne powołane w podstawie prawnej kontrolowanego orzeczenia, w tym przypadku art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, jak i przepisy obowiązujące w dacie jego wydania tj. art. 54 w związku z art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t. j. Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94). na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA 1174/01 a za nim Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 40/14, którymi organ jest związany. W tym miejscu organ odwołał się także do podjętej w składzie siedmiu sędziów uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 5/08 (publ. Lex nr 463485), w uzasadnieniu której sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie o roszczeniu dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych następowało na podstawie dekretu o gruntach [...], ale z uwzględnieniem przepisów innych aktów prawnych, które miały wpływ na treść stosowanych przepisów dekretu o gruntach warszawskich. Organ przywołał art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, zgodnie z którym poprzedniemu właścicielowi gruntu, który na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy przeszedł na własność Państwa, mogło być odmówione prawo własności czasowej tego gruntu, stosownie do przepisów tego dekretu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na cele określone w art. 3 niniejszej ustawy (tj. jeżeli grunt był niezbędny na cele użyteczności publicznej, na cele obrony państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, a także do planowej realizacji budownictwa ogólnomiejskiego oraz zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego). Minister stwierdził, że ww. ustawa z dnia 12 marca 1958 r. poszerzyła zatem katalog przesłanek uzasadniających odmowę przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa użytkowania wieczystego (m. in. o przesłankę niezbędności gruntu pod cele użyteczności publicznej), tym niemniej nie zmieniła pierwotnych, dekretowych podstaw uzasadniających tę odmowę. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy organ zaznaczył, ze nieruchomość przy ul. [...] róg [...], w części nieruchomości stanowiącej obecną dz. ew. nr [...] z obrębu [...], przeznaczona została dla inwestycji o charakterze użyteczności publicznej - pod budowę budynku dla Centrali Telefonicznej zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej, co nie stanowiło sprzeczności z jej przeznaczeniem określonym w planie pod usługi komunalne, a co organ dekretowy zakwalifikował jako użyteczność publiczna. Minister wyjaśnił, że użyteczność publiczna jest kategorią nierozerwalnie związaną z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb społeczeństwa, gdzie zysk nie jest jedynym, ani nawet najważniejszym kryterium prowadzonej działalności. Istotą tej działalności jest nieprzerwane zaspokajanie potrzeb na poziomie powszechnej dostępności, również ekonomicznej. Bezspornie cel jaki wynika z Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z 31 stycznia 1961 r. jak również z decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] maja 1968 r. zawiera się w definicji celu użyteczności publicznej. Zapewnienie komunikacji pomiędzy obywatelami poprzez stworzenie sieci telefonicznej było immanentnie związane z zapewnieniem zbiorowych potrzeb społeczeństwa o charakterze ekonomicznym. Istotą tego celu jest powszechna dostępność do tego dobra tj. komunikacji telefonicznej. Ja wskazał organ, przedmiotowa nieruchomość była przeznaczona pod usługi komunalne (centralę telefoniczną), a tym samym była niezbędna pod inwestycje o charakterze użyteczności publicznej, której nie mogły realizować podmioty prywatne. Organ podkreślił, że w ówczesnych warunkach historycznych i społeczno - politycznych kategoria partnerstwa publiczno-prawnego nie była znana ani ustawodawstwu, ani tym bardziej praktyce działania. Funkcja użyteczności publicznej przewidziana dla gruntu przedmiotowej nieruchomości wykluczała możliwość pogodzenia dalszego korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z jednoczesną realizacją celu wskazanego w planie zagospodarowania przestrzennego. Tym bardziej, iż sieć telekomunikacyjna, w tym centrala telefoniczna, były traktowane przez Państwo jako dobra strategiczne. Jak podniósł organ, dodatkowym argumentem potwierdzającym tę tezę stanowi fakt. że działalność telekomunikacyjna została zaliczona do katalogu gałęzi gospodarki narodowej objętych monopolem państwa stosownie do ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3. poz. 317). Następnie Minister wskazał na art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności (Dz. U. Nr 8, poz. 48), zgodnie z którym zakładanie i używanie linii oraz urządzeń telekomunikacyjnych stanowi wyłączne prawo państwa. Natomiast działalność w tym zakresie, mającą na celu zaspokajanie potrzeb społeczeństwa, gospodarki narodowej oraz organów administracji, wykonują jednostki podległe Ministrowi Łączności, a sieć telekomunikacyjna służąca ww. celom stanowi sieć telekomunikacyjną użytku publicznego (art. 6 ustawy). W konsekwencji, zdaniem organu, skoro sporna nieruchomość w ramach celu użyteczności publicznej przewidziana była pod usługi komunalne - budowę centrali telefonicznej, to odmowa uwzględnienia wniosku I. D. o własność czasową (wynikająca dodatkowo z przesłanki stypizowanej w art. 3 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości) - nie naruszyła prawa w sposób rażący. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżącej organ nadzoru wskazał, że postępowanie prowadził zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, 8 i 12 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a. a także z uwzględnieniem art. 107 § 3 k.p.a. Ustosunkowując się zaś do zarzutu naruszenia art. 1 sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r. Protokołu Nr 1 ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36. poz. 175) do sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., a następnie zmienionej Protokołem Nr 3. Nr 5 i Nr 8 oraz uzupełnionej Protokołem Nr 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), podniósł, iż zgodnie z powszechnie uznanymi zasadami prawa międzynarodowego Państwo może być odpowiedzialne jedynie za zdarzenia, które nastąpiły po ratyfikowaniu Protokołu Nr 1 do Konwencji, tj. po dniu 10 października 1994 r., zaś pełnomocnik skarżącej zaskarża urzędową decyzję dotyczącą jej praw majątkowych wydaną przed tą datą. Ponadto organ podniósł, że decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 972 r., nr [...], zmienioną następnie decyzją o tym samym numerze z dnia [...] sierpnia 1972 r., orzekło o przyznaniu odszkodowania I. D. za grunt o powierzchni [...] m2, położony w przy ul. [...] r. [...], hip. "[...] " nr [...] działka "[...] ", do wypłaty którego zobowiązano Dyrekcję Okręgu Poczty i Telekomunikacji. W tym stanie faktycznym i prawnym niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 r. Ze skargą na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wystąpiła A. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca zarzuciła: 1) rażące naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) - dalej: "p.p.s.a.", polegające na nieuwzględnieniu przez Organ bezwzględnie wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt: I SA/Wa 1300/10 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 899/11 i wbrew wyraźnym wytycznym zawartym w tych wyrokach zaniechanie prawidłowego ustalenia jakie było przeznaczenie przedmiotowej działki w ostatnim ważnym planie zagospodarowania przestrzennego oraz brak ustalenia w oparciu o ten plan (wcześniejszy niż nieobowiązujący plan uchwalony 31 stycznia 1961 r.), czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z jego przeznaczeniem; 2) błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. prowadzącą do oczywiście błędnej konstatacji, że orzeczenie administracyjne z dnia [...] lipca 1969 r. nie jest obarczone wadą prawną stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności, podczas gdy: a) orzeczenie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), albowiem dawnym właścicielce odmówiono przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości, pomimo spełnienia przesłanek z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy (Dz. U. RP Nr 50, poz. 279), obligujących organ do pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy, nadto w uzasadnieniu decyzji organ nie odniósł się do żadnego konkretnego - ważnie ogłoszonego i opublikowanego (co wprost potwierdził WSA w Warszawie w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 1 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1300/10) planu zagospodarowania przestrzennego zawierającego część graficzną – mapę oraz część opisową) lecz arbitralnie wskazał, iż grunt został przeznaczony pod usługi komunalne - centralę telefoniczną, co stanowi rażące naruszenie art. 7 ust. 2 ww. dekretu oraz art. 44 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341 ze zm.), b) orzeczenie to zostało wydane bez zbadania, czy w dacie jego wydania dla terenu obejmującego działkę nr [...] istniał plan zagospodarowania przestrzennego prawidłowo opublikowany, a więc mający rangę prawa powszechnie obowiązującego, co stanowi samoistną przesłankę stwierdzenia nieważności (por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt IOSK1152/08); c) orzeczenie to zostało wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem art. 99 Konstytucji RP z 17 marca 1921 r., albowiem pozbawienie kogokolwiek prawa własności mogło nastąpić tylko na podstawie ustawy, podczas gdy dekret z dnia 26 października 1945 r. nie posiadał rangi ustawy w znaczeniu konstytucyjnym, jako wydany przez organ nie znajdujący umocowania w Konstytucji bez zachowania wymaganego prawem trybu ustawodawczego; 3) naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez błędną ocenę legalności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1969 r. nieuwzględniającą stanu akt sprawy z dnia wydania zaskarżonego orzeczenia dekretowego z 1969 r.; 4) naruszenie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. poprzez błędne przyjęcie, że usługi telekomunikacyjne nie mogły być świadczone przez Pocztę na terenie prywatnym oddanym Poczcie Polskiej w dzierżawę lub użytkowanie przez prywatnego właściciela, podczas gdy większość infrastruktury telekomunikacyjnej w latach 60-tych i 70-tych prowadzona była po gruntach i nieruchomościach prywatnych, a budynki pocztowe często mieściły się także na nieruchomościach prywatnych, a zatem "korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem tego gruntu, np. na usługi telekomunikacyjne - centralę telefoniczną, nawet w przypadku, gdyby taka funkcja tego terenu wynikała z powszechnie obowiązującego planu (zgodnie ze stanowiskiem Sądów, nie może to być plan uchwalony 31 stycznia 1961 r.); 5) art. 54 ust 1 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy organ dekretowy nie powoływał się na te przepisy i odmowę przyznania prawa własności czasowej oparł wyłącznie na przepisie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego i w związku z tym przepisy te nie powinny mieć zastosowania przy badaniu legalności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1969 r., gdyż nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, a z jednolitego w tym zakresie orzecznictwa WSA i NSA wynika, że brak jest podstaw, by w postępowaniu nadzorczym, oceny legalności decyzji wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, dokonywać w oparciu o art. 51 ust. 1 ustawy z 1958 r., który nie był podstawą wydania zaskarżanej decyzji dekretowej (tak. m.in.: WSA w wyrokach z dnia 10 marca 2005 r., sygn. akt I SA 1277/03 oraz z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 391/07, z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1326/08, a także NSA w wyroku z 14 sierpnia 1987 r., sygn. akt: IV SA 393/87, ONSA 1990, Nr 1, poz. 1 oraz SN w wyroku z 7 marca 1996 r., sygn. akt: III ARN 70/95, OSN 1996, Nr 18, poz. 258); 6) błędne ustalanie przesłanki przeznaczenia gruntu z art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego - na podstawie decyzji lokalizacyjnej o lokalizacji szczegółowej - Nr [...] z dnia [...] maja 1968 r., podczas gdy w jednolitym orzecznictwie sądowadministracyjnym przyjęto, że decyzji lokalizacyjnych wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47) nie można utożsamiać z aktem planowania przestrzennego zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące na określonym terytorium, a zatem decyzja lokalizacyjna nie może mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia spraw) dekretowej (por. np. wyrok NSA z dnia 6 września 1999 r., sygn. akt: IV SA 787/98\ LEX nr 47874; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt: IV SA/Wa 293/07, niepubl; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2005 r., sygn. akt: I SA/Wa 754/04. niepubl., czy też wyrok wydany w innej sprawie skarżącej A. K. - przez WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1589/07); 7) naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności (wyrażoną w art. 7 k.p.a. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - zob. artykuł Huberta Izdebskiego "Zasada proporcjonalności a władza dyskrecjonalna administracji publicznej w świetle polskiego orzecznictwa sądowego" w: Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 1(28)/2010) oraz brak uwzględnienia słusznego interesu strony i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności wadliwej decyzji dekretowej pomimo ustalenia przez WSA w Warszawie, że dla terenu obejmującego działkę nr [...] nigdy nie został prawidłowo opublikowany plan zagospodarowania przestrzennego; 8) naruszenie art. 1 sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r. Protokołu Nr 1 ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 26, poz. 175) do sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., a następnie zmienionej Protokołem Nr 3, Nr 5 i Nr 8 oraz uzupełnionej Protokołem Nr 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) wskutek jego nie zastosowania, a przez to pozbawienie skarżącej prawnie uzasadnionego oczekiwania uzyskania efektywnego korzystania z nieruchomości stanowiącej własność jej spadkodawcy (por. uzasadnienie decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 27 stycznia 2000 r., nr 33752/96, LEX nr 41130, orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 23 listopada 2000 r. w sprawie nr 25701/94 - Case of the Former King of Greece and Others vs. Greece - dostępne na stronie internetowej Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasbourgu - www.echr.coe.int, w którym Trybunał stwierdził, że dokonane w latach 60-tych XX wieku wywłaszczenie byłego króla Grecji z majątku prywatnego bez odszkodowania jest niezgodne z normami międzynarodowymi i narusza podstawowe prawa obywatelskie; tak samo Trybunał w Strasburgu w orzeczeniu z lutego 2001 r. w sprawie Dan Brunmarescu vs. Rumnia); 9) naruszenie postanowień Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej zgodnie z brzmieniem sporządzonej do niniejszego dokumentu preambuły jest ona dodatkowym potwierdzeniem praw wynikających z Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zgodnie z art. 17 KPP: "(...) każda osoba ma prawo do władania, używania, dysponowania i przekazania w drodze spadku swego mienia nabytego zgodnie z prawem. Nikt nie może być pozbawiony swego mienia, chyba że w interesie publicznym, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie, za uczciwym odszkodowaniem wypłaconym we właściwym terminie(...)." 10) naruszenie art. 7 ust. 2 ww. dekretu poprzez błędne przyjęcie, że usługi telekomunikacyjne nie mogły być świadczone na terenie prywatnym oddanym Poczcie Polskiej w dzierżawę lub użytkowanie przez prywatnego właściciela, podczas gdy większość infrastruktury telekomunikacyjnej w latach 60-tych i 70-tych prowadzona była na gruntach i nieruchomościach prywatnych, a budynki pocztowe często mieściły się także na nieruchomościach prywatnych, a zatem "korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem tego gruntu" np. na usługi telekomunikacyjne - centrale telefoniczną, nawet w przypadku, gdyby funkcja taka tego terenu wynikała z powszechnie obowiązującego planu (którego, jak wynika z ustaleń Ministra Infrastruktury, brak w niniejszej sprawie), Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 26 listopada 2008 r. o sygn. akt I OPS 5/08 potwierdził, że "Przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy), na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Natomiast w wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 656/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...) w ówczesnym stanie prawnym nie można było wykluczyć użycia własności prywatnej do realizacji celów publicznych (wykorzystywanie budynków i gruntów pod m.in. na urzędy, szkoły itp.). Tym bardziej, że nawet w tamtym systemie realizacja celów użyteczności publicznej nie była wprost uzależniona od stosunków własnościowych gospodarki centralnie planowanej. Jeśli tak, to mając na uwadze regulacja art. 7 ust. 2 dekretu nie sposób przyjąć że przeznaczenie nieruchomości w planie na cele użyteczności publicznej automatycznie wykluczało możliwość pogodzenia korzystania z gruntu z ustaleniami planu", zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 1998 r. o sygn. akt IV SA 434/977; 11) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 12, 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i dowolną ocenę dowodów, tj. w szczególności: (i) pominięcie istotnych dla oceny legalności orzeczenia dekretowego z 1969 r. okoliczności stanu faktycznego sprawy - nieistnienie części graficznej Planu - mapy oraz brak publikacji tego Planu we właściwym dzienniku promulgacyjnym, co zgodnie z wiążącą oceną prawną WSA w Warszawie skutkuje tym, iż nie można uznać, iż był to plan obowiązujący - "Nie negując faktu uchwalenia powyższego planu, jego nowelizacji oraz stosowania, nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru w kwestii jego obowiązywania" (vide: str. 13 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 1300/10), (ii) niedokonanie ustalenia treści rzeczywiście obowiązującego w 1969 r. planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w części należącej do Skarbu Państwa na skutek skoncentrowania się wbrew bezwzględnie wiążącej ocenie prawnej - na nieobowiązującym Planie z 1961 roku, (iii) uwzględnienie przesłanek, które w świetle wydanych w niniejszej sprawie wyroków WSA w Warszawie i NSA, nie mają znaczenia dla prawidłowej oceny zgodności z prawem wadliwej - odmownej decyzji dekretowej z 1969 r., (iv) całkowicie błędne przyjęcie, jakoby NSA w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Organu zanegował stanowisko WSA w Warszawie odnośnie nieobowiązywania Planu z 1961 r., w sytuacji gdy skarga kasacyjna Organu została w całości oddalona, a NSA wprost stwierdził, iż: "Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 7 ust. 2 dekretu (...) nie można uznać za zasadny. W sprawie podstawowe i przesądzające znaczenie ma w sposób szczegółowy ustalenie przeznaczenia gruntu, według obowiązujących w dniu wydania decyzji, zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takich ustaleń w zaskarżonej do Sądu decyzji brak", (v) bezzasadne przyjęcie, iż ocena prawna obowiązywania Planu z 1961 r. jest zgodna z wydanymi w niniejszej sprawie wyrokami NSA, podczas gdy "Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 grudnia 2002 r. nie dokonywał w sprawie niniejszej oceny prawnej dotyczącej uchwalenia i obowiązywania Ogólnego Planu Miasta Stołecznego Warszawy - Etapowy i Kierunkowy z 1961 r." (vide: vide: str. 13 uzasadnienia wyroku WSA o sygn. akt: I SA/Wa 1300/10), a w ostatnim wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r. oddalającym skargę kasacyjną Organu, NSA, tak jak poprzednio Sąd I instancji, uznał, że w zaskarżonej decyzji Ministra brak jest ustaleń dotyczących przeznaczenia gruntu według planu obowiązującego w dniu wydania odmownej decyzji dekretowej, tym samym nieprawidłowe było ponowne przedstawienie przez Organ tych samych, uprzednio zanegowanych przez Sądy, ustaleń dotyczących nieobowiązującego planu z 1961 r.; 12) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niepełny i z zaniechaniem odniesienia się do podstawowych okoliczności spraw i precyzyjnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, a w szczególności poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyjaśnienia kwestii, jakie było przeznaczenie przedmiotowej działki w ostatnim ważnym planie zagospodarowania przestrzennego oraz poprzez brak ustalenia w oparciu o ten plan (wcześniejszy niż nieobowiązujący plan uchwalony 31 stycznia 1961 r.), czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z jego przeznaczeniem; 13) naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez niewystarczające informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 14) naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stronie przesłanek, którymi kierował się Organ przy załatwieniu sprawy, zwłaszcza odmowy zastosowania się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie z 1 lutego 2011 r., I SA/Wa 1300/10. W konsekwencji powyższych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organy administracji nie naruszyły prawa. Jako powód odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] odmawiającej I. z S. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] róg [...], oznaczonej nr. hip. "[...]" rej. hip [...], w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa, tj. działki ew. nr [...] z obrębu [...] – organ nadzoru wskazał, iż orzeczenie w tej części nie naruszyło prawa w sposób rażący, tj. przepisów art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy jak również art. 54 ust. 1 w związku z art. 3 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, albowiem nieruchomość ta w ramach celu użyteczności publicznej przewidziana była pod usługi komunalne - budowę centrali telefonicznej, a więc zaistniały przesłanki uzasadniające odmowę przyznania dotychczasowej właścicielce prawa własności czasowej. Powyższe stanowisko Sąd w pełni podziela. W niniejszej sprawie kilkakrotnie orzekały sądy administracyjne, wyznaczając tym samym kierunek postępowania organowi nadzorczemu. Jednym z problemów, który pojawił się w trakcie kontrolowania odmownej decyzji dekretowej (a zarazem jest zarzutem skargi) było ustalenie czy Ogólny Plan Miasta [...] zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...] obowiązywał w dacie wydania decyzji Prezydium z 1969 r. Przesądzające znaczenie ma zapadły w niniejszej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 899/11, na podstawie którego oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1300/10. Sąd odwoławczy jednoznacznie w wyroku wskazał, że przyjmując, iż ogłoszenie planu nastąpiło w sposób zwyczajowo przyjęty, otwiera to obowiązek szczegółowego ustalenia przeznaczenia nieruchomości w planie, z kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji co do zasadności uchylenia zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej, aczkolwiek inne zajął stanowisko w kwestii obowiązywania planu z 1961 r., co jednak nie wpłynęło na końcową ocenę wyroku Sądu Wojewódzkiego. Tego jednak nie zauważa strona skarżąca. W tym miejscu należy wyjaśnić, że pogląd o obowiązywaniu planu zatwierdzonego uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...] nie jest obecnie kwestionowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i na to wyraźnie zwrócił uwagę zarówno organ I jak i II instancji. Początkowo jednak w kwestii tej sądy wypowiadały się odmiennie, czego wyrazem jest choćby wydany w niniejszej sprawie ww. wyrok WSA z dnia 1 lutego 2011 r., którego niewykonanie zarzuca strona skarżąca. Jeszcze raz jednak należy podkreślić, że w tej materii ma znaczenie wyrok Sądu II instancji z dnia 14 czerwca 2012 r. pozostający w zgodzie z wypowiedziami zawartymi w licznych orzeczeniach sądowych, np. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt. I OSK 1383/10, z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1643/11, z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1928/13, z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt. I OSK 1712/13, z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 2627/13, z dnia 15 lipca 2015 r. I OSK 2663/13. Sąd rozpoznający sprawę podziela wyrażony w powyższych orzeczeniach pogląd, zgodnie z którym na terenie [...] obowiązywały przepisy ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 52, poz. 268). Na podstawie bowiem art. 14 ww. ustawy, w odniesieniu do obszaru m. st. Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego, zostały uchylone przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz. U. Nr 16, poz. 109 ze zm.), który obowiązywał w całej części kraju, aż do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47). Zatem istotnie, od dnia 8 sierpnia 1947 r. (data wejścia w życie ustawy o odbudowie m. st. Warszawy) tryb publikacji planu zagospodarowania winien odbywać się na podstawie przepisów tej ustawy, to jest podlegać publikacji w Monitorze Polskim. Powyższe nie oznaczało jednak, że w taki właśnie sposób winien zostać opublikowany wspomniany wyżej plan ogólny zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1961 r. nr [...]. W dniu bowiem 1 stycznia 1951 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa (Dz. U. Nr 58, poz. 523), z którym to faktem wiąże się okoliczność zaprzestania obowiązywania ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy. Chociaż więc nie nastąpiło formalne uchylenie przepisów tego ostatniego aktu prawnego, to jednak - per desuetudinem - przepisy ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. przestały obowiązywać na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 30 grudnia 1950 r. o organizacji władz i instytucji w dziedzinie budownictwa. Odpadała w tym momencie bowiem podstawa do działania zarówno Naczelnej Rady Odbudowy m. st. Warszawy, do obowiązków której należało uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego i Warszawskiego Zespołu Miejskiego (art. 3 pkt a ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy) jak i - podległego najpierw Ministrowi Odbudowy a następnie Ministerstwu Budownictwa, Biura Odbudowy Stolicy, które wykonywało prace dotyczące sporządzania regionalnych i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarze m. st. Warszawy i Warszawskiego Zespołu Miejskiego obowiązków (art. 6 cyt. Ustawy). Powyższe zatem prowadzi do wniosku, że doszło do faktycznego zaprzestania działalności przez Radę na skutek formalnej oraz faktycznej likwidacji Biura. Miało ono bowiem rangę organu Ministerstwa, który nie mógł funkcjonować, po jego likwidacji, bez wyraźnego unormowania, jako jednostka innego ministerstwa. Nie mógł mieć również samodzielnego bytu. Tym bardziej, że – jak zaakcentował to Sąd w powołanych wyżej wyrokach – analiza treści Monitorów Polskich wykazała, iż od początku lat 50-tych brak było w nich, jakichkolwiek planów, dotyczących [...] uchwalonych przez Radę. W konsekwencji, w takiej sytuacji winny być brane pod uwagę przepisy ogólne, obowiązujące w całym kraju, to jest przepisy dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju. Przepisy te w art. 25 ust. 1 w związku z art. 30 przewidywały natomiast, że plan miejscowy (a za taki należało uznać plan zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...]), po uchwaleniu przez właściwą radę narodową uzyskiwał moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w sposób przyjęty w danej miejscowości a ponadto przez wywieszenie w zarządach właściwych gmin w miejscu widocznym na okres co najmniej jednego tygodnia. Brak zaś precyzji w zapisie przepisu, dotyczącego rozumienia sposobu zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości, pozwala na sformułowanie tezy, iż mogło się to odbyć, np. w formie wówczas bardzo popularnej przez rozplakatowanie na słupach ogłoszeniowych. Na aspekt wejścia w życie planu z 1961 r. poprzez ogłoszenie w sposób zwyczajowy przyjęty zwrócił właśnie uwagę NSA w powoływanym wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r., który ma podstawowe znaczenie w sprawie. Skład rozpoznający sprawę podziela stanowisko wyrażone w ww. orzeczeniach. Wobec powyższego, Sąd w pełni akceptuje ocenę wyrażoną przez organ w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą podstawą dla dokonywania ustaleń co do możliwości korzystania z gruntu przez dotychczasową właścicielkę był plan zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...] z uwzględnieniem zmian do tego planu obowiązujących w dniu wydawania orzeczenia dekretowego z 1969 r. Tym samym nie zasłużyły na uwzględnienie zarzuty skargi prezentowane w jej pkt 2 lit a i b, pkt 7 i 11. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2012 r. wskazał jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma ustalenie w sposób szczegółowy przeznaczenia nieruchomości według obowiązujących w dniu wydania decyzji zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd zwrócił uwagę, że "w decyzji z 1969 r. ogólnikowo powołano się na plan zagospodarowania przestrzennego nieruchomości warszawskiej przy ul. [...] i róg [...], oraz wskazano że teren przeznaczony został pod użyteczność publiczną, zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] maja 1968 r., nr [...]. W decyzji tej określono, że przedmiotowy grunt nieruchomości [...] obejmuje [...] działki. Sąd wskazał więc, że wymaga wykazania, w sposób niebudzący wątpliwości, czy całość działek była objęta przedsięwzięciem - realizacja centrali telefonicznej." Ponownie rozpoznając sprawę, w ocenie Sądu, ustalenia i ocenę w powyższym zakresie organ nadzorczy dokonał, kierując się także oceną wynikającą z zapadłego w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA/WA 1174/01. I tak z materiału dokumentacyjnego wyraźnie wynika, że plan zabudowy z dnia [...] stycznia 1961 r., nr [...], był dwukrotnie uzupełniany - uchwałą Prezydium z dnia [...] stycznia 1963 r., nr [...] oraz uchwałą Prezydium z dnia [...] listopada 1965 r., nr [...]. Ta ostatnia została zamieszczona w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1965 r., Nr [...], poz. [...], zaś w stosunku do ww. gruntu wprowadza jako przeznaczenie: usługi komunalne - centrala telefoniczna. Integralną część ww. uchwały nr [...] stanowi załącznik nr 2, zgodnie z którym zmiany planu dla Dzielnicy [...] w pkt 2 obejmują część nieruchomości położonej przy ul. [...] o pow. [...] ha. Taki stan potwierdzają kolorowe wydruki stanowiące wykaz zmian z 1965 r. do planu ogólnego z 1961 r. wraz z załącznikiem graficznym a także sporządzone przez uprawnionego geodetę opracowanie geodezyjne z dnia 14 lutego 2013 r. Z akt sprawy wynika także, że przedmiotowa nieruchomość została objęta decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] maja 1968 r., nr [...] – budowa budynku dla Centrali Telefonicznej. Opracowanie geodezyjne z dnia 14 lutego 2013 r. potwierdza, że działka nr [...] (odpowiadająca części dawnej działki oznaczonej literą m) wpisuje się swoimi granicami i powierzchnią w granice terenu objętego ww. lokalizacją szczegółową (teren [...] przy ul. [...] róg [...], oznaczony na szkicu nr [...] literami A-B-C-D-A), zaś teren lokalizacji zawiera się w powierzchni, której dotyczyła zmiana planu dokonana w 1965 r. (uchwała nr [...]). Jak trafnie wskazał organ nadzoru przepis art. 7 ust. 2 dekretu uzależniał uwzględnienie wniosku dekretowego od tego, czy przeznaczenie nieruchomości w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego da się pogodzić z korzystaniem z gruntu przez dotychczasowego właściciela. Jak wynika z akt sprawy (pismo Biura Odbudowy [...] z dnia 6 października 1948 r.) teren spornej nieruchomości warszawskiej był wykorzystywany na cele przemysłowe – budynki gospodarcze, w tym budynek stolarni. Jednakże ta okoliczność, w ocenie Sądu, nie przesądza, o możliwości pogodzenia dalszego korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z jednoczesną realizacją celu wskazanego w planie zabudowy z 1961 r. zmienionym w 1963 i 1965 r. a uszczegółowionym lokalizacją z maja 1968 r. Bez wątpienia budowa centrali telefonicznej, której wykonanie powierzono Dyrekcji Okręgu Poczty i Telekomunikacji w [...] (załącznik do decyzji o lokalizacji szczegółowej) jest realizacją celu o charakterze użyteczności publicznej , której nie mogły realizować podmioty prywatne. Słusznie Minister także wskazał na przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności - art. 1 ust. 1 pkt 3 i art. 6. Zgodnie z nimi zakładanie i używanie linii oraz urządzeń telekomunikacyjnych stanowi wyłączne prawo państwa, zaś działalność w tym zakresie, mającą na celu zaspokajanie potrzeb społeczeństwa, gospodarki narodowej oraz organów administracji, wykonują jednostki podległe Ministrowi Łączności, a sieć telekomunikacyjna służąca ww. celom stanowi sieć telekomunikacyjną użytku publicznego. Tym samym, budowa centrali telefonicznej, w której znajdują się zakończenia łączy telefonicznych abonentów sieci lub telegraficznych oraz urządzenia do połączeń telekomunikacyjnych była związana z zapewnieniem zbiorowych potrzeb społeczeństwa i nie mogła być realizowana przez podmiot prywatny. Tego rodzaju inwestycja spełniała zatem kryteria użyteczności publicznej wskazane w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu Sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 5/08. W konsekwencji, Sąd nie podzielił zarzutów skargi podniesionych w jej pkt 1, 2,4,6 i 10. Nie bez znaczenia dla niniejszego postępowania pozostawał także ostatni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 40/14, zapadły w niniejszej sprawie. W powołanym wyroku Sąd wskazał, że kontrola orzeczenia o odmowie przyznania prawa własności czasowej wymaga również zbadania, czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości. Decydujące bowiem dla Sądu miało to, że jego zdaniem już w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (przed reformą) zalecił ocenę zastosowania tych przepisów w stosunku do całej nieruchomości (czyli i do działki nr [...]) a nie tylko jednej z działek. Wyrok Sądu z 2014 r. nie został zaskarżony przez stronę skarżącą tym samym dziwią Sąd zarzuty podniesione w pkt 5 skargi sprowadzające się do podważania zastosowania tych przepisów przy badaniu legalności decyzji Prezydium z 1969 r. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że w powyższym zakresie istnieje jednolicie ukształtowane orzecznictwo sądowoadministracyjne. Ponadto należy zwrócić uwagę, że przywoływane w pkt 5 skargi wyroki na poparcie tej tezy pochodzą z okresu 1987 r. do maj 2009 r. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie zarysowała się wyraźna rozbieżność w kwestii możliwości zastosowania przez organy przy rozpatrywaniu wniosków dekretowych art. 51 ust. 1 ustawy z 1958 r. (art. 54 ust. 1 według t.j. Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64). Faktycznie, część orzecznictwa stała na stanowisku, że przepis ten nie może stanowić dodatkowej pozadekretowej podstawy odmowy przyznania prawa. Ostatecznie jednak orzecznictwo wypracowało wariant sprowadzający się do oceny indywidualnie każdego przypadku. Podkreślano, że teorie o odrębności postępowania prowadzonego w trybie tego przepisu są chybione. Przepis ten rozszerzał materialnoprawną przesłankę odmowy. Dlatego sam brak powołania się w podstawie prawnej decyzji wydanej po 5 kwietnia 1958 r. na ten przepis nie oznacza, że nie ma on znaczenia przy badaniu, czy odmowna decyzja dekretowa rażąco narusza prawo. Wskazuje się, że konieczne jest ustalenie, czy w dacie wydania decyzji dekretowej obowiązywała decyzja o lokalizacji szczegółowej, będąca warunkiem sine gua non dopuszczalności wywłaszczenia. W przypadku braku takiej decyzji trudno byłoby mówić o zaistnieniu celu wywłaszczenia. Nakazując badanie niniejszej sprawy pod kątem przesłanek z art. 54 ust. 1 ustawy z 1958 r., właśnie taki pogląd zaprezentował Sąd w wyroku z dnia 23 kwietnia 2014 r., którego oceną organy ponownie rozpoznające sprawę i Sąd są związani. Przepis art. 54 ustawy wywłaszczeniowej przewidywał, że poprzedniemu właścicielowi gruntu, który na podstawie dekretu przeszedł na własność Państwa, może być odmówione prawo własności czasowej tego gruntu, stosownie do przepisów tego dekretu, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na cele określone w art. 3 tej ustawy (cele użyteczności publicznej, cele obrony Państwa, wykonanie zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, przeznaczenie nieruchomości pod planową realizację na terenie nieruchomości budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego lub dla organizacji spółdzielczej, czy organizacji kółek rolniczych). Organ odwołał się do celu przejęcia nieruchomości dekretowej, sprecyzowanego w decyzji lokalizacyjnej i podkreślił, że sieć telekomunikacyjna, w tym centrala telefoniczna, były traktowane przez Państwo jako dobra strategiczne. Świadczy o tym chociażby fakt, że działalność telekomunikacyjna została zaliczona do katalogu gałęzi gospodarki narodowej objętych monopolem państwa stosownie do ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3. poz. 317). Tym samym, w jego ocenie, sporna nieruchomość była przeznaczona na jeden celów wskazanych w art. 3 ustawy wywłaszczeniowej – inwestycję o charakterze użyteczności publicznej. Powyższe ustalenia organu i ocenę prawną dokonaną w tym zakresie Sąd w składzie orzekającym akceptuje. W konsekwencji należy stwierdzić, że skoro Prezydium Rady Narodowej w [...] miało podstawy do wydania decyzji odmawiającej I. D. przyznania prawa własności czasowej do wyżej opisanej nieruchomości z powołaniem się na przeznaczenie spornego gruntu pod użyteczność publiczną, którą sprecyzowano w decyzji o lokalizacji szczegółowej - to nie można zarzucić organowi działania w warunkach rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec tego Sąd nie podzielił zarzutów skargi wskazujących na to, że Minister Infrastruktury i Budownictwa przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył rażąco przepisy prawa materialnego - art. 7 ust. 2 dekretu, art. 54 ust. 1 ustawy i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i to, że orzeczenie dekretowe zostało wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem art. 99 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 marca 1921 r. Skoro więc kontrolowane orzeczenie z 1969 r. nie narusza rażąco prawa to nie można zaakceptować zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 1 sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r. Protokołu Nr 1 ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 r. do sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., a następnie zmienionej Protokołem Nr 3, Nr 5 i Nr 8 oraz uzupełnionej Protokołem Nr 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności jak naruszenia postanowień Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W tym zakresie, Sąd podziela także argumentację zaprezentowaną przez Ministra w zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.