I SA/Wa 1236/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. B., S. Ć., B. K., Z. K., A. M., E. M., E. M., J. M., P. M., R. M., R. M., T. M., T. M., J. M., M. P., I. P., W. Ż., M. M., E. S., U. G., S.K., J.K., D. S. i M.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 1978 r. Naczelnik [...] Wydział Terenów wywłaszczył na rzecz Skarbu Państwa grunty położone przy ul. [...] obejmujące między innymi działkę nr [...] z obrębu [...]. Współwłaścicielami działki w dacie jej wywłaszczenia byli S. M., J. K., M. M., T. M., A. M., R. M. oraz J. M. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 1997 r. Zarząd Gminy [...] przekazał, w trybie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. - o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.; dalej jako: "ustawa o gospodarce gruntami"), na rzecz X (X) w użytkowanie wieczyste grunt o łącznej pow. [...] nr, obejmujący działki nr [...], [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] w obrębie [...], a także przeniósł nieodpłatnie własność znajdujących się na tym gruncie budynków i urządzeń, zrealizowanych ze środków własnych Spółdzielni. Wnioskiem z dnia [...] marca 2009 r. P. M., J. M., J. K., J. M., W. K., Z. M., R. M., M. M., J. Z., U. G., E. M., T. M., A. M. i E. M. wystąpili o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji w części dotyczącej działek nr [...] i [...] z obrębu [...] powołując się na rażące naruszenie prawa. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (SKO), decyzją z dnia [...] stycznia 2010 roku, utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] marca 2010 r. stwierdziło nieważność decyzji Zarządu Gminy [...] z dnia [...] lipca 1997 r. w części dotyczącej działek nr [...], [...] i [...], oceniając, że w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie rażąco naruszono art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania uwłaszczeniowego prowadzonego w trybie art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami do czasu rozpoznania wniosków o zwrot nieruchomości. Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 roku zapadłym w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 976/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę Spółdzielni uchylił decyzje organów obu instancji. Rozpoznając ponownie sprawę SKO decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. stwierdziło nieważność decyzji Zarządu Gminy [...] z dnia [...] lipca 1997 r. Decyzja SKO zmieniona została postanowieniem SKO z dnia [...] kwietnia 2012 r., wydanym w trybie art. 113 § 1 k.p.a., poprzez wykreślenie z jej treści dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni, SKO decyzją z dnia [...] lipca 2012 roku orzekło o uchyleniu decyzji Kolegium z dnia [...] lutego 2012 roku w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 1997 r. odnośnie działki nr [...] i w tym zakresie umorzyło postępowanie, w pozostałym zaś zakresie utrzymało w mocy swoją wcześniejszą swoją decyzję. Wyrokiem tutejszego sądu z dnia 26 września 2013 roku, sygn. akt I SA/Wa 1909/12 obie powyższe decyzje zostały uchylone. Sąd administracyjny pierwszej instancji uznał, że doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jak również polecił SKO zbadanie, czy w sprawie nie zaszły nieodwracalne skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r. oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez SKO wyjaśniając, że nie podziela stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, co do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. NSA uznał jednak, że uchylenie decyzji SKO obu instancji było uzasadnione brak było bowiem podstaw do formułowania, w drodze wykładni, takiej treści art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami, z której miałoby wynikać ograniczenie stosowania tego przepisu ze względu na zgłoszone roszczenia osób trzecich do nieruchomości objętych jego hipotezą, w tym roszczenia o zwrot nieruchomości wywłaszczonej. Tym bardziej brak jest również, w ocenie NSA, podstaw prawnych, aby taka wykładnia miała skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji wydanej na podstawie tego przepisu. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej musi bowiem być efektem oczywistego naruszenia prawa przez organ, który ją wydal, przejawiającego się ustaleniem, że organ nie uwzględnił takich okoliczności, które w wyraźny i jednoznaczny sposób wynikały z danego przepisu. Podsumowując sąd kasacyjny wskazał, że obie decyzje SKO naruszały prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co winno uzasadniać ich uchylenie przez Sąd Wojewódzki na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s a. Skoro bowiem pogląd, iż decyzja uwłaszczeniowa z dnia [...] lipca 1997 r. (w części objętej wnioskiem nieważnościowym) rażąco naruszała prawo SKO oparło jedynie na jednej z możliwych wykładni art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami, to stanowisko to nie mogło zostać uznane za prawidłowe. Stwierdzenie nieważności decyzji może bowiem nastąpić tylko sytuacji, w których miało miejsce oczywiste naruszenie prawa, a które to naruszenie nie zachodzi w przypadku, gdy dany przepis może być w różny sposób interpretowany. Decyzją z dnia [...] marca 2016 roku SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Gminy [...] z dnia [...] lipca 1997 roku w części dotyczącej działki [...], [...] z obrębu [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2016 roku SKO sprostowało przedmiotową decyzję z dnia [...] marca 2016 roku w zakresie oczywistej omyłki pisarskiej oznaczenia obrębu geodezyjnego z [...] na [...]. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wniesionego przez A. B., S. C., B. K., S. K., Z. K., W. K., A. M., E. M., E. M., J. M., P.M., R. M., R. M., T. M., T. M., J. M., M. P., I.P., W. Z., M. M., E. S., U. G. (Skarżący), SKO decyzją z dnia 2016 r. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2016 r. Organy obu instancji uznały, uwzględniając wykładnię przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] stycznia 2015 r., że w sprawie nie wystąpiło rażące naruszenie prawa to jest art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami, który stanowił podstawę prawną decyzji wydanej przez Zarząd Gminy [...] w dniu [...] lipca 1997 r. SKO wskazało również, że brak jest argumentów pozwalających uznać, że Spółdzielnia nie była posiadaczem przedmiotowego gruntu w dacie 1 sierpnia 1988 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wnieśli do tutejszego sądu skargę, w której decyzji SKO zarzucili : 1. naruszenie art. 170 i 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że SKO związane jest wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie wykraczającym poza wyrażoną w tymże wyroku ocenę dotyczącą wykładni art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami oraz znaczenia tej wykładni dla oceny zaistnienia rażącego naruszenia tego przepisu; 2. naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa oraz art. 11 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji SKO i wyjaśnienia motywów odrzucenia argumentacji stron odnoszącej się do przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji; 3. naruszenie art. 7, 8, 14, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa - poprzez naruszenie zasad postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, uchybienie przez SKO obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego badanej w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa sprawy, nie uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego sprawy i pominięcie zgłaszanych przez strony dowodów oraz poprzez uznanie, iż nie narusza rażąco prawa fakt nie podjęcia przez Zarząd Gminy [...] wymaganych przez Kodeks postępowania administracyjnego czynności w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i weryfikacji twierdzeń zainteresowanej uwłaszczeniem X; 4. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami poprzez uznanie, iż kwestionowana decyzja z dnia [...] lipca 1997 r. nie narusza rażąco prawa mimo braku jakichkolwiek podstaw dla uznania, że spełniona została przesłanka posiadania działek nr [...] i [...] z obrębu [...] w W. przez X (X), a także przyjęcie, że nie jest wystarczającą przesłanką stwierdzenia rażącego naruszenia art. 80 ust. 2 wykazanie, że Zarząd Gminy [...] nie dysponował żadnymi dowodami, które potwierdzałyby spełnienie przesłanek wydania decyzji na gruncie tego przepisu i kwestii tej nie analizował podejmując swoją decyzję; 5. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 6 i 7 kpa oraz art. 69 i art. 47 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami a także art. 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 7 Konstytucji z 22 lipca 1952 r. (Dz.U. z 1976 r. Nr 7, poz. 36 ze zm.) poprzez uznanie, iż decyzja z dnia 29 lipca 1997 r. nie jest obarczona wadą prawną mogącą stanowić przesłankę stwierdzenia jej nieważności podczas gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 6 i 7 kpa oraz art. 69 i art. 47 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami a także art. 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 7 Konstytucji z 22 lipca 1952 r., albowiem naruszała ona obowiązek uwzględnienia w postępowaniu administracyjnym słusznych interesów obywateli oraz prawa majątkowe byłych właścicieli działek nr [...] i [...] z obrębu [...] w W., tj. prawo do zwrotu nieruchomości, wbrew zasadzie legalizmu wymagającej dla ingerencji w prawa jednostek istnienia wyraźnego ustawowego upoważnienia, a dla wywłaszczenia wyraźnej podstawy ustawowej, oraz poprzez uznanie, że wywłaszczona nieruchomość mogła zostać użyta na inny cel niż cel uzasadniający wywłaszczenie, a także poprzez nieuzasadnione zróżnicowanie uprawnień obywateli znajdujących się w analogicznej sytuacji prawnej (byłych właścicieli wywłaszczonych nieruchomości niewykorzystanych zgodnie z celem wywłaszczenia); 6. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 10 i 28 kpa oraz art. 8 kpa poprzez uznanie, iż nie narusza rażąco prawa nie przyznanie statutu strony osobom uprawnionym do działek [...] i [...] z obrębu [...] na gruncie art. 69 i art. 47 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami oraz ignorowanie przez Zarząd Gminy [...] zgłaszanych przez nich wniosków, wątpliwości i zarzutów; 7. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) Kpa, poprzez uznanie, iż nie narusza rażąco prawa naruszenie obowiązku zawieszenia postępowania i zignorowanie przez Zarząd Gminy [...] okoliczności, że rozpatrzenie wniosku X zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy uprawnień byłych właścicieli na gruncie art. 69 i art. 47 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami Z uwagi na powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W toku postępowania sądowoadministracyjnego zmarła W. K., której następcami prawnymi są J. K. oraz D. S. i M. H. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. X przyłączyła się do stanowiska organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Jak już wskazane zostało w części historycznej uzasadnienia, SKO rozpoznawało sprawę w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 270/14. Oceną tą związany jest również sąd obecnie rozpoznający sprawę. Ani organy ani sąd nie mogą wydać rozstrzygnięcia sprzecznego z wykładnią i oceną prawną przedstawioną w wyroku NSA. W ocenie sądu, stawiając zarzuty objęte punktem 1, 5 i 6 petitum skargi Skarżący dążą w istocie do zakwestionowania oceny prawnej przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2015 r. Przypomnieć należy, że w wyroku tym sąd kasacyjny wskazał wprost, iż art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami nie zawierał wymogu ograniczenia stosowania z uwagi na zgłoszone roszczenia osób trzeci do nieruchomości objętych jego hipotezą, w tym roszczenia o zwrot nieruchomości wywłaszczonej. Tym bardziej w ocenie NSA bak było podstaw do tego, aby taka wykładnia miała być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Tymczasem Skarżący, zarzucając SKO naruszenie art. 170 i 153 p.p.s.a. oraz 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art.6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 69 i 47 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami jak również art.1, art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 7 Konstytucji z dnia 22 lipca 1952 r. dążą w istocie do wykazania, że z uwagi na fakt zgłoszenia przez nich roszczeń o zwrot przedmiotowej nieruchomości nie było możliwe prowadzenie postępowania a następnie wydanie w stosunku do tejże nieruchomości decyzji na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Innymi słowy mówiąc Skarżący stawiają tezę, że aczkolwiek podstawą prawną decyzji, której nieważności żądają był art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami, którego wykładnię NSA przedstawił w przywołanym wyżej wyroku, to jednak z uwagi na treść art. 69 i art. 47 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomości uznać należy, że nie było możliwe objęcie decyzją wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 tejże ustawy, nieruchomości co do której zgłoszone zostały roszczenia o zwrot. Przyjęcie powyższej wykładni oznaczałoby jednak w realiach niniejszej sprawy wydanie decyzji (a na obecnym etapie postępowania – wyroku sądu pierwszej instancji) wbrew ocenie prawnej zawartej w wyroku NSA. Właśnie takie działanie stanowiłoby naruszenie powołanych w punkcie 1 skargi art. 170 i 153 p.p.s.a. Stawiając zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zignorowanie przez Zarządu Gminy [...] okoliczności, że rozpatrzenie wniosku X zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy uprawnień byłych właścicieli w świetle przepisów art. 69 i 47 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami Skarżący pomijają okoliczność, że pogląd o naruszeniu tego przepisu k.p.a. stanowił uzasadnienie dla decyzji SKO z dnia [...] lipca 2012 r. W owej decyzji, SKO uznało, że postępowanie uwłaszczeniowe winno zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu nieruchomości, gdyż, jak twierdził organ, w orzecznictwie został ugruntowany pogląd, iż jeżeli dawni właściciele złożyli wniosek – w trybie art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości – a stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, to postępowanie uwłaszczeniowe zawiesza się. W wyroku z 15 stycznia 2015 r. NSA wyjaśnił, że powyższy pogląd orzecznictwo wyrażało i wyraża nadal zasadniczo jedynie w odniesieniu do postępowania uwłaszczeniowego, prowadzonego na podstawie (dawniej) art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) a obecnie – art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( w dacie orzekania przez organ - Dz. U. z 2010 r. 102, poz. 651 ze zm.). Przepisy te regulując bowiem tryb uwłaszczenia państwowych osób prawnych z mocy prawa, uzależniają zaistnienie skutku, jakim jest owo uwłaszczenie od wystąpienia przesłanki polegającej na braku nienaruszenia praw osób trzecich. NSA podkreślił dalej, że kontrolowana decyzja orzekała o uwłaszczenia spółdzielni mieszkaniowej na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami. Innymi słowy mówiąc, sąd kasacyjny odniósł się w swoim wyroku również i do kwestii zawieszenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami w sytuacji zgłoszenia roszczeń o zwrot przez byłych właścicieli. NSA uznał zatem w wyroku z 15 stycznia 2015 r. że brak było podstaw do przyjęcia, iż przed wydaniem decyzji w trybie art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami konieczne było zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości zgłoszonego przez byłych właścicieli. Wobec powyższego również zarzut objęty punktem 7 skargi sąd rozpoznający sprawę uznaje za niezasadny. Jego uwzględnienie prowadziłoby bowiem do wydania wyroku z naruszeniem art. 170 p.p.s.a. Analiza zarzutów objętych punktami 3 i 4 skargi prowadzi do wniosku, że w ocenie Skarżących w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru winien przeprowadzić postępowanie dowodowe mające na celu sprawdzenie prawidłowości ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania kontrolowanej decyzji. Odnosząc się do tego argumentu sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest swoistą trzecią instancją, w ramach której dokonywane jest sprawdzenie prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w toku postępowania zakończonego wydaniem kontrolowanej decyzji. Rzeczywiście, w pewnych przypadkach możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na fakt, że stan faktyczny sprawy nie pozwalał na zastosowanie określonego przepisu prawa materialnego, dotyczy to jednak tylko szczególnych sytuacji, w których owa sprzeczność jest oczywiście rażąca. W niniejszej sprawie sytuacja ta nie zaistniała. Skarżący wskazywali, że organ nie uwzględnił dokumentów przedłożonych przez nich w toku postępowania na okoliczność nie spełnienia przesłanki posiadania gruntu przez X. Sąd przypomina w tym miejscu, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, badaniu podlegał stan posiadania gruntu na dzień 1 sierpnia 1988 r. Przedłożone przez Skarżących dokumenty datowane są na 1997 r. Rzeczywiście, z jednego z tych pism wynika, że w rejestrze gruntów nie figurowała Spółdzielnia. Skarżący pomijają jednak fakt, że wniosek z dnia [...] grudnia 1988 r. złożony został przez X, z której dopiero w późniejszych latach wyodrębniła się X. Wobec powyższego, okoliczność, że ta ostatnia nie figurowała w rejestrze gruntów w 1990 r. nie może oznaczać nie spełnienia przesłanki posiadania. Skarżący w toku postępowania administracyjnego złożyli również zaświadczenie z dnia [...] lutego 2010 r. wydane przez Prezydenta [...], z którego wynika, że dla archiwalnej działki nr [...] z obrębu [...], której część stanowiła obecną działkę ewidencyjną nr [...] na dzień 1 sierpnia 1988 r. jako właściciele i władający figurowali S. M., J. K., M. M., J. M., T. M., A. M., R. M. oraz J. M. Zwrócić należy jednak uwagę na fakt, że przedmiotowy teren objęty został decyzją wywłaszczeniową z dnia [...] lutego 1978 r., przy czym o zwrocie działki nr [...] orzeczono dopiero decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Już ta okoliczność powoduje, że nie można uznać, iż treść zaświadczenia z dnia [...] lutego 2010 r. odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu istniejącemu w dniu [...] sierpnia 1988 r. Pozostałe pisma przedłożone przez Skarżących dotyczą innej działki (pismo W. R.) jak również kwestii związanej ze zorganizowaniem parkingu. Sąd rozpoznający sprawę zwraca uwagę w tym miejscu, iż w wyroku z dnia 15 stycznia 2015 r. NSA powołał pogląd wyrażony w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r. (sygn. akt I OSK 211/12) wskazując, iż była to sprawa analogiczna do rozpatrywanej. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r. NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku tutejszego sądu z dnia 27 października 2011 r., w którym wskazano że utworzenie między innymi na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] parkingu wykorzystywanego przez mieszkańców – członków X nie oznacza w żadnym razie, iż ta nieruchomość nie pozostawała w posiadaniu tego podmiotu. Sąd wyjaśnił, że Spółdzielnia będąc dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby osób, ma przede wszystkim służyć zaspokojeniu potrzeb jej członków. Stąd ewentualne wykorzystanie gruntu pozostającego w posiadaniu spółdzielni na potrzeby parkingu osiedlowego oraz wykonanie odpowiedniej infrastruktury dla funkcjonowania takiego parkingu lub jej brak, a także ewentualne zorganizowanie sposobu korzystania z parkingu przez jego użytkowników, nie powinny być ocenione jako zdarzenia wskazujące na niezaistnienie przesłanki określonej w art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Pogląd powyższy sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela. Skarżący wskazywali również, że SKO nie zbadało, czy w toku postępowania poprzedzającego wydanie kontrolowanej decyzji kwestie posiadania gruntu przez poprzedniczkę prawną Spółdzielni w ogóle były badane. Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że kontrolowana decyzja wydana została blisko dwadzieścia lat temu, w związku z powyższym dokonując oceny jej zgodności z prawem uwzględnić należy również upływ czasu i związane z tym trudności z odnalezieniem pełnych akt sprawy. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, iż do wniosku z dnia [...] grudnia 1988 r. dołączona została decyzja lokalizacyjna z dnia [...] lipca 1972 r. oraz szkic nieruchomości objętych jej działaniem. Jednocześnie w samej treści decyzji wskazane zostało, że poprzednik prawny Spółdzielni był w posiadaniu gruntu w dniu 1 sierpnia 1988 r. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę pozwala to na przyjęcie, iż przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 1997 r. organ badał przesłankę posiadania. Fakt, iż obecnie Skarżący kwestionują prawidłowość ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania tej decyzji nie może przesądzić o jej nieważności. Sąd wskazuje w tym miejscu, że podziela pogląd wyrażony przez SKO, iż Skarżący nie wykazali, by istotnie, stan faktyczny istniejący w dniu 1 sierpnia 1988 r. uniemożliwiał zastosowanie art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami. Rzeczywiście, to na organie administracji ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, jednak oceniając zasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania to jest art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. uwzględniać należy również realia danej sprawy. W niniejszej sprawie to Skarżący dysponowali niewątpliwie większą wiedzą co do tego, co działo się z ich działką w 1988 r. niż organ rozpoznający sprawę. Pomimo tego, oprócz korespondencji z lat dziewięćdziesiątych oraz z 2010 r. nie przedstawili dowodów pozwalających na uznanie, iż właśnie działki nr [...] i [...] nie były w posiadaniu X w dniu 1 sierpnia 1988 r. Wobec powyższego, zarzuty objęte punktem 3 i 4 skargi sąd uznaje za niezasadne. Końcowo sąd wskazuje, że za niezasadny uznaje również zarzut objęty punktem 2 skargi. W ocenie sądu, decyzja SKO zawiera uzasadnienie zgodnie z art. 107 k.p.a. Organ rozpoznający sprawę przedstawił motywy, którymi kierował się, wydając rozstrzygnięcie. Okoliczność, że przedstawione przez niego argumenty nie przekonały Skarżący nie może prowadzić co uznania, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.