I SA/Wa 1245/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Pirogowicz WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę nieodpłatnie prawa własności nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania K. B. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] stwierdzającą nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w W., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], prawa własności części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - ul. [...], położonej w W., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 roku nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w W., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] na "Mapie sytuacyjnej nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod drogę publiczną ul. [...] wg stanu na dzień 31.12.1998 r." przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Ośrodku [...] w dniu 22 kwietnia 2010 roku pod nr ewidencyjnym [...]. Na skutek wniesionego odwołania K. B. Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 roku, nr [...] uchylił ww. decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na konieczność szczegółowego wyjaśnienia kwestii władztwa publicznoprawnego. Prowadząc zatem ponownie postępowanie wyjaśniające Wojewoda [...] uwzględnił przesłanki zapisane w przepisie art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r., - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (DZ. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) dalej jako ustawa Przepisy wprowadzające, który stanowił, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 roku we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 roku stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Organ pierwszej instancji zauważył, że na fakt przejęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 roku wskazuje "Mapa sytuacyjna nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod drogę publiczną ul. [...] wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r." przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Ośrodku [...] w dniu [...] kwietnia 2010 roku pod nr ewidencyjnym [...]. Wojewoda [...] ustalił również, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku własności Skarbu Państwa ani Gminy [...] i pozostawała jedynie we władaniu tej Gminy jako droga publiczna, co potwierdzają m. in. protokoły odbioru robót drogowych z dnia [...] października 1997 roku oraz z dnia 19 grudnia 1997 roku. Z odpisu księgi wieczystej [...] wynikało, że przedmiotowa nieruchomość zajęta pod część ulicy [...] w W. stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku własność osoby fizycznej. Ponadto zgodnie z Uchwałą Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy Nr [...] z dnia 26 maja 1988 roku w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m. st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (publikacja w Dz. Urz. Województwa Stołecznego Warszawskiego Nr 17 poz. 186) ulica [...] w W. stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku drogę lokalną miejską. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 roku drogi lokalne miejskie z dniem 1 stycznia 1999 roku stały się drogami gminnymi. Za nieuprawnione organ uznał stanowisko K. B. jakoby działka nr [...] nie była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 roku, a znajdowała się w jego władaniu. Zaznaczył, że na potwierdzenie tego faktu nie zostały przedstawione żadne dowody, poza oświadczeniami właściciela oraz B. K. z dnia [...] lutego 2012 roku. Powyższe oświadczenia nie zostały potwierdzone innymi dowodami, a skoro tak, to grunt będący przedmiotem wystąpienia znajdował się we władaniu jednostki samorządu terytorialnego przed dniem 1 stycznia 1999 roku, a w konsekwencji przedmiotowa nieruchomość zajęta pod część ulicy [...] w W. stała się z dniem 1 stycznia 1999 roku z mocy prawa własnością Gminy – [...]. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w W., uregulowanego w księdze wieczystej [...], wykazanego jako działka nr [...] o powierzchni [...] m w obrębie [...]. Od powyższej decyzji K. B. wniósł odwołanie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej kwestionując rozstrzygnięcie w sprawie. W toku postępowania odwoławczego organ analizując sprawę pod kątem przesłanek wynikających z treści przepisu art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustalił, że z odpisu księgi wieczystej KW nr [...] wynikało, że działka nr [...] (wydzielona z działki nr [...]) stanowiła własność K. B., a zatem w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność osoby fizycznej. Ustalił również, że z załącznika do uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego, do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. U. Woj. Stołecznego Warszawskiego Nr 17 poz. 186) wynikało, że ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy Przepisy wprowadzające dotychczasowe drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. Na fakt zajęcia działki nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]) pod drogę wskazuje, zdaniem organu, mapa sytuacyjna nieruchomości zgodnie z wykazem powierzchni zajętych pod drogę publiczną ul. [...] wg stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 22 kwietnia 2010 r., pod numerem [...]. Mapa ta stanowi dokument urzędowy sporządzony przez geodetę uprawnionego i jednoznacznie potwierdza zajęcie przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] pod drogę publiczną - ul. [...] zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. Analizując przesłankę władztwa Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zauważył, że w przedmiotowej sprawie Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanki władztwa publicznego nad przedmiotową nieruchomością na dzień 31 grudnia 1998 r. Organ wojewódzki przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające i uzupełnił materiał dowodowy. Organ odwoławczy wskazał, że z uprzednio zgromadzonego materiału dowodowego - z pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], wynikało, że ul. [...] została w 1997 r. zmodernizowana w istniejącym pasie drogowym (jezdnia o nawierzchni z tłucznia) poprzez wykonanie nawierzchni asfaltowej o szerokości [...] m. Powyższe zostało potwierdzone protokołem z dnia 19 grudnia 1997 r. odbioru robót drogowych wykonanych przez Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w M., dołączonym do pisma Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] oraz protokołem z dnia 17 października 1997 r. odbioru robót drogowych na ul. [...]. Organ odwoławczy ustalił, że ul. [...] posiadała oświetlenie i gazociąg, co wynikało z pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), także w wersji obowiązującej w 1998 r., wodociągi i zaopatrzenie w wodę, kanalizację i energię elektryczną należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością. W ocenie organu drugiej instancji powyższe okoliczności oraz dokumenty zgromadzone w sprawie należycie potwierdzają i dokumentują sprawowanie w dniu 31 grudnia 1998 r. władztwa publicznoprawnego nad ul. [...]. Tym samym wszystkie wymogi wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające zostały spełnione. Odnosząc się do oświadczenia B. K. zawartego w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. dotyczącego braku zajętości i władztwa publicznego nad działką nr [...], sprawowanego przez jednostkę samorządu terytorialnego oraz wykonywania władztwa przez K. B. nad przedmiotową nieruchomością poprzez pielęgnację trawnika i utrzymanie porządku w terenie organ wskazał, iż nie wykluczało to władania publicznego Gminy [...]. Pojęcia "władania" nieruchomością - w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające - nie należy bowiem utożsamiać z instytucją "posiadania" uregulowaną w kodeksie cywilnym. Pojęcie władania winno być w tym wypadku rozumiane jako pozostawanie danego gruntu w faktycznym władztwie publicznoprawnym. Z tego powodu dokonywane na drodze czynności przez Skarb Państwa, czy jednostkę samorządową nie musiały uzyskiwać wcześniejszej akceptacji właściciela gruntu, który nawet nie musiał o tych czynnościach być powiadamiany. Mając na uwadze powyższe Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...]. Na powyższą decyzję K. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 77, 78, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz przepisu art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w toku postępowania skierował do organu pismo z dnia 18 czerwca 2010 r. w którym, zawarł szereg wniosków dowodowych, które zmierzały do wykazania niezasadności wniosku Miasta Stołecznego Warszawy wskazując, że zajęcie przedmiotowej działki pod drogę publiczną miało miejsce dopiero w 2009 roku. Jednak organ nie przeprowadził zawnioskowanych dowodów, w szczególności dowodów z przesłuchania świadków, co skutkowało naruszeniem zasad oceny materiału dowodowego. K. B. podniósł również, że organ nie wykazał zaistnienia żadnej z wyżej wymienionych przesłanek o których mowa w przepisie art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające, w szczególności w żaden sposób nie zostało przez organ wykazane czy przedmiotowa działka nr [...] została faktycznie zajęta pod ulicę [...] - to jest czy była we władaniu miasta [...], a jeśli tak od kiedy miało to miejsce. Zdaniem skarżącego dowodu zajęcia przedmiotowej nieruchomości nie może stanowić mapa sytuacyjna nieruchomości, gdyż mapa ta została sporządzona w 2010 r., i widnieje na niej adnotacja, iż wykonano ją w oparciu o protokół ustalenia granicy pasa drogowego według stanu władania ul. [...] z dnia 21 grudnia 2009 r. Skarżący zaprzeczył, aby na spornej działce dokonano jakichkolwiek prac związanych z budową drogi, wszelkie prace związane z utrzymaniem spornej działki dokonywał wyłącznie skarżący. K. B. podniósł również, że protokoły z dnia [...] października 1997 r. i z dnia [...] grudnia 1997 r., nie stanowią dowodu istnienia władztwa wymaganego zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające. Wynika z nich bowiem jedynie prowadzenie prac dotyczących modernizacji istniejącej drogi, które były przeprowadzane poza terenem działki nr [...]. Na dowód powyższego dołączył zdjęcia wydrukowane ze strony Miasta [...]. K. B. wyjaśnił również, że każdorazowo jako właściciel spornej działki wyrażał zgodę na prowadzenie prac dotyczących budowy gazociągu czy wodociągu, co również wykluczało wykonywanie władztwa faktycznego przez gminę w stosunku do nieruchomości. Reasumując skarżący zauważył, że działka została zajęta pod drogę publiczną dopiero w 2009 roku. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 , poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu. W rozpoznawanej przez Sąd sprawie kwestią sporną jest stwierdzenie czy opisana wyżej nieruchomość pozostawała we władaniu (faktycznym władztwie) Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Dokonując oceny legalności zaskarżonych decyzji m. in. przy uwzględnieniu wyartykułowanej kwestii spornej, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że materialnoprawną podstawę dla wydania decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm., dalej jako Przepisy wprowadzające). Zgodnie z tym przepisem nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa więc przesłanki od spełnienia, których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Przesłanki te to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. Jakkolwiek ustawa Przepisy wprowadzające nie zawiera normatywnie zdefiniowanego pojęcia "władanie nieruchomością", niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowane jest stanowisko, że dla uznania, iż dana nieruchomość pozostawała w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu publicznoprawnym podstawowe znaczenie ma czy zostanie wykazane, że Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, działając przez swoje jednostki organizacyjne, w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną wykonywały faktyczne czynności związane z jej utrzymaniem, konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r., I OSK 1471/07). Sądy administracyjne wskazują również, że do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie posiadania przez podmiot publicznoprawny jakiegokolwiek tytułu do nieruchomości. Podstawowe znaczenie ma jedynie to, czy Skarb Państwa lub gmina przez swoje jednostki organizacyjne w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę wykonywały właśnie faktyczne czynności. Ustawodawca skutki nabycia własności nieruchomości z mocy prawa odniósł bowiem do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej (tak w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. akt P 5/99, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1725/10). Dokonując pod tym kątem oceny zebranego materiału dowodowego Sąd uznał, że jednoznacznie wskazuje on na wypełnienie w sprawie przesłanek o których mowa w art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające, w tym również zaistnienia spornej przesłanki władztwa. W sprawie bezspornym jest to, że uchwałą Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy Nr [...] z dnia 26 maja 1988 roku w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m. st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (publikacja w Dz. Urz. Województwa Stołecznego Warszawskiego Nr 17 poz. 186) ulica [...] w W. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Następnie uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 września 2004 r., nr [...] w sprawie zaliczenia niektórych dróg w Warszawie do kategorii dróg gminnych (publikacja w Dz. Urz. Województwa Stołecznego Warszawskiego Nr 258 poz. 7012) ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Ponadto w aktach sprawy znajdują się protokoły z dnia 19 grudnia 1997 r. odbioru robót drogowych wykonanych przez Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w M. Mazowieckim oraz protokół odbioru robót drogowych na ulicy [...] z dnia [...] października 1997 r. Z dokumentów tych wynika, że zakres prac obejmował m. in. wykonanie nakładki asfaltobetonowej, podbudowy, poszerzenie z kruszywa naturalnego i wzmocnieniu górnej warstwy podbudowy tłuczkiem kamiennym. Na odwrocie protokołu odbioru z dnia [...] grudnia 1997 r., widnieje również zapis, że w dniu 13 maja 1998 r., stwierdzono prace przy formowaniu poboczy i zalecono wykonanie spadku i wywiezienie nadmiaru ziemi, co zostało wykonane na datę 10 lipca 1998 r. Podkreślenia wymaga to, że w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. nr 2013 poz. 260) ustawodawca zdefiniował pojęcie pasa drogowego wskazując, że jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W art. 34 tej ustawy znalazł się również zapis, iż odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub od innych urządzeń wymienionych w art. 4 pkt 1 i 2 powinna wynosić co najmniej [...] m, a dla autostrad i dróg ekspresowych - co najmniej [...] m. Z powołanych protokołów wynika, iż wskazane wyżej czynności wykonywane były na szerokości [...] m. Wbrew zatem stanowisku skarżącego, iż przed rokiem 2009 na przedmiotowej działce o numerze [...] nie dokonano żadnych prac związanych z budową drogi należy stwierdzić, że czynności faktyczne w tym zakresie wykonywane były dużo wcześniej (w tym także w dacie 31 grudnia 1998 r.). W ocenie Sądu przywołane dokumenty wskazują na wykonywanie przez gminę władztwa faktycznego na spornej nieruchomości, w sposób umożliwiający identyfikację tej działki jako drogę. W świetle powyższych wywodów Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że do ustalenia stanu działki wykorzystano jedynie uchwałę właściwego organu dotyczącą zaliczenia nieruchomości do kategorii dróg lokalnych miejskich. Reasumując Sąd uznał, że organy obu instancji wnikliwie i w sposób zgodny z przepisami prawa materialnego i procesowego przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zwracając się również zajęcie stanowiska w kwestii władztwa do skarżącego (por. pismo z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]) i zapoznanie się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie (por. pismo z dnia 20 czerwca 2012 r.) i w konsekwencji ustalając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza jednoznacznie spełnienia przesłanek z art. 73 ust. 1 Przepisy wprowadzające. Tym samym stanowisko organów w kwestii wykazania zajęcia działki nr [...] pod drogę publiczną, jak również władztwa publicznoprawnego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości należy uznać za zgodne z prawem. Na marginesie Sąd pragnie podkreślić, że subiektywne przeświadczenie skarżącego nie może stanowić podstawy do przyjęcia stanowiska odmiennego, aniżeli zaprezentowane wyżej, bowiem brak w tym zakresie dowodów przeciwnych. Podkreślenia przy tym wymaga, że dokument urzędowy w postaci mapy sytuacyjnej nieruchomości zawiera wykaz nieruchomości zajętych pod drogę publiczną - ulica [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Mapa ta została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r. poz. 270 ze zm).