I SA/Wa 1646/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska WSA Anna Wesołowska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2016 r. sprawy ze skargi E. K. i P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu wniosku E. K. i P. K. o ponowne rozpoznanie sprawy, postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. ustanawiającej na rzecz następców prawnych H. K. i M. z K. T. na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonego jako działki ewidencyjne z obrębu [...] nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...], [...],[...],[...], [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...], [...] , [...],[...], [...],[...], [...], [...],[...], [...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...],[...], [...],[...], [...],[...],[...],[...], [...], uregulowane w KW [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. W dniu [...] maja 2015 r. Prezydent [...] przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek E. K. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. ustanawiającej na rzecz następców prawnych H. K. i M. z K. T. na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonego jako działki ewidencyjne z obrębu [...] nr: [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], [...], [...],[...], [...], [...],[...],[...],[...], [...],[...], [...],[...], [...], [...],[...], [...], [...],[...], [...], [...],[...], [...], [...],[...],[...], [...], [...], [...],[...], [...],[...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...], [...], [...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], uregulowane w KW [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. uznając, że zachodzą przeszkody o charakterze podmiotowym do wszczęcia postępowania albowiem E.K. nie posiada interesu prawnego w sprawie. W dniu [...] czerwca 2015 r. do Kolegium wpłynął wniosek E. K. oraz P. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie przeszkodą do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wydania rozstrzygnięcia merytorycznego jest brak interesu prawnego wnioskodawcy. Przepis art. 28 Kpa stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wskazany powyżej przepis nie jest samodzielną podstawą prawną do wydania odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego, czy wnioskodawca jest, czy nie jest, stroną postępowania. Ustalenia stron postępowania administracyjnego na podstawie art. 28 Kpa organ administracji dokonuje zawsze na podstawie przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w konkretnej sprawie. Kolegium zauważyło, że roszczenie, którego realizacji domagają się od Prezydenta skarżący oparte jest na art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782 ze zm.) – zwanej dalej "ugn", zgodnie z którym osoba, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała przed 5 grudnia 1990 r. ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub własność gminy, a także jej następca prawny, mogą żądać nabycia tego garażu na własność oraz oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli jest najemcą. Decyzja kwestionowana przez E. K. i P. K., którym jak twierdzą, przysługują roszczenia z art. 211 ugn, wydana została w wyniku rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie przewidzianym w dekrecie z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.) – zwanego dalej "dekretem". W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko o bezwzględnym pierwszeństwie roszczeń z art. 7 tego dekretu. Dopiero w przypadku negatywnego rozparzenia wniosku byłego właściciela możliwe jest rozpatrywanie wniosku innych podmiotów o ustanowienie użytkowania wieczystego do tego samego gruntu, zgłoszonego w oparciu o przepisy ugn. Organ odwoławczy zauważył, że ustawodawca przyznał osobie fizycznej, która wybudowała garaż jedynie roszczenie o nabycie garażu i ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu, na którym jest pobudowany. Roszczenie to ma charakter cywilnoprawny i nie może być rozpoznawane w postępowaniu administracyjnym. Roszczenie cywilnoprawne nie stoi zatem na przeszkodzie do uwzględnienia wniosku byłych właścicieli nieruchomości dekretowych w postępowaniu administracyjnym. Wnioskodawcom przysługują natomiast roszczenia o zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie garażu. Bezsprzecznie zagadnienie zwrotu nakładów nie stanowi materii właściwej dla postępowania administracyjnego i nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy o ustanowienie prawa do gruntu na podstawie dekretu. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że E. K. nie była stroną postępowania dekretowego, czego konsekwencją była odmowa wszczęcia postępowania nadzorczego przez Kolegium albowiem stosownie do art. 61a § 1 Kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Sytuacja prawna E. K. oraz P. K. jest tożsama, zatem również P. K. nie ma interesu prawnego w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Prezydenta [...]. Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] E. K. i P. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia (art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa) oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], ewentualnie o uchylenie obu postanowień w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie: I. prawa procesowego: 1) art. 127 § 3 Kpa przez naruszenie prawa do wniesienia odwołania przez P. K., który został dopuszczony do udziału w postępowaniu na etapie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, co skutkuje pozbawieniem go prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, 2) art. 73, art. 74, art. 10 Kpa przez uniemożliwienie stronie zapoznania się z treścią decyzji nr [...]. Skarżący zwrócili się pisemnie o udostępnienie kopii, jednak organ nie wydał postanowienia w przedmiocie odmowy zapoznania się z treścią decyzji nr [...], 3) art. 6, art. 9, art. 10 Kpa poprzez faktyczną odmowę udostępnienia kopii decyzji bez wydania postanowienia na które służy zażalenie, brak przeprowadzenia rozprawy w sprawie nieważnościowej, brak przekazania, czy udostępnienia w innej formie żądanych przez stronę postępowania dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, brak poinformowania stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, czy udzielenia informacji stronom, w szczególności na jakiej podstawie dopuścił do niniejszego postepowania strony postępowania zakończonego decyzją nr [...]. Orzeczenie wydane na podstawie art. 61a § 1 Kpa nie zostało zatem wydane z poszanowaniem zasad procesowych, 4) art. 19 Kpa. W niniejszej sprawie skarżący złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, z uwagi na możliwość naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Rażące naruszenie prawa polega na niewykonaniu obowiązku zawieszenia postępowania, do czasu rozpoznania zagadnienia wstępnego. W niniejszej sprawie występują dwa zagadnienia wstępne: 1. rozstrzygnięcie o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze strony (sprawa prowadzona pod nr [...], 2. grupa wniosków o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 211 ugn, w tym sprawa prowadzona pod sygnaturą [...], którego stroną są skarżący i która dotyczy realizacji ich wniosku z dnia [...]października 1991 r. W treści zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego organ w żadnej mierze nie odniósł się do oceny, czy zarzuty podniesione przez stronę we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji powodują, iż posiada ona status strony w zakresie wynikającym z art. 28 Kpa. W zaskarżonym postanowieniu brak jest jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, czy wydanie decyzji nr [...] przed rozpoznaniem wniosku osoby ubiegającej się o udział w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 28 Kpa stanowi rażące naruszenie prawa i czy osoba składająca wniosek o zapewnienie udziału w postępowaniu jako strona w zakresie objętym art. 28 Kpa posiada status strony w innym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie skarżących, zaskarżone postanowienie nie odnosi się do tych zasadniczych zarzutów prawnych. Skarżący zauważyli, że w treści zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego organ zawarł negatywną ocenę wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stwierdzając, że wniosek zakończony wydaniem decyzji nr [...] ma pierwszeństwo przed wnioskiem skarżących i w tym zakresie organ oparł się wyłącznie na grupie orzeczeń sądów: wyrok [...], wyrok [...] oraz orzeczenie /*-[...]. Dodatkowo organ stwierdził, iż Prezydent [...] nie musi rozpoznać wniosku skarżących z dnia [...] października 1991 r., co stanowi rażące naruszenie prawa bowiem skarżący podkreślają, iż ocena charakteru prawnego wniosku z dnia [...] października 1991 r. nie była przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...]. W szczególności jako naruszające właściwość rzeczową organu skarżący uznają następujące kategoryczne rozstrzygnięcie zawarte na stronie 3 zaskarżonego postanowienia cyt.: "Roszczenie ma charakter cywilny i nie może być rozpoznawane w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie sądów utrwalone jest stanowisko o bezwzględnym pierwszeństwie roszczeń z art. 7 tego dekretu. Dopiero w przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku byłego właściciela możliwe jest rozpatrzenie wniosku innych podmiotów o ustanowienie użytkowania wieczystego". Zdaniem skarżących, uzasadnienie prawne organu władzy publicznej, zawierające kategoryczne rozstrzygnięcia, przyznające pierwszeństwo w realizacji prawa tylko jednemu podmiotowi z pominięciem interesu prawnego osób trzecich, oparte wyłącznie na wyrokach sądów jest sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, czy akty praw miejscowego, a nie wyroki sądów. Z tych powodów uzasadnienie organu, iż działał w granicach kompetencji wynikających z orzeczeń sądów, jako sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP nie korzysta z domniemania legalności i nie może w ocenie skarżących uzasadniać odmowy realizacji prawidłowo zgłoszonego roszczenia. Dodatkowo nieprawdą jest, że w wyroku z dnia 20 lutego 2003 r., sygn. akt I CKN 58/01 Sąd Najwyższy zawarł twierdzenia, iż nieważna jest umowa o oddaniu na rzecz innych osób gruntu w użytkowanie wieczyste. Wyrok zawierał w tezie inne rozstrzygnięcie odnoszące się do interesu prawnego powoda i skuteczności wytoczenia powództwa w procesie o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa lub stosunku prawnego (art. 189 Kpc). Skarżący wskazali, że cytowane w postanowieniu z dnia [...] maja 2015 r. orzeczenia zapadły w stanie prawnym obowiązującym przed wejściem w życie Konstytucji z 1997 r. dlatego też nie uwzględniają konstytucyjnej ochrony prawa własności obejmującej również ekspektatywę prawa własności. Zgodnie z art. 21 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska chroni własność. Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne za słusznym odszkodowaniem. W ocenie skarżących, utrzymanie w mocy postanowienia z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], które negatywne skutki prawne dla skarżących wywodzi nie z przepisów prawa, a błędnie zacytowanych tez i uzasadnień wyroków stanowi rażące naruszenie przepisów o właściwości organów. W tym zakresie stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu narusza również art. 61a § 1 Kpa przez błędne jego zastosowanie. W skardze E. K. i P. K. podnieśli również zarzuty naruszenia prawa materialnego polegające na: 1) błędnym określeniu podstawy prawnej na której skarżący opierają roszczenie z dnia [...] października 1991 r., 2) braku dokonania oceny, czy zachodziły okoliczności wymienione w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa - tego dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności (co może zostać zakwalifikowane jako istotne naruszenie prawa procesowego). W zakresie błędnego określenia podstawy prawnej na której skarżący opierają swoje roszczenie doszło do naruszenie art. 8. ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1990 r. Nr 79, poz. 4641 ze zm.) dotyczącego prawa do uwłaszczenia osób, które z własnych środków pobudowały garaże na gruncie skargowym lub gminnym w zw. z art. 34 ugn, który określa pierwszeństwo w zaspakajaniu roszczeń osób fizycznych o nabycie nieruchomości w zasobie jednostki samorządu terytorialnego. Naruszenie prawa materialnego w zaskarżonym postanowieniu polega na ustaleniu, że skarżącym nie przysługuje pierwszeństwo w nabyciu prawa do nieruchomości, z pominięciem oceny skutków prawnych wynikających z art. 8. ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w zw. z art. 34 oraz art. 211 ugn. Aby ocenić prawidłowo charakter roszczenia oraz jego relacje z innymi roszczeniami należy dokonać analizy prawnej. Podobna analiza prawna została dokonana w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 413/05, gdzie Sąd ten wskazał, że art. 8 ustawy z dnia 29 września 1990 r. stanowi lex specialis w stosunku do art. 2 tej ustawy. NSA uznał, że jeżeli decyzja uwłaszczeniowa nie uwzględniała praw osób trzecich - właścicieli garaży, to w tej części, na której wybudowane zostały garaże rażąco naruszała prawo (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), natomiast w pozostałej części jest prawidłowa. Przytoczony wyrok zapadł na gruncie oceny pierwszeństwa roszczeń wynikających z art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w stosunku do roszczeń opartych na jej art. 8 ust. 1 i 2. Wyrok dotyczył analizy podstaw prawnych dwóch konkurencyjnych roszczeń. Natomiast w zaskarżonym postanowieniu SKO w [...] nie wskazało nawet prawidłowo podstawy prawnej, nie wzywało stron do uzupełnienia swoich roszczeń, choć należy przypomnieć, iż ustalenie podstawy prawnej adekwatnej do stanu faktycznego należy do obowiązków organu. W ocenie E. K. i P. K., organ w sposób rażący naruszył art. 28 Kpa. Organ nie dokonał prawidłowej oceny, czy postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] dotyczy interesu prawnego lub obowiązku skarżących oraz czy należało zawiesić postępowanie, do czasu ostatecznego rozpoznania wniosku o zapewnienie udziału w postępowaniu stronie zgodnie z art. 28 Kpa. W szczególności organ nie wyjaśnił dlaczego pkt VIII decyzji z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] zawierający rozstrzygnięcie o sprzedaży własności skarżących (boksu garażowego) nie należy oceniać jako rozstrzygnięcie dotyczące interesu prawnego oraz obowiązku skarżących. Skarżący wskazał następujące przepisy prawa art. 8 ustawy z dnia 29 września 1990 r. w zw. z art. 34 oraz art. 211 ugn. Organ przyznaje, iż decyzja z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w sposób niekorzystny bezpośrednio ukształtowała prawa podmiotowe skarżących, lecz nie dopuścił skarżących do udziału w postępowaniu, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 Kpa. Organ stwierdził, iż wydanie decyzji z dnia [...] marca 2015 r. powoduje brak możliwości realizacji wniosku skarżących bowiem prawu przyznanemu na podstawie tej decyzji przysługuje pierwszeństwo w realizacji, a przedmiot decyzji częściowo pokrywa się z przedmiotem wniosku skarżących. Skarżący podnoszą, iż wobec pozbawienia skarżących przez SKO możliwości zapoznania się z treścią decyzji nie mogą oni przywołać wszystkich istniejących okoliczności uzasadniających posiadanie przez nich interesu prawnego do udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. Skarżący podali, że zgłosili się do udziału w postępowaniu jako strony jeszcze w trakcie prowadzenia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Decyzja ta w pkt VIII rozstrzyga wprost o prawach skarżących bowiem zawiera postanowienie o sprzedaży boksu garażowego osobom trzecim. Dodatkowo ocena prawna organu wyrażona w zaskarżonym postanowieniu zawiera stwierdzenia, iż wydanie decyzji uniemożliwia realizację wniosku skarżących o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Powyższe działanie organu, pomijające interes prawny skarżących, stoi w sprzeczności z ugruntowanym w doktrynie prawa administracyjnego pojęciem "interesu prawnego", którego podstawą mogą być przepisy materialnego prawa administracyjnego, który musi być bezpośredni, konkretny, realny, aktualny na tle stanu faktycznego danej sprawy, a w szczególności występuje wówczas, gdy decyzja administracyjna rozstrzygająca o prawach lub obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. Interes prawny może także wynikać z przepisów prawa cywilnego odnoszących się do udziału właściciela nieruchomości w procesach inwestycyjnych. Dodatkowo organ nie uwzględnia istotnych dla sprawy okoliczności bowiem Prezydent [...] w sprawie sygn. akt [...] prowadzonej przed Sąd Rejonowy dla [...] I Wydział Cywilny powołuje się na decyzję nr [...] jako akt kształtujący bezpośrednio sytuację prawną skarżących, w zakresie dotyczącym realizacji wniosku z dnia [...]października 1991 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2016 r. skarżący zawarli informację o usunięciu przez organ z akt sprawy dokumentów potwierdzających interes prawy strony skarżącej. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w dniu [...] lutego 2015 r. złożyli wniosek o umożliwienie udziału w postępowaniu reprywatyzacyjnym dotyczącym nieruchomości położonej w dzielnicy [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...]. We wniosku zawarto oświadczenie, że interes prawy opiera się na prawach związanych z postępowaniem prowadzonym na podstawie art. 211 ugn, które jest prowadzone pod sygnaturą akt [...] przez Biuro Gospodarki Nieruchomościami Delegatura [...]. Prezydent [...] oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyli art. 10 Kpa i pozbawili skarżących prawa do zapoznania się z aktami sprawy. Na wnioski w tym zakresie organ nie odpowiadał. Powyższe spowodowało to, że w toku postępowania przed tymi organami oraz Sądem wnioski skarżących były błędnie formułowane. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków oraz nieprzekazaniu najistotniejszych dokumentów, o które wnioskowała strona skarżąca uniemożliwiło dokonanie konkretnych czynności procesowych, w tym uzupełnienie materiału dowodowego oraz złożenie wyjaśnień. Dopiero na etapie postępowania przed WSA analizując treść akt przekazanych przez organ dokumentów strona skarżąca zauważyła, że z akt sprawy usunięto dokumenty potwierdzające interes prawny, a za podstawę oceny przyjęto umowy dzierżawy. Dokumentami, które zostały usunięte są umowa sprzedaży i cesji praw zawarta w dniu [...] kwietnia 2006 r. pomiędzy stroną skarżącą, a poprzednim użytkownikiem garażu oraz akt notarialny potwierdzający własnoręczności podpisów na umowie cesji oraz wniosek z dnia [...] kwietnia 2007 r. o wstąpienie do postepowania o nieodpłatne nabycie garażu przez stronę skarżącą. Dokumenty te stanowiły podstawę do zawarcia umów dzierżawy ze stroną skarżącą oraz wykazują istnienie interesu prawnego strony skarżącej w postępowaniu, którego przedmiotem jest reprywatyzacja nieruchomości położonej w dzielnicy [...] przy ul. [...]oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...]. Powyższe uchybienia należało zakwalifikować jako naruszenie art. 10 § 1 Kpa. Odmowa dostępu do akt miała charakter trwały bowiem również Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do wniosku o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy, złożonego w dniu [...] kwietnia 2015 r. przez stronę skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Sąd zauważa, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest prawidłowość zastosowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przepisu art. 61a Kpa. Zgodnie z tym przepisem gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (żądanie strony o wszczęcie postępowania administracyjnego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy E. K. miała status strony postępowania, w rozumieniu art. 28 Kpa, umożliwiający skuteczne wszczęcie na jej wniosek postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], ustanawiającej w trybie art. 7 dekretu, na rzecz następców prawnych przeddekretowych właścicieli nieruchomości [...] przy ul. [...], ozn. jako "[...] Nr [...] i [...]. Nr [...], we wsi [...]. rej hip. [...]", prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, obejmującego aktualne m.in. działkę nr [...] z obrębu [...]przy ul. [...]oraz czy P. K., który we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy poparł wniosek E. K. także winien mieć, w rozumieniu art. 28 Kpa, status strony postępowania o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie E. K. i P.K. uważają, że mają interes prawny w kwestionowaniu decyzji dekretowej, który wywodzą z tego, że: 1) kwestionowana decyzja dekretowa przyznająca prawo użytkowania wieczystego następcom prawnym przedekretowych właścicieli dawnej nieruchomości warszawskiej stoi na przeszkodzie w realizacji objętego wspólnością majątkową małżeńską roszczenia o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na części tejże nieruchomości (działce nr [...]) oraz nabycie własności garażu znajdującego się na tym gruncie, wybudowanego z własnych środków, zgłoszonego już dnia [...] października 1991 r. na podstawie art. 8 ustawy z dnia 29 kwietnia 1990 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, aktualnie dochodzonego przed sądem powszechnym na podstawie art. 211 ugn (wniosek o stwierdzenie nieważności z dnia [...] kwietnia 2015 r., pismo wyjaśniające z dnia [...] maja 2015 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] lipca 2015 r.), 2) kwestionowana decyzja nr [...] narusza określone w art. 226 § 1 Kc prawo samoistnego posiadacza w dobrej wierze do żądania zwrotu nakładów lub do dysponowania nakładami (sprzedaży bramy garażowej wartej ponad [...]zł, pokrycia dachu, rynien, płyt utwardzających podjazdy, elementy instalacji elektrycznej), skoro decyzja ta w pkt VIII rozstrzyga o przejściu prawa własności boksu garażowego, z którego korzystają skarżący, na rzecz osób trzecich (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] lipca 2015 r., skarga, zażalenie z dnia [...] grudnia 2015 r.). Odnosząc się do tego zagadnienia Sąd zwraca uwagę, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 7 dekretu lub w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej stronami tych postępowań są przeddekretowi właściciele nieruchomości lub ich następcy prawni oraz osoby, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości w postaci prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego albo prawa zarządu. Przyznanie prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 7 dekretu nie może bowiem nastąpić wówczas, gdy grunt jest własnością osoby trzeciej lub jest obciążony prawem użytkowania wieczystego ustanowionego na rzecz osoby trzeciej, czy też prawem zarządu. Decyzja dekretowa nie może bowiem naruszać praw skutecznych erga omnes, polegających na korzystaniu z nieruchomości. Wydana w takich warunkach decyzja byłaby trwale niewykonalna w momencie jej wydania, a więc obciążona wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. Jeżeli chodzi natomiast o to, czy stroną postępowań nadzwyczajnych, w tym o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej są osoby, którym przysługują konkurencyjne w stosunku do roszczeń dekretowych roszczenia o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste Sąd zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd o bezwzględnym pierwszeństwie roszczeń dekretowych. W przypadku spraw dekretowych interesu prawnego do bycia stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa nie miały takie podmioty jak: Xdochodzący roszczeń na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 77/06), spółdzielnia dochodząca roszczeń na podstawie art. 208 ugn (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK1110/06; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1214/10; wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 961/14), najemca dochodzący roszczeń o wykup lokalu mieszkalnego i powołujący się na wynikające z art. 34 ust. 1 pkt 1 ugn pierwszeństwo jego roszczeń (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1459/06), posiadacz nieruchomości czyniący starania o uzyskanie tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 960/11), spółka z o. o. dochodząca roszczenia z art. 200 ugn (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10), najemcy garaży dochodzący roszczenia z art. 211 ugn (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2632/14). Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo zastosowało w niniejszej sprawie przepis art. 61a Kpa. Obowiązkiem organu nadzoru było bowiem w pierwszej kolejności zbadanie, czy osoba wnioskująca o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] ma interes prawny w uruchomieniu postępowania nadzwyczajnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 157 § 2 Kpa postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Brak interesu prawnego wnioskodawcy powodował to, że postępowanie nieważnościowe nie zostało wszczęte, a w konsekwencji organ nadzoru nie mógł przejść do dalszej fazy postępowania administracyjnego np. poprzez zawiadomienie pozostałych stron o wszczęciu postępowania nieważnościowego (art. 61 § 4 Kpa). Nie ma zatem podstaw do postawienia SKO w [...] zarzutu istotnego i mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, czy też działania przez ten organ w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że rację mają skarżący, iż w niniejszym postępowaniu P. K. przystąpił do sprawy dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro P. K. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym postanowieniem SKO w [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] i nie był adresatem tego postanowienia, to organ odwoławczy winien wydać w stosunku do P. K. postanowienie o umorzeniu postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 Kpa, bo nie miał on przymiotu strony w tym postępowaniu. Zdaniem Sądu, naruszenie to nie miało jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] również w sposób negatywny dla P. K. załatwiło jego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazywane naruszenia przepisów art. 6, art. 9, art. 73, art. 74 i art. 10 Kpa w zakresie uniemożliwienia stronie zapoznania się z treścią decyzji nr [...] i z aktami sprawy zakończonej tą decyzją wykraczają poza przedmiot niniejszej sprawy. Niewydanie przez organ stosownego postanowienia w przedmiocie wglądu w akta sprawy lub wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt sprawy mogło być bowiem przedmiotem skargi na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa". Z treści zaś pism skarżących złożonych w toku postępowania wynikają argumenty wskazujące – ich zdaniem - na interes prawny do bycia stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...]. Argumenty te są także konsekwentnie podnoszone w skardze, gdzie znalazły swe rozwinięcie. Stanowisko skarżących prezentowane przed SKO w [...], czy przez Sądem sprowadza się do tego, że kwestionowana decyzja dekretowa pozytywna dla następców prawnych przeddekretowych właścicieli uniemożliwia skarżącym dochodzenie roszczenia o uwłaszczenie wywodzonego z przepisu art. 211 ugn. Z treści wniosku nieważnościowego wynika, że E. K. właściwie opisała kwestionowaną decyzję i jej przedmiot. Wbrew temu, co twierdzą skarżący organ nadzoru nie rozpatrywał wniosku o stwierdzenie nieważności tylko zbadał jego dopuszczalność w oparciu o przepis art. 61a Kpa. Nie mogło być zatem mowy o podejmowaniu w postępowaniu nieważnościowym poszczególnych czynności postępowania, tj. przeprowadzeniu rozprawy, udostępnieniu dokumentów żądanych przez wnioskodawcę, informowaniu o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Te ostatnie obowiązki organu są realizowane w toku wszczętego postępowania i dotyczą stron postępowania. W niniejszej sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania nieważnościowego, ponieważ E. K. nie mogła być uznana za stronę postępowania. Przepis art. 61a Kpa ma na celu niedopuszczenie do wszczynania postępowań na wnioski nie-stron. Wobec tego także i te zarzuty nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Rację mają natomiast skarżący, że SKO w [...] wydając postanowienie z dnia [...] maja 2015 r, nr [...] błędnie wskazało w pkt 2-4 rozdzielnika egzemplarzy jego adresatów. Jeżeli bowiem organ wydaje postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania na wniosek danej osoby, to adresatem takiego postanowienia jest tylko ta osoba. Naruszenie to nie mogło mieć jednak żadnego wpływu na wynik sprawy. Podnoszone w skardze zarzuty przeciwko decyzji nr [...], która – zdaniem skarżących - rażąco narusza przepis art. 97 § 1 pkt 4 Kpa bowiem organ nie uwzględnił tzw. zagadnień wstępnych, tj. wyniku rozpatrzenia wniosku o dopuszczenie skarżących do udziału w charakterze strony i wyniku sprawy sądowej dotyczącej roszczeń z art. 211 ugn, toczącej się pod sygn. akt [...], także nie mogły być skuteczne. W postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. SKO w [...] nie oceniało bowiem zgodności z prawem decyzji nr [...], z punktu widzenia przesłanek nieważności z art. 156 § 1 Kpa. Nie można się zgodzić ze skarżącymi, że SKO w [...] naruszyło przepis art. 19 Kpa, ponieważ nie było organem właściwym rzeczowo do stwierdzenia, że roszczenie z art. 211 ugn ma charakter cywilny i nie może być rozpoznawane w postępowaniu administracyjnym. Sąd zwraca uwagę, że SKO w [...] nie rozpatrywało sprawy z wniosku skarżących o nieodpłatne nabycie własności garażu i oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z garażu. Organ ten nie oceniał zasadności tego wniosku, nie odnosił się do przesłanek nabycia zawartych w przepisie art. 211 ugn. To zaś, że roszczenie z art. 211 ugn ma charakter cywilny i nie może być dochodzone w postępowaniu administracyjnym wynika z treści przepisu art. 211 ugn, który nie przewiduje załatwienia tego typu spraw w formie decyzji administracyjnej. Skoro tak, to w razie nieuwzględnienia tegoż wniosku przez organ właściwy (Prezydenta [...]) do rozpoznawania sprawy cywilnej powołany jest sąd powszechny (art. 2 § 1 Kpc). Jeżeli zaś chodzi o opieranie przez SKO w [...] swego rozstrzygnięcia na dorobku orzecznictwa sądowego trzeba mieć na uwadze to, że w uchwale z dnia 18 czerwca 1996 r., sygn. W 19/95 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że byli właściciele tzw. gruntów warszawskich nie zostali potraktowani przez władze publiczne w sposób zgodny z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz z zasadą ochrony zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa. Praktyka władz administracyjnych rozminęła się z przepisami dekretu. Wnioski o przyznanie odpowiednich praw (określonych w dekrecie) w praktyce często nie były uwzględniane. Po upaństwowieniu mienia gminy [...] organy państwowe nie poczuwały się do zadośćuczynienia roszczeniom wynikającym z dekretu, mimo że nadal obowiązywał. Z przyczyn leżących po stronie ustawodawcy, a także po stronie organów stosujących prawo znaczna część osób, które utraciły własność na mocy dekretu znalazła się w sytuacji niestabilności lub niepewności, co do ich praw, bez otrzymania sprawiedliwego zadośćuczynienia za utratę majątku na rzecz dzieła odbudowy [...], wbrew literze i założeniom dekretu. Sąd zwraca uwagę, że także z art. 2 Konstytucji RP z 1997 r. wynika, że Rzeczpospolita jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasadę sprawiedliwości społecznej. Z przepisu tego wynikają dwie zasady: zasada zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa i zasada sprawiedliwości społecznej. Mając na uwadze te zasady należy dać pierwszeństwo roszczeniom dekretowym przed roszczeniami z art. 211 ugn. Dawni właściciele gruntu na skutek wejścia w życie dekretu, funkcjonując w trudnej powojennej rzeczywistości, utracili najsilniejsze prawo do rzeczy (własność) i nastąpiło to wbrew ich woli. Roszczenia te są dużo wcześniejsze. Tymczasem roszczenia oparte na przepisie art. 211 ugn, czy wcześniej na przepisie art. 8 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wywodzone są z posiadania zależnego i poniesionych na gruncie nakładów i są dużo późniejsze, niż roszczenia dekretowe. Wobec tego choć w ustawodawstwie brak wyraźnego przepisu wskazującego na tzw. pierwszeństwo roszczeń dekretowych, to tej przywilej, nie będący prawem podmiotowym, czy roszczeniem, da się wywieść ze wskazanych wyżej zasad konstytucyjnych. Sąd nie podziela stanowiska skarżących, że w niniejszej sprawie organ błędnie ustalił podstawę prawną na której skarżący opierają swe roszczenia. To, czy wnioskodawca ma interes prawny we wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ nadzoru bada w stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dacie wydawania rozstrzygnięcia. SKO w [...] wydając postanowienie w dniu 26 maja 2015 r. nie mogło odnosić się do przepisu art. 8 ustawy z dnia 29 września 1990 r. bowiem przepis ten utracił moc z dniem 1 stycznia 1998 r. (art. 241 pkt 1 i art. 242 ugn). Jego odpowiednikiem jest obecnie przepis art. 211 ugn. Ten przepis miało na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] bowiem w uzasadnieniu rozstrzygnięć wskazano przepis art. 211 ugn. Kolegium powołało się na to, że nie posiadają przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa najemcy i dzierżawcy, choćby nawet pobudowali na gruncie budynki i wystąpili z roszczeniami o ustanowienie na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego gruntu. Kolegium prawidłowo wskazało, że roszczenie cywilnoprawne o nabycie garażu i ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu, na którym jest pobudowany, nie stoi na przeszkodzie do uwzględnienia wniosku dekretowego w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli natomiast chodzi o powoływany dopiero w skardze przepis art. 34 ugn przewidujący ustawowe pierwszeństwo w realizacji roszczeń Sąd zwraca uwagę, że przepis art. 34 ust. 1 pkt 1 ugn sytuuje roszczenia o nabycie nieruchomości w trybie ugn lub na podstawie przepisów odrębnych w tej samej kategorii. Uszło jednak uwadze skarżących, że przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy organ właściwy w ramach prowadzonej gospodarki nieruchomościami pozostającymi w jego zasobie, z własnej inicjatywy, uruchomi procedurę zbywania nieruchomości poprzez dokonanie określonych czynności prawnych (art. 4 pkt 3b ugn). Rozpoczęcie tej procedury następuje poprzez sporządzenie i podanie do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste (art. 35 ust. 1 ugn). Pierwszeństwo aktualizuje się wówczas, gdy jednostka samorządu terytorialnego zamierza zbyć nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Musi wówczas uprzednio zawiadomić na piśmie najemców lokali, którym przysługuje pierwszeństwo przewidziane w art. 34 ust. 1 pkt 3, o przysługującym im pierwszeństwie w nabyciu lokali położonych w tym budynku (por. wyrok SN z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II CNP 70/08). Wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył natomiast sprawy, w której uwzględniono wniosek dekretowy w postępowaniu administracyjnym zakończonym w formie decyzji administracyjnej nr [...]. Ostateczna decyzja dekretowa będzie dopiero podstawą do zawarcia umowy cywilnoprawnej. Dopiero umowa o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste i wpis tego prawa do księgi wieczystej rodzi skutek rozporządzający (art. 7 ust. 3 dekretu w zw. z art. 27 ugn). Dla niniejszej sprawy nie miał znaczenia pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 413/05. Jeżeli chodzi o roszczenia z art. 8 i art. 2 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, to pierwszeństwo roszczenia z art. 8 tej ustawy (obecnie art. 211 ugn) wynika z tego, że w art. 2 (obecnie art. 200 ugn) zawarto wyraźne zastrzeżenie, że uwłaszczenie państwowych osób prawnych nie może naruszać praw osób trzecich. Takiego zastrzeżenia nie było w przepisie art. 8. Wobec tego nabycie nieruchomości w trybie art. 2 nie mogło nastąpić, jeżeli były zgłoszone prawa osób trzecich na podstawie art. 8. Sąd zwraca uwagę, że w przepisie art. 7 dekretu stanowiącego materialnoprawną podstawę decyzji nr [...] nie zawarto zastrzeżenia o nienaruszaniu praw osób trzecich, które było w art. 2. Wobec tego ten przykład nie jest miarodajny dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się z kolei do argumentów skargi wskazujących na to, że w pkt VIII kwestionowanej decyzji nr [...] stwierdzono, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nastąpi z równoczesną sprzedażą boksów garażowych, w tym i znajdującego się na działce nr [...] Sąd zwraca uwagę, że pkt VIII nie należy do osnowy (rozstrzygnięcia) decyzji z dnia [...] marca 2015 r., ale ma wyłącznie charakter informacyjny dotyczący warunków zawarcia przyszłej umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, co potwierdził w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 531/16. Wobec tego w zakresie pkt VIII decyzji nr [...] nie było możliwe wszczęcie postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności w trybie przepisu art. 156 § 1 Kpa. Zagadnienie wskazane w pkt VIII wykracza poza przedmiot administracyjnej sprawy dekretowej, stanowi wypowiedź Prezydenta [...] działającego nie jako organ administracji załatwiający sprawy dekretowe w postępowaniu administracyjnym, wykonujący tzw. imperium, ale jako organ wykonawczy Miasta [...] (właściciela nieruchomości) działający w sferze tzw. dominium. Wobec tego wszelkie roszczenia cywilnoprawne związane z ponoszonymi nakładami na grunt dzierżawiony przez skarżących mogą być dochodzone w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Jeżeli chodzi o zarzuty podniesione na rozprawie przez E. K. o nieotrzymaniu przez P. K. zaskarżonego postanowienia Sąd zwraca uwagę, że postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. P. K. otrzymał, co pokwitował własnoręcznym podpisem w dniu [...]sierpnia 2015 r. (wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia). E. K. jako adresat tego postanowienia miała w rozumieniu art. 50 § 1 Ppsa interes prawny we wniesieniu skargi. P. K. i E. K. zachowali termin do wniesienia skargi, skoro nadali ją za pośrednictwem poczty w dniu [...] sierpnia 2015 r. Skarga była więc dopuszczalna. Błędne przesłanie przez SKO w [...] skarżącym egzemplarza decyzji ze wskazaniem na jednym dowodzie doręczenia jako adresatów E. K. i P. K. i przez to brak pokwitowania odbioru zaskarżonego postanowienia przez E. K. jest uchybieniem przepisom postępowania, lecz niemającym wpływu na wynik sprawy. Co się zaś tyczy podnoszonych przez P. K. zarzutów naruszenia przez SKO w [...] przepisów art. 8 i art. 77 § 1 Kpa w związku z tym, że w aktach sprawy nie ma dokumentów, z których skarżący wywodzą swój interes prawny Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane przez SKO w [...] to, że skarżący wywodzą swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji nr [...] z dochodzonego aktualnie na podstawie art. 211 ugn konkurencyjnego roszczenia o nieodpłatne nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości [...], oznaczonej jako działka nr [...] przy ul. [...]. Okoliczności te nie są między stronami sporne i wynikają ze złożonych do akt administracyjnych pism skarżących, które wskazał Sąd we wcześniejszych wywodach. Nie jest sporne to, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie dawnej nieruchomości [...] przy ul. [...], której dotyczy decyzja nr [...] i że na tej nieruchomości posadowiony jest garaż, a grunt oznaczony jako działka nr [...] jest dzierżawiony przez skarżących. Sąd pragnie podkreślić, że kontrola sądowoadministracyjna oparta jest na takim założeniu, że uwzględnienie skargi opartej na zarzutach naruszenia prawa procesowego jest możliwe tylko wówczas, gdy uchybienia proceduralne są tego rodzaju, że mogą mieć wpływ na wynik sprawy. W kontroli sądowoadministracyjnej chodzi nie o to, aby uchylić zaskarżony akt, który jest prawidłowy co do rozstrzygnięcia tylko po to, aby organ usunął dostrzeżone przez Sąd uchybienia i ponownie wydał akt o tej samej treści. Takie procedowanie przez Sąd stwarzałoby pozory kontroli i wikłało stronę w jałowe sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji.