I SA/Wa 1751/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 33/17 wydanym w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z 31 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 33/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], wydane w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego. Skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego powyżej wskazanym orzeczeniem, którą następnie uzupełniła. Wskazała, że wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody w sprawie. Jako nowe okoliczności i dowody w sprawie wskazała : - orzeczenie z [...] października 2017 r. o stopniu niepełnosprawności, na dowód niepełnosprawności istniejącej od [...] kwietnia 2015 r. do [...] października 2020 r. - zaświadczenie lekarza sądowego z listy lekarzy sądowych Sądu Okręgowego w W. z [...] października 2017 r., nr [...] na dowód swego stanu zdrowia, - pismo Powiatowego Urzędu Pracy w P. na dowód, iż została pozostawiona bez środków do życia od [...] października 2016 r. do chwili obecnej, pomimo niezdolności do pracy. Ponadto stwierdziła, że podstawą wznowienia jest: art. 183 § 2 ust. 5 ppsa., albowiem została pozbawiona prawa do obrony jej praw, naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie i dyskryminowane jej za niepełnosprawność, co jest naruszeniem art. 3 pkt 3 Traktatu o UE. Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2017 r. skarżąca została pouczona, w jakich sytuacjach przepisy prawa przewidują wznowienie postępowania sądowego oraz wezwana do jednoznacznego wskazania podstawy wznowienia, jej uzasadnienia i przytoczenia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, jak też zawarcia żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 280 § 1 i 2 ppsa. w zw. z art. 279 ppsa.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wskazała, że podstawą wznowienia są: nowe okoliczności i dowody w sprawie, tj. wskazane uprzednio orzeczenie z dnia [...] października 2017 r. oraz naruszenie art. 69 Konstytucji RP, art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 9 i 10 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 21 i 26 Karty Prawe Podstawowych Unii Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest instytucją wyjątkową. Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zostały wskazane w art. 271-274 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu - zbadanie jego zasadności. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 P.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 P.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. W myśl art. 280 P.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Badanie, o którym mowa w powołanym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a sąd nie ustala, czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. W postępowaniu wstępnym sąd bada, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania. Podkreślić należy, że nawet sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 – 274 P.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeśli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, to taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (wyrok NSA z 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06). W niniejszej sprawie, z uwagi na dokonane przez skarżącą sprecyzowanie skargi, Sąd uznał, iż w istocie powołuje się ona na podstawę wznowienia, określoną w art. 273 § 2 ppsa. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W doktrynie, jak też w orzecznictwie uznaje się, iż art. 273 § 2 ppsa nie traktuje o wykrytej okoliczności faktycznej lub środku dowodowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej, gdyż te powinny być wykorzystane w tym właśnie postępowaniu. Wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym uzasadniają przesłanki wznowienia, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym (orzeczenie NSA II OSK 1942/15, LEX 2316387). Dlatego w tym przepisie chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania sądowego, ale nie były znane stronom - z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Tym samym podkreślenia wymaga, że dowód w postaci orzeczenia z dnia [...] października 2017 r. nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy sądowej, zakończonej orzeczeniem z dnia 31 marca 2017 r., gdyż strona nie mogła z niego skorzystać w postepowaniu sądowym, gdyż powstał on po jej zakończeniu. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1070/17, z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 862/17. Wobec powyższego skargę o wznowienie postępowania sądowego, w której jako podstawę wznowienia wskazano dowody powstałe bezspornie ponad pięć miesięcy po dacie wydania rozstrzygnięcia (tj. orzeczenie o niepełnosprawności z [...] października 2017 r.), uznać należało jako w istocie nieopartą na ustawowej podstawie wznowienia, a więc podlega ona odrzuceniu. Z przedstawionych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.