I SA/Wa 1760/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Joanna Skiba (spr.) WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie połączenia wniosków i prowadzenia jednego postępowania oraz odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...] marca 2014 r. decyzjami: - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o przyznaniu zasiłku celowego na zakup [...] i [...] w grudniu 2013 r. w kwocie [...] zł. - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o przyznaniu zasiłku celowego na zakup [...] w grudniu 2013 r. w kwocie [...] zł. - nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o przyznaniu zasiłku celowego na dofinansowanie świadczeń mieszkaniowych w grudniu 2013 r. w kwocie [...] zł. Orzeczenia te zostały doręczone P. S. 25 marca 2014 r. W dniu 26 marca 2015 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęły wnioski P. S. o wznowienie postępowań zakończonych ww. decyzjami nr: [...], [...] i [...]. Wnioskodawca uzasadnił, że nie brał udziału w postępowaniu, decyzja wydana została: przez pracowników obu organów, którzy podlegali wyłączeniu, zgodnie z art. 24, 25 i 27 kpa., bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło: 1) na podstawie art. 62 kpa, o połączeniu wniosków i prowadzeniu jednego postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r., nr: [...], [...] i [...]; 2) na podstawie art. 149 § 3 kpa, o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego: z dnia [...] marca 2014 r.: [...], [...]. i [...]. Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie Kolegium przytoczyło treść art. 62 kpa i wskazało, że wszystkie wnioski złożone zostały przez tę samą stronę, prawa strony wynikają z tego samego stanu faktycznego i z tej samej podstawy prawnej. Wszystkie trzy decyzje zostały wydane w pierwszej instancji przez ten sam organ i podpisane przez tego samego pracownika, a w drugiej instancji przez ten sam organ i ten sam skład orzekający. Zatem połączenie tych wniosków jest zgodne z treścią powołanego przepisu. Przechodząc do merytorycznej treści żądania Kolegium stwierdziło, że wnioskodawca domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3, 4, 6 i 8. Wskazała że wniosek o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 został wniesiony po terminie. Zaś powołując treść art. 148 § 1 kpa podniosło, że wniosek o wyłączenie od orzekania w sprawach P. S. członków Kolegium Małgorzaty Sosnkowskiej, Krystyny Sawickiej i Włodzimierza Grzelczaka wpłynął w dniu 19 listopada 2014 r., co oznacza, że wznowienie postępowania w związku z zaistnieniem powyższej przesłanki jest niedopuszczalne z powodu uchybienia terminu wskazanego w art. 148 § 1 kpa. Natomiast odnosząc się do pozostałych przesłanek, wskazanych we wniosku, organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 726/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 726/11 i stwierdził, że decyzje nr [...], [...] i [...] oraz poprzedzające je decyzje Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. orzekały o przyznaniu zasiłku celowego na zakup [...] i [...], na dofinansowanie świadczeń mieszkaniowych oraz na zakup [...]. Żaden przepis prawa - o czym wiadomym jest bez prowadzenia jakiegokolwiek postępowania - nie nakazuje uzyskania stanowiska innego organu przed wydaniem takiej decyzji. Brak związku między wskazaną podstawą wznowienia a decyzją jest zatem oczywisty. Decyzje Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r., ani decyzje Kolegium nie zostały wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Także tutaj występuje oczywisty brak związku między wskazaną podstawą wznowienia a decyzją. Oceniając kolejną przesłankę - art. 145 § 1 pkt 3 kpa - brak związku między wskazaną podstawą wznowienia a decyzją jest także oczywisty i nie wymaga badania ani dowodu. Skład orzekający stanął na stanowisku, że w sytuacji, gdy brak związku między podstawą wznowieniową a decyzją jest oczywisty, tak jak w sprawie niniejszej, należy odmówić wznowienia postępowania. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy P. S. wskazał, że w jego ocenie rozstrzygnięcie wydane zostało niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Kolegium w pierwszej zaś kolejności powinno rozpoznać wniosek o wyłączenie z orzekania wskazanych członków Kolegium. Ponadto wniósł o wyłączenie wskazanych członków Kolegium od orzekania w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. uzasadniając, że zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa. Skład Orzekający w całości podzielił pogląd wyrażony i szczegółowo uzasadniony w zaskarżonym postanowieniu. Przy odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych nie bada się sprawy merytorycznie. Kolegium podkreśliło, że P. S. złożył wniosek o wyłączenie z orzekania wszystkich członków Kolegium. Wniosek ten nie może zostać uwzględniony ze względu na fakt, iż nie ma do tego podstaw prawnych, gdyż żadna ze wskazanych w art. 24 § 1 kpa okoliczności nie wystąpiła. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S. Uzasadnił, że jest ono niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Orzeczeniu temu zarzucił naruszenie kpa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W jego ocenie orzeczenie narusza art. 24 kpa. w związku z art. 27 kpa. Przed rozstrzygnięciem złożył wniosek o wyłącznie poszczególnych pracowników organu od udziału w sprawie, a do dnia orzeczenia Kolegium nie wydało żadnego postanowienia o wyłączeniu członków, bądź o odmowie ich wyłączenia. Poza tym wniosek o wyłączenie członków kolegium oraz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został prawidłowo podpisany, w związku z czym powinno nastąpić wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Ponadto Kolegium w orzeczeniu powołało błędny nr "[...]" zamiast prawidłowego "[...]". Poza tym orzeczenie zostało skierowane do Prezydenta [...], który nie jest stroną. W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości orzeczenia i wymierzenie Kolegium grzywny za niezałatwienie sprawy w terminie 30 dni. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Skarga nie jest zasadna a zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa. Postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem toczyło się w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami piśmiennictwa we wstępnej fazie postępowania, regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ bada, czy wniosek o wznowienie opiera się, na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 kpa i czy został zachowany termin z art. 148 kpa. Organ jest władny wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa) tylko wówczas, gdy z treści wniosku wynika, iż brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot nie będący stroną lub termin do jego złożenia nie został zachowany. Tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1718/11 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie P. S. wniósł o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3, 4, 6 i 8, tj.: - decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; - decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; - decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wskazać należy, że zgodnie z art. 148 § 1 kpa. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2 ww. art.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w dniu 26 marca 2015 r., natomiast decyzje, wydane w sprawach, w których P. S. domagał się wznowienia, zostały mu doręczone w dniu 25 marca 2014 r. W tej sytuacji z całą pewnością nie został zachowany ustawowy termin, wskazany uprzednio na wniesienie powyższego podania, gdyż najpóźniej w tej dacie strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto słusznie organy wskazały, że w sprawie przyznania zasiłku z pomocy społecznej, o których orzekały powołane decyzje z 2014 r. - co jest całkowicie oczywiste - nie mogła obiektywnie wystąpić sytuacja, w której decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, gdyż ustawodawca nie przewidział takiej możliwości. Orzeczenia te nie były i nie mogły zostać wydane w oparciu o inne decyzję lub orzeczenia sądów, które były następnie uchylone lub zmienione. Odnosząc się z kolei do przesłanki określonej w pkt 4 art. 145 § 1 kpa., wskazać należy, że ustawodawca przewidział w tym przypadku odmienny moment rozpoczęcia biegu terminu na złożenie podania o wznowienie, tj. termin 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W niniejszej sprawie wskazane powyżej orzeczenia z 2014 r. zostały doręczone P. S. jak wskazano w dniu 25 marca 2014 r. W tym zatem dniu rozpoczął swój bieg termin na złożenie podania o wznowienie ze wskazanej poprzednio przyczyny. Również w tym przypadku nie został dochowany termin na wniesienie przedmiotowego podania, gdyż P. S. wystąpił z wnioskiem w o wznowienie w marcu 2016 r. Z tych przyczyn Sąd uznał, że organ prawidłowo odmówił wznowienia postępowania, z uwagi na przekroczenie wskazanych terminów, w których możliwe jest skuteczne złożenie wniosku o wznowienie. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi Sąd uznał je za całkowicie niezasadne, gdyż przekroczenie ustawowego terminu na załatwienie sprawy nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Z kolei pozostałe powołane uchybienia nie wystąpiły. Przy czym nawet jeśli sąd uznałby, że miały one miejsce w sprawie, to i tak nie miały wpływu na jej wynik. Uznanie zarzutu niepodpisania podania nie mogło skutkować w niniejszej sprawie uchyleniem orzeczenia, gdyż skarżący czynnie popierał to podanie, co nie budzi wątpliwości Sądu, na późniejszych etapach postępowania. Wynika to z faktu, że wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy, jak też skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznając orzeczenie odmowne za niezgodne z prawem. Z kolei wniosek o wyłączenie wszystkich pracowników Kolegium, złożony we wniosku ponowne rozpoznanie sprawy, został rozpoznany w zaskarżonym do Sądu postanowieniu. Organ wskazał w nim bowiem, że jego uwzględnienie nie znajduje oparcia w przepisach prawa, gdyż żadna z okoliczności, określonych w art. 24 § 1 kpa nie występuje. Przy czym skarżący w istocie także w skardze do Sądu nie sprecyzował podstawy wyłączenia. Z powyżej wskazanych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.