I SA/Wa 1848/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Miasta [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 30 sierpnia 2011 r. Miasto [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję w/w organu z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] stwierdzającą, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. nr [...] stwierdzająca nabycie przez Miasto [...] z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości ozn. w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej, obrębie [...], ark. [...], działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część powyższej decyzji – w części dot. lokali nr [...] i [...] w budynku przy ul. [...], lokali nr [...] i [...] w budynku położonym przy ul. [...], z przynależnymi tym lokalom udziałami w częściach wspólnych budynku i innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, wraz z odpowiednimi udziałami w gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste, została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części organ stwierdził nieważność powołanej decyzji Wojewody [...]. We wskazanej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej, przywrócone zostaną prawa byłych właścicieli, którzy mogą podjąć działania zmierzające do realizacji przysługujących im praw własności. Podkreślono przy tym, iż decyzja stwierdzająca nieważność decyzji komunalizacyjnej może stanowić podstawę zmiany wpisu w księdze wieczystej, co z kolei oznacza, że zbycie nieruchomości przez osobę aktualnie ujawnioną w księdze wieczystej jako właściciel może doprowadzić do sytuacji, w której skutki będą trudne do odwrócenia. Osoba trzecia, która nabędzie przedmiotową nieruchomość w dobrej wierze, będzie chroniona rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, która bezwzględnie przyjmuje przewagę stanu prawnego w księdze wieczystej nad stanem rzeczywistym. W przypadku zaś uchylenia zaskarżonej decyzji, stwierdzającej nieważność decyzji komunalizacyjnej, nie będzie żadnej możliwości zniweczenia cywilnoprawnych skutków umowy sprzedaży tej nieruchomości. Do uczestników postępowania wysłane zostały odpisy skargi zawierającej w/w wniosek, celem ewentualnego ustosunkowania się do tego wniosku. Sygn. akt I SA/Wa 1848/11 Pismem procesowym z dnia 7 listopada 2011 r. uczestnik postępowania Prezydent Miasta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej oświadczył, że zgadza się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270) po przekazaniu skargi przez organ Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części lub innych aktów podjętych w granicach tej samej sprawy, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w powołanym art. 61 § 3. Z konstrukcji powyższej normy prawnej wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podnieść należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie Sygn. akt I SA/Wa 1848/11 uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Stanowisko przedstawione powyżej znajduje potwierdzenie m. in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia: 24.09.2009 r. sygn. akt II OZ 782/09, 22.09.2009 r. sygn. akt I OZ 877/09, 19.02.2009 r. sygn. akt II FSK 137/09, 17.06.2005 r. sygn. akt I OZ 587/05, 20.04.2007r. sygn. akt I OSK 1888/06, 03.03.2006 r. sygn. akt I OZ 279/06, 18.10.2005 r. sygn. akt I OZ 1023/05, 07.10.2005 r. sygn. akt II OZ 823/05, 05.08.2005r. sygn. akt I FZ 404/05. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję stwierdzającą, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r. w części dot. lokali nr [...] i [...] w budynku przy ul. [...] oraz lokali nr [...] i [...] w budynku położonym przy ul. [...], z przynależnymi tym lokalom udziałami w częściach wspólnych budynku i innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali, wraz z odpowiednimi udziałami w gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste, została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części organ stwierdził nieważność powołanej decyzji Wojewody [...]. Zatem zaskarżona decyzja – utrzymującą w mocy decyzję I instancyjną w części dotyczącej wydania decyzji komunalizacyjnej z naruszeniem prawa nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ona żadnej czynności stron - nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Wobec czego charakter skarżonej decyzji w w/w części nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania, określonej w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Odnośnie natomiast części zaskarżonej decyzji, która utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji stwierdzającą nieważność decyzji komunalizacyjnej, zważyć należy, iż strona nie wykazała w sposób dostateczny, aby w sprawie zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji Ministra. Ogólne powołanie się na niebezpieczeństwo zbycia nieruchomości przez byłych właścicieli nieruchomości nie jest wystarczająco sprecyzowaną okolicznością, która mogłaby uzasadniać uwzględnienie wniosku strony. Niebezpieczeństwo takie nie zostało uprawdopodobnione, a nadto Miasto nie wykazało w jaki sposób mogłaby być wyrządzona mu znaczna szkoda lub jakie trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W powyższym tonie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 13/12 Sygn. akt I SA/Wa 1848/11 (niepubl.).Jednocześnie stwierdzić należy, że powołane przez skarżącego uzasadnienie zgłoszonego wniosku nie daje podstawy aby uznać, iż spełniona została którakolwiek z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem Miasto [...] nie wykazało, iż byli właściciele nieruchomości zamierzają wykorzystać swoje prawa właścicielskie i zbyć nieruchomość. Nadto strona wnioskująca winna poprzeć swoje twierdzenia dowodami źródłowymi, a to nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.