I SA/Wa 1904/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Gabriela Nowak sędzia WSA Elżbieta Lenart sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant referent stażysta Magdalena Matusik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty rocznej przekształceniowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz P. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 11 lipca 2024 r. nr KOC/3066/Go/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej również jako "Kolegium" lub "organ"), po rozpoznaniu odwołania P. W. (dalej również jako "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z 2 kwietnia 2024 r. w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej przekształceniowej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym; Zaświadczeniem z 4 maja 2021 r. nr [...] Prezydent [...] potwierdził przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym, dla której Sąd Rejonowy dla [...] , VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] . Organ jednocześnie ustalił roczną opłatę przekształceniową w odniesieniu do udziału związanego z prawem własności nieruchomości, płatną przez okres 99 lat licząc od dnia przekształcenia, w wysokości [...] zł. Pismem z 13 lipca 2023 r. P. W. zgłosił zamiar wniesienia opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia z wnioskiem o udzielenie bonifikaty w wysokości 98 % od opłaty jednorazowej. Pismem z 22 grudnia 2023 r. Prezydent [...] poinformował wnioskodawcę, że nie spełnia on przesłanek do udzielenia bonifikaty, bowiem przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana w działalności gospodarczej (wynajem pokoi). Pismem z 24 stycznia 2024 r. P. W. wniósł ustalenie wysokości oraz okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej w drodze decyzji administracyjnej. Decyzją z 2 kwietnia 2024 r. Prezydent [...] ustalił wysokość opłaty rocznej przekształceniowej dla nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] , stanowiącej działkę nr [...] w obrębie [...] , w wysokości [...] zł za każdy rok, z zastosowaniem 1 % stawki opłaty oraz ustalił okres wnoszenia opłaty przekształceniowej na 99 lat, licząc od dnia przekształcenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. W. . Decyzją z 11 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z 2 kwietnia 2024 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że jak wynika z zebranego materiału dowodowego w sprawie występują łącznie następujące przesłanki: 1) nowy właściciel gruntu jest przedsiębiorcą, 2) nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy - Prawo przedsiębiorców oraz 3) stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia wynosi 1%. Zdaniem Kolegium, Prezydent wykazał, że skarżący prowadzi stałą działalność zarobkową polegającą na wynajmie mieszkań. Kolegium podzieliło ocenę organu pierwszej instancji, że skarżącego należy zakwalifikować jako przedsiębiorcę. Wynajmowanie nieruchomości, również przez osobę fizyczną, mieści się bowiem w zakresie szeroko pojętej działalności gospodarczej, nawet jeśli nie jest ona zarejestrowana. Okres wnoszenia opłat przekształceniowych został ustalony na 99 lat, licząc od dnia przekształcenia, zgodnie z treścią art. 7 ust. 6a i 6c u.p.p.u.w. Wobec powyższego prawidłowo organ pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku skarżącego wskazującego na zamiar wniesienia jednorazowej opłaty za przekształcenie z uwzględnieniem bonifikaty w wysokości 98% przewidzianej w uchwale nr [...] Rady [...] z [...] października 2018 r. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 8 ust. 2 lit. a ustawy z 20 lipca 2018 r. Wskazał, że skarżącemu nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłaty przekształceniowej, ponieważ tylko osoby fizyczne lub ich spadkobiercy oraz spółdzielnie mieszkaniowe, w przypadku gdy użytkowanie wieczyste uzyskały na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] , nie wnoszą opłat za przekształcenie. Żadna inna forma następstwa prawnego poza spadkobraniem nie uprawnia następcy prawnego do nieodpłatnego przekształcenia. Zatem, skoro nabycie przedmiotowej nieruchomości przez skarżącego nie nastąpiło ani na podstawie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r., ani też nie jest nabyciem w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa, to skarżący nie spełnia także pozostałych wymogów z art. 8 ustawy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wniósł P. W. zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest: a) art. 7 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 7, 8 i 9 oraz art. 4 § 1 i § 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, bądź niezastosowanie, w tym brak zbadania wskazanych w nich przesłanek, a w konsekwencji uznanie skarżącego za przedsiębiorcę, odmowę udzielenia bonifikaty, a także bezprawne wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 134 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzeniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób wybiórczy, w wyniku czego poczynione ustalenia faktyczne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia mają charakter dowolny a w szczególności niewykazanie przez organ odwoławczy zaistnienia okoliczności uzasadniających uznanie skarżącego za przedsiębiorcę, a w konsekwencji nieuwzględnienie bonifikaty w wysokości 98% przewidzianej w uchwale Rady [...] z [...] października 2018 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych lub spółdzielniom mieszkaniowym od jednorazowej opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, c) art. 6 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności sprawy, brak konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń skarżącego oraz nieuwzględnianie w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, d) art. 8 i art. 12 oraz art. 35 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, stronniczy, z pominięciem pism skarżącego kierowanych do Urzędu [...] oraz przewlekle, e) art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez wydanie w stosunku do strony postępowania zaświadczenia, a następnie decyzji ustalającej opłatę przekształceniową, bez uwzględnienia bonifikaty, o której mowa w pkt 2b powyżej, podczas gdy w wielu analogicznych sprawach organ udziela ww. bonifikaty, co stanowi naruszenie zaufania obywatela do organów państwowych, ich bezstronności oraz stosowania jednolitej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, f) art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady przekonywania, co polegało na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzje karną, która to decyzja z całą stanowczością nie pogłębia zaufania obywateli do organów władzy publicznej, g) art. 107 § 4 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji przejawiające się w szczególności w braku wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem kwestionowanego aktu. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2024 r., poz. 386, dalej jako "ustawa" lub "ustawa z 20 lipca 2018 r."). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Poza potwierdzeniem przekształcenia zaświadczenie zawiera również informację o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7 i zasadach jej wnoszenia. Jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, to zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, może złożyć, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Regulacje dotyczące okresu ponoszenia opłaty przekształceniowej zawiera, między innymi, art. 7 ust. 6 - 6d ustawy. Zgodnie z art. 7 ust. 6a ustawy, właściciel gruntu będący przedsiębiorcą, w odniesieniu do nieruchomości wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców z uwzględnieniem art. 14, może w terminie 3 miesięcy od dnia przekształcenia złożyć właściwemu organowi oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty przez okresy wskazane w pkt 1-4 niniejszego przepisu. Przepis art. 7 ust. 6b ustawy stanowi, że właściciel gruntu będący przedsiębiorcą w okresie pozostałym do wnoszenia opłaty w każdym czasie, z uwzględnieniem art. 14, może złożyć nowe oświadczenie o zamiarze wnoszenia opłaty stosownie do ust. 6 albo 6a, z uwzględnieniem dotychczas wniesionych opłat. Właściwy organ wydaje zaświadczenie potwierdzające wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty w terminie 30 dni od dnia złożenia nowego oświadczenia. Stosownie do art. 7 ust. 6c ustawy, w przypadku gdy właściciel gruntu będący przedsiębiorcą nie złożył oświadczenia w terminie, o którym mowa w ust. 6a, właściwy organ wydaje zaświadczenie i informuje o obowiązku wnoszenia opłaty odpowiednio przez okres, o którym mowa w ust. 6a ustawy. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, na podstawie informacji zawartych na ogólnodostępnych stronach internetowych, że na nieruchomości położonej przy ul. [...] , stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] , prowadzona jest działalność związana z wynajmem pokoi pod nazwą M. H. . Wobec powyższego ustalenia Prezydent uznał skarżącego za przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej (art. 14 ustawy z 20 lipca 2018 r.) oraz art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r., poz. 221 ze zm., dalej jako "ustawa z 6 marca 2018 r." lub "Prawo przedsiębiorców") oraz ustalił okres wnoszenia opłat przekształceniowych na 99 lat licząc od 1 stycznia 2019 r., zgodnie z art. 7 ust. 6a i 6c ustawy z 20 lipca 2018 r. Powyższe ustalenia i ocenę organu pierwszej instancji podzielił organ odwoławczy podnosząc, że skarżący prowadzi stałą działalność zarobkową polegającą na wynajmie mieszkań i należy go zakwalifikować jako przedsiębiorcę. Organ odwoławczy wskazał, że wynajmowanie nieruchomości, również przez osobę fizyczną, mieści się w zakresie szeroko pojętej działalności gospodarczej, nawet jeśli nie jest ona zarejestrowana. Zdaniem Kolegium, w tej sytuacji prawidłowo organ pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku skarżącego zgłaszającego zamiar wniesienia jednorazowej opłaty za przekształcenie z uwzględnieniem bonifikaty w wysokości 98% przewidzianej w uchwale Rady [...] z [...] października 2018 r. Po analizie akt sprawy Sąd uznał powyższe stanowisko organów za przedwczesne. Zdaniem Sądu, trafnie podnosi skarżący, że w niniejszej sprawie organ nie przeprowadził wystarczających ustaleń faktycznych, a wyprowadzone ze zgromadzonego materiału dowodowego wnioski nie przekonują o słuszności podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców "przedsiębiorcą" jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Pojęcie działalności gospodarczej zostało z kolei zdefiniowane w art. 3 Prawa przedsiębiorców. Zgodnie z tym przepisem działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zorganizowanie, zgodnie z uzasadnieniem projektu ww. ustawy, należy rozumieć jako wykorzystanie konkretnych składników materialnych (np. nieruchomości lub ruchomości) lub składników niematerialnych (np. know-how, dobre imię, prawa na dobrach niematerialnych), które są przez daną osobę łączone w sensie funkcjonalno-gospodarczym w jeden uporządkowany kompleks, zdatny do tego, aby przy jego wykorzystaniu można było uczestniczyć w obrocie gospodarczym. (...). Działalnością wykonywaną w sposób "ciągły" jest natomiast działalność wykonywana regularnie i powtarzalnie. Jako całość działalność ta nabiera charakteru względnie trwałego i stabilnego, nie ograniczającego się do jednorazowych, okazjonalnych czy też sporadycznych przedsięwzięć gospodarczych (por. rządowy projekt ustawy - Prawo przedsiębiorców, VIII kadencja, druk nr 2051, s. 57-58). Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się zatem z posiadaniem przedsiębiorstwa, czyli zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych, przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorstwo obejmuje m.in. indywidualizujące je oznaczenie, własność ruchomości i nieruchomości, prawa najmu i dzierżawy, koncesje, licencje i zezwolenia, a także księgi i dokumenty związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Prowadzenie przedsiębiorstwa wymaga zatem zidentyfikowania i wydzielenia z majątku osoby fizycznej składników majątkowych, które będą służyć prowadzeniu działalności gospodarczej. Wiąże się to zazwyczaj z prowadzeniem ewidencji środków trwałych, ksiąg podatkowych, tworzeniem zorganizowanej struktury, mającej umożliwić gospodarowanie tym majątkiem, a także finansowaniem wydatków związanych z utrzymaniem tego majątku z przychodów z działalności gospodarczej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2019 r., II FSK 1581/18, Lex nr 2769069). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że po stronie organu pierwszej instancji zabrakło ustaleń dotyczących tego czy należąca do skarżącego nieruchomość położona w W. przy ul. [...] była wykazywana w dokumentach finansowych skarżącego (ewidencjach środków trwałych, księgach podatkowych) jako służąca określonemu przedsięwzięciu gospodarczemu, a wydatki związane z utrzymaniem i eksploatacją tej nieruchomości były rozliczane przez skarżącego pod względem podatkowym w sposób właściwy dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Istnienie bowiem określonego planu finansowo – gospodarczego, obejmującego wspomnianą nieruchomość, dowodziłoby, że była ona generalnie przez skarżącego wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 7 ust. 6a ustawy z 20 lipca 2018 r. Takich ustaleń akta sprawy jednak nie zawierają, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zwraca uwagę, że co do zasady podatnik, który wynajmuje w sposób ciągły i zorganizowany nieruchomość, może zostać przez organy podatkowe potraktowany jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą z uwagi na to, że przychód z tytułu najmu takiej nieruchomości jest kwalifikowany jako przychód z działalności gospodarczej, o czym wprost stanowi art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 226, ze zm.). Z kolei w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r. (II FPS 1/21, opublik. ONSAiWSA 2021/4/52) sformułowano pogląd, że: "Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.), chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej." Uwzględniając powyższy pogląd i argumentację przedstawioną w powołanej uchwale, które, zdaniem Sądu, są relewantne również na kanwie niniejszej sprawy, powtórzyć trzeba za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z 7 czerwca 2023 r. II FSK 3004/20 Lex nr 3598354), że: "Źródłem przychodów, z którego dochód podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jest także najem (podnajem) oraz dzierżawa (poddzierżawa) nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.). Umowa najmu lub dzierżawy nieruchomości może zostać zawarta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej albo poza tą działalnością. Ustalenie, czy przychód z dzierżawy budynków pochodzi z działalności gospodarczej, czy też z innego źródła, w konsekwencji zależy od tego, czy przedmiot najmu (dzierżawy) wchodzi w skład zorganizowanej masy majątkowej tworzącej przedsiębiorstwo, czy też pozostaje składnikiem majątku osoby fizycznej nie wprowadzonym do masy majątkowej przedsiębiorstwa; rozstrzygające znaczenie ma tu wola właściciela przedmiotu najmu lub dzierżawy. Dokonując prawnopodatkowej kwalifikacji takiego przychodu należy więc ocenić, czy wynika on z włączenia nieruchomości generującej ten przychód do zorganizowanej masy majątkowej tworzącej przedsiębiorstwo, a w konsekwencji, czy powstał on w wyniku działalności zarobkowej wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły - czy też powstaje w wyniku gospodarowania majątkiem pozostającym poza przedsiębiorstwem. W pierwszym przypadku uzasadnione będzie przypisanie go do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., czyli pozarolniczej działalności gospodarczej, w drugim - do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., czyli najmu lub dzierżawy, z konsekwencją w postaci możliwości opodatkowania dochodu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2540)." Podsumowując powyższe, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy nie przeprowadziły wystarczających ustaleń faktycznych co do tego czy nieruchomość położona w W. przy ul. [...] była przez skarżącego wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcia zapadły z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji powyższego doszło również do naruszenia art. 7 ust. 6a ustawy z 20 lipca 2018 r. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organy zastosowały bowiem ten przepis w stanie faktycznym sprawy, który ich do tego nie uprawniał, przynajmniej na obecnym etapie wyjaśniania sprawy. Z tych przyczyn Sąd orzekł o uchyleniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak też obarczonej takimi samymi wadami decyzji organu pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji weźmie pod uwagę przyjętą przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku ocenę prawną oraz wykładnię przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r. i przeprowadzi niezbędne czynności w celu ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego o ustalenie rocznej opłaty przekształceniowej, a następnie podejmie w sprawie stosowne rozstrzygnięcie, którego treści skład orzekający obecnie nie przesądza. Końcowo Sąd wyjaśnia, że poza zakresem jego oceny, jako wykraczające poza granice niniejszego postępowania, pozostają podniesione w skardze zarzuty dotyczące bezprawnego wszczęcia wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego w administracji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania sądowego (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. tej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 1800 złotych, wpis sądowy od wniesionej skargi w kwocie 378 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych.