I SA/Wa 1956/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj Sędziowie: WSA Bożena Marciniak (spr.) WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania oddala skargę. Decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpoznaniu odwołania R. W., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r., nr [...], [...], o wywłaszczeniu nieruchomości i ustaleniu odszkodowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju złożył R. W.. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Wojewody [...] z [...] marca 1998 r., Nr [...], nieruchomość oznaczona jako działki nr [...]o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] oraz nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], przeznaczono pod budowę autostrady płatnej [...] na terenie województwa [...] dla odcinka [...] km 0+000,00 - [...] km 48+207,17. Decyzją z [...] sierpnia 1998 r., nr [...], Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zmienił powyższą decyzję w części. Pismem z [...] listopada 2003 r. (doręczonym 27 listopada 2003 r.) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działający w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, złożył R. W. ofertę kupna przedmiotowej nieruchomości. Pismem z [...] października 2004 r. Wojewoda [...] wyznaczył termin do zawarcia umowy w sprawie nabycia własności przedmiotowej nieruchomości do [...] listopada 2004 r. Wobec bezskutecznego upływu terminu do zawarcia umowy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Pismem z [...] września 2005 r. Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. Decyzją z [...] lipca 2007 r., nr [...], Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości oraz o ustaleniu odszkodowania na rzecz R.W. w kwocie [...] zł. Decyzją z [...] marca 2008 r., nr [...], Minister Infrastruktury utrzymał powyższą decyzję w mocy. Wyrokiem z 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 787/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra z [...] marca 2008 r. Wyrokiem z 26 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 647/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2009 r. i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z 26 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 453/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z [...] marca 2008 r. oraz decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2007 r. Decyzją z [...] stycznia 2011 r., nr [...], [...], Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonych nr [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha z obrębu [...] oraz nieruchomości oznaczonej nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...] oraz ustalenia odszkodowania za dokonane wywłaszczenie. Decyzją z [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Minister Infrastruktury uchylił decyzję z [...] stycznia 2011 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z 21 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1951/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. W. na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2825/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R. W. od powyższego wyroku WSA w Warszawie z 21 maja 2012 r. Decyzją z [...] lutego 2014 r., nr [...], [...], Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha z obrębu [...] oraz nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...], przeznaczonej pod budowę autostrady [...] na odcinku [...] - [...] oraz ustalił na rzecz R. W. odszkodowanie w wysokości [...] zł za odjęcie prawa własności ww. nieruchomości. Decyzją z [...] maja 2014 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił decyzję Wojewody z [...] lutego 2014 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr [...], [...], Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] oraz nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], przeznaczonej pod budowę autostrady [...] na odcinku [...] - [...] oraz ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł na rzecz R.W. za odjęcie prawa własności ww. nieruchomości. Decyzją z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju uchylił decyzję Wojewody z [...] grudnia 2016 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., sprostowaną postanowieniem z [...] marca 2019 r., Wojewoda [...] orzekł w pkt 1 o wywłaszczeniu nieruchomości, stanowiącej własność R. W., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] oraz nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], przeznaczonej pod budowę autostrady [...] na odcinku [...] - [...] oraz w pkt 2 o ustaleniu odszkodowanie za odjęcie prawa własności ww. nieruchomości na rzecz R. W. w wysokości [...] zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył R.W. Decyzją z [...] lipca 2019 r. Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ podniósł, że w niniejszej sprawie organy związane są prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 26 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 453/10. W powołanym wyroku sąd zobowiązał organy do dokonania analizy prawidłowości wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego poprzez uzupełnienie materiału dowodowego o pisemną ofertę nabycia nieruchomości oraz pismo ze wskazaniem terminu zawarcia takiej umowy, wraz z potwierdzeniem ich doręczenia, do ponownego przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz do rozważenia czy nie zachodziła potrzeba zastosowania art. 120 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednocześnie w powołanym wyroku sąd oddalił zarzuty skarżącego dotyczące braku ustalenia odszkodowania za korzystanie przez inwestora z nieruchomości, wadliwości decyzji lokalizacyjnej, nieprawidłowego ustalenia stanu nieruchomości na właściwy dzień oraz niewłaściwego sformułowania sentencji decyzji wywłaszczeniowej. Minister wskazał, że w niniejszej sprawie organy związane są również wyrokiem NSA z 13 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2825/12, zgodnie z którym celem przedmiotowego postępowania wywłaszczeniowego, który nie został dotychczas zrealizowany, jest poza realizacją inwestycji drogowej, również odjęcie prawa własności osobie fizycznej na rzecz Skarbu Państwa dla inwestycji celu publicznego. Organ przywołał następnie art. 6 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, a także art. 15 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. W ocenie Ministra, podniesiona w odwołaniu kwestia braku podstaw formalnych do wywłaszczenia nieruchomości na cele budowy pasów drogowych autostrady płatnej [...], ponieważ budowa ww. drogi została już zrealizowana w całości 2008 r., a więc 10 lat wcześniej oraz wynikającej stąd wadliwości sentencji decyzji wywłaszczeniowej nie może podlegać rozpoznaniu organu, gdyż została już przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 listopada 2013 r. Minister nie podzielił również zarzutu bezpodstawnego prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego z uwagi na brak doręczenia oferty nabycia przedmiotowej nieruchomości, a także pisma wyznaczającego termin do zawarcia umowy przeniesienia prawa własności. W tym zakresie organ przywołał fragment uzasadnienia wyroku NSA z 13 listopada 2013 r. Dodał, że organy dokonały ponownej analizy prawidłowości doręczenia R. W. oferty nabycia przedmiotowej nieruchomości oraz wyznaczenia 30-dniowego terminu na zawarcie umowy przeniesienia własności. Z ustaleń tych wynika, że pismem z [...] listopada 2003 r. złożono R. W. ofertę kupna przedmiotowej nieruchomości, którą doręczono [...] listopada 2003 r. Następnie pismem z [...] października 2004 r. Wojewoda wyznaczył termin do zawarcia umowy w sprawie nabycia własności przedmiotowej nieruchomości. W związku jednak z bezskutecznym upływem tego terminu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. W wyniku tego pismem z [...] września 2005 r. Wojewoda zawiadomił o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. Ponadto, kwestię prawidłowego doręczenia skarżącemu oferty nabycia przedmiotowej nieruchomości organ rozważył w decyzji z [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że w aktach znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru wskazanych pism, a twierdzenia R.W., że pisma te nie zostały skutecznie doręczone, niepoparte stosownymi dowodami, nie mogą wywołać zamierzonego skutku. W konsekwencji, Minister uznał, że postępowanie wywłaszczeniowe wszczęto prawidłowo. Organ nie podzielił również zarzutu nieprawidłowego umocowania pracownika Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W tym zakresie przywołał zapadły w analogicznej sprawie wyrok WSA w Warszawie z 12 lutego 2019 r. Ponadto, Minister wskazał, że zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi w wyroku z 26 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 453/10, zbadał również kwestię utraty dostępu do drogi publicznej z działki nr [...]. Z uzyskanych wyjaśnień inwestora (pismo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] maja 2019 r.) wynika, że po wywłaszczeniu działki nr [...], pozostająca własnością dotychczasowego właściciela działka [...], nieobjęta decyzją lokalizacyjną, będzie miała dojazd pośredni poprzez działki drogowe o numerach [...]i [...] i przyległą do nich działkę [...], na której jest zlokalizowana jezdnia drogi dojazdowej. Działki te stanowią objęty decyzją lokalizacyjną pas drogi publicznej, w części ogólnodostępnej (nieobjętej ogrodzeniem pasa autostrady) i przeznaczonej do obsługi działek przyległych. W konsekwencji, organ nie podzielił zarzutu naruszenia art. 120 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Minister wskazał również, że kwestia dostępu pozostałych działek do drogi została wyjaśniona w poprzednio wydanej w sprawie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r., gdzie wskazano, że działki te mają bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Organ odniósł się również do kwestii proceduralnej związanej z obowiązkiem przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że decyzją z [...] maja 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zobowiązał organ pierwszej instancji do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem R. W. bądź jego pełnomocnika. Organ powołał zapadłe w przedmiotowej sprawie wyroki sądów, gdzie wskazano, że w sytuacji usprawiedliwionej nieobecności R. W. na rozprawie, osoba nią kierująca powinna zastosować art. 94 § 2 k.p.a. i odroczyć rozprawę. Z uwagi na powyższe Minister zobowiązał organ wojewódzki do podjęcia ponownej próby przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem R. W. wskazując, że zasadne jest wyznaczenie w jednym piśmie kilku terminów rozpraw administracyjnych wyznaczonych w krótkich, np. tygodniowych odstępach czasu. W przypadku zaś ponownego niestawiennictwa skarżącego na rozprawach z uwagi na czasową niezdolność do pracy, organ wojewódzki został zobligowany do zasięgnięcia opinii ZUS, czy zasadnie skarżącemu wydawane były krótkoterminowe zaświadczenia potwierdzające jego niezdolność do pracy ze względów zdrowotnych. W wykonaniu powyższego zawiadomieniem z [...] sierpnia 2014 r. Wojewoda wezwał strony na rozprawę administracyjną w dniu [...] września 2014 r. Ponadto, w razie uzasadnionej nieobecności stron, organ wyznaczył kolejne terminy rozpraw administracyjnych w następujących terminach: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] września 2014 r. W dniu [...] września 2014 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, na którą nie stawił się prawidłowo zawiadomiony R. W.. Pismami z [...] września 2014 r. oraz [...] września 2014 r. skarżący wniósł o odroczenie rozpraw administracyjnych z uwagi na niezdolność do pracy, przedkładając jednocześnie zwolnienia lekarskie na okres [...] września 2014 r. oraz [...] września 2014 r. W ocenie Ministra, przedstawione przez R. W. krótkotrwałe zwolnienia lekarskie, składane wielokrotnie w trakcie postępowania, nie są wystarczającym usprawiedliwieniem niestawiennictwa na rozprawie, ze względu na swoją niewiarygodność. Takie działanie strony polegające na składaniu wielokrotnie podczas postępowania zaświadczeń lekarskich świadczących o złym stanie zdrowia w krótkim okresie obejmującym rozprawę administracyjną, uznać należy za utrudnianie postępowania i faktyczną rezygnację z prawa udziału w rozprawie. Podkreślić należy, że ciągłe odraczanie rozprawy administracyjnej w sprawie wywłaszczeniowej skutkować może niemożnością zakończenia postępowania. W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania zostało zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Wojewoda wielokrotnie wyznaczał termin rozprawy. Skarżący nie stawił się na żaden z wyznaczonych terminów i nie wskazał dogodnego dla siebie terminu rozprawy. Organ podniósł, że niestawienie się na rozprawę strony (prawidłowo powiadomionej) oznacza rezygnację przez nią z prawa uczestnictwa w takiej formie postępowania wyjaśniającego, a w konsekwencji pozbawiają możliwości postawienia skutecznego zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa. Weryfikując w następnej kolejności poprawność ustalenia odszkodowania organ wskazał, ze podstawę ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowił operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego T. P. w dniu [...] lipca 2018 r. W ocenie Ministra, stan nieruchomości przyjęto prawidłowo na dzień wydania przez Wojewodę [...] decyzji nr [...] z dnia [...] marca 1998 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Tym samym zarzut dotyczący ustalenia stanu nieruchomości w nieprawidłowej dacie organ uznał za bezzasadny Minister wskazał następnie, że w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji na terenie, na którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obrębu [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy i Miasta [...] nr [...] z [...] września 1996 r. Zgodnie z powyższym planem, działka nr [...] położona była na obszarze oznaczonym symbolem ([...]) - tereny projektowanego przemysłu i składów, działki nr [...],[...] położone były na obszarze oznaczonym symbolem ([...]) tereny składów i magazynów oraz użytków rolnych. W terenie zaprojektowano 100 metrowy pas rezerwy pod autostradę [...]. Minister wskazał, że analizę rynku biegły rozpoczął od rynku transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym. Przeprowadzona analiza 26 transakcji wykazała, że ceny jednostkowe transakcji pod drogi kształtują się na poziomie od [...] zł/m2 do [...] zł/m2, a średnia cena wynosi [...] zł/m2. Następnie biegły dokonał analizy rynku transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu pod przemysł, składy. Do analizy przyjęto 27 transakcji gruntami przeznaczonymi pod przemysł, składy i stwierdzono, że ceny według aktów notarialnych zawierają się w przedziale od [...] zł/m2 do [...] zł/m2, przy cenie średniej wynoszącej [...] zł/m2. Jako ostatni rzeczoznawca przeanalizował rynek transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu rolnym, gdzie odnotowano 17 transakcji gruntami rolnymi i stwierdzono, że ceny według aktów notarialnych zawierają się w przedziale od [...] zł/m2 do [...] zł/m2, przy cenie średniej wynoszącej [...] zł/m2. Z uwagi na fakt, iż cel wywłaszczenia powoduje zwiększenie wartości nieruchomości, wyceny nieruchomości rzeczoznawca dokonał w oparciu o bazę 14 nieruchomości o przeznaczeniu pod tereny dróg. Rzeczoznawca ustalił, że głównymi czynnikami cenotwórczymi są: lokalizacja (waga 30%), sąsiedztwo (waga 50%) i dostęp do drogi (waga 20%). Ostatecznie wartość 1 m2 przedmiotowej nieruchomości biegły oszacował na kwotę [...] zł dla działek nr [...]i nr [...], natomiast dla działki nr [...] wartość 1 m2 oszacowano na kwotę [...] zł. Po zsumowaniu wartości gruntu wartość nieruchomości stanowiącej działki nr [...], nr [...] i nr [...] oszacowano na łączną kwotę [...] zł i w takiej wysokości Wojewoda ustalił odszkodowanie na rzecz R. W. W ocenie Ministra, operat szacunkowy z [...] lipca 2018 r. nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby dalsze jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania. Powyższa opinia spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu z 21 września 2004 r. i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Organ uznał, że biegły prawidłowo uzasadnił dobór nieruchomości porównawczych oraz przyznane oceny poszczególnym cechom rynkowym nieruchomości. Ustalenia te korespondują z faktycznym stanem nieruchomości, są spójne i logiczne. Nie można zatem uznać aby rzeczoznawca naruszył art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Minister nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych przez skarżącego oraz przesłuchania świadków. Organ wskazał, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wymagają aby dane użyte przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym były wskazane poprzez dołączenie do operatu wszystkich dokumentów, na których opierał się rzeczoznawca. W niniejszej sprawie organy nie dostrzegły konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o żądane wypisy i wyrysy z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które są dokumentami ogólnodostępnymi i których analizy organy dokonały. Ponadto, zestawiając nieruchomości przyjęte do analizy rzeczoznawca wskazał numer aktu notarialnego odnośnie każdej transakcji, datę jej zawarcia oraz uzyskaną cenę transakcyjną. W ocenie Ministra, dane te umożliwiają identyfikację nieruchomości uwzględnionych w procedurze porównawczej. Dokonano również szczegółowego opisu nieruchomości o cenie minimalnej oraz maksymalnej, co umożliwia ocenę przyjętego materiału pod względem podobieństwa do przedmiotu wyceny. Wobec powyższego, organ nie uznał wniosku dowodowego skarżącego za mający znaczenie dla wyjaśnienia sprawy. Minister nie podzielił również zarzutu posłużenia się przez biegłego transakcjami nierynkowymi. W tym zakresie organ przywołał uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 2015 r., sygn. I OSK 1831/13, w którym wskazano, że brak jest dostatecznych podstaw do tego aby umowy mające za przedmiot grunty przeznaczone pod budowę dróg wyłączać z kategorii umów rynkowych. Za niezasadny organ uznał również zarzut nieuwzględnienia odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez inwestora. Zdaniem Ministra, kwestia ta została przesądzona w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 26 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 453/10, poprzez stwierdzenie, że wysokość odszkodowania ustalana w decyzji obejmuje tylko odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości równe jej wartości. Dlatego Minister nie mógł ponownie rozpatrywać opisanego zarzutu. Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 132 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ustalenie odszkodowania nie w zwaloryzowanej wysokości. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1092/11, Minister wskazał, ze powołany przepis należy odnieść do sytuacji, gdy uchylenie decyzji skutkuje nienależnością wypłaconego odszkodowania. Organ dodał, że instytucja waloryzacji niesłusznego odszkodowania ma na celu urealnienie wartości niesłusznie wypłaconej kwoty odszkodowania w związku z upływem czasu od jej wypłacenia do zobowiązania do jej zwrotu. W przedmiotowej sprawie nie doszło jednak do wypłaty odszkodowania za nieruchomość na rzecz R. W.. Tym samym, w ocenie organu, nie ma podstaw do zastosowania art. 132 ust. 3a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju złożył R. W. zarzucając utrzymanie w mocy decyzji Wojewody sprzecznej z przepisami k.p.a. i przepisami prawa materialnego. W szczególności wskazał, że decyzje organów obu instancji są wadliwe, gdyż: 1) w toku postępowania nie ustalono i nie dokonano oceny faktu, że cel wywłaszczenia, skonkretyzowany jako cel publiczny w postaci budowy pasów drogowych autostrady płatnej [...] został już wcześniej w całości zrealizowany, 2) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych z późniejszymi zmianami, nie złożył skarżącemu oferty nabycia nieruchomości, która była przedmiotem wywłaszczenia, 3) brak było podstaw formalnych do wszczęcia i prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego wobec przedmiotowej nieruchomości, gdyż Wojewoda nie doręczył skarżącemu pisma, w którym wyznaczono mu 30-dniowy termin do zawarcia umowy przeniesienia własności działki nr [...] i nr [...], obręb [...] oraz pisma, w którym wyznaczono 30-dniowy termin do zawarcia umowy przeniesienia własności działki nr [...] obręb [...], 4) na skutek wywłaszczenia działki nr [...] obręb [...] powstała oczywista niedogodność w korzystaniu z działki nr [...] (nie objętej wywłaszczeniem), ponieważ nastąpiła utrata jedynego dostępu do drogi publicznej, 5) bezpodstawnie oddalono wniosek dowodowy o powołanie świadka w celu przesłuchania i dokonano oceny faktów na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, 6) operat szacunkowy sporządzony [...] lipca 2018 r. o wartości przedmiotowej nieruchomości nie może stanowić dowodu w sprawie i być podstawą do ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, gdyż nie został właściwie podpisany, a to oznacza, że naruszony został § 57 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego , 7) w toku postępowania nie przeprowadzono dowodu źródłowego z wypisów i wyrysów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie położenia i sąsiedztwa 26 nieruchomości podobnych, użytych do szacowania przedmiotowej nieruchomości, mimo że przy piśmie z [...] września 2018 r. skarżący złożył stosowny wniosek dowodowy, 8) w toku postępowania nie przeprowadzono dowodu źródłowego z wypisów i wyrysów rejestrów gruntów w zakresie położenia i sąsiedztwa 26 nieruchomości podobnych, użytych do szacowania przedmiotowej nieruchomości, mimo że przy piśmie z [...] września 2018 r. skarżący złożył stosowny wniosek dowodowy, 9) w toku postępowania nie przeprowadzono dowodu źródłowego o cenach transakcyjnych i warunkach zawarcia transakcji 26 nieruchomości podobnych, mimo że przy piśmie z [...] września 2018 r. skarżący złożył stosowny wniosek dowodowy, 10) operat szacunkowy z [...] lipca 2018 r. o wartości przedmiotowej nieruchomości nie może stanowić dowodu w sprawie i być podstawą do ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, gdyż określona w nim wartość rynkowa ustalona została z naruszeniem art. 151 ust. 1 u.g.n., w szczególności: a) żadna z 26 transakcji (strona 10 operatu) nie spełnia ustawowego wymogu, który stanowi, że upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku, b) żadna z 26 transakcji (strona 10 operatu) nie spełnia ustawowego wymogu, który stanowi, że strony transakcji nie działały w sytuacji przymusowej, c) żadna z 26 transakcji (strona 10 operatu) nie spełnia ustawowego wymogu, który stanowi, że strony transakcji miały stanowczy zamiar zawarcia umowy, 11) wysokość odszkodowania za wywłaszczenie prawa własności do przedmiotowej nieruchomości nie obejmuje należności za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez okres 12 lat i 10 miesięcy (od momentu zajęcia działek w dniu [...] października 2006 r.), 12) wysokość odszkodowania za wywłaszczenie prawa własności do przedmiotowej nieruchomości ustalono według stanu nieruchomości na dzień [...] marca 1998 r., zamiast według stanu na dzień [...] sierpnia 1998 r., 13) wysokość odszkodowania za wywłaszczenie prawa własności do przedmiotowej nieruchomości nie obejmuje waloryzacji odszkodowania za okres 12 lat i 10 miesięcy (od momentu zajęcia nieruchomości w dniu [...] października 2006 r.). Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r. o wywłaszczeniu nieruchomości i ustaleniu odszkodowania. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że zapadły w niej już wyroki sądów administracyjnych: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 maja 2010 r. I SA/Wa 453/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 maja 2012 r., I SA/Wa 1951/11 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., I OSK 2825/12. Zatem, rozpoznając sprawę ponownie organy związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w powołanych wyżej wyrokach na podstawie art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a". Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), dalej jako "specustawa" lub "ustawa z 10 kwietnia 2003 r." w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z 18 października 2006 r. zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych i autostrad oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006r. Nr 220, poz. 1601). Po analizie akt sprawy Sąd podzielił stanowisko organów, że wymogi wynikające z powołanych przepisów zostały w przedmiotowej sprawie zachowane. Prawidłowo uznał organ odwoławczy, że w sprawie zaistniały formalne podstawy do wywłaszczenia nieruchomości. Tym, samym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut bezprzedmiotowości postępowania wywłaszczeniowego w związku z realizacją celu publicznego jakim była budowa autostrady. Przedmiotowe postępowanie wywłaszczeniowe prowadzono na podstawie przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003 r. w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. W ocenie Sądu, gdyby uznać, w zakresie konieczności umorzenia postępowania zasadność stanowiska skarżącego, przepisy ustawy drogowej, które przewidywały możliwość zajęcia nieruchomości (po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego – przesłanka obligatoryjna) i wydania pozwolenia na budowę jeszcze przed zakończeniem procesu wywłaszczeniowego, w celu przyspieszenia realizacji inwestycji okazałyby się przepisami "martwymi". Ustawodawca wskazał jednak na inny cel tej regulacji. W uzasadnieniu do projektu ustawy podano, że "ustawa jest regulacją służącą realizacji Strategii Gospodarczej Rządu pod nazwą Przedsiębiorczość – Rozwój – Praca, a w szczególności jej części zatytułowanej Infrastruktura – klucz do rozwoju. Ma ona charakter specjalny, a jej działanie jest ograniczone w czasie (...). Jej celem jest zdecydowanie uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Jest to warunek konieczny do wyraźnego przyśpieszenia procesu budowy tych dróg, a zwłaszcza autostrad (...)". W tym celu, specustawą drogową nie tylko uproszczono procedury przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, ale jednocześnie dokonano zmiany skali i modelu finansowania tych inwestycji. Tak więc postępowanie wywłaszczeniowe prowadzone w powyższym trybie ma doprowadzić do nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości przeznaczonej na pas drogowy. W konsekwencji, realizacja inwestycji drogowej, pod którą nieruchomość jest wywłaszczana, jest bez znaczenia dla sprawy i nie wpływa na rozstrzygnięcie. W tym miejscu przywołać trzeba pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wiążącym w sprawie wyroku z 13 listopada 2013 r., I OSK 2825/12. W powołanym wyroku NSA wskazał, że oddanie do użytkowania części drogi publicznej wybudowanej na nieruchomości objętej niezakończonym postępowaniem wywłaszczeniowym, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003 r., nie stanowi realizacji celu wywłaszczeniowego uzasadniającego umorzenie postępowania wywłaszczeniowego z powodu jego bezprzedmiotowości na podstawie art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej zwanej "k.p.a.. Nie daje bowiem gwarancji osiągnięcia celu w postaci przejścia prawa własności i wypłaty słusznego odszkodowania. Analiza akt sprawy nie potwierdza również zarzutu niedoręczenia skarżącemu oferty nabycia przedmiotowej nieruchomości, a także pisma wyznaczającego termin do zawarcia umowy nabycia przedmiotowej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że pismem z [...] listopada 2003 r., znak [...], Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działający w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, złożył R. W. ofertę kupna przedmiotowej nieruchomości, która skarżącemu została doręczona w dniu [...] listopada 2003 r. Powyższe potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru pism znajdujące się w aktach sprawy. Wyjaśnić trzeba, że pokwitowanie doręczenia pisma stwarza domniemanie jego doręczenia. Domniemanie to może oczywiście zostać obalone dowodem przeciwnym. Z akt sprawy nie wynika jednak aby taki przeciwdowód skarżący w przedmiotowej sprawie przedstawił. Skoro zatem w sprawie nie obalono skutecznie domniemania doręczenia oferty, to słusznie przyjęły organy, że brak jest podstaw do uznania, że nie doszło do skutecznego doręczenia tego pisma. Sąd nie podzielił również zarzutu nieprawidłowego umocowania pracownika Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad poprzez niedołączenie pełnomocnictwa do oferty kupna nieruchomości. Jak słusznie bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 12 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2911/18, samo niedołączenie pełnomocnictwa do przesłanej oferty nie powoduje automatycznego skutku w postaci nieważności tej oferty. Tego rodzaju uchybienie stanowi co najwyżej brak weryfikowalny, gdyż czynność prawną można konwalidować w każdym czasie. Za chybiony uznał również Sąd zarzut braku dostępu działki nr [...] do drogi publicznej. Z akt sprawy wynika, że przedmiotową kwestię organ szczegółowo wyjaśnił w toku przedmiotowego postępowania. Jak bowiem wynika z pisma Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] maja 2019 r., po wywłaszczeniu działki nr [...] pozostająca własnością dotychczasowego właściciela działka nr [...], nieobjęta decyzją lokalizacyjną, będzie miała dojazd pośredni poprzez działki drogowe o numerach [...] i [...] i przyległą do nich działkę nr [...], na której zlokalizowana jest jezdnia drogi dojazdowej. Działki te stanowią objęty decyzją lokalizacyjną pas drogi publicznej, w części ogólnodostępnej (nieobjętej ogrodzeniem pasa autostrady) i przeznaczonej do obsługi działek przyległych. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 120 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204), zwanej dalej "ustawą o gospodarce nieruchomościami" lub "u.g.n.". Sąd nie podzielił również zarzutu oparcia się przez organy na wadliwym operacie szacunkowym. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy, wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ustala się według jej stanu na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi i według jej wartości rynkowej w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Wartość nieruchomości określają rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami (art. 18 ust. 1 specustawy). W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowił operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] lipca 2018 r. przez rzeczoznawcę majątkowego T. P.. Wyjaśnić trzeba, że operat szacunkowy jest jednym z dowodów w sprawie i, tak jak każdy inny dowód, podlega ocenie przez organ administracji, stosownie do art. 77 k.p.a. W szczególności działając na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji ma prawo i obowiązek ocenić dowodową wartość złożonego operatu szacunkowego, zbadać czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna. Operat szacunkowy powinien spełniać nie tylko formalne wymogi takiego dokumentu określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami i przepisach rangi wykonawczej, ale musi też opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanych nieruchomości. Po analizie treści kwestionowanego operatu Sąd uznał, że przedmiotowa opinia spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., Nr 207, poz. 2109) oraz jest zgodna z regulacjami wynikającymi z ustawy o gospodarce nieruchomościami. Badając treść przedmiotowego operatu Sąd nie dopatrzył się braków formalnych, błędów obliczeniowych ani wewnętrznych niespójności wyceny, które pozwoliłyby na zakwestionowanie ustaleń operatu. Powołana opinia sporządzona została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i standardami zawodowymi. W szczególności operat, zgodnie z § 55 ust. 2 rozporządzenia z 21 września 2004 r., wskazuje i uzasadnia metodę zastosowaną do wyceny, czynniki wpływające na kształtowanie się cen transakcyjnych, jak również uwzględnia ceny nieruchomości występujące na badanym rynku. Ponadto, opinia biegłego jest spójna, logiczna i konsekwentna. Biegły załączył również do ww. opinii istotne dla wyceny dokumenty, spełniając tym samym wymogi zawarte w § 56 ust. 4 rozporządzenia z 21 września 2004 r. Operat został podpisany przez rzeczoznawcę majątkowego wraz z zamieszczeniem daty i pieczęci, co odpowiada § 57 ust. 1 wskazanego rozporządzenia. Opinia biegłego nie budzi zatem wątpliwości na płaszczyźnie formalnej. W ocenie Sądu, zarzuty skargi dotyczące przedmiotowej wyceny nie znalazły oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym treści kwestionowanej opinii. Analiza akt sprawy potwierdza, że w toku całego postępowania skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia kwestionowanej opinii. Nie przedstawił również alternatywnej opinii o wartości nieruchomości ani nie skorzystał z możliwości oceny kwestionowanego operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (por. art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Podkreślić trzeba, że operat szacunkowy stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego, wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych odnośnie szacowania nieruchomości. Operat szacunkowy, jak każdy dowód w sprawie, podlega również ocenie organu orzekającego. Ocena ta nie jest jednak możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. Również kontrola sądu administracyjnego nie obejmuje weryfikacji wiadomości specjalnych rzeczoznawcy majątkowego, jakie składają się na sporządzony w danej sprawie operat szacunkowy. Zarówno organy, jak i sąd, mogą jedynie dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, tj. zbadać, czy został on sporządzony zgodnie z zasadami określonymi w powołanych wyżej aktach prawnych, czy też treść operatu jest logiczna i kompletna, a także czy sporządzona wycena została należycie uzasadniona. Podniesione w niniejszej sprawie zarzuty wobec opinii biegłego odnoszą się natomiast do tych elementów operatu, które wymagają wiadomości specjalnych w zakresie szacowania nieruchomości, a które nie podlegają ocenie organów w trybie art. 80 k.p.a., a także ocenie sądu administracyjnego. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego, prawidłowo uznały organy, że biegły samodzielnie decyduje, w ramach obowiązujących i wiążących go przepisów, o sposobie dokonania wyceny i tym samym o doborze nieruchomości porównawczych. Co więcej, w tym zakresie ani organy ani sąd nie mają legitymacji aby wpłynąć na biegłego. W istocie pozycja prawna rzeczoznawcy majątkowego jest zbliżona do osoby zaufania publicznego. Rzeczoznawca majątkowy jest nie tylko osobą, która musi posiadać stosowne uprawnienia, ale też wiedzę i umiejętności, która jest zobowiązana do działania zgodnie z prawem. Organ prowadzący postępowanie dowodowe nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Dlatego też słusznie uznały organy za niezasadne żądanie skarżącego wyjaśnienia dlaczego biegły nie uwzględnił innych transakcji wskazanych przez skarżącego, jak również nie udostępnił wnioskowanych dowodów celem zweryfikowania prawdziwości i słuszności przedstawionych w nim wniosków. Ponadto, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wymagają aby dane użyte przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym były wskazane poprzez dołączenie do operatu wszystkich dokumentów, na których opierał się rzeczoznawca. Oceniając dowód w postaci operatu szacunkowego organ obowiązany jest zweryfikować prawidłowe zastosowanie przepisów prawa w zakresie ustalenia stanu nieruchomości popartego stosowną dokumentacją planistyczną. Ustalenie stanu nieruchomości wycenianej oraz nieruchomości porównawczych jest rolą rzeczoznawcy majątkowego, który w tej sytuacji występuje w charakterze eksperta. Organ administracji nie jest natomiast obowiązany do bezpośredniej analizy wszystkich dokumentów powołanych w operacie szacunkowym (co wiązałoby się z koniecznością ich każdorazowego załączenia) jeżeli nie ma wątpliwości w zakresie ustaleń poczynionych przez rzeczoznawcę majątkowego. Wobec powyższego, słusznie uznały organy, że w sprawie brak jest konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o żądane wypisy i wyrysy z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Są to dokumenty ogólnodostępne, a z treści zaskarżonych rozstrzygnięć wynika, że organy dokonały ich analizy. Ponadto, z tabeli nr 1 na stronie 10 operatu wynika, że zestawiając transakcje przyjęte do analizy rzeczoznawca wskazał numer aktu notarialnego dla każdej transakcji, datę tej transakcji oraz uzyskaną cenę transakcyjną. W tej sytuacji Sąd podzielił ocenę organu, że dane te umożliwiają identyfikację nieruchomości uwzględnionych w procedurze porównawczej. Z treści operatu wynika, że biegły dokonał również szczegółowego opisu nieruchomości o cenie minimalnej oraz maksymalnej, co umożliwia ocenę przyjętego materiału pod względem podobieństwa do przedmiotu wyceny. Wobec powyższego, zasadnie uznał organ, że wnioski dowodowe złożone przez skarżącego przy pismach z [...], [...] i [...] września 2018 r. nie mogły mieć znaczenia dla wyjaśnienia sprawy. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 151 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W kwestionowanym operacie rzeczoznawca uznał, że określenie wartości nieruchomości było możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych, ponieważ znalazł do porównania na rynku województwa dolnośląskiego dostateczną ilość transakcji nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi drogowe. Taki dobór nieruchomości porównawczych nie narusza, w ocenie Sądu, art. 151 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się bowiem, że "Brak jest dostatecznych podstaw do tego aby umowy mające za przedmiot grunty przeznaczone pod budowę dróg, wyłączać z kategorii umów rynkowych. Przeciwnie, kontrakty takie są elementem rynku nieruchomości, nawet jeżeli przyjąć, że mogą mieć pewne cechy szczególne. Nie sposób bowiem w szczególności założyć, że umowy o takim przedmiocie, tj. dotyczące nieruchomości zajmowanych pod drogi w każdym przypadku przyjmować będą cenę niższą od przyjmowanej w umowach dotyczących nieruchomości o innym przeznaczeniu. Przeciwnie, nie można wykluczyć, że nieruchomości te, np. z uwagi na konieczność szybkiego ich pozyskania w celu budowy drogi, uzyskają cenę wyższą od nieruchomości nabywanej z innym przeznaczeniem. (...). We wszelkich przypadkach nabywania nieruchomości w drodze umowy (także zajętych bądź przeznaczonych pod drogi), zawierane transakcje poprzedzane są rokowaniami. Ich celem jest osiągnięcie konsensusu pomiędzy obydwiema stronami. Wzajemna zgoda przybiera wówczas formę umowy. Do jej zawarcia strony przystępują w przekonaniu o należytym zabezpieczeniu własnych interesów majątkowych. Należy w związku z tym podkreślić, iż nawet specyfika niektórych rodzajów transakcji, z jaką można mieć wówczas do czynienia, nie niweczy rynkowego charakteru obrotu nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi." (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1548/09, LEX nr 745080). Nie można również podzielić zarzutu nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez inwestora. Rację ma organ odwoławczy, że kwestia ta została już przesądzona w wiążącym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 453/10, poprzez stwierdzenie, że wysokość odszkodowania ustalana w decyzji administracyjnej obejmuje tylko odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości, równe jej wartości. Kwestia ta zatem, jak słusznie dostrzegł organ odwoławczy, nie może podlegać ponownej ocenie organu administracji ani Sądu. Ponadto, za chybiony Sąd uznał zarzut nieobjęcia zaskarżoną decyzją waloryzacji odszkodowania za okres 12 lat i 10 miesięcy. Zgodnie z art. 132 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli decyzja, na podstawie której wypłacono odszkodowanie, została następnie uchylona lub stwierdzono jej nieważność, osoba, której wypłacono odszkodowanie, lub jej spadkobierca są zobowiązani do zwrotu tego odszkodowania po jego waloryzacji na dzień zwrotu. Wskazany w powołanym przepisie obowiązek zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania odnosi się zatem do sytuacji gdy uchylenie decyzji administracyjnej skutkuje nienależnością wypłaconego odszkodowania. Ponadto, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, instytucja waloryzacji niesłusznego odszkodowania ma na celu urealnienie wartości niesłusznie wypłaconej kwoty odszkodowania w związku z upływem czasu od jej wypłacenia do zobowiązania do jej zwrotu. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Nie doszło w niej bowiem do wypłaty na rzecz skarżącego odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Brak jest zatem podstaw do zastosowania powołanego przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).