I SA/Wa 1965/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Iwona Maciejuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na uchwałę Zarządu W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ogłoszenia wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży 1. orzeka, że uchwała Zarządu W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w części dotyczącej § 1 została wydana z naruszeniem prawa; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt 1 nie podlega wykonaniu. Pismem z 3 września 2012 r. M. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Zarządu W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w sprawie zmiany uchwały z dnia [...] marca 1996 r. nr [...] Zarządu W. w sprawie ogłoszenia wykazu nr [...]lokali mieszkalnych Nr [...] przeznaczonych do sprzedaży w budynku położonym przy ul. [...], stanowiącym własność Gminy W. wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu. W § 1 zaskarżonej uchwały Zarząd Dzielnicy orzekł, że z wykazu nr [...], stanowiącego załącznik do uchwały z dnia [...]marca 1996 r. wykreśla się lokal mieszkalny oznaczony nr [...]. Uchwała ta podjęta została w następującym stanie sprawy. Lokal mieszkalny nr [...]przy ul. [...] w W. , składający się z dwóch pokoi i kuchni (o pow. użytkowej [...] m2) jest wynajmowany przez M. D. na podstawie umowy z [...] lipca 1963 r. (zawartej wówczas z M. D. i jej mężem D. D.), zmienionej aneksem z [...]stycznia 2010 r., na mocy którego stała się ona jego wyłącznym najemcą. W aneksie tym stwierdzono jednocześnie, że osobą uprawnioną do wspólnego zamieszkiwania na czas nieoznaczony na zasadzie użyczenia części lokalu, jest J. B. – wnuczka najemcy. Pismem z 4 kwietnia 1996 r. Zarząd W. poinformował M. D., o przeznaczeniu zajmowanego przez nią lokalu do sprzedaży wraz z oddaniem we współużytkowanie wieczyste części gruntu do niego przynależnego. Jednocześnie Zarząd Dzielnicy poinformował najemcę, że oświadczenie o wyrażeniu woli zakupu lokalu oraz kopie dokumentów wymienionych w zawiadomieniu należy doręczyć do Wydziału Gospodarki Gruntami w ciągu 1 miesiąca. Niezłożenie zaś w tym terminie oświadczenia spowodować może zmianę ceny wyjściowej m2 powierzchni użytkowej lokalu i ceny m2 gruntu. M. D. wniosek (ankietę) o wykup przedmiotowego lokalu złożyła 30 listopada 2011 r. W dniu 4 kwietnia 2011 r. Zarząd W. podjął kwestionowaną przez skarżących uchwałę o skreśleniu lokalu nr [...]z wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży (§ 1 uchwały) oraz o skreśleniu z tego wykazu lokalu mieszkalnego nr 18 (§ 2 uchwały). W uzasadnieniu do uchwały organ stwierdził, podstawową formą zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych społeczności lokalnej, w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. – o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) jest najem lokalu. Zbycie zaś lokalu z zasobów mieszkaniowych miast jest formą specjalną zabezpieczającą tę potrzebę w sposób trwały. Dlatego możliwość sprzedaży w trybie bezprzetargowym, przewidziana w art. 34 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), mimo braku konkretnych ustawowych zastrzeżeń w tej mierze, winna być w każdym przypadku poprzedzona szczegółową analizą w ramach zasad racjonalnego gospodarowania zasobem lokalowym, w tym pod kątem skutków trwałej utraty własności danego lokalu. Podejmując decyzję o zbyciu lokali Zarząd Dzielnicy winien się więc kierować nie tylko zasadami sprzedaży zawartymi w przepisach prawa miejscowego, ale również winien uwzględnić zasady prawidłowej gospodarki. Następnie organ podkreślił, że mając na uwadze ilość osób oczekujących na najem, w tym najem lokali o średniej powierzchni, do ich sprzedaży należy podchodzić z dużą starannością. Powołał się również na wytyczne Prezydenta W. zawarte w piśmie z dnia [...] października 2010 r., nr [...], adresowanym do burmistrzów dzielnic wskazujące, że sprzedaż lokali ma być efektem przemyślanej uporządkowanej koncepcji gospodarowania nieruchomościami, a nie jedynie rezultatem chaotycznych decyzji podejmowanych ze względu na oczekiwanie najemców. W tym stanie rzeczy pismem z 4 lipca 2012 r. M. D. wezwała Zarząd Dzielnicy Praga-Południe W. do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności wykreślenia zajmowanego przez nią lokalu z wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży, oraz potwierdzenie przeznaczenia go do sprzedaży wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu. Uchwałą z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy W. odrzucił to wezwanie, o czym poinformował stronę pismem z 2 sierpnia 2012 r. Zdaniem skarżącej uchwała z [...] kwietni 2012 r. jest bezzasadna i niezgodna z prawem, bowiem pozbawia obywatela prawa do wykupu mieszkania. W uzasadnieniu tej uchwały nie wskazano zaś w żaden sposób, że przeznaczenie lokalu mieszkalnego nr 17 do wykupu jest nieuzasadnione, tym bardziej, że do wykupu jest przeznaczonych 30 lokali w budynku przy ul. [...]. W tej sytuacji trudno w jej ocenie uznać, że lokal mieszkalny nr [...] w chwili wytypowania do sprzedaży "nie był efektem przemyślane, uporządkowanej koncepcji gospodarowania nieruchomościami, a jedynie rezultatem chaotycznych decyzji podejmowanych ze względu na oczekiwania najemców". Z gołosłowne uznała ona twierdzenie organu, że sytuacja mieszkaniowa miasta i wynikająca z niej polityka, w momencie przeznaczenia lokalu do sprzedaży była inna od obecnej. Oceniła jednocześnie, że takie działania organu jest arbitralne i niezgodne z zasadą równości, gdyż prowadzi do dyskryminacji jej osoby. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła ona o stwierdzenie nieważności zakwestionowanej uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia. Uzasadniając stanowisko w tym zakresie organ podniósł, że sprzedaż majątku trwałego stanowiącego własność gminy należy do sfery działań zakwalifikowanych do dominium, a nie imperium i powołał się na pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2192/12, które zdaniem organu wydane zostało w analogicznej sprawie. Odwołał się także do stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w wyroku z dnia III CKN 857/00 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 359/08, gdzie zawarto stanowisko, iż roszczenie o zawarcie umowy o sprzedaży nieruchomości przysługuje osobie zainteresowanej dopiero w sytuacji, gdy strony, w wyniku przeprowadzonych rokowań uzgodniły wszystkie istotne warunki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przywoływanej dalej jako "p.p.s.a.", nie jest związany ani treścią zarzutów zawartych w skardze, ani jej wnioskami czy też powołaną podstawa prawną. Mając na względzie przywołane wyżej kryteria oceny legalności Sąd uznał, że wniesiona skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesiono. Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd nie podzielił poglądu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, co do braku kognicji sądów administracyjnych w sprawach dotyczących uchwał podejmowanych w przedmiocie wykreślenia lokalu mieszkalnego należącego do gminnego zasobu mieszkaniowego z listy lokali przeznaczonych do sprzedaży. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. - o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Sprawa objęta kwestionowaną uchwałą należy, wbrew temu co twierdzi organ, do spraw z zakresu administracji publicznej. Zważyć bowiem należy, że podejmowanie decyzji o tym czy określona nieruchomość ma nadal pozostawać własnością gminy, czy też gmina ma się jej wyzbyć, ma wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie w celu realizacji jej podstawowego zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców. Z tego właśnie względu gospodarowanie nieruchomościami stanowiącymi gminną własność podlega nie tylko szczególnym unormowaniom o charakterze cywilnoprawnym, ale także administracyjnoprawnym zawartym w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) przywoływanej dalej jako: "u.g.n." Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej ustawy do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego. Z kolei art. 25 ust. 2 w związku z art. 23 ust. 1 u.g.n. określa, na czym polega gospodarowanie gminnym zasobem nieruchomości, stanowiąc, że jest to m.in. zbywanie lub nabywanie nieruchomości wchodzących w skład zasobu. Jak wskazuje się przy tym w orzecznictwie nieruchomości gminne są mieniem publicznym, a gospodarowanie mieniem publicznym jest wykonywaniem administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2002., sygn. akt I SA/632/02, Lex nr 15824; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1284/09, Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). To zaś prowadzić musi do wniosku, że skarga na uchwałę podejmowaną w przedmiocie wykreślenia określonego lokalu z wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży jako inny akt z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., podlega kognicji sądu administracyjnego, a wniesienie tej skargi odbywa się na zasadach określonych w art.101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Odnosząc się zaś do przywoływanego w odpowiedzi na skargę postanowienia NSA z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 2192/11, Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie to dotyczyło uchwały o innym zakresie przedmiotowym (odmowy sprzedaży lokalu, a nie jego przeznaczenia do zbycia bądź wyłączenia z tego przeznaczenia), a więc wydanej w oparciu o innym stan faktyczny i prawny sprawy. Zatem powoływanie się na to orzeczenie, jako wydane w identycznym stanie faktyczno-prawnym, jest nieuprawnione. Podobnie przywołany wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 r. sygn. akt III CKN 857/00 wydany został na tle sprawy, w której powód powołując się na zasadę pierwszeństwa domagał się zobowiązania pozwanej gminy do złożenia oświadczenia woli o przeniesieniu na jego rzecz własności nieruchomości. Zatem pogląd wyrażony w tym wyroku, iż z przepisów art. 23 ust. 4 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r., nr 30, poz. 127 ze zm.), jak i art. 34 ust. 1 pkt 2 u.g.n. nie wynika roszczenie o zawarcie umowy sprzedaży (który to pogląd skład orzekający w niniejszej sprawie podziela) nie może być miarodajny dla oceny legitymacji skarżącej, czy też kwestii podlegania zakwestionowanej uchwały kognicji sądu administracyjnego. Pozostaje on bowiem bez związku z jej przedmiotem. Także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lipca 2008 r. sygn.. akt I SA/Gd 359/08 nie dotyczył uchwały o przeznaczeniu lokalu mieszkalnego do sprzedaży, ale uchwały podjętej w sprawie wieloletniego programu gospodarowania zasobem mieszkaniowym, na mocy której dołączono m.in. do listy budynków podlegających rewitalizacji obiekt będący przedmiotem najmu. W niniejszej sprawie spełnione zostały także pozostałe przesłanki, określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, warunkujące dopuszczalność skargi. Kwestionowana uchwała bowiem narusza interes prawny skarżącej jako najemcy lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład gminnego zasobu mieszkaniowego, wynikający z ustanowionego w art. 34 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 7 u.g.n. prawa pierwszeństwa, które było już przewidziane w art. 23 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w oparciu o które to przepisy została wydana uchwała Zarządu Dzielnicy W. z dnia [...]marca 1996 r. nr [...]w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu. Możliwość skorzystania z tego prawa zaktualizowała się wobec skarżącej po wydaniu powyższej uchwały, skierowaniu do niej [...] kwietnia 1996 r. oferty wykupu lokalu i zaakceptowaniu przez uprawnioną tej propozycji, co miało miejsce w dniu złożenia ankiety (30 listopada 2011 r.). Bez znaczenia dla tej oceny jest to, że akceptacja oferty nastąpiła dopiero po 5 latach od jej złożenia. Zważyć bowiem należy, że jedynym skutkiem niezaakceptowania oferty w terminie w niej wskazanym (miesięcznym) powoływanym przez organ gminy, był brak związania jednostki samorządowej określoną w ofercie ceną, a nie samą propozycją wykupieni lokalu mieszkalnego przez jego najemcę. W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała o wykreśleniu z wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży lokalu oznaczonego nr [...], którego najemcą jest skarżąca (§ 1 tej uchwały), narusza jej interes prawny, którym jest ekspektatywa prawa (choć nieukształtowana maksymalnie), a więc sama prawna możliwość ubiegania się o wykupienie wynajmowanego na czas nieokreślony lokalu mieszkalnego. Skarga poprzedzona została także wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa i zachowany został termin do jej wniesienia. Przechodząc natomiast do oceny legalności kwestionowanej uchwały, przede wszystkim zauważyć należy, że o zgodności z prawem określonego aktu z zakresu administracji publicznej decyduje nie tylko jego merytoryczna treść, ale również dochowanie procedury jego podejmowania. Zgodnie bowiem z zasada praworządności, mającej charakter normy konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), organy władzy publicznej mogą działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Procedura podejmowania decyzji o przeznaczeniu określonego lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład gminnego zasobu do sprzedaży w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały uregulowana była w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz akcie prawa miejscowego - uchwale Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r. nr XLII/999/2004 w sprawie sprzedaży, zamiany i nabywania lokali mieszkalnych w domach wielorodzinnych (Dz.Urz. woj. maz. Nr 309, poz. 9574 ze zm.). Przepisy ww. aktów normatywnych wprawdzie nie zawierają unormowania wskazującego expressis verbis trybu w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego może zmienić swoją pierwotną decyzję o zamiarze zbycia lokalu, jednakże nie oznacza to, że takiej możliwości jest on w ogóle pozbawiony, ale również nie oznacza, że w tym zakresie może działać w sposób dowolny. W działaniu organów administracji publicznej nie znajduje wszak zastosowania zasada, zgodnie z którą to co nie jest zakazane, jest dozwolone, lecz zasada, że dozwolone jest to tylko, co znajduje wyraźną podstawę prawną. W tej sytuacji podstawą prawną do zmiany decyzji o przeznaczeniu lokali mieszkalnych do sprzedaży określającą jednocześnie tryb jej dokonywania są przepisy regulujące proces decydowania o przeznaczeniu do sprzedaży lokali z gminnego zasobu. W realiach rozpoznawanej sprawy oznaczało to przede wszystkim konieczność zachowania procedury określonej w art. 35 ust. 1 u.g.n. oraz § 7 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r. Ten ostatni przepis został zresztą przywołany w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały. W ust. 1 zd. pierwsze § 7 ww. uchwały Rady m.st. Warszawy, ustanowiono wymóg uzyskania opinii rady dzielnicy w sprawie projektu wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży bezprzetargowej. Wymóg ten uważa się za spełniony, w myśl zd. drugiego tego przepisu, w przypadku niewyrażenia opinii przez radę dzielnicy w terminie 14 dni od otrzymania wniosku zarządu dzielnicy. Ust. 2 tego paragrafu stanowi o obowiązku poinformowania Prezydenta m.st. Warszawy przez zarządy dzielnicy o sporządzeniu i podaniu do publicznej wiadomości ww. wykazu. W myśl z kolei art. 35 ust. 1 u.g.n. właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu. Z przepisów tych jednoznacznie zatem wynika, że zarząd dzielnicy sporządzając wykaz lokali przeznaczonych do zbycia zobowiązany jest uzyskać w tym przedmiocie opinię rady dzielnicy, a ponadto wykaz taki winien on w odpowiedniej formie opublikować. Te same zasady winny zatem być zachowane przy dokonywaniu zmiany uprzednio sporządzonych i opublikowanych wykazów. Nie do zaakceptowania jest bowiem w demokratycznym państwie prawnym sytuacja, w której przy podejmowaniu określonego aktu wymagane jest współdziałanie organów samorządu terytorialnego - wykonawczego i stanowiącego (w tym wypadku zarządu dzielnicy i rady dzielnicy), a ingerencja w tak podjęty akt mogłaby już następować z pominięciem organu, który w ramach tego współdziałania wyraża swoją opinię. Nie może być także akceptowana sytuacja, w której określony akt władzy publicznej podlega promulgacji, w ściśle określonej przepisami prawa formie i trybie, natomiast jego zmiana dokonywana już jest bez podania tego faktu do publicznej wiadomości. Taki stan rzeczy bowiem mógłby powodować brak pewności prawnej, spowodowanej funkcjonowaniem w przestrzeni publicznej informacji o przeznaczeniu określonego lokalu do sprzedaży (a więc zamiaru uszczuplenia o ten lokal gminnych zasobów mieszkaniowych), mimo że z tej sprzedaży został on w sposób faktyczny i prawny wyłączony, a więc gminna może w nim nadal realizować swoje zadania w zakresie zaspokajania (w sposób nietrwały) potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z przekazanych do sądu akt, nie dopełniono wymogu uzyskania opinii Rady Dzielnicy [...] o zasadności wykreślenia lokalu nr [...] przy ul. [...] z wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do zbycia, na podstawie uchwały z dnia 6 marca 1996 r. nr [...]. Takiej opinii, ani wniosku o wyrażenie opinii akta te bowiem nie zawierają. Przy czym nie sposób uznać, by wymóg ten został dopełniony na zasadach określonych w zd. drugim ust. 1 § 7 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r., a więc jako konsekwencja braku odpowiedzi Rady Dzielnicy w terminie 14 dni od wystąpienia z wnioskiem o wyrażenie opinii przez Zarząd. Wyklucza wszak taką możliwość zestawienie daty wystąpienia Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Nadzoru Właścicielskiego dla Dzielnicy W do Zarządu Dzielnicy o zmianę uchwały z 1996 r. ([...] marca 2012 r.) oraz daty podjęcia kwestionowanej uchwały ([...] kwietnia 2012 r.). Z akt nie wynik również by uchwała z [...] kwietnia 2012 r. podana została do publicznej widomości poprzez jej wywieszenie na okres 21 dni w siedzibie urzędu, poinformowania o tym fakcie poprzez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu, czego wymaga dyspozycja normy prawnej zawartej w art. 35 ust. 1 u.g.n. Powyższe prowadzić musi do wniosku, że w toku procedowania przez Zarząd Dzielnicy W. uchwały zmieniającej uchwałę z dnia [...] marca 1996 r. organ ten naruszył art. 35 ust. 1 u.g.n. oraz § 7 ust. 1 i 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r., a naruszenie unormowanej w tych przepisach procedury, poprzez jej niezastosowanie w procesie zmiany ww. uchwały, było na tyle istotne, że skutkować winno stwierdzeniem nieważności tej uchwały w zakwestionowanej przez skarżąca części. Stwierdzenie nieważności uchwały w realiach rozpoznawanej sprawy uniemożliwia jednak upływ rocznego terminu od jej podjęcia. Zgodnie bowiem z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, będącym przepisem szczególnym, o którym stanowi art. 147 p.p.s.a., nie stwierdza się nieważności uchwały po upływie roku od dania jej podjęcia. W takiej sytuacji Sąd może jedynie, ograniczyć swoje rozstrzygnięcie do orzeczenia o jej niezgodności z prawem (art. 94 ust. 2 zd. pierwsze ustawy o samorządzie gminnym). Skutkiem takiego rozstrzygnięcia jest natomiast to, że uchwała traci moc prawną z dniem podjęcia orzeczenia o jej niegodności z prawem (art. 94 ust. 2 zd. drugie ustawy o samorządzie gminnym). Wyjaśnić jednocześnie należy, że stwierdzenie istotnego naruszenia prawa w procesie podejmowania zakwestionowanej uchwały zwalnia Sąd od obowiązku oceny merytorycznych zarzutów skargi dotyczących tego aktu, gdyż te podlegałyby ocenie w sytuacji, gdyby sama uchwała podjęta została w prawidłowej przeprowadzonej procedurze uchwałodawczej. Skoro zaś doszło do istotnego jej naruszenia, to odnoszenie się obecnie merytoryczne do podjętej w wadliwie przeprowadzonym postępowaniu uchwały i ocena zasadności zmiany przez Zarząd uchwały z 1996 r. o zakwalifikowania przedmiotowego lokalu do sprzedaży, byłaby przedwczesna. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.