I SA/Wa 207/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [..] listopada 2013 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania J. i R. S. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [....] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] stwierdzającą nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącej część gruntu uregulowanego w księdze wieczystej [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133. poz. 872 ze zm.) – dalej jako ustawy Przepisy wprowadzające, decyzją z dnia 13 listopada 2001 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę gminną ul. [...] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym [..] jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m2, stanowiącej część gruntów uregulowanych w księdze wieczystej Nr [...]. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Ponownie występując o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie przez gminę z prawa własności wyżej opisanego gruntu Naczelnik Delegatury [....] w Dzielnicy [...] załączył do akt sprawy następujące dokumenty potwierdzające do dnia 31 grudnia 1998 roku władanie Gminy [...] gruntem pod ulicą: protokół ogłoszenia wyników stanu władania gruntami położonymi na obszarze obrębu ewidencyjnego nr [...] ogłoszony przez Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o., kopię pisma R. i J. S. z dnia [...] stycznia 2001 r. z żądaniem wypłacenia odszkodowania od Zarządu Gminy [....] w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające za grunt będący we władaniu gminy pod ulicami [...], kopię planu sytuacyjnego działki nr [...] wchodzącej w skład nieruchomości pod nazwą hipoteczną "[....]" z dnia [....] czerwca 1947 r. przedstawiającego zajętość części ww. nieruchomości pod ulice, umowę powierniczą nr [...] o zastępstwo inwestorskie na eksploatację oświetlenia, znaków prześwietlonych i słupków przeszkodowych na ulicach gminnych zawartą w dniu [...] grudnia 1994 roku oraz fotografie nieruchomości, na których widoczne są słupy oświetleniowe położone na przedmiotowej działce, co potwierdza również pismo Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 roku nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [....] w W., oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, stanowiącej część gruntu uregulowanego w księdze wieczystej [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że dokonując oceny stanu prawnego nieruchomości w świetle przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustalił, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku własności Skarbu Państwa ani Gminy [...], gdyż z odpisu z księgi wieczystej [...] oraz wypisu z rejestru gruntów wynikało, że była zajęta pod część ulicy [...] w [...]i stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku współwłasność osób fizycznych. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z Uchwałą Rady Narodowej Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 1988 roku w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (publikacja w Dzienniku Urzędowym Województwa Stołecznego Warszawskiego z 1988 roku Nr 17, poz. 186) ulica [...] w W. w dniu 31 grudnia 1998 roku stanowiła drogę lokalną miejską. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające drogi lokalne miejskie z dniem 1 stycznia 1999 roku stały się drogami gminnymi. W związku z tym zgodnie z dyspozycją art. 73 ust. 1 ustawy przedmiotowa nieruchomość stała się z dniem 1 stycznia 1999 roku z mocy prawa własnością Gminy [...]. Od powyższej decyzji z dnia 6 września 2011 r. J. i R. S. wnieśli odwołanie zarzucając naruszenie przez Wojewodę art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające poprzez stwierdzenie przedmiotowego nabycia z mocy prawa mimo braku dowodów na sprawowanie władztwa nad tą działką przez podmiot publicznoprawny w dniu 31 grudnia 1998 r. W toku postępowania odwoławczego Minister - powołując się na treść przepisu art. 73 ust. 1 ww. ustawy Przepisy wprowadzające - wskazał, że na podstawie uchwały nr [...] Rady [...]z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m. st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. Stołecznego Warszawskiego Nr 17. poz. 186) ulica [...] w W. została zaliczona do kategorii dróg. lokalnych miejskich. Natomiast zgodnie zart. 103 ust. 2 ww. ustawy Przepisy wprowadzające droga ta stała się drogą gminną. Organ odwoławczy zauważył również, że z dołączonej do wniosku z dnia 24 marca 2009 r. Prezydenta [...] mapy ewidencyjnej obejmującej działkę nr [...] wynika, że znajdowała się ona w pasie drogowym ul. [...]. Z pisma Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy Urzędu [...] z dnia 16 marca 2009 r., nr [...] wynika, że stan taki istniał w dniu 1 stycznia 1999 r. Fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m2 pod ww. drogę publiczną potwierdza wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów wg stanu z 1999 r. skopiowany z akt sądowych o sygn. II C [...] z powództwa R. i J. S. o wydanie nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne o nr [...] pod ulicą [...] i nr [...] pod ulicą [...], zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w W. z dnia [..] kwietnia 2007 r. sygn. akt [...] oddalającym apelację. O zajętości przedmiotowej działki pod drogę publiczną świadczy również umowa sprzedaży z dnia [...] maja 1996 r. Rep.A [...] i treść pisma z dnia 6 stycznia 2001 r. R. S. i J. S. z którego wynika, że część nieruchomości stanowiąca ich własność znajduje się we władaniu gminy, a zajęta jest pod ulice [...], tj. działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Minister zauważył, że przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych) jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Odnosząc się do przesłanki władztwa Minister wskazał, że dla udowodnienia władztwa należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Udokumentowane władztwo winno wskazywać konkretne fakty, zdarzenia, okoliczności wskazujące na czym ono polega. Organ zauważył, że z pisma Urzędu [...] Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] wynika, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. ulica [...] posiadała oświetlenie uliczne, wodociąg i gazociąg. W aktach sprawy znajduje się także umowa powiernicza z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] oraz załącznik nr [...] do umowy, zawarta pomiędzy Urzędem Gminy [...] a Zarządem Dróg Miejskich z siedzibą w W., dotycząca eksploatacji oświetlenia ulicznego, znaków prześwietlonych i znaków przeszkodowych m. in. na ul. [...] w Gminie [...]. Organ wskazał również, że zgodnie z orzecznictwem sądowo administracyjnym stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142. poz. 1591 ze zm.), także w wersji obowiązującej w 1998 r. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym zaopatrzenia w wodę i gaz, należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością. Minister wskazał również, że decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r., nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono przebudowę ul. [...] a decyzją z dnia [...] czerwca 1996 r., nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w W. zatwierdził projekt budowlany drogowy i zezwolił na przebudowę ul. [...] zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji [...]. Tym samym przesłanka władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. została prawidłowo udokumentowana. Za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia przez organ wojewódzki art. 10 k.p.a. Minister zauważył, że odwołujący się nie wskazali żadnych czynności, których mogliby dokonać przed organem wojewódzkim, gdyby zostali zawiadomieni o zebraniu materiału dowodowego. Co do zaś prawa wypowiedzenia się strony organ zaznaczył, iż strona nie przedstawiła dodatkowych argumentów mogących podważyć wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [..] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. Nr [...]. Na decyzję Ministra J. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Skarżąca wskazała, że organy obu instancji nie podjęły czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez co decyzja jest sprzeczna ze stanem faktycznym na dzień 31 grudnia 1998 r. i jest niezgodna z prawem. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie jako podstawy zaskarżonej decyzji, podczas gdy, wobec wskazanego w odwołaniu od decyzji organu I instancji naruszenia przez ten organ art.10 § 2 i art. 81 k.p.a. tj. wobec oparcia decyzji organu I instancji na okolicznościach faktycznych nieudowodnionych w sposób wymagany przez art. 81 k.p.a., istniała bezwzględna podstawa z art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. ewentualnie z art.138 § 2 k.p.a. do uchylenia w całości decyzji organu I instancji, - art.6 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej przed wydaniem decyzji, prawa do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, dowodów i zgłoszonych żądań, co bezpośrednio doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie okoliczności faktycznych nieudowodnionych w sposób wymagany w art.81 k.p.a. i jednocześnie niezgodnych z rzeczywistym stanem faktycznym w dniu 31 grudnia 1998 r. - art.7 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, -art.8 k.p.a., poprzez uznanie za udowodnione okoliczności sprzecznych ze stanem faktycznym i poprzez niezweryfikowanie tych okoliczności przez organ odwoławczy w uzupełniającym postępowaniu dowodowym przeprowadzonym w trybie art. 136 k.p.a., mimo wyraźnego sprzeciwu skarżącej zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz jej wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie władztwa publicznego dz.ew. 51/3 w dniu 31 grudnia 1998 r., - art.10 § 1 i art.81 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieumożliwienie skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dodatkowo przez organ odwoławczy w postępowaniu uzupełniającym dowodów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji, co doprowadziło bezpośrednio do wydania decyzji na podstawie okoliczności faktycznych, których nie można uznać za udowodnione w sposób wymagany art.81 k.p.a., - błędne uznanie, że niezawiadomienie skarżącej przez organ I instancji przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów nie stanowi naruszenia przez ten organ jej praw strony określonych w art.10 § 1 k.p.a. co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji wydanej na podstawie okoliczności faktycznych nieudowodnionych w sposób wymagany w art. 81 k.p.a., tj. dotkniętej kwalifikowaną wadą uzasadniającą jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. - art. 10 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady określonej w art.10 § 1 k.p.a. mimo braku w przedmiotowej sprawie przesłanek do odstąpienia od tej zasady. W aktach organów obu instancji brak adnotacji, o której mowa w art.10 § 3 k.p.a. wskazującej przyczyny odstąpienia, - art. 81 w zw. z art.10 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez uznanie w zaskarżonej decyzji za udowodnione okoliczności, że w dniu 31 grudnia 1998 r. dz.ew.42/1 była zajęta pod drogę publiczną oraz że podmiot publicznoprawny faktycznie władał tą działką mimo że przed wydaniem decyzji przez organ I, jak i II instancji nie umożliwiono jej jako stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, dowodów i zgłoszonych żądań, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art.145 § 1 p.4 k.p.a. i wyczerpuje przesłanki z art.145 § 1 pkt 1p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji. - art. 7, art.76 § 1, art.77 §1 i art.80 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie mocy dowodowej mapy zasadniczej zawartej w aktach. - art. 7, art.75 § 1 , art.78 § 1 i art. 85 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w przeprowadzonym przez organ odwoławczy uzupełniającym postępowaniu dowodowym żądanych przez skarżącą w petitumi w uzasadnieniu odwołania z dnia 9 października 2011 r. od decyzji organu I instancji dowodów z oględzin na okoliczność weryfikacji dokumentów wnioskodawcy, w których poświadczono nieprawdę, na podstawie których w decyzji organu I instancji ustalono błędnie istotne okoliczności faktyczne dotyczące władania dz.ew. [...] przez podmiot publicznoprawny na dzień 31 grudnia 1998 r., gdyż w rzeczywistości zarówno w tym dniu, jak i obecnie na tej działce nie istniała świadcząca o władztwie publicznoprawnym infrastruktura wskazana w decyzji organu I instancji. - art.7, art.77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - art. 7 i art. 77 § 1 oraz art.80 k.p.a. w zw. z art.140 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego polegające na niewyjaśnieniu sprzeczności w zgromadzonym materiale dowodowym, które dotyczą okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, to jest sprzeczności danych o stanie zagospodarowania dz.ew. [...] zawartych w dokumentach wnioskodawcy, w których poświadczono nieprawdę z danymi wynikającymi z mapy zasadniczej (w aktach) potwierdzającymi brak na skomunalizowanej działce infrastruktury wskazanej w tych dokumentach, niezgodności danych o łącznej powierzchni obu skomunalizowanych działek, tj. dz.ew. [...] i dz.ew. [...] wynoszącej tylko [...] m2 według planu sytuacyjnego z 1947 r., zaś według obu decyzji komunalizacyjnych aż [....] m2, niezgodności danych w opisie nieruchomości zawartym w przyjętym za podstawę zaskarżonej decyzji planie sytuacyjnym z 1947 r. z danymi zawartymi w zaskarżonej decyzji, gdyż w aktach brak dowodów na przekształcenie działki gruntu nr [...] o powierzchni [..] arów ([...] m2) ujawnionej na podstawie w/w planu sytuacyjnego w KW nr [...], w działkę gruntu nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz przedmiotową działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 i działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 skomunalizowaną równocześnie inną decyzją Wojewody, - wewnętrznej sprzeczności danych wynikających z całego zgromadzonego materiału dowodowego polegającej na tym, że organ odwoławczy ani organ I instancji nie zauważyły faktu, iż w aktach znajdują się wzajemnie sprzeczne dokumenty urzędowe wydane na podstawie tych samych danych z ewidencji gruntów, w których traktuje się przedmiotowe grunty jako zajęte pod drogi publiczne (wniosek z dnia 24 marca 2009 r. do Wojewody [...] o komunalizację - w aktach) i jednocześnie jako niezajęte (decyzje o wymiarze podatku od nieruchomości - w aktach), - art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których organ odwoławczy odmówił wiarygodności i mocy dowodowej mapie zasadniczej, dowodom wskazanym w odwołaniu z dnia [...] października 2011 r. od decyzji organu I instancji oraz innym dokumentom zawartym w aktach, w tym prawomocnemu wyrokowi WSA w Warszawie z dnia 13.10.2011 r., IV SA/Wa 972/11. - art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające poprzez błędne uznanie, że na dzień 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie, określone w tym przepisie trzy przesłanki pozwalające na komunalizację, mimo wadliwego ustalenia stanu faktycznego w zakresie zajętości i władztwa publicznoprawnego. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo rozwinęła zgłoszone zarzuty. Wskazała, że akta administracyjne na podstawie których wydano rozstrzygnięcie nie zostały ponumerowane przez Wojewodę, ponadto brak jest również jakiegokolwiek spisu dokumentów zawartych w aktach, a okazane jej w dniu [....] grudnia 2013 r. akta Wojewody są innymi aktami niż te, które przeglądała wcześniej. Zdaniem skarżącej okoliczność ta znacznie utrudnia kontrolę zaskarżonej decyzji, ale również stanowi naruszenie art. 133 § 1 k.p.a. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji ustalenie istotnych okoliczności faktycznych dotyczących władania skomunalizowaną działką nr [....] przez podmiot publicznoprawny na dzień 31 grudnia 1998 r. wyłącznie na podstawie niezweryfikowanych dokumentów wnioskodawcy, w których poświadczono nieprawdę, co skutkuje błędne ustalenie stanu faktycznego, pominięcie przez organ orzekający zasady wysłuchania stron przed wydaniem decyzji, co sprawiło, że skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w rozumieniu art.145 § 1 p.4 k.p.a. przez co wydano zaskarżoną decyzję na podstawie okoliczności faktycznych nieudowodnionych w sposób wymagany w art. 81 k.p.a., niewyjaśniono niezgodności danych o łącznej powierzchni obu skomunalizowanych działek, tj. dz. ew. [...] i dz. ew. [...] wynoszącej tylko [...] m2 według planu sytuacyjnego z 1947 r., zaś według obu decyzji komunalizacyjnych aż [...] m2. Skarżąca podniosła, że w dwóch dokumentach stanowiących podstawę ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do władztwa publicznoprawnego na dzień 31 grudnia 1998 r., to jest w piśmie z dnia 16 marca 2009 r., nr [...] podpisanym przez A. K. działającego jako p.o. Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] dla Dzielnicy [...] w którym stwierdził on, że według stanu na dzień 1 stycznia 1999 r. na tej działce istnieje oświetlenie uliczne, wodociąg i gazociąg oraz w umowie powierniczej nr [...] o zastępstwo inwestorskie na eksploatację oświetlenia ulicznego z dnia [...] grudnia 1994 r. z załącznikiem nr [...] do tej umowy, stanowiąca załącznik do pisma nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. podpisanego przez U. K. działającą jako Naczelnik Delegatury Biura [...] w Dzielnicy [...], w którym stwierdziła ona, że "zarówno na działce [...] jak i [...] z obrębu [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. znajdowały się słupy oświetlenia ulicznego, co potwierdza władanie gminy ww. działkami" obie osoby działające jako funkcjonariusze publiczni, tj. osoby zaufania publicznego uprawnione do wystawienia w/w dokumentów poświadczyły nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne dla komunalizacji, gdyż w rzeczywistości ta infrastruktura nigdy nie istniała i nie istnieje. Okoliczność ta wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. do wznowienia postępowania, gdyż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe poprzez potwierdzenie w nich nieprawdy. Skarżąca podkreśliła, że w ulicy [...] znajduje się wprawdzie wodociąg, lecz zlokalizowany jest on na sąsiedniej działce ewidencyjnej nr[...], zaś gazociąg przeprowadzono przez sąsiednią działkę nr [...] stanowiącą tereny mieszkaniowe. Zdaniem skarżącej okoliczność przeprowadzenia wodociągu w ogóle nie ma znaczenia przy ocenie czy Gmina faktycznie władała gruntem w dniu 31 grudnia 1998 r., gdyż przeprowadzenie wodociągu nie należy do utrzymania drogi w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Natomiast słupów oświetlenia ulicznego na odcinku ulicy [...] należą wprawdzie do utrzymania drogi, ale stoją na sąsiedniej działce nr [...]. Niedostrzeżenie tych okoliczności jak również nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z oględzin stanowi naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. Wprawdzie w 1996 r., Samorząd [...] wybudował drogę na gruncie oznaczonym jako działka [...], ale fakt te mógłby świadczyć jedynie o wypełnieniu przesłanki zajęcia tego gruntu pod drogę, natomiast nie świadczy o sprawowaniu faktycznego władztwa. Zdaniem skarżącej błędna jest próba utożsamienia pojęć "zajęcie" i "władanie" poprzez przyjęcie, że infrastruktura służąca zaspokojeniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, która jednak w rzeczywistości nie istnieje na dz.ew. [...]. Skarżąca podniosła również, że w aktach brak jest jakichkolwiek dowodów na okoliczność, że ulica [...] została sfinansowana przez Gminę. Skarżąca podkreśliła, że w aktach brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że gmina władała działka w dniu 31 grudnia 1998 r., jak np. metryka drogi, dokumenty organizacji mchu drogowego, umowy dotyczące urządzenia, utrzymania (np. odśnieżanie) lub modernizacji drogi, rachunki i faktury za wykonanie w/w prac zlecanych przez zarządcę drogi, umowy ubezpieczenia drogi publicznej itp. Skarżąca dostrzegła również, że wniosek jej i R. S. z dnia 6 stycznia 2001 r. o wypłatę odszkodowania w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające złożony z ostrożności procesowej, z oczywistych względów nie dowodzi publicznoprawnego władania przedmiotową działką w dniu 31 grudnia 1998 r., jak to błędnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, na co zwróciła uwagę w odwołaniu od decyzji organu I instancji. J. S. zarzuciła również, że protokół ustalenia stanu władania obrębu [...] sporządzono w dniu 17 lipca 1999 r., tj. po dniu 31 grudnia 1998 r. i dz. ew. [...] w ogóle nie jest w nim wymieniona, a także nie ma w nim żadnych zapisów co do władztwa w dniu 31 grudnia 1998 r. Ponadto ma on inne istotne wady, takie jak brak jej podpisu jako strony przy jednoczesnym braku dowodu na powiadomienie jej jako strony o terminie i miejscu przeprowadzenia czynności, których on dotyczy. Dlatego nie stanowi dowodu na okoliczność, iż dz. ew. [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu jednostki samorządu terytorialnego. Skarżąca zarzuciła organom obu instancji, że przed wydaniem zaskarżonych decyzji nie mogła wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów, a w szczególności co do dołączonych w toku postępowania dowodów pobranych z akt Sądu [...] dla [....], które zostały wypożyczone z Sądu na wniosek Ministra z dnia [...] maja 2012 r. i wpłynęły do akt w dniu [....] czerwca 2012 r., gdyż nie została o takiej możliwości zawiadomiona. Powyższe naruszenie wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do wznowienia postępowania. Skarżąca wskazała również na niewyjaśnienie przez organy obu instancji istotnych okoliczności faktycznych dotyczących przedmiotowej dz. ew. [..] oraz skomunalizowanej w tym samym dniu osobną decyzją dz. ew. [....]. Zauważyła, że w aktach znajduje się dołączony do wniosku o komunalizację "Plan sytuacyjny działki Nr [...] wchodzącej w skład nieruchomości pod nazwą hipoteczną [...]. hip. [...]" z dnia [...] czerwca 1947 r. Ten plan został sporządzony na podstawie dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości (Dz.U. R.P. Nr 53 poz.298 z 1946 r.) i wykazuje jedną działkę o powierzchni [...] m2 oznaczoną numerem [...], której "rejestr powierzchni" wynosi: pod placem [...] m2 i pod ulicą [...] m2 (razem [...] m2). Na planie widać, że teren "pod ulicą" obejmuje ogół terenu pod dwiema ulicami: [....] (obecnie [...]). W aktach brak natomiast prawomocnego orzeczenia Starosty Powiatu [...] wydanego na podstawie art. 10 ust. 1 w/w dekretu, mającego moc wyroku sądowego (art. 11 dekretu) i rozgraniczającego nieruchomość o powierzchni [...] m2 w trybie tego dekretu na dwie osobne działki pod placem i pod ulicą lub nawet na trzy osobne działki, których granice byłyby prawnie obowiązujące i mogły być ujawnione w księdze wieczystej (art. 18 dekretu), i z których dwie odpowiadałyby działkom skomunalizowanym zaskarżoną decyzją (dz.ew. [...]) oraz wyżej przywołaną decyzją nr [...] (dz.ew. [...]). Dlatego na podstawie tego planu zatwierdzonego w dniu [...] lipca 1947 r. "celem dokonania wpisów do Działu I księgi wieczystej" założono KW nr [...] w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla [...] (obecnie KW nr [...]), gdzie ujawniono jedną działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, a nie trzy różne działki. Dlatego w/w plan sytuacyjny dowodzi, że skomunalizowane działki oznaczone jako dz.ew.[...] i dz.ew. [...] nie zostały w 1947 r. wydzielone z działki nr [...]. Z akt nie wynika jednak wcale skąd wzięły się dz.ew. [...] i dz.ew. [...] wykazane w ewidencji gruntów i skomunalizowane. Zdaniem skarżącej wobec powyższych faktów w związku z brakiem decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, nie ma podstaw prawnych dla rozszerzającego traktowania w/w planu sytuacyjnego jako dowodu, że obecnie skomunalizowany grunt został w 1947 r. wydzielony w postaci odrębnych działek, a więc jako dokumentu "potwierdzającego zajętość i urządzenie [...] (obecnie [...])" jak to stwierdzono na str. 3 zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że w sprawie nie ma bezpośrednich dowodów ani nawet wzmianek w innych dokumentach znajdujących się w aktach na okoliczność, że kiedykolwiek grunt ten został zgodnie z prawem wydzielony jako odrębne dz. ew. [...] i dz. ew. [...] przeznaczone pod drogi. W szczególności z akt nie wynika, aby kiedykolwiek doszło do wydzielenia przedmiotowego gruntu jako odrębnych działek ewidencyjnych. W aktach sprawy nie ma bowiem żadnej decyzji dotyczącej podziału działki nr [...] o powierzchni [...] m2 na trzy działki, z których dwie - dz.ew. [...] i dz.ew. [...] - miałyby być zajęte pod drogi, ani nawet żadnego śladu istnienia takiej decyzji. W szczególności nie może tego stanowić akt notarialny Rep. A-[...] z dnia [...] maja 1996 r., mapa wyrys z mapy ewidencyjnej wraz z wypisem z rejestru gruntów datowana 14.11.2003 r. z pieczęcią informującą ze dokument ten "przedstawia przebieg granic według stanu z 1999 r.". Zdaniem skarżącej akta te nie wyjaśniają następujących kwestii: w jaki sposób i kiedy doszło do pomniejszenia działki z obszaru [...] m2 do obszaru [...] m2, tj. do uszczuplenia powierzchni nieruchomości o [...] m2 położonej pod ulicami, w jaki sposób i kiedy doszło do zmiany numeru działki z numeru [...] na numer [...], w jaki sposób i kiedy doszło do nadania numerów działkom [...], w jaki sposób i kiedy doszło do ustalenia, że powierzchnia działki nr [...] wynosi [...] m2, zaś działki nr [...] wynosi [...] m2, w jaki sposób i kiedy doszło do zmiany numeru obrębu z numeru [...] na numer [...], w jaki sposób między 1996 r., a 1999 r. doszło do ponownego powiększenia nieruchomości z [...] m2 do [...] m2, tzn. do powiększenia o utracony według wyrysu i wypisu z dnia 14.05.1996 r. obszar [...] m2. W konfrontacji z w/w "Planem sytuacyjnym" z 1947 r., który w rejestrze powierzchni jednej działki nr [...] wykazuje "pod ulicą" - tj. jak to widać na tym planie, pod dwiema ulicami – [...] m2, niewyjaśnione pozostają kluczowe dla komunalizacji dwie kwestie: w jaki sposób i kiedy doszło do zmiany ogólnej powierzchni pod ulicami ze [...] m2 na [...] m2, w jakim trybie i kiedy wydzielono działki [...] oraz [...] o łącznej powierzchni [...] m2 zamiast [...] m2. W aktach znajduje się również dołączona do wniosku o komunalizację, mapa ewidencyjna, na której skomunalizowana działka jest oznaczona podwójnie jako działka nr [...] tożsama z działką nr [...]. Z akt nie wynika jednak, aby kiedykolwiek doszło do zgodnego z prawem nadania i późniejszych zmian tych numerów dla gruntu, który wcześniej nie został wydzielony jako odrębna działka. W aktach znajdują się także dwa następujące niedatowane dokumenty dołączone do wniosku o komunalizację "Stan władania Nr jedn. rej.: [...], Nr grupy. rej.: [...]", który ujawnia, że obszar działki [...] wynosi [...] ha i "Dane w/g istniejącej ewidencji gruntów", który ujawnia, że obszar działki [...] wynosi [...] ha. Akta nie wyjaśniają również jak i kiedy doszło do wyodrębnienia w/w działki [...]. Akta nie wyjaśniają także wykazanej w obu w/w dokumentach istotnej różnicy powierzchni działki nr [...], która wynosi aż [...] ha tj. [...] m2. Nie wiadomo również dlaczego powierzchnia użytkowa działki nr [...] jest, aż o [...] ha mniejsza niż wykazana powierzchnia całkowita. Zdaniem skarżącej na podstawie ww. danych uzasadniona jest hipoteza, że grunt oznaczony jako dz. ew. [...] w ogóle nie był przewidziany pod ulicę [....] wymienioną w uchwale nr [...] [...] z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych i jako taki nie może podlegać komunalizacji. Skarżąca zauważyła również, że w aktach znajduje się załącznik nr [...] do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych, z którego dowiadujemy się jedynie, że długość ul. [...] wynosi [...] m. Ta informacja jest niewystarczająca dla ustalenia przestrzennych granic zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną tą uchwałą która nie wymienia dz. ew. [...] jako położonej pod ul. [...] ani w żaden inny sposób nie ustala przebiegu tej ulicy na dzień podjęcia tej uchwały. Potwierdza to powyższą hipotezę tym bardziej, że w dniu 31 grudnia 1998 r. faktyczna szerokość drogi w różnych miejscach tej ulicy była różna, przy czym na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] szerokość tej ulicy wynosi od ok. [...] metrów. Skarżąca podniosła również, że ul. [...] została zbudowania dopiero w 1996 r., a więc po ośmiu latach od podjęcia uchwały, i dopiero wtedy zagospodarowana jako droga. W aktach nie ma żadnych innych dokumentów z czasu podjęcia w/w uchwały, które świadczyłyby o tym, że przez tę właśnie działkę przebiegała droga publiczna w rozumieniu art.1 ustawy o drogach publicznych, a więc że ta właśnie działka zarówno została wraz z drogą zaliczona do jednej z kategorii dróg wymienionych w art.2 ust. 1 p.l-4 tej ustawy, tj. została zajęta pod drogę publiczną i jednocześnie jako taka funkcjonowała, czyli że z tej właśnie działki mógł korzystać każdy, jak tego wymaga art. 1 ustawy o drogach publicznych. Skarżąca podniosła również, że wskazany w zaskarżonej decyzji materiał dowodowy nie zawiera żadnych dowodów potwierdzających, że kiedykolwiek nastąpił podział działki nr [...] o powierzchni [...] arów, czyli [...] m2 opisanej w KW nr [...] na dz.ew. [...] o powierzchni [...] m2 oraz dz.ew. [...] o powierzchni [...] m2 i dz.ew. [...] o powierzchni [...] m2, oraz że nastąpiło formalnoprawne lub faktyczne zajęcie dz.ew. [...] i dz.ew. [...] przez podmiot publicznoprawny, a zatem nie wiadomo w jaki sposób doszło do określenia przedmiotu komunalizacji dokonanej zaskarżoną decyzją. Istniejący materiał dowodowy potwierdza natomiast wprost, że nigdy nie nastąpiło zajęcie dz.ew [..] przez Skarb Państwa lub Gminę. Świadczą o tym również dokumenty: pismo Urzędu [...] Wydział Infrastruktury dla Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] października 2005 r. zaświadczające, że w archiwum Wydziału Nieruchomości Skarbu Państwa "brak jest informacji dotyczących terminu zajętości" przedmiotowej działki pod drogi (w aktach), pismo Urzędu [...] Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2009 r. zaświadczające, że Wydział Infrastruktury "nie posiada żadnych dokumentów na potwierdzenie zajętości gruntów pod drogi publiczne na dzień 01.01.1999 r." (w aktach). W zaskarżonej decyzji nie uwzględniono też stanu wynikającego z zawartych w aktach dokumentów urzędowych, jak np. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 października 2011 r., IV SA/Wa 972/11 oraz decyzje podatkowe wydane "na podstawie danych będących w posiadaniu ewidencji gruntów i budynków". J. S. zauważyła, że za przedmiotową działkę na podstawie w/w decyzji Prezydenta [...] - corocznie płaci podatek od nieruchomości. Działka ta nie jest zwolniona z tego podatku ani na podstawie art.2 ust.3 p.3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ani na podstawie art. 2 ust.3 p.4 tej ustawy. Powyższe oznacza, że w aktach znajdują się wzajemnie sprzeczne dokumenty wydane na podstawie tych samych "danych będących w posiadaniu ewidencji gruntów i budynków". Dokumenty te z jednej strony traktują przedmiotową działkę jako zajętą pod drogę publiczną jak to ma miejsce we wniosku o komunalizację, zaś z drugiej strony traktują tę działkę jako nie zajętą pod pasy drogowe dróg publicznych, jak to ma miejsce w w/w decyzjach podatkowych. Na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. przewodniczący stwierdził, iż w skardze zostały zgłoszone wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z oględzin na gruncie, które pominął organ odwoławczy, z mapy zasadniczej (w aktach), a także z decyzji w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2013 r. załączonej do skargi. Sąd postanowił nie uwzględnić ww. wniosków dowodowych zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ppsa). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 kpa (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zgodnie z tym przepisem, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przywołany przepis, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, określa zatem trzy przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów, tj. zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., władanie nią w tej dacie przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. Zauważyć trzeba, iż powołana ustawa z 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy odnieść się do ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.). W rozumieniu art. 1 tej ustawy, za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tym przepisie warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg. Po drugie zaś, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Zauważyć przy tym trzeba, że droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy, czyli wszystko to, co znajduje się w jej liniach rozgraniczających, a więc także chodnik, ścieżka rowerowa, pobocze, zatoki, rowy przeznaczone do powszechnego korzystania. Definicję pasa drogowego zawiera art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych określając go jako urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, co słusznie podniósł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności działki nr [...] jako nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - część ul. [...] w W. Zaznaczyć należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu księgi wieczystej nr [...] wynika, że właścicielami działki nr [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. byli J. i R. S. Analiza akt sprawy wskazuje, iż na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej [...] z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. Stołecznego Warszawskiego Nr 17. poz. 186) ulica [...] w W. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. drogi lokalne stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. W ocenie Sądu, fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod ww. drogę publiczną potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów skopiowany z akt sądowych o sygn. II C [...] z powództwa R. S. i J. S. o wydanie nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne o nr [...] pod ulicą [....] i nr [...] pod ulicą [...] , zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. sygn. akt [...] oddalającym apelację. Na ww. wyrysie znajduje się adnotacja geodety uprawnionego, iż przedstawia on przebieg granic działki według stanu na 1999 rok na podstawie operatu [...]. Ponadto, w ocenie Sądu, o zajętości przedmiotowej działki pod drogę publiczną świadczy również treść aktu notarialnego - umowy sprzedaży z dnia [...] maja 1996 r. Rep. A [...]. Wskazać trzeba, iż ww. akt notarialny został sporządzony przed dniem [...] stycznia 1999 r., a w jego treści (str. 3) znalazło się wyraźne sformułowanie, iż część działki o obszarze [...] m2 znajduje się pod ulicami [...], jednak nigdy nie nastąpiło formalne przejęcie tego terenu przez Skarb Państwa lub Gminę. Z treści ww. aktu notarialnego wynika, iż informacje zawarte w tym akcie notariusz oparł na załączonym do niego odpisie z księgi wieczystej KW nr [...] – ciąg dalszy z księgi hipotecznej "[...] " wydanego przez Sąd Rejonowy [...], VI Wydział Ksiąg Wieczystych w dniu 22 kwietnia 1996 roku. Z treści aktu wynika ponadto, iż przy jego sporządzaniu okazano wyrys z mapy ewidencyjnej wraz z wypisem z rejestru gruntów wydane przez Urząd Gminy [...] w dniu 14 maja 1996 roku. W aktach sprawy znajduje się ponadto kopia planu sytuacyjnego z dnia [...] czerwca 1947 r., sporządzona przez mierniczego przysięgłego D. Ł., z której jednoznacznie wynika zajętość i urządzenie drogi [...] (obecnie [...]) w dacie sporządzenia tego dokumentu. W aktach sprawy znajduje się ponadto pismo R. S. i J. S. z dnia 6 stycznia 2001 r. skierowane do Zarządu Gminy [...], w którym J. i R. S. wnoszą o niezwłoczne wypłacenie odszkodowania za część nieruchomości opisanej w KW [...] i stanowiącej ich własność lecz będącej we władaniu gminy, a zajętej pod ulice [...] i [...], tj. za działki nr [...] i [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2. W ocenie Sądu, treść ww. aktu notarialnego i wskazanego pisma również potwierdzają, iż skarżąca miała świadomość i akceptowała pozostawanie spornej działki we władaniu gminy. Ponadto, o tym że sporna działka wchodziła w dniu 31 grudnia 1998 r. w skład ul. [...] świadczy dołączona do wniosku Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2009 r. mapa ewidencyjna obejmująca działkę nr [...], z której wynika, iż znajdowała się ona w pasie drogowym ul. [...]. Z pisma Urzędu Miasta [...] Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] wynika, że stan taki istniał w dniu 1 stycznia 1999 r. Odnosząc się z kolei do zaistnienia przesłanki władztwa publicznoprawnego na przedmiotowej działce, należy wskazać, że pojęcia "władania" nieruchomością w rozumieniu art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. nie należy utożsamiać z instytucją posiadania. Dla spełnienia przesłanki władztwa w rozumieniu art. 73 ustawy istotne jest jedynie to, by jednostka samorządu terytorialnego poprzez swoje jednostki organizacyjne bądź podmioty, którym zleciła, wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami itp. Zatem nie chodzi tu o posiadanie nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Ponadto, należy podkreślić, że w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym istnieje domniemanie, iż zarządca drogi rzeczywiście wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. W niniejszej sprawie o tym, że działka w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu publicznoprawnym świadczy załączona do akt sprawy umowa powiernicza Nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 roku o zastępstwo inwestorskie na eksploatację oświetlenia, znaków prześwietlonych i słupków przeszkodowych na ulicach gminnych zawarta pomiędzy Urzędem Gminy [...] a Zarządem Dróg [...]. Umowa ta została zawarta na czas nieokreślony. Z załącznika nr [...] do ww. umowy wynika, iż obejmowała ona między innymi ulicę [...]. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Miasta [...] Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2009 r., z którego wynika, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. ulica [...] posiadała nawierzchnię z kostki brukowej, oświetlenie uliczne, wodociąg i gazociąg. W aktach sprawy znajduje się ponadto decyzja Burmistrza Gminy [...] Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalająca przebudowę ul. [...] oraz decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1996 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany drogowy i zezwolono na przebudowę ul. [...] zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. decyzji [...]. Powyższe dowody potwierdzają więc władztwo publicznoprawne Gminy [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nad nieruchomością zajętą pod drogę publiczną. Dodać przy tym trzeba, iż wbrew zarzutowi skargi przeprowadzenie wodociągu ma znaczenie dla ustalenia władztwa publicznoprawnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., Nr 594), zaopatrzenie w wodę należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2010 r., I SA/Wa 2059/09, dostępny w bazie: www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Natomiast dla ustaleń dokonywanych w trybie art. 73 ustawy z 1998 r. nie mają znaczenia wpisy w ewidencji gruntów i ewentualne zmiany tych wpisów, Podkreślić trzeba, iż ewidencja gruntów ma charakter tylko informacyjny i nie przesądza o władztwie publicznoprawnym nad nieruchomością. Nie mają też znaczenia dla rozstrzygnięcia w trybie art. 73 okoliczności wydzielenia spornej działki. Wskazać trzeba, iż ze znajdującego się w aktach sprawy sporządzonego przez uprawnionego geodetę wyrysu mapy ewidencyjnej określającego przebieg granic działki na 1999 rok wynika, iż działka ewidencyjna nr [...] istniała jako odrębna działka zajęta pod drogę publiczną – ul. [...]. Również fakt opłacania podatków nie ma doniosłości prawnej na gruncie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Odnosząc się zaś do zarzutu oparcia zaskarżonych decyzji na fałszywych dowodach Sąd wskazuje, iż co do zasady, stwierdzenie sfałszowania dowodu musi być potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Dopiero gdy takie potwierdzenie nastąpi strony mają prawo żądania wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją. W ocenie Sądu, organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe i dokonały właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Uzasadnienie zaś zaskarżonych decyzji spełnia wymogi określone w przepisach kpa. Wobec tego niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. oraz przepisów, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 85 § 1, art. 107 § 3, art. 136, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 140 kpa. Zasadnie natomiast skarżąca zarzuca Wojewodzie uchybienie w postaci naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., z tym że uchybienie to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie miało i nie mogło mieć istotnego wpływu na jej wynik Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ zobowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że organ wojewódzki nie poinformował skarżącej - przed wydaniem decyzji - o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Podnieść jednak należy, że aby z powodu naruszenia dyspozycji normy prawnej zawartej art. 10 § 1 k.p.a. doszło do uchylenia decyzji, niezbędne jest wykazanie przez stronę, której uniemożliwiono w ten sposób realizację jej uprawnień procesowych, iż z tego względu nie mogła ona dokonać konkretnych czynności dowodowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., II OSK 881/10, Lex nr 746920 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r. II OSK 1279/09, Lex nr 746442). Przy czym, te czynności dowodowe musiałyby być na tyle istotne, że gdyby je przeprowadzono mogłoby to rzutować na ustalenia stanu faktycznego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała jakiego dowodu na skutek naruszenia wspomnianego przepisu nie mogła złożyć ani jakiej czynności nie mogła dokonać gdyby była prawidłowo zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego. Załączone przez organ do akt dokumenty pozyskane z akt sądowych były skarżącej znane, gdyż zostały pozyskane z postępowania prowadzonego przed sądem powszechnym z powództwa skarżącej. W ocenie Sądu, ewentualne odniesienie się do tych dokumentów nie było niezbędne do poczynienia prawidłowych ustaleń stanu faktycznego niniejszej sprawy. To zaś prowadzić musi do wniosku, że niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a., stanowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jedynie uchybienie formalne, które nie miało i nie mogło mieć istotnego wpływu na jej wynik. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.