I SA/Wa 2178/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. G. w sprawie wymierzenia grzywny Ministrowi Infrastruktury w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1942/09 1. wymierza Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącej A. G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 26 września 2011 r. A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Ministra Infrastruktury z tytułu niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1942/09., i zażądała ukarania organu grzywną – stosownie do art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270; dalej: p.p.s.a.). Uzasadniając skargę skarżąca zaznaczyła, że wyrokiem tym uchylono decyzje Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. i z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1963 r. Pomimo zebrania materiału dowodowego niezbędnego do ponownego rozstrzygnięcia sprawy oraz zawiadomienia stron o terminie załatwienia sprawy do dnia 31 stycznia 2011 r., Minister Infrastruktury nie wydał decyzji. Skarżąca podkreśliła, że taki stan naraża stronę wnioskującą na wymierne straty wynikające z braku możliwości dysponowania nieruchomością w sytuacji istnienia podstaw do jej zwrotu na rzecz dawnych właścicieli. W odpowiedzi na skargę Minister infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1963 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1963 r. Wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2122/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej grzywnę w wysokości 2.000 zł płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1942/09. Od wyroku tego skargę kasacyjną złożył Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 października 2012 r. I OSK 1593/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, wskazując, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki dokona analizy toku czynności podejmowanych przez organ po dniu 19 maja 2010 r. i ustali, czy w tej sytuacji można organowi centralnemu istotnie przypisać pozostawanie w bezczynności ewentualnie, czy prowadzone postępowanie dotknięte było przewlekłością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpatrując ponownie sprawę Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z art. 154 § 3 p.p.s.a. wynika, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Podkreślić jednakże należy, że wobec złożenia przez skarżącą skargi, sąd zobligowany został treścią tego przepisu do wymierzenia grzywny. Poza sporem bowiem pozostaje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał w dniu 24 lutego 2010 r. wyrok uchylający decyzje Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. oraz z dnia [...] września 2009 r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1963 r. Skarżąca pismem z dnia 13 lipca 2011 r. wezwała Ministra Infrastruktury do wykonania powyższego wyroku, czego jednak organ nie uczynił do dnia złożenia skargi do sądu w dniu 28 września 2011 r., dopiero w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu [...] października 2011 r. Minister Infrastruktury wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej otrzymał akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem w dniu 19 maja 2012 r. W dniu 27 maja 2010 r. organ zawiadomił strony o ponownie prowadzonym postępowaniu. Zawiadomieniem tym poinformowano strony o przyczynach przedłużającego się postępowania i wyznaczono termin przewidywanego terminu zakończenia sprawy do 31 października 2010 r. Jednocześnie organ wystąpił do Sądu Rejonowego o zaświadczenie odnośnie przedmiotowej nieruchomości. Następny termin rozstrzygnięcia sprawy - do dnia 31 stycznia 2011 r. został wskazany w piśmie z dnia 2 listopada 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał na konieczność dalszego uzupełnienia materiału dowodowego. O wszystkich czynnościach organu, jak wynika z akt sprawy, skarżąca była informowana, jak również została powiadomiona pismem z dnia 23 listopada 2010 r. w trybie art. 10 kpa, o zebranym materiale dowodowym niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Pismem z dnia 14 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącej A. G. poinformował organ, że w dniu 12 października 2010 r. zmarła uczestniczka postępowania – Z. G., i dołączył akt poświadczenia dziedziczenia. Ponadto, jak wskazał organ, w dniu 3 sierpnia 2011 r. zapadł w Naczelnym Sądzie Administracyjnym wyrok w sprawie I OSK 1383/10, dotyczący kwestii obowiązywania planu z 1961 r., który miał istotne znaczenie dla ustalenia stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości w dacie orzekania organów dekretowych. Uzasadnienie wyroku zostało doręczone organowi dopiero w dniu 17 października 2011 r. W związku z powyższym wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2011 r. stwierdzającym, że plan zatwierdzony uchwałą Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] w dniu [...] stycznia 1961 r. obowiązywał, w niniejszej sprawie konieczne było, zdaniem organu - dokładne ustalenie położenia przedmiotowej nieruchomości objętej ostateczną decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1963 r. w planie zagospodarowania z 1961 r. W wyniku podjęcia dodatkowych czynności w tym zakresie, uprawniony geodeta sporządził w dniu 10 października 2011 r. opinię geodezyjną jako uzupełnienie opracowania geodezyjnego z dnia 28 lipca 2008 r. Biorąc pod uwagę powyższe, oraz, że organ przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, ale już po wniesieniu skargi, wydał decyzję rozstrzygającą sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1963 r. – należy uznać iż w świetle art. 154 § 3 p.p.s.a., wniosek o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. jest niewątpliwie uzasadniony. Rozważania sądu dotyczyć mogły jedynie wysokości wymierzonej grzywny, zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a., wobec czego Sąd, rozważając wysokość grzywny wziął pod uwagę fakt, że na datę orzekania została wydana przez Ministra Infrastruktury decyzja w przedmiotowej sprawie, i dlatego uznał, że wymierzenie grzywny w kwocie 2000 zł odpowiada okolicznościom sprawy, i równocześnie spełni swoje zadanie. Wymierzenie grzywny na podstawie przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. ma za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z obowiązku nałożonego na niego prawomocnym wyrokiem sądu, ale zawiera również element represyjny, stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1672/07 Lex nr 459927). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 4