I SA/Wa 2228/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska WSA Jolanta Dargas Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta L. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] - utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), stwierdził nabycie przez Gminę Miasta L. z mocy prawa, nieodpłatnie, z dniem 27 maja 1990 r. własność nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr nr [...] o pow. [...], [...] o pow. [...], oraz [...] o pow. [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej Nr [...], stanowiącej integralną część decyzji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - po przeprowadzeniu na wniosek "C." Spółki z o.o. z siedzibą w L. postępowania administracyjnego – stwierdził nieważność w/w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. wystąpił Prezydent Miasta L., podnosząc, iż powołane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dokumenty nie stanowią o prawie zarządu istniejącym w dniu 27 maja 1990 r., co było również przedmiotem analizy prowadzonej przez organ I instancji, tj. Wojewodę [...], kwestionując rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1988 r. nr [...] oraz wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Pismem z dnia 11 sierpnia 2009 r. "C. Spółka z o.o. z siedzibą w L. wskazała, że treść decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1988 r. nr [...], decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] maja 1986 r. nr [...], a także decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1991 r. nr [...] oraz decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], potwierdza fakt pozostawania przedmiotowej nieruchomości w zarządzie [...], i sprzeciwiła się uchyleniu zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że przedmiotem postępowania zakończonego niniejszą decyzją była ponowna kontrola, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności części w/w decyzji Wojewody [...]. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (wyrażonej w art. 16 kpa), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy - co naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania - lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Oznacza to, iż organ administracji publicznej orzekając w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo wydania jej z naruszeniem prawa, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach sprawy. Organ, w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku bądź też w informacji sygnalizującej nieprawidłowości. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jest - w sytuacji wydania jej z rażącym naruszeniem prawa - wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony. Rozpoznając sprawę w omawianym trybie organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Zgodnie z brzmieniem art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Stwierdzone wady muszą mieć charakter rażący w sensie obiektywnym a nie subiektywnym. Analiza wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazuje żadnych nowych, istotnych dla sprawy okoliczności, mogących podważyć stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśniono, iż przy wydawaniu kontrolowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. doszło do rażącego naruszenia art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. -Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Zgodnie z tymi przepisami, wojewoda, uznając, iż w dniu 27 maja 1990 r. mienie ogólnonarodowe należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego stało się z mocy prawa mieniem właściwych gmin, wydawał decyzję w sprawie stwierdzenia nabycia tego mienia. W przedmiotowej sprawie jednakże nieruchomość położona w L. przy ul. [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako działki nr nr [...] o pow. [...], [...] o pow. [...] m2, oraz [...] o pow. [...] m2, uregulowana w księdze wieczystej KW nr [...], opisana w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], w dniu 27 maja 1990 r. należała do przedsiębiorstwa, w stosunku do którego na mocy § 5 zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] marca 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Prezesem Urzędu Planowania o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "L", zwierzchni nadzór państwowy sprawował Minister Przemysłu i Handlu. Jak bowiem ustalono, działki stanowiące przedmiot komunalizacji, tj. działki nr nr [...] o pow. [...] m2, [...] o pow. [...] m2, oraz [...] o pow. [...], powstały z podziałów dokonanych na pierwotnie istniejącej działce oznaczonej nr [...], i działki te na dzień 27 maja 1990 r. były w zarządzie L. w L.. Potwierdzeniem tej okoliczności jest decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1988 r. nr [...], która stanowiła, iż w zarządzie L. pozostaje grunt o pow. łącznej [...] m², położony w obrębie [...], przy ul. [...], oznaczony na wyżej powołanej mapie jako działki [...] - opow.[...] m², [...] - opow.[...] m². Zdaniem organu, wprawdzie Skarb Państwa był właścicielem przedmiotowych nieruchomości, to jednak zarząd sprawowały L. w L., co potwierdza odpis księgi wieczystej KW nr [...]. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, z powyższego wynika, iż przedmiotowe nieruchomości na dzień komunalizacji mienia Skarbu Państwa z mocy prawa, tj. na dzień 27 maja 1990 r., nie należały do żadnego z podmiotów określonych w w/w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1, a zatem komunalizacja nieruchomości nastąpiła wbrew ściśle obowiązującym przepisom prawa. W podobnej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 174/04, wskazał, iż pozostawanie nieruchomości w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, wyklucza komunalizację w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych; w wyroku z dnia 23 października 1998 r. sygn. akt I SA 441/98 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż w art. 5 ust. 1 ustawy chodzi o mienie należące do przedsiębiorstw państwowych, zakładów i innych jednostek, dla których organami założycielskimi były rady narodowe i terenowe organy administracji stopnia podstawowego. Przedmiotowa nieruchomość należała do NBP, będącego bankiem centralnym, a - jak wynika z brzmienia przepisu, na podstawie którego skarżący domaga się komunalizacji - ustawodawca wyłączył takie mienie z komunalizacji ex lege na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podkreślił, iż wedle obowiązującej w dacie komunalizacji treści art. 34 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Skarb Państwa był w stosunkach cywilnoprawnych podmiotem praw i obowiązków, które dotyczyły mienia państwowego nie należącego do innych państwowych osób prawnych. A contrario - mieniem mogącym podlegać komunalizacji były te prawa majątkowe Skarbu Państwa, które nie znajdowały się wówczas pod zarządem innych niż Państwo państwowych osób prawnych. Wyłączeniu zatem z komunalizacji podlegało mienie, które bezpośrednio przed wejściem w życie cytowanej wyżej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. znajdowało się pod zarządem innych niż państwo, państwowych osób prawnych, do których należały przedsiębiorstwa państwowe. Zdaniem organu, o rażącym charakterze naruszenia prawa w niniejszej sprawie decyduje fakt, iż rozstrzygnięcie w kontrolowanej decyzji sprzeciwia się wprost obowiązującej normie prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza kwalifikowaną wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego lub materialnego o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem wówczas, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji lub treść decyzji stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części, zaś charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być uznana za akt wydany przez organ praworządnego państwa. Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, iż kwestionowanie rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1988 r. nie może odnieść oczekiwanego skutku, ponieważ decyzja ta nie została wyeliminowana z obiegu prawnego i jako taka wywarła określone, wiążące skutki prawne. Wskazał również, iż art. 80 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.), stanowił, że grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek, a ustawa ta nie nakładała na właściwe podmioty obowiązku uzyskiwania decyzji deklaratoryjnej potwierdzającej prawo zarządu, wówczas to zatem zarząd powstawał z mocy samego prawa, a więc nieruchomości opisane w sentencji zaskarżonej decyzji, nie podlegały komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające (...). Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosła Gmina L.. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji niezgodność z prawem tj. naruszenie art. 28 kpa i art. 156 § 1 kpa i wniosła o jej uchylenie w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1788/09, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2009 r. nr [...]. Sąd uznał, że wnioskodawcy – "C." Spółka z o.o. w L. w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] [...] lipca 2003 r. nie przysługiwało prawo strony w postępowaniu komunalizacyjnym, a tym samym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej "C." Sp. z o.o. w L. od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1716/10, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swojego wyroku NSA wskazał, że kluczowym zagadnieniem było ustalenie przez Sąd I instancji, czy w dniu 27 maja 1990 r. "C." Spółka z o.o. posiadała tytuł prawny do nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr nr [...], [...], [...]. Zdaniem Sądu ustalenie, że w tej dacie nieruchomość pozostawała w zarządzie przedsiębiorstwa wykluczało komunalizację nieruchomości w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. NSA przyznał, że słusznie zauważył Sąd I instancji, że decyzja o ustaleniu opłaty za zarząd nie może stanowić w postępowaniu komunalizacyjnym dowodu na istnienie w dniu 27 maja 1990 r. prawa zarządu. NSA stwierdził, że Sąd I instancji przeprowadził obszerne rozważanie prawne, ale nie dokonał analizy materiału dowodowego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia w sprawie komunalizacji. Sąd ten nie odniósł się do wszystkich dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy mogących świadczyć o istnieniu prawa zarządu po stronie spółki w stosunku do spornej nieruchomości w tym m.in. znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] lutego 1988 r. oraz wpisu w dziale II księgi wieczystej nr [...], gdzie w rubryce "właściciel" został ujęty Skarb Państwa w " "[...]" w L." Obowiązkiem Sądu I instancji było ustosunkowanie się do tego wpisu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tym bardziej, że kwestia ta była m.in. przedmiotem zaskarżonej decyzji nadzorczej. Ponownie rozpoznając skargę Gminy L. – Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego toczącego się przed Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji zakończonego zaskarżoną decyzją, było stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z [...] lipca 2003 r. Podstawę prawną skomunalizowania mienia objętego kontrolowaną decyzją stanowi art. 5 ust. 1, ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.). W postępowaniu prowadzonym na podstawie powołanego przepisu stronami, oprócz Skarbu Państwa i właściwej miejscowo gminy, może być tylko podmiot, który wykaże, że legitymuje się tytułem prawnym do mienia będącego przedmiotem komunalizacji. W sytuacji, gdy mienie, którego dotyczy wniosek komunalizacyjny stanowi mienie, do którego podmiot ten rości sobie prawa ma on interes prawny – w rozumieniu art. 28 kpa – do uczestniczenia w tym postępowaniu na prawach strony. Organ nadzoru ustalił, że działki objęte decyzją komunalizacyjną na dzień 27 maja 1990 r. były w zarządzie [...] w L. Potwierdzeniem tej okoliczności, w ocenie organu, jest decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] lutego 1988 r. nr [...]. Fakt, że Skarb Państwa był właścicielem przedmiotowej nieruchomości ale zarząd sprawowały [...]" w L., potwierdza odpis księgi wieczystej KW Nr [...]. Sąd orzekający w pełni podziela ustalenia organu nadzoru co do tego, że na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowe mienie było w zarządzie poprzednika prawnego "C." Sp. z o.o. tj. [...] w L.. Wynika to wprost ze wskazanych przez organ nadzoru dowodów. Z poświadczonego skróconego odpisu księgi wieczystej KW Nr [...] z dnia [...] listopada 1990 r. w dziale II znajduje się wpis – właściciel: Skarb Państwa – w zarządzie [...] w L.. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Ujawniony więc w księdze wieczystej nr [...] stan prawny przedmiotowej nieruchomości wskazuje wprost, że nieruchomość znajdowała się w zarządzie wskazanego tym wpisem podmiotu. Domniemanie to nie zostało obalone przez skarżącą przez przeciwstawienie dowodu przeciwnego temu wpisowi. W szczególności takim przeciwdowodem nie jest protokół z badania księgi wieczystej złożony przez skarżącą do akt postępowania komunalizacyjnego, a na którą powołuje się w skardze. Należy bowiem zwrócić uwagę, że badanie księgi wieczystej KW [...] uwidacznia stan prawny nieruchomości na datę badania, a to miało miejsce 4 kwietnia 2002 r. i nie wskazuje stanu prawnego nieruchomości na dzień 27 maja 1990 r. Po tej dacie doszło bowiem do zmiany stanu prawnego nieruchomości spowodowanej decyzją uwłaszczeniową Wojewody [...] z [...].05.1991 r. na mocy której poprzednik prawny "C." sp. z o.o. nabył z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości a następnie aktem notarialnym z [...].12.1992 r. rep. [...] dotychczasowe przedsiębiorstwo przekształcone zostało w spółkę z o.o. Taki więc stan prawny był ujawniony w księdze wieczystej [...] na datę jej badania w dniu 4.04.2002 r. W żaden więc sposób nie zaprzecza to wcześniejszemu wpisowi w tej księdze wieczystej, na który powołuje się organ nadzoru, a który wskazuje, że przedsiębiorstwu przysługiwało prawo zarządu. Prawo zarządu potwierdza także decyzja z [...] lutego 1988 r. nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...]. W decyzji tej w pkt III wprost zostało stwierdzone, że organ ustala, iż w zarządzie [...] pozostaje grunt objęty następnie decyzją komunalizacyjną, której nieważność została stwierdzona kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzją nadzorczą. Decyzja ta pozostaje w obiegu prawnym a wobec tego wywołuje skutki prawne związane z jej treścią, a wobec zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1 kpa jej wyeliminowanie z obrotu prawnego może nastąpić tylko w postępowaniach do tego przewidzianych. Zatem nie jest dopuszczalne podważanie jej treści w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym innej decyzji. Ponieważ, ze względów wyżej omówionych nie budzi wątpliwości, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, na dzień 27 maja 1990 r. przedsiębiorstwo państwowe [...] w L. legitymowały się tytułem prawnorzeczowym do przedmiotowej nieruchomości jakim jest prawo zarządu, były legitymowane do bycia stroną postępowania komunalizacyjnego a ich następca prawny C. sp. z o.o. w L. jest legitymowana do żądania stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. Zaskarżona decyzja nie narusza więc art. 28 kpa a zarzut skargi naruszenia tego przepisu tym samym jest nieuzasadniony. Słusznie także organ nadzoru stwierdził nieważność decyzji komunalizacyjnej jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10.05.1990 r. Przepisy wprowadzające (...), gdyż w dniu 27 maja 1990 r. skomunalizowana nieruchomość była w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego w stosunku do którego zwierzchni nadzór państwowy sprawował Minister Przemysłu i Handlu, zatem nie należała do terenowego organu władzy lub administracji państwowej stopnia podstawowego co jest przesłanką komunalizacji określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10.05.1990 r. – Przepisy wprowadzające (...). Przedmiotowa nieruchomość nie podlegała więc komunalizacji a jej skomunalizowanie nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisów prawa powołanych w zaskarżonej decyzji. NSA w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 6.10.2011 r. na str. 13 uzasadnienia wyraził wiążącą, z mocy art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wykładnię prawa, że ustalenie, iż w dacie 27 maja 1990 r. nieruchomość pozostawała w zarządzie przedsiębiorstwa wykluczało komunalizację nieruchomości w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10.05.1990 r. Stwierdzając zatem nieważność decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z [...] lipca 2003 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 organ nadzoru nie naruszył tego przepisu tak więc i zarzut skargi naruszenia art. 156 § 1 kpa jest nieuzasadniony. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.