I SA/Wa 2443/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium") postanowieniem z [...] września 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Z. S. (dalej jako "skarżący") wnioskiem z 26 kwietnia 2016 r. wystąpił do Burmistrza [...] o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] z nieruchomością sąsiednią nr ew. [...]. Burmistrz [...] postanowieniem z [...] lipca 2016 r. nr [...] wszczął postępowanie o rozgraniczenie ww. nieruchomości oraz upoważnił do czynności rozgraniczenia geodetę uprawnionego E. H. posiadającego uprawnienia zawodowe nr [...]. Burmistrz [...] decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie [...] Gmina [...], nr ew. [...], stanowiącej własność skarżącego z nieruchomością sąsiednią oznaczoną nr ew. [...], stanowiącą własność S. i H. J. i o przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy w W. Powodem umorzenia było ziszczenie się przesłanek wskazanych w art. 34 ust. 2 i ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartografniczne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.). Kolegium decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało powyższą decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2451/17 oddalił skargę Z. S. na decyzję Kolegium z [...] lipca 2017 r. Skarżący wnioskiem z 27 grudnia 2018 r. wystąpił do Burmistrza [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z [...] czerwca 2017 r. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a." Kolegium postanowieniem z [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówiło wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2017 r. Następnie postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, że skarżący podstawy wznowienia postępowania dopatruje się w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Punkt 5 powołanego przepisu umożliwia natomiast wznowienie postępowania w sytuacji, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Kolegium, skarżący nie wykazał, że dowody, na jakich oparto kwestionowaną w trybie nadzoru decyzję, okazały się fałszywe. Dowody, o istnieniu których mowa we wniosku o wznowienie postępowania, nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania również na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Skoro bowiem decyzja Burmistrza [...] wydana została w dniu [...] czerwca 2017 r., to wskazane przez skarżącego dokumenty w postaci: pisma Geodety Powiatowego z [...] lutego 2018 r., którym organ nie zgłosił zastrzeżeń co do wykonania na własny koszt przez stronę, opracowania mającego dostosować dane ewidencyjne do standardów rozporządzenia, pisma Sądu Rejonowego w W. [...] Wydział [...] z [...] stycznia 2018 r. i z [...] marca 2018 r. sygn. akt [...], tj. zarządzenie o zwrocie wniosku i pismo przewodnie do zwrotu wniosku; szkic graniczny z [...] lipca 2017 r. oraz [...] marca 2018 r., szkic do obliczeń z [...] sierpnia 2017 r., protokół weryfikacji z [...] maja 2018 r., kopia mapy zasadniczej z [...] grudnia 2018 r., jako dokumenty wytworzone po dniu wydania kwestionowanej decyzji, nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania decyzją tą zakończonego. Odnosząc się natomiast do wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pism skierowanych do Burmistrza [...] z [...] lutego 2017 r., [...] kwietnia 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r., [...] maja 2017 r. oraz z [...] maja 2017 r., Kolegium uznało, że nie mogą stanowić nowych dowodów, bowiem z uwagi na skierowanie ich do organu wydającego decyzję, były mu znane. Kolegium zauważyło również, że w stosunku do części dowodów wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. O istnieniu mapy ewidencyjnej wsi [...] i zarysu pomiarowego z 1965 r. skarżący wiedział przynajmniej od 10 lipca 2017 r., bowiem tego dnia złożył odwołanie od decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 2017 r., w którym wskazywał na te dokumenty. Dodatkowo Kolegium wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt. IV SA/Wa 2451/17, podzielił opinię geodety uprawnionego, że szkic z 1965 r. nie może stanowić dowodu, na podstawie którego można przeprowadzić rozgraniczenie. Podobnie Sąd ocenił moc dowodową mapy ewidencyjnej. Zdaniem Kolegium, również pismo Geodety Powiatowego z [...] czerwca 2017 r. nr [...], nie mogło stanowić podstawy wznowienia postępowania, gdyż o jego treści skarżący miał wiedzę przynajmniej w dniu 1 sierpnia 2017 r., o czym świadczy wzmianka o nim w piśmie skarżącego do Urzędu Miejskiego w T., wniesionym tego właśnie dnia. Dlatego podnosząc ten dowód jako podstawę do wznowienia postępowania w grudniu 2018 r., skarżący nie zachował terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Powyższe ustalenia doprowadziły Kolegium do uznania, że w sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a., co czyniło odmowę wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 K.p.a., za uzasadnioną. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi Z. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (Sądowi z urzędu wiadome jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1103/19 ww. skargę oddalił). Skarżący w dniu 23 kwietnia 2019 r. wystąpił z kolejnym wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Burmistrza [...] z [...] czerwca 2017 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a. Kolegium postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. odmówiło wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją, wskazując, że z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 K.p.a. wynika, że aby uznać wskazywane przez stronę dowody bądź okoliczności za wystarczające dla wznowienia postępowania, muszą one istnieć w dniu wydania kwestionowanego orzeczenia i nie być znane organowi, co w niniejszej sprawie oznacza, że musiały one istnieć przynajmniej w dniu [...] czerwca 2017 r. Po drugie, strona może wnosić o wznowienie postępowania w ciągu miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o dowodach bądź okolicznościach faktycznych, istniejących na dzień wydania kwestionowanej decyzji. W niniejszej sprawie można zatem przyjąć jako przesłankę wznowienia postępowania dowody, o których skarżący dowiedział się w dniu 23 marca 2019 r., bądź później. W stosunku jednak do większości dowodów wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Skarżący w podaniu z 23 kwietnia 2019 r. przywołał bowiem te same dowody, które wskazał we wniosku o wznowienie postępowania z 27 grudnia 2018 r., tj.: 1. dowody istniejące w zasobie geodezyjnym i kartograficznym w W. - mapę ewidencyjną wsi [...] i zarys pomiarowy z 1965 r., 2. kopię mapy zasadniczej z [...] grudnia 2018 r., 3. decyzję Burmistrza [...] z [...] czerwca 2017 r. (odnośnie do której skarżący domaga się wznowienia postępowania), 4. pisma Sądu Rejonowego w W. [...]Wydział [...] z [...] stycznia 2018 r. i [...] marca 2018 r. sygn. akt [...], tj. zarządzenie o zwrocie wniosku i pismo przewodnie do zwrotu wniosku; 5. pismo Geodety Powiatowego z [...] lutego 2018 r. nr [...], którym organ nie zgłosił zastrzeżeń co do wykonania na własny koszt przez stronę opracowania mającego dostosować dane ewidencyjne do standardów rozporządzenia; 6. szkic graniczny z [...] marca 2018 r., 7. szkic do obliczeń z [...] sierpnia 2017 r., 8. protokół weryfikacji z [...] maja 2018 r., 9. szkic podstawowy z [...] października 2018 r. i 10. sprawozdanie techniczne z [...] grudnia 2018 r. Skoro skarżący powyższe dokumenty przywoływał już we wniosku z 27 grudnia 2018 r., to znaczy, że już w tym dniu o nich wiedział. Zatem ponowny wniosek o wznowienie postępowania na ich podstawie, wniesiony po 4 miesiącach tj. 23 kwietnia 2019 r., złożony został z uchybieniem terminu. Organ zauważył, że skarżący powołał się również na inne dokumenty, które jego zdaniem stanowią podstawę wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. wykaz współrzędnych z [...] grudnia 2018 r., zarys pomiarowy z [...] lutego 2018 r. (strona skorygowała datę jego sporządzenia na [...] lutego 2017 r.) i operat techniczny z [...] stycznia 2019 r. (w piśmie z [...] lipca 2019 r. Kolegium błędnie wskazało na datę sporządzenia operatu technicznego na [...] lutego 2019 r.). Również w przypadku tych dokumentów wniosek o wznowienie złożony został z uchybieniem terminu jednego miesiąca. W odpowiedzi na pismo Kolegium z [...] lipca 2019 r. skarżący wskazał bowiem, że o zarysie pomiarowym z [...] lutego 2017 r. dowiedział się w dniu jego wydania. Z kolei odnośnie do operatu technicznego z [...] stycznia 2019 r. wskazał, że otrzymał jego kopię w dniu [...] stycznia 2019 r., w odpowiedzi na wcześniej złożony wniosek. Dodatkowo stwierdził, że wykaz z [...] grudnia 2018 r. otrzymał "na podobnych zasadach" co operat techniczny z [...] stycznia 2019 r., a więc w tej właśnie dacie. Kolegium zauważyło, że skarżący do wniosku z 23 kwietnia 2019 r. nie załączył również żadnego dokumentu świadczącego o dokonaniu fałszerstwa dowodów w sprawie, a wznowienie nie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Nie można więc uznać, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Kolegium postanowieniem z [...] września 2019 r. utrzymało w mocy ww. postanowienie z [...] sierpnia 2019 r., podzielając stanowisko, że w stosunku do części powoływanych przez skarżącego dowodów, wniosek o wznowienie postępowania złożony został z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Skarżący nie wykazał również, że dowody uwzględnione w decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 2017 r. są fałszywe. Tymczasem wznowienie postępowania na podstawie art 145 § 1 pkt 1 K.p.a. wymaga przedstawienia przez wnioskodawcę orzeczenia sądowego bądź rozstrzygnięcia innego uprawnionego organu stwierdzającym fakt fałszerstwa. W sprawie nie stwierdzono również okoliczności przewidzianych dyspozycją art. 145 § 2 K.p.a., który stanowi, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 K.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając organowi naruszenie art. 124 § 1 K.p.a. poprzez nie zawarcie w orzeczeniu prawidłowych podpisów osób działających w charakterze organu oraz oznaczenia stron postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżone postanowienie choć zawiera podpisy trzech osób, to jednak są one nieczytelne i nie oznaczone żadnymi imiennymi pieczątkami. W tej sytuacji, choć na wstępie postanowienia są nazwiska osób je wydających, to nie sposób ustalić, czy to one je podpisały. Złożone na końcu postanowienia podpisy, nie są więc prawidłowe, co powoduje nieważność zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z 3 grudnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący przytoczył błędy i uchybienia, jakich dopuścił się Burmistrz [...] prowadząc postępowanie poprzedzające wydanie decyzji, która następnie objęta została wnioskiem o wznowienie. Z kolei w piśmie z 9 stycznia 2020 r. zarzucił Kolegium naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób wypaczający merytoryczną funkcję postępowania odwoławczego, godząc w zaufanie uczestników postępowania; istotny błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że mapa ewidencyjna wsi [...] i zarys pomiarowy z 1965 r. były znane skarżącemu co najmniej od 10 lipca 2017 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, dotknięte było kwalifikowaną wadą określoną w art. 145 § 1 K.p.a., albo też zachodzi przesłanka z art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony, a jego podstawę stanowi, stosownie do art. 149 § 2 K.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie to rozpoczyna postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną, badając, czy przyczyny wznowienia, określone w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b K.p.a., nie wpłynęły na treść decyzji. Wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 K.p.a., a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Na tym etapie organ bada m.in., czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. W rozpoznanej sprawie jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza [...] z [...] czerwca 2017 r. skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 K.p.a. Zgodnie z tymi przepisami, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1) oraz jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5). Ponadto zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważyło Kolegium, w odniesieniu do większości przywołanych przez skarżącego dowodów, wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem powyższego terminu. Skarżący w podaniu z 23 kwietnia 2019 r. przywołał bowiem te same dowody, na które powoływał się w uprzednio złożonym wniosku z o wznowienie postępowania z 27 grudnia 2018 r., tj.: 1. dowody istniejące w zasobie geodezyjnym i kartograficznym w W. - mapę ewidencyjną wsi [...] i zarys pomiarowy z 1965 r., 2. kopię mapy zasadniczej z [...] grudnia 2018 r., 3. decyzję Burmistrza [...] z [...] czerwca 2017 r. (odnośnie do której domaga się wznowienia postępowania), 4. pisma Sądu Rejonowego w W. [...] Wydział [...] z [...] stycznia 2018 r. i [...] marca 2018 r. sygn. akt [...], tj. zarządzenie o zwrocie wniosku i pismo przewodnie do zwrotu wniosku; 5. pismo Geodety Powiatowego z [...] lutego 2018 r. nr [...], którym organ nie zgłosił zastrzeżeń co do wykonania na własny koszt przez stronę opracowania mającego dostosować dane ewidencyjne do standardów rozporządzenia; 6. szkic graniczny z [...] marca 2018 r., 7. szkic do obliczeń z [...] sierpnia 2017 r., 8. protokół weryfikacji z [...] maja 2018 r., 9. szkic podstawowy z [...] października 2018 r. i 10. sprawozdanie techniczne z [...] grudnia 2018 r. Skoro skarżący powyższe dokumenty przywołał już we wniosku z 27 grudnia 2018 r., to zasadnie uznało Kolegium, że wiedział o nich już w tej dacie. Ponowny zaś wniosek o wznowienie postępowania (złożony cztery miesiące później) oparty o te dokumenty, należało uznać za złożony z uchybieniem terminu. Również w odniesieniu do przywoływanych przez skarżącego nowych dokumentów, tj.: wykazu współrzędnych z [...] grudnia 2018 r., zarysu pomiarowego z [...] lutego 2017 r. i operatu techniczny z [...] stycznia 2019 r., wniosek o wznowienie złożony został po terminie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w odpowiedzi na pismo Kolegium z [...] lipca 2019 r., skarżący wskazał, że o zarysie pomiarowym z [...] lutego 2017 r. dowiedział się w dniu jego wydania. Z kolei kopię operatu technicznego z [...] stycznia 2019 r. otrzymał w dniu [...] stycznia 2019 r., w odpowiedzi na wcześniej złożony wniosek. Stwierdził także, że wykaz z [...] grudnia 2018 r. otrzymał "na podobnych zasadach" co operat techniczny z [...] stycznia 2019 r., a zatem w dniu [...] stycznia 2019 r. Większość z ww. dowodów (jedynie prócz mapy ewidencyjnej wsi [...] i zarysu pomiarowego z 1965 r. oraz zarysu pomiarowego z [...] lutego 2017 r.) nie istniała przy tym w dniu wydania kwestionowanej w trybie nadzoru decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 2017 r., bowiem nosi datę późniejszą, stąd również z tej przyczyny nie sposób uznać, aby zaszła w odniesieniu do nich przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W ocenie Sądu, żadnych podstaw nie ma również wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na sfałszowanie dowodów, co miałoby stanowić przesłankę, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wskazane unormowanie dopuszcza wznowienie postępowania pod warunkiem, że zostanie wykazane: po pierwsze, istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a okolicznościami faktycznymi sprawy, po drugie, że na podstawie sfałszowanego dowodu ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie, które wpływają na określenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, po trzecie, że sfałszowanie nosi cechy oczywistości, a więc dotyczy cech zewnętrznych fałszu i po czwarte, że organ zobiektywizuje prawdopodobieństwo wystąpienia określonego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Jednak w przypadku tej przesłanki (podobnie jak i wynikającej z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.) strona, która domaga się wznowienia postępowania musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. W orzecznictwie jednoznaczne jest stanowisko, że wznowienie nie może nastąpić, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji, a organ administracji publicznej nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z 28 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1913/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby zatem mogło dojść do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. organ musi dysponować stosownym orzeczeniem sądu lub innego organu. Jego rzeczą nie jest przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Co istotne w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 145 § 2 K.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu postępowanie może być wznowione przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, ale tylko wówczas, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W orzecznictwie podkreśla się, że określony w tym przepisie wyjątek od zasady, że okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. (dowody fałszywe, decyzje wydane w wyniku przestępstwa) winny być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy fałszerstwo dowodu jest bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu, ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie (por. wyrok NSA z 18 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 678/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei przepis art. 145 § 3 K.p.a. dotyczy sytuacji, w której organ wszczyna postępowanie wznowieniowe, kiedy postępowanie karne nie może być wszczęte, ponieważ nastąpiło przedawnienie karalności czynu lub inne okoliczności uniemożliwiające ściganie takie jak np. abolicja, amnestia, czy ograniczenia wynikające z immunitetu, ale jednocześnie istnieje przesłanka wskazująca, że czyn taki został popełniony. Organ, w toku postępowania wszczętego na podstawie art. 145 § 3 K.p.a. sprawdza jedynie, czy istnieją orzeczenia potwierdzające zaistnienie czynu karalnego (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2006 r. sygn. akt OSK 154/06; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w takim postępowaniu organ nie dokonuje samodzielnych ustaleń, które potwierdzałyby zaistnienie przestępstwa lub sfałszowania dokumentu (por. wyrok NSA z 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 1170/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił natomiast żadnego orzeczenia sądu, potwierdzającego jego przypuszczenia co do sfałszowania dowodów, nie zachodzą także okoliczności o jakich mowa w art.145 § 2 i § 3 K.p.a. Z powyższych przyczyn, zasadnie Kolegium odmówiło wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nie można mu zarzucić naruszenia art. 149 § 3 K.p.a., jak również wskazywanych w piśmie procesowym z 9 stycznia 2020 r. przepisów art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. Kolegium w zaskarżonym postanowieniu nie uznało również, jak twierdzi skarżący, że mapa ewidencyjna wsi [...] i zarys pomiarowy z 1965 r. były znane skarżącemu co najmniej od 10 lipca 2017 r. Jak już wskazano powyższej, Kolegium zasadnie stwierdziło, że skoro dokument ten przywoływany był już przez skarżącego we wcześniejszym wniosku o wznowienie postępowania z 27 grudnia 2018 r., to tym samym powoływanie się na niego w kolejnym podaniu z 23 kwietnia 2019 r. (a zatem cztery miesiące później), wskazuje na niedotrzymanie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Za niezasadny uznać należało również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 124 § 1 K.p.a. poprzez nie zawarcie w orzeczeniu prawidłowych podpisów osób działających w charakterze organu oraz oznaczenia stron postępowania. Jak wynika z treści postanowienia, w jego sentencji przywołano bowiem osoby wydające zaskarżone postanowienie w imieniu Kolegium, zaś na jego końcu znalazły się podpisy tych osób, a zatem jest możliwość ich zidentyfikowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.