I SA/Wa 2482/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Orzeczeniem z dnia [...] marca 1949 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał za podlegające przejęciu na cele reformy rolnej: nieruchomość ziemską [...], gmina B., o obszarze [...] ha i nieruchomość ziemską [...], gmina T., o obszarze [...] ha stanowiących własność N. i M. S. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził nieważność orzeczenia Wojewody [...] z dnia [...] marca 1949 r. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy ww., własną decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2288/12 oddalił skargę Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo D. na to rozstrzygnięcie. P. [...] wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wznowił postępowanie administracyjne, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] stwierdził, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r., nr [...], w części dotyczącej działek nr [...], obrębu [...] (jedn. ewid. [...]), wydana została z naruszeniem prawa, jednakże nie uchylił jej ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (pkt 1 orzeczenia) oraz umorzył postępowanie w pozostałej części (pkt 2). P. [...] złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w rozpoznaniu którego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. Podjęte rozstrzygnięcie uzasadnił tym, że wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, w stosunku do której zaistniała jedna z przesłanek wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 kpa. W okolicznościach niniejszej sprawy decyzja kończąca postępowanie, którego wznowienia domaga się P.[...], była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Sąd ten oddalił skargę. W takiej sytuacji prowadzenie postępowania wznowieniowego jest możliwe o tyle, o ile przyczyny wadliwości, będącej podstawą wznowienia, nie mieściły się w granicach rozpoznania i orzekania sądu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 1996 r., sygn. akt I SA 884/96). Wydany w niniejszej sprawie wyrok oddalający skargę na decyzję z dnia [...] września 2012 r. nie został pisemnie uzasadniony, ale zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że miał obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Skoro powołaną przyczyną wznowienia był niezawiniony brak udziału P. [...] w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), to do zgłoszenia tego zarzutu uprawniona jest wyłącznie osoba, która domaga się uczestnictwa w nim. Z tych też przyczyn Sąd mógł taką okoliczność uwzględnić tylko w przypadku wniesienia przez taki podmiot stosownego środka zaskarżenia (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 9 maja 2013 r., sygn.. akt II OSK 9/12). W powołanej sprawie sądowoadministracyjnej skarga na decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. została wniesiona przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo D., a orzekający w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie miał podstaw, aby z urzędu ustalić występowanie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w odniesieniu do P.[...]. Kwestia ta nie mieściła się w zakresie orzekania Sądu, a zatem organ stwierdził brak przeszkód do prowadzenia postępowania wznowieniowego. Minister podniósł, że zbadanie wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa wymagało ustalenia, czy P.[...] przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] września 2012 r., które miało za przedmiot ocenę legalności orzeczenia Wojewody [...] z dnia [...] marca 1949 r. uznającego nieruchomość ziemską za podlegającą przejęciu na cele reformy rolnej. W toku postępowania nieważnościowego ustalono, że przejętej nieruchomości odpowiadają obecne, m.in. działki ewidencyjne [...], z obrębu [...] (jedn. ewid. [...], powiat [...]), których użytkownikiem jest P.[...], na podstawie umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, zawartej w dniu [...] stycznia 2000 r. - a prawo użytkowania wieczystego ujawnione jest w dziale II księgi wieczystej. Organ ocenił, że wnioskodawcy wznowienia przysługiwał przymiot strony w ww. postępowaniu, w zakresie ww. działek nr [...]. Podmiot ten nie został zawiadomiony o wszczęciu przedmiotowego postępowania. Nie doręczono mu żadnych pism, ani decyzji administracyjnych, dlatego decyzja z dnia [...] września 2012 r. wydana została z naruszeniem prawa, w części dotyczącej wymienionych działek. Natomiast w pozostałej części postępowanie wznowieniowe podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 kpa, gdyż P.[...] posiada interes prawny jedynie w odniesieniu do nieruchomości, której jest użytkownikiem wieczystym, tj. działek nr [...]. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. stwierdzenia nieważności orzeczenia Wojewody [...] z dnia [...] marca 1949 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zauważył, że przepis art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13, ze zm.) nie dawał podstaw do sumowania powierzchni nieruchomości, należących do różnych osób. Tymczasem organ wydający kwestionowane orzeczenie nacjonalizacyjne nie uwzględnił rozdzielności majątkowej małżonków S. i oceniając podpadanie nieruchomości pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu uznał, że powierzchnia gruntów stanowiących własność indywidualną każdego z małżonków podlegała sumowaniu z powierzchnią gruntów będących ich współwłasnością. Doprowadziło to do uznania, że nieruchomości małżonków są przeznaczone na cele reformy rolnej. Dodał, że przywołana przez Wojewodę [...] okoliczność wspólnego prowadzenia gospodarstwa przez oboje małżonków nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ dekret nie uzależniał przejścia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa od okoliczności faktycznych, lecz od powierzchni nieruchomości będącej przedmiotem własności. Z tego względu Minister podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że orzeczenie z dnia [...] marca 1949 r. rażąco narusza prawo - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Odnosząc się do nieodwracalnych skutków prawnych Minister stwierdził, że w orzecznictwie wskazuje się, iż skutki prawne wywołane - nie przez decyzję nacjonalizacyjną - ale przez późniejsze zdarzenia, nie mogą stanowić podstawy do oceny, że decyzja nacjonalizacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Nie chodzi więc o "odwracalność" skutków prawnych w ogóle, ale przede wszystkim o "odwrócenie" skutków wywołanych przez decyzję dotkniętą nieważnością, w ramach postępowania o stwierdzenie jej nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 20 marca 2000 r., sygn. akt OPS 14/99). Tak też w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 755/06; z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 327/07; z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OSK 923/10; z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1727/11. Wobec powyższego późniejsza komunalizacja działek [...], a następnie oddanie tego gruntu w użytkowanie wieczyste P. [...] - wykraczają poza skutki prawne orzeczenia Wojewody [...] z 1949 r., a zatem pozostają bez znaczenia dla oceny występowania nieodwracalnych skutków prawnych. Skoro w omawianej sprawie nieodwracalne skutki prawne nie wystąpiły, nie ma przeszkód do stwierdzenia nieważności orzeczenia Wojewody [...] z dnia [...] marca 1949 r., a takie właśnie rozstrzygnięcie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zawarł w decyzji z dnia [...] marca 2012 r. Stosownie zatem do art. 146 § 2 kpa nie uchyla się ostatniej z wymienionych decyzji, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skargę na powyższą decyzję wniósł P.[...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 107 § 3 w związku z art. 11 kpa, poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zarzutów rażącego naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego decyzji zaskarżonej, decyzji z dnia [...] marca 2014 r. oraz decyzji z dnia [...] września 2012 r. i decyzji z dnia [...] marca 2012 r. (156 § 1 pkt 2 kpa), a także polegające na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - rażącego naruszenia postanowień Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483), a przede wszystkim art. 2, art. 7 i art. 32 ust. 1, jako że podejmowane działania władzy publicznej, nie mając umocowania prawnego, mają charakter rozstrzygnięć wydanych bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa oraz naruszają zasadę równości obywateli wobec prawa, - naruszenia postanowień przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.), poprzez błędne zastosowanie i uznanie, iż decyzja wydana z upoważnienia byłego Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1996 r. o komunalizacji na rzecz Gminy T. działek oznaczonych nr [...], w obrębie [...] i akt notarialny repertorium A nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r.) nie spowodowały nieodwracalnych skutków, - nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie i oparcie decyzji, przez organ I instancji, na dowolnych ustaleniach, z pobieżnym sprawdzeniem stanu faktycznego i bez żadnej analizy podstaw prawnych działania organu orzekającego, a w szczególności naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 kpa, przez błędną ich wykładnię przejawiającą się uznaniem, że w sprawie istniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy podniesione zarzuty wskazują na naruszenie przez organ administracyjny fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady nakazującej wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ich prawa i obowiązki, w taki sposób, by stronie zapewnić uczestnictwo w postępowaniu, - błędne rozstrzygnięcie organu, poprzez niewłaściwe zastosowania art. 146 § 2 kpa i art. 105 kpa, - naruszenie art. 156 § 2 kpa, poprzez błędne niezastosowanie albowiem w ustalonym stanie faktycznym doszło niewątpliwie do nieodwracalnych skutków prawnych w stosunku do działek oznaczonych aktualnie nr [...] w obrębie [...] - [...], albowiem nieruchomość ta stała się w wyniku działań prawnych o charakterze cywilnoprawnym własnością osób trzecich, które działały w zaufaniu do rękojmi ksiąg wieczystych, - pozbawienie praw strony, poprzez ograniczenie postępowania dowodowego do niektórych środków dowodowych i pominięcie pozostałych, podczas gdy postanowienia art. 75 kpa statuują otwarty system środków dowodowych i należą do kluczowych przepisów decydujących o poszanowaniu zasad równości i sprawiedliwości proceduralnej. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2014 r. Odpowiadając na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi, uznając zarzuty w niej zawarte za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2014 r., utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r., stwierdzającą, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. w części dotyczącej działek nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, jednakże w wyniku wznowienia zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżący P.[...] jako podstawę wznowienia podał art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania administracyjnego składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 kpa, tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Trzecim rodzajem rozstrzygnięcia jest decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, którą organ wydaje, gdy występują przesłanki negatywne, określone w art. 146 §. 1 i 2 kpa wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Wniosek P.[...] o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. spowodował wszczęcie postępowania wznowieniowego postanowieniem tego organu z dnia [...] listopada 2014 r. wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z tej przyczyny, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W wyniku wznowienia postępowania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działając na podstawie art. 146 § 2, art. 151 § 2 oraz art. 105 §1 kpa decyzją z dnia [...] marca 2014 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] września 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2012 r. orzekającą o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Wojewody [...] z dnia [...] marca 1949 r. Stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] września 2012 r. w części dotyczącej działek nr [...] z naruszeniem prawa i umorzył postępowanie w pozostałej części. Po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Minister ww. decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że P.[...] nie kwestionował dokonanej przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1949 r., wskazywał jednak, że w sprawie zaszły nieodwracalne skutki prawne. Nieodwracalność skutków prawnych skarżący wiąże z nieodpłatnym nabyciem użytkowania wieczystego działek nr [...] na mocy aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 2000 r. Rep A. Nr [...] od Gminy T. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że w sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Art. 156 § 2 k.p.a. wprowadza ograniczenie dopuszczalności zastosowania sankcji nieważności przez przyjęcie przesłanki negatywnej jej zastosowania - przesłanki wywołania przez decyzję nieodwracalnego skutku prawnego. Zastosowanie zatem ograniczenia stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej ciężką kwalifikowaną wadą materialnoprawną- rażącym naruszeniem przepisów prawa-jest uzależnione od stwierdzenia bezpośredniego związku nieodwracalnego skutku prawnego z decyzją nieważną. Przyjmuje się zatem, że nieodwracalność skutków prawnych o jakich mowa w art. 156 § 2 k.p.a. rozpatrywać należy nie w sferze faktów, a wyłącznie w płaszczyźnie obowiązującego prawa i środków prawnych, jakimi posługuje się w swym działaniu organ administracji publicznej. Przy braku przepisów prawnych rangi ustawowej, które mogłyby stanowić dla organu administracyjnego podstawę prawną działań mających na celu cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych spowodowanych przez decyzję dotkniętą nieważnością, zachodzić będzie względna ich nieodwracalności (v: wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA 2045/99, Lex nr 55317; z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt I SA/1796, Lex nr 81755; z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 444/05, Lex nr 188819). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że niekwestionowany w toku postępowania był fakt wydania odnośnie działek nr [...] na rzecz Gminy T. decyzji komunalizacyjnej ( ten fakt podkreśla w we wniosku z dnia 16 kwietnia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze sam skarżący). Wydanie decyzji komunalizacyjnej (podobnie jak innej decyzji) powoduje, że nabycie użytkowania wieczystego działek nr [...] na mocy aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 2000 r. Rep A. Nr [...] od Gminy T. należy wiązać w sposób bezpośredni z tą decyzją, a nie z orzeczeniem Wojewody [...] z dnia [...] marca 1949 r. Tak więc skutkiem prawnym orzeczenia z dnia [...] marca 1949 r. jest decyzja komunalizacyjna. Natomiast późniejsze zbycie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych działek na rzecz skarżącego nie jest skutkiem prawnym orzeczenia z dnia [...] marca 1949 r., lecz decyzji wydanej w postępowaniu komunalizacyjnym. Tym samym orzeczenie Wojewody [...], wydana z rażącym naruszeniem prawa, nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Również pozostałe zarzuty skargi, które w istocie sprowadzają się do wykazania wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, nie mogą odnieść skutku z przyczyn opisanych wyżej. Prawidłowo również organ zastosował art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z przepisu art. 151 § 2 k.p.a. wynika, że w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Słusznie więc przyjęto w zaskarżonej decyzji, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a., która nie ograniczyła możliwości wznowienia postępowania, ale ograniczyła dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. W okolicznościach sprawy zasadnie przyjęto, że pominięcie udziału skarżącego w postępowaniu kontrolowanym w trybie wznowienia postępowania nie spowodowało negatywnych skutków dla poprawności decyzji. Prawidłowo również organ zastosował w sprawie art. 105 §1 kpa, gdyż tytuł prawny skarżącemu przysługiwał jedynie do działek nr [...], a nie do całej nieruchomości objętej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012r. Odnośnie złożonej do akt sprawy petycji przez członków rodzinnego ogrodu działkowego znajdującego się na przedmiotowych działkach, to również ona nie może odnieść zamierzonego skutku. Sąd administracyjny uprawniony jest jedynie do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jest zgodności z prawem, nie ma natomiast uprawnień do jej oceny pod kątem np. zgodności z zasadami współżycia społecznego. Zatem fakt zagospodarowania przedmiotowych działek przez działkowców nie ma wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.