I SA/Wa 2543/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: WSA Joanna Skiba (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...]listopada 1976 r., nr [...] - sprostowaną postanowieniem Wójta Gminy W. z dnia [...] października 1993 r., nr [...] - Naczelnik Gminy w W. orzekł o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania w stanie wolnym od obciążeń gospodarstwa rolnego obejmującego działki nr: [...], o pow. [...] ha, położonego w miejscowości P., gm. W., stanowiącego własność J. D. Wnioskiem z dnia 20 grudnia 2011 r. J. D. wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Gminy w W., wskazując m.in. że kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw, związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 39, poz. 174 ze zm.). Zdaniem J. D. przedmiotowa nieruchomość nie była opuszczona przez właściciela, lecz zagospodarowana, a kwestionowana decyzja dotyczy sprawy rozstrzygniętej już inną decyzją ostateczną, tj. aktem własności ziemi, a więc wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Wnioskodawca wskazał ponadto na wydanie przedmiotowej decyzji z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 77 oraz art. 107 kpa. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej uprzednio decyzji Naczelnika Gminy W. wskazując, iż przedmiotowa nieruchomość rolna nie była użytkowana rolniczo i podlegała przejęciu na rzecz Państwa w trybie przepisów ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. Przy czym brak jest jednoznacznych dowodów pozwalających na podważenie ustaleń zawartych w ostatecznej decyzji Naczelnika Gminy w W., a więc podstaw do stwierdzenia, że kwestionowane rozstrzygnięcie z 1976 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa. J. D. odwołał się od powyższego orzeczenia. Wskazał, że Wojewoda błędnie uznał, że gospodarstwo podlegało przejęciu na własność Państwa, gdyż stanowiło ono nieruchomość rolną i nie było użytkowane przez właściciela. Zarzucił ponadto niezawiadomienie go o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia gospodarstwa oraz niezagwarantowanie mu uczestnictwa w przeprowadzonej dnia 3 listopada 1976 r. lustracji gospodarstwa. W efekcie tych uchybień nie brał on udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją Naczelnika oraz nie wniósł w terminie odwołania od tejże decyzji. Zakwestionował także stanowisko organu, że odebranie decyzji z dnia [...]listopada 1976 r. przez małoletniego syna J. D., nie skutkuje nieprawidłowym doręczeniem tejże decyzji. Po rozpoznaniu odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] maja 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. Uzasadnił, że kwestionowana decyzja Naczelnika Gminy w W. wydana została na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 39, poz. 174 ze zm.). Przywołał także treść § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 39, poz. 198) i stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy w momencie przejęcia omawianego gospodarstwa zamieszkiwał w nim właściciel, jego małżonek, dzieci lub rodzice, a także czy gospodarstwo to było uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika lub dzierżawcę. Podniósł, że na mocy § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych (Dz. U. z 1972 r. Nr 31, poz. 215 ze zm.), przejęta na własność Państwa nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne. Z protokołu z przeprowadzenia lustracji ww. gospodarstwa rolnego, dokonanej dnia [...] listopada 1976 r., wynika, iż ww. nieruchomości od kilku lat wykorzystywane były jedynie częściowo na cele produkcji rolnej, a z adnotacji, dotyczących plonów czterech zbóż na przestrzeni lat 1974 -1976, tj. żyta, pszenicy, owsa i jęczmienia, wynika, iż zasiewy takie w ogóle nie były na ww. gruncie prowadzone. Brak jest też informacji na temat prowadzenia innych upraw oraz w jakiej części rzeczony grunt był zagospodarowany. Organ dodał, że J. D. nie zamieszkiwał na terenie gminy [...], lecz w miejscowości B. - co potwierdził sam wnioskodawca postępowania. Przy czym także grunt położony w tej ostatniej miejscowości był opuszczony. Powyższe wskazuje zatem na fakt, że grunt nie był w całości uprawiany oraz poddawany właściwym zabiegom agrotechnicznym, a nieruchomość stanowiła gospodarstwo opuszczone i podlegało przejęciu na rzecz Państwa w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z 13 lipca 1957 r. Odnosząc się do zarzutu niezawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia gospodarstwa rolnego Minister wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia 3 listopada 1976 r. o wszczęciu ww. postępowania, które skierowane zostało do J. D., ale brak jest w nich zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazanego zawiadomienia. Biorąc jednak pod uwagę upływ przeszło 30-tu lat, od dnia wydania kwestionowanej decyzji stwierdził, że mogło dojść do jego zaginięcia. Odnosząc się ponadto do zarzutu niezagwarantowania udziału J. D. w lustracji gospodarstwa rolnego w dniu [...] listopada 1976 r. organ wskazał, iż sporządzanie protokołu lustracyjnego nie było warunkiem koniecznym do przeprowadzenia postępowania w sprawie przejęcia opuszczonego gospodarstwa rolnego - a tym samym obowiązku zagwarantowania stronie uczestnictwa przy jego sporządzaniu. Odnosząc się do kwestii dotyczącej odebrania decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. przez małoletniego syna J. D., organ II instancji zauważył, iż doręczenie decyzji na ręce osoby małoletniej, stanowi błąd proceduralny, a nie wadę decyzji będącą podstawą do stwierdzenia jej nieważności. Skargę na decyzję Ministra z dnia [...] maja 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. D. Orzeczeniu zarzucił: - naruszenie art. 15 kpa, poprzez brak ponownego i merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju oraz nie przeprowadzenia postępowania odwoławczego we własnym zakresie, a jedynie poddanie kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia Wojewody [...], w konsekwencji braku osiągnięcia celów, dla których postępowanie to było prowadzone; - naruszenie art. 12 kpa, poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez Ministra; - naruszenie art. 10 kpa, poprzez brak zawiadomienia skarżącego o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowania odwoławczym, prowadzonym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a w konsekwencji brak zapewnienia czynnego udziału skarżącego w postępowaniu oraz umożliwienia przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań; - rażące naruszenie art. 156 § 1 kpa, art. 157 § 1 i 2 kpa oraz art. 158 § 1 kpa, poprzez stwierdzenie przez Ministra, iż decyzja Naczelnika Gminy W. z dnia [...] listopada 1976 r. nie była dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa; - naruszenie art. 156 § 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 107 kpa i art. 77 kpa, 80 kpa, poprzez uznanie za udowodnione, na podstawie decyzji Naczelnika Gminy W. z dnia [...] listopada 1976 r. oraz w ślad za dokonanymi ustaleniami podczas lustracji w dniu [...] listopada 1976 r., iż gospodarstwo rolne J. D. mogło zostać przejęte na rzecz Skarbu Państwa, gdyż nieruchomość nadająca się do produkcji rolnej nie była przezeń użytkowana, w sytuacji, gdy: a) J. D. nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia na własność Państwa gospodarstwa rolnego; b) J. D. nie uczestniczył w dniu [...] listopada 1976 r. w przeprowadzonej lustracji gospodarstwa rolnego położonego we wsi P., stanowiącego własność J. D., a protokole lustracji nie została uczyniona jakakolwiek wzmianka przez organ administracyjny dokonujący oględzin o odmowie lub opisie braku podpisu J. D.; c) w protokole z lustracji gospodarstwa rolnego z dnia [...] listopada 1976 r., sygn. nr [...] stwierdzono, iż grunty orne wykorzystywane są częściowo, a J. D. regularnie płaci podatek od przedmiotowej nieruchomości; - naruszenie art. 63 i 64 kpa w zw. z art. 57 § 3 kpa - w brzmieniu wg. stanu prawnego, obowiązującego w dniu wydania ww. decyzji przez Naczelnika Gminy w W. - poprzez uznanie, iż J. D. uczestniczył w dniu [...] listopada 1976 r. w przeprowadzonej lustracji gospodarstwa rolnego położonego we wsi P., w sytuacji, w której: J. D. nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania, nie złożył jakiegokolwiek podpisu pod protokołem z dnia [...] listopada 1976 r., ani też na protokole, jak też nie została uczyniona jakakolwiek wzmianka przez organ administracyjny o odmowie lub nie został też opisany przezeń brak podpisu J. D.; - naruszenie art. 156 § kpa, 158 § 1 kpa w zw. z art. 75 kpa, 76 kpa, 77 kpa, 80 kpa i 107 kpa, poprzez błędne przyjęcie, iż odebranie decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. przez małoletniego syna J. D. nie skutkuje nieprawidłowym, a zarazem bezskutecznym doręczeniem tej decyzji, a stanowi jedynie błąd proceduralny. Mając na uwadze wskazane zarzuty wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w przypadku braku podstaw o jej uchylenie. Odpowiadając na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi. W replice na odpowiedź na skargę skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podniósł, że organy nadzoru zdają się nie dostrzegać, że w decyzji z 1976 r. brak jest odniesienia do rzeczywistego stanu faktycznego nieruchomości w dacie przejęcia. Z protokołu lustracji gospodarstwa nie wynika, czy grunty - niewykorzystywane przez J. D. - stanowiły przeważającą część tego gospodarstwa. Zarzucił też, że organy nie odniosły się do faktu, że były właściciel gospodarstwa płacił podatek od nieruchomości również w 1977 r. i 1978 r. oraz pominęły, iż w P. zamieszkiwała matka skarżącego, która zmarła w 1984 r. Z uwagi na tę ostatnią okoliczność nie sposób uznać, że gospodarstwo to było opuszczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jak również utrzymana przez nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nie naruszają prawa. Postępowanie zakończone zakwestionowaną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., a jego przedmiotem była decyzja Naczelnika Gminy W. z dnia [...] listopada 1976 r., sprostowana postanowieniem Wójta Gminy W. z dnia [...] października 1993 r. orzekająca o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania, w stanie wolnym od obciążeń, gospodarstwa rolnego położonego w miejscowości P., gmina W., stanowiącego własność J. D., obejmującego działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. - o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r., który w ust. 1 przewidywał, że gospodarstwa rolne i działki określone w art. 15 ust. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym, jeżeli zostały opuszczone przez właściciela po dniu 28 kwietnia 1955 r., oraz wszelkie inne gospodarstwa rolne opuszczone przez właścicieli mogą być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie uznane zostanie za niezbędne. O tym zaś jakie gospodarstwo uznać należy za opuszczone stanowił § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. – w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 39, poz. 198 ze zm.), zgodnie z którym, za takowe uważa się gospodarstwo, na którym nie zamieszkuje właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Warunkiem zatem przejęcie gospodarstwa rolnego w myśl ww. przepisów było łączne spełnienie dwóch przesłanek: faktyczne opuszczenie gospodarstwa przez właściciela (również małżonka, rodziców i dzieci) oraz zaniechanie uprawy gospodarstwa w całości lub w większej części. (por. wyrok NSA z 14 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1482/09 Lex nr 745043). W efekcie przeprowadzonego postępowania nadzorczego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a wcześniej Wojewoda [...], ocenił, że wydana na podstawie ww. regulacji prawnych decyzja Naczelnika Gminy W. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a., a zwłaszcza wskazaną w pkt 2 § 1 wymienionego artykułu wadą rażącego naruszenia prawa, gdyż w sprawie zaistniały przesłanki do przejęcia gospodarstwa rolnego stanowiącego własność skarżącej jako opuszczonego. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym utrwalony jest także pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji, wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680). W orzecznictwie przyjmuje się także, że nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnej przepisów. Zatem nawet uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt 743/10, LEX nr 965221; z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08, LEX nr 596660, z dnia 30 maja 2008 r., LEX nr 505307; z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06, LEX nr 319171). Przenosząc powyższe, ogólne zasady, na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wbrew zarzutom skarżącego, w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2014 r. organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, które doprowadziło do ustalenia, że gospodarstwo J. D. położone w P. jest opuszczone w rozumieniu ww. przepisu. Powyższe wynika przede wszystkim z protokołu lustracji z dnia [...] listopada 1976 r. oraz z samej treści kwestionowanej decyzji. Z akt sprawy bowiem bezspornie wynika, że J. D. nie mieszkał w miejscowości P., lecz w miejscowości B.. Ponadto z wypisu z rejestru gruntów wg stanu z [...] listopada 1976 r. wynika, że przedmiotowa nieruchomość o łącznej powierzchni [...] ha stanowiła użytki rolne o łącznej powierzchni [...] ha, łąki i pastwiska o pow. [...] ha, lasy i grunty leśne o pow[...] ha. Stanowiła zatem w świetle wówczas obowiązujących przepisów gospodarstwo rolne (ww. § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. – w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych). Nie można także zarzucić skutecznie organom przeprowadzenia postępowania z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. A zatem, nawet jeśli postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...]listopada 1976 r. nie było przeprowadzone w sposób szczególnie wnikliwy, to brak podstaw do oceny, że ewentualne naruszenie ww. przepisów miało charakter rażący. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, przyjęcie przez organy, że gospodarstwo J. D. posiadało cechy gospodarstwa opuszczonego, a ewentualne naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie poczynionych w tym zakresie ustaleń, nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Przechodząc do analizy zarzutów sprecyzowanych w skardze należy stwierdzić, że nie może się ostać zarzut naruszenia przez organy wydające decyzje w obu instancjach przepisów prawa procesowego tj. art. 77 i 80 k.p.a. poprzez uznanie na podstawie decyzji, że z [...]listopada 1976 r, oraz protokołu lustracji z [...] listopada 1976 r., że gospodarstwo rolne J. D. nie było przez niego użytkowane. W tym miejscu ponownie przypomnieć należy, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy przy wydaniu nadzorowanej decyzji nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a nie zaś rozpoznawanie sprawy co do jej istoty. Zatem fakt, że w protokole lustracji z [...] listopada 1976 r. zamieszono sformułowanie "resztę gruntów nie wykorzystano częściowo", nie oznacza automatycznie, że gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Użytki rolne stanowiły [...] ha ogólnej powierzchni, a w dalszej części protokołu wskazano, że w latach 74,75 i 76 plony z gospodarstwa są o 100 % niższe od plonów przeciętnych we wsi oraz "leży odłogiem". Z akt sprawy nie wynika również, aby skarżący przedłożył w toku postępowania nowe dowody, które potwierdzałaby odmienny stan faktyczny, w tym fakt uprawiania gospodarstwa rolnego do czasu jego przejęcia w 1976 r. Okoliczność opłacania podatków nie miała również bowiem znaczenia z punktu widzenia brzmienia przepisów regulujących przejęcie przez Państwo gospodarstw rolnych. W tym miejscu należy przypomnieć, ze zasada trwałości decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 kpa ma fundamentalne znaczenie. Z tego też względu, aby mogło dojść do przełamania tej zasady, wady prawne decyzji muszą znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wspomnianych wad prawnych decyzji, wyklucza możliwość jej eliminacji z obrotu prawnego. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przez organ art. 75,76,77,80 i 107 kpa w zw. z art. 156 §1 kpa w sytuacji, gdy J. D. nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie oraz w sytuacji odebrania decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. przez małoletniego syna skarżącego. Stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na rażące naruszenia procedury administracyjnej, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy poprzez oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania doszło do istotnego ograniczenia uprawnień strony w postępowaniu i miało to wpływ na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego (por. wyrok NSA z 22.09.2011 r. sygn. akt II OSK 1351/10 Lex nr 1069004). Taka zaś sytuacja, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi. Z akt sprawy wynika, że J. D. znał treść decyzji z [...] listopada 1976 r., sam to przyznał w piśmie z dnia [...] lutego 1980 r. skierowanym do Naczelnika Gminy W. Miał zatem możliwość obrony swych praw. Powyższe wskazuje zatem na to, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sposób prawidłowy dokonał oceny zebranego materiału dowodowego uznając, że kontrolowane decyzje nie zostały dotknięte którąkolwiek z wad normowanych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym wadą rażącego naruszenia prawa. Przez co zarzuty ogólnikowości i lakonicznego uzasadnienia rozstrzygnięć organów administracji oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wobec istniejącego materiału dokumentacyjnego sprawy, nie mogły być uwzględnione. Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.