I SA/Wa 3175/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę. Wnioskiem z 21 lutego 2014 r., Skarżąca E.K. wystąpiła do Wojewody [...] (Wojewoda) o zmianę decyzji Wojewody z [...] w sprawie umorzenia postępowania o wydanie decyzji na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 10, poz. 51 ze zm., dalej "Rozporządzenie") stwierdzającej, że nieruchomość położona we wsi [...] w gminie [...], oznaczona w ewidencji gruntów numerem działki [...] o powierzchni [...] ha wraz ze znajdującym się na niej dworem nie podlegała przejęciu na cele reformy rolnej stosownie do treści przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Jako podstawę prawną swojego wniosku Skarżąca powołała art. 154 k.p.a. Decyzją z [...] Wojewoda [...] odmówił zmiany własnej decyzji z [...] w sprawie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że poprzedniczka prawna Skarżącej wystąpiła w dniu 7 lutego 2001 r. o zwrot dworku znajdującego się we wsi [...]. Postępowanie w tej sprawie umorzone zostało decyzją Wojewody z dnia [...] jako bezprzedmiotowe z uwagi na to, że Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 1 marca 2010 r. P 107/08 potwierdził brak kompetencji organów administracji do orzekania czy dana nieruchomość podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. 3 dekretu. Następnie wyjaśnił, że zmianie w trybie art. 154 k.p.a. może podlegać tylko decyzja, w której ustawodawca pozostawił organom administracji możliwość działania w ramach uznania administracyjnego, a jego zastosowanie do decyzji związanych jest niedopuszczalne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2300/11, z 12 lipca 2012 r. sygn.. akt I SA/Wa 2479/11 oraz z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn.. akt II SA/Wa 1810/12, wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 18/09). Decyzja o umorzeniu postępowania wydana została z uwagi na fakt nieobowiązywania (zgodnie z postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P 107/08) § 5 Rozporządzenia. Zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, która ma znamiona tzw. decyzji związanej, a nie decyzji wydawanej w ramach uznania administracyjnego. Skarżąca złożyła od powyższej decyzji odwołanie wnosząc w nim o uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji na podstawie § 5 Rozporządzenia stwierdzającej, że nieruchomość położona we wsi [...] w gminie [...], oznaczona w ewidencji gruntów nr działki [...] o powierzchni [...] ha wraz ze znajdującym sią na nim dworem nie podlegała przejęciu na cele reformy rolnej na podstawie art. 2 ust. 1 lit e Dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Skarżąca wskazała, że w postępowaniu naruszona została zasada praworządności poprzez wydanie decyzji z [...] z rażącym naruszeniem prawa polegającym na uznaniu za wiążące dla organów administracji publicznej orzeczenia TK z dnia 1 marca 2010 r., pomimo oczywistego braku mocy obowiązującej tegoż orzeczenia, zaniechaniu przez organ wszczęcia z urzędu postępowania w celu stwierdzenia nieważności decyzji z [...] i odmowę zmiany decyzji z [...] po wszczęciu postępowania w sprawie jej zmiany przez Skarżącą podaniem z dnia 21 lutego 2014 r. W ocenie Skarżącej naruszona została również zasada prawdy obiektywnej poprzez niedołożenie należytej staranności przez organ przy ustaleniu właściwego stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie oraz nieuwzględnienie w należyty sposób słusznego interesu Skarżącej, zasada ograniczonego formalizmu, poprzez zaniechanie przez organ samodzielnej i wnikliwej interpretacji woli wyrażonej we wniosku z dnia 21 lutego 2014 r. oraz prawidłowej kwalifikacji prawnej w zakresie skutków, jakie chciałaby osiągnąć przez zwrócenie się na drogę postępowania administracyjnego, błędną wykładnię art. 105 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja umarzająca jest decyzją związaną, oraz błędną wykładnię i zastosowanie art. 154 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszym stanie faktycznym i prawnym nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji wynikający z art. 154 k.p.a. jest niedopuszczalny a nadto nie zostały spełnione przesłanki zmiany decyzji w tym trybie. Decyzją z [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Minister) utrzymał w mocy decyzję Wojewody, wskazując w uzasadnieniu, że decyzja o umorzeniu postępowania pierwszej instancji, jako decyzja proceduralna, nie podlega przepisom art. 154 k.p.a. Zakończenie postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie nie ma wpływu na sytuację prawną stron postępowania, bowiem umorzenie postępowania jest rozstrzygnięciem formalnym, kończącym sprawę, ale nie rozstrzygającym sprawy merytorycznie oraz nie stwarzającym sytuacji powagi rzeczy osądzonej. Minister podkreślił dodatkowo, że w świetle aktualnego orzecznictwa sądowo-administracyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z 1 marca 1945 r. dopuszczalne jest orzekanie o podpadaniu części nieruchomości pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OPS 2/06 oraz z 10 stycznia 2011r. sygn. akt I OPS 3/10, § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Powyższe w sposób jednoznaczny przesądza, iż część nieruchomości położona we wsi [...] w gminie [...], oznaczona w ewidencji gruntów numerem działki [...] o powierzchni [...] ha wraz ze znajdującym się niej dworem może stanowić przedmiot decyzji wydanej na podstawie § 5 Rozporządzenia. W tych okolicznościach uznać należy, iż na gruncie niniejszej sprawy ponownie złożony wniosek w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania winien zostać merytorycznie rozpoznany przez organ szczebla wojewódzkiego. Wydanie ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie nie stanowi przy tym przeszkody do ponownego złożenia wniosku do Wojewody [...] o niepodpadanie części majątku we wsi [...] pod działanie art. 2 ust. 1 lit, e) dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła do tutejszego sądu skargę zarzucając : 1. naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że nie występują przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji wymienione w powyższym przepisie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Wojewody z dnia [...] w sprawie umorzenia postępowania o wydanie decyzji na podstawie § 5 Rozporządzenia stwierdzającej, że nieruchomość położona we wsi [...] w gminie [...], oznaczona w ewidencji gruntów numerem działki [...] o powierzchni [...] ha wraz ze znajdującym się na niej dworem nie podlegała przejęciu na cele reformy stosownie do treści przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, 2. błędną wykładnię i zastosowanie art. 105 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja umarzająca jest decyzją związaną, 3. naruszenie prawa procesowego, to jest : a. art. 6. 7. 8, 9. 77 i 80 k.p.a. przez niezastosowanie dyrektyw w nich zawartych, a w szczególności poprzez: - błędną ocenę stanu prawnego niniejszej sprawy, dalszego utrzymywania w obrocie prawnym decyzji w najwyższym stopniu niezgodnej z prawem - tj. decyzji nieważnej w rozumieniu art. 156 k.p.a., - rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez powierzchowne, błędne, niemerytoryczne i niezgodne z prawem wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego, bez uwzględnienia interesu społecznego ani słusznego interesu skarżącej b. art. 12 §1 in fina w zw. z 63 k.p.a. przez naruszenie zasady ograniczonego formalizmu polegające na zaniechaniu przez organ przeprowadzenia samodzielnej i wnikliwej interpretacji woli skarżącej wyrażonej we wniosku z dnia 21.02.2014r. oraz prawidłowej kwalifikacji prawnej w zakresie skutków jakie chciałaby osiągnąć przez, zwrócenie się na drogę postępowania administracyjnego. c. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne, wypacza stanowisko skarżącej, pomija istotne okoliczności faktyczne i prawne, w tym treść wydanych w sprawie decyzji i interpretuje okoliczności sprawy na niekorzyść skarżącej, rażącym przykładem czego jest wyjątkowa przewlekłość postępowania, które toczy przed organami administracji państwowej od ponad 14 lat i nie zapadła w tym okresie żadna decyzja merytoryczna, d. art. 6 k.p.a. w zw. z 156 k.p.a. w zw. z 157 §2 k.p.a. poprzez rażące zaniechanie organu I i II instancji polegające na niewszczynaniu z urzędu postępowania w celu stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] w sprawie umorzenia postępowania o wydanie decyzji na podstawie § 5 Rozporządzenia, a także na wniosek skarżącej, pomimo zaistnienia przesłanek nieważności decyzji oraz oczywistych intencji skarżącej wyrażonych wprost we wniosku D. K. z dnia 7 lutego 2001 oraz E. K. (skarżącej) z dnia 21 lutego 2014r oraz w toku całego postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w latach 2001 -2014r. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra i poprzedzającej ją decyzji Wojewody przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracji publicznej i zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] umarzającej postępowanie. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że jej celem i zamiarem, co wynika w sposób oczywisty z podania z dnia 21.02.2014r. a co zupełnie pominął organ rozpatrując sprawę, było usunięcie niekorzystnych dla strony i niezgodnych z prawem skutków decyzji Wojewody z dnia [...], którą organ umorzył, jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne,- wskazując, że podstawę wydania decyzji stanowiła treść postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2010r. - sygn. akt P 107/08. Skarżąca wskazała, że w niniejszym stanie faktycznym zostały spełnione przesłanki z art. 154 k.p.a., wobec czego żądała zmiany wadliwej decyzji Wojewody z dnia [....]. Należy jednak stanowczo podkreślić, że w interesie Skarżącej było usunięcie skutków wadliwej decyzji Wojewody, nie zaś uczestniczenie w postępowaniu administracyjnym w ściśle określonym trybie. Choć w doktrynie postępowania administracyjnego szeroko uznany jest pogląd, że tryby nadzwyczajne postępowania administracyjnego są niekonkurencyjne i zakres każdego jest określony w sposób ścisły, nie oznacza to. że stronę obciąża obowiązek wybrania określonego trybu, co było już rozważane wyżej, ani tym bardziej negatywne konsekwencje pobieżnej i nieprzychylnej interpretacji i kwalifikacji prawnej podania przez organ I instancji. Bowiem skoro istnieje tryb pozwalający osiągnąć skutki zamierzone przez stronę, a dodatkowo spełniona została przesłanka słusznego interesu strony to organ powinien przeprowadzić postępowanie w najkorzystniejszym dla strony trybie, czego Wojewoda [...] nie uczynił, lecz skupił się na podważaniu interesu prawnego strony oraz jej legitymacji procesowej do wszczęcia postępowania w celu zmiany decyzji niezgodnej z prawem. Skarżąca wskazała również, że rażącym naruszeniem prawa procesowego jest oświadczanie stronie postępowania administracyjnego, że dany tryb weryfikacji decyzji postępowania jest niedopuszczalny i w sposób oczywisty bezzasadny, wobec prawnego obowiązku spoczywającego na organach administracji publicznej prowadzenia postępowania we właściwym trybie w sposób najpełniej realizujący cel i słuszny interes strony postępowania. Za kuriozalne i wyjątkowo naruszające prawo jednostki do rzetelnego procesu (postępowania administracyjnego) należy uznać rady Wojewody oraz Ministra (zawarte w decyzjach z dnia [...] oraz [...]) sugerujące wystąpienie z nowym wnioskiem o rozstrzygnięcie sprawy, tym samym uchylając się od ponoszenia odpowiedzialności za przewlekłość 14-letniego postępowania oraz za wydanie licznych decyzji rażąco niezgodnych z prawem, które naruszają bardzo istotne prawa majątkowe skarżącej, jak również jej zmarłej matki D. K. ich dobra osobiste oraz fundamentalne prawa jednostki zagwarantowane w Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna. Stosownie do brzmienia art. 154 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Oznacza to, że przed przystąpieniem do badania, czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony konieczne jest ustalenie, czy dana decyzja może być uznana za decyzję ostateczną na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Decyzja Wojewody z [...] jest niewątpliwie decyzją ostateczną. Należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że decyzją z [...] Wojewoda umorzył postępowanie w trybie art. 105 k.p.a. uznając je za bezprzedmiotowe z uwagi na wyrażenie przez Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 1 marca 2010 r. P 107/08 poglądu o braku możliwości prowadzenia postępowania w trybie § 5 Rozporządzenia. Powyższa decyzja nie rozstrzygała więc w ogóle o prawach i obowiązkach Skarżącej. Na skutek jej wydania nie doszło do konkretyzacji żadnej normy prawa administracyjnego, w konsekwencji, nie zaistniała żadna zmiana w sytuacji prawnej Skarżącej, polegająca na przyznaniu czy też na odmowie przyznania jej określonych uprawnień. Decyzja z [...] była decyzją o charakterze procesowym, nie jest więc w ogóle możliwe analizowanie jej w kontekście nabycia bądź też nie nabycia praw. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę podzielić należy pogląd wyrażony przez organ drugiej instancji, że art. 154 k.p.a. nie ma zastosowania do decyzji o charakterze procesowym. Jeżeli po wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania zmianie ulegnie stan faktyczny lub prawny, możliwe jest ponowne wystąpienie przez stronę z żądaniem rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną. W takiej sytuacji nie zaistnieją natomiast przesłanki do zmieniania decyzji umarzającej postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość w trybie art. 154 k.p.a. Podobne poglądy wyrażane są również w nauce prawa administracyjnego, poprzez wskazanie, że w art. 154 k.p.a. mowa jest o decyzjach ostatecznych merytorycznych (materialnych), czyli decyzjach rozstrzygających sprawę co do istoty. (por. A. Wróbel. Komentarz aktualizowany do art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex). Sąd zwraca uwagę, w tym miejscu, że w trybie art. 154 k.p.a. możliwe jest doprowadzenie do zmiany prawidłowej decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa. Bez powyższej regulacji nie byłoby możliwa ewentualna zmiana takiej decyzji. W przypadku natomiast decyzji o charakterze procesowym, a taką decyzją jest decyzja z [...] możliwe jest, jak już wyżej wskazano, ponowne wystąpienie z wnioskiem o dokonanie konkretyzacji praw i obowiązków, nie zachodzi więc konieczność dokonywania zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Z uwagi na powyższe zarzuty objęte punktem 1 i 2 skargi uznać należy za niezasadne. Organ drugiej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 154 k.p.a. uznając, że przepis ten nie ma zastosowania do decyzji o charakterze procesowym. W konsekwencji, brak było podstaw do prowadzenia przez organ postępowania co do zaistnienia pozostałych przesłanek zastosowania art. 154 k.p.a. Z uwagi na powyższe, zarzut objęty punktem 3 lit. a skargi, to jest zarzut rażącego naruszenia zasady prawdy obiektywnej poprzez powierzchowne, błędne, niemerytoryczne i niezgodne z prawem wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego, bez uwzględnienia interesu społecznego ani słusznego interesu skarżącej uznać należy za nieuzasadniony. Sąd podkreśla w tym miejscu, że o możliwości wystąpienia z ponownym wnioskiem w trybie art. 154 k.p.a. Skarżąca była informowana przez organ administracji w decyzji Ministra z [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] odmawiającej w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylenia decyzji z [...]. Minister na stronie 4 decyzji z [...] wskazał wprost, że "decyzja Wojewody z [...] umarzająca postępowanie jako bezprzedmiotowe nie rozstrzygnęła sprawy co do istoty i nie jest rozstrzygnięciem formalnym. Zatem możliwe jest ponowne zwrócenie się przez odwołującą się do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie § 5 rozporządzenia wykonawczego do dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej". Powyższy pogląd Ministra przywołany został przez tutejszy sąd w wyroku z dnia 5 września 2013 r. I SA/Wa 747/13 oddalającym skargę od decyzji z [...] Również w decyzjach wydawanych w toku postępowania o zmianę decyzji z [...] Wojewoda a następnie Minister konsekwentnie wskazywali, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego nie zamyka Skarżącej drogi do wystąpienia z nowym wnioskiem w trybie § 5 Rozporządzenia. Również zarzut objęty punktem 3 lit. b) skargi, to jest zarzut naruszenia zasady ograniczonego formalizmu polegający na zaniechaniu przez organ przeprowadzenia samodzielnej i wnikliwej interpretacji woli skarżącej wyrażonej we wniosku z dnia 21.02.2014r. oraz prawidłowej kwalifikacji prawnej w zakresie skutków jakie chciałaby osiągnąć przez, zwrócenie się na drogę postępowania administracyjnego, sąd uznaje za niezasadny. Postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem Skarżącej z 22 lutego 2014 r., w którym Skarżąca wprost wskazała, że wnosi o zmianę decyzji z [...] w trybie art. 154 k.p.a. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r. II OSK 2257/12 w którym wskazano, że organ administracji dysponując pismem strony nie może przypisywać mu znaczenia, jakie z niego nie wynika, nie może domniemywać jakie były intencje strony przy składaniu pisma i co strona chciała osiągnąć. Jeżeli pismo wzbudza wątpliwości swoją treścią organ może wezwać stronę do jego jednoznacznego sformułowania. Jeżeli jednak pismo jest jasne i nie budzi wątpliwości, to brak jest podstaw do działania organu i wzywania strony do dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie. Jak już wyżej wskazano, Skarżąca wskazała wprost w piśmie z 22 lutego 2014 r., że dąży do zmiany decyzji z [...] w trybie art. 154 k.p.a. O intencji Skarżącej świadczą również argumenty podnoszone przez nią konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego, to jest w odwołaniu oraz w skardze do tutejszego sądu. W obu powyższych pismach Skarżąca przywołuje argumenty przemawiającej, w jej ocenie, za zaistnieniem w sprawie przesłanek słusznego interesu strony. Końcowo podkreślić należy, że jak wynika z końcowej części skargi, na obecnym etapie postępowania Skarżąca nie była zainteresowana złożeniem nowego wniosku w trybie § 5 Rozporządzenia, traktując informacje dotyczące możliwości złożenia takiego wniosku "za kuriozalne i wyjątkowo naruszające prawo jednostki do rzetelnego procesu". W świetle przywołanych poglądów Skarżącej brak było podstaw do uznania przez organy administracji, że pismo z 22 lutego 2014 r. winno być potraktowane jako nowy wniosek w trybie § 5 Rozporządzenia. Zarzuty objęte punktem 3 d) oraz częściowo 3 a) skargi zmierzają do wykazania, że organy postąpiły wadliwie nie wszczynając postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...]. Sąd powyższe zarzuty uznaje za niezasadne z następujących przyczyn. W ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego sąd dokonywał kontroli zgodności z prawem decyzji wydanych na skutek wniosku Skarżącej z dnia 22 lutego 2014 r., w którym wskazane zostało, że Skarżąca domaga się zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Obowiązkiem organów było więc ustalenie, czy zaistniały przesłanki do dokonania zmiany decyzji w tym trybie. Kognicja sądu obejmuje natomiast zbadanie, czy w toku postępowania wywołanego wniesieniem wniosku z 22 lutego 2014 organy nie dopuściły się naruszeń przepisów prawa mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd w ramach niniejszej sprawy nie może natomiast oceniać czy organy administracji postąpiły prawidłowo wstrzymując się od wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, wydanej na skutek wykładni zaprezentowanej przez Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 1 marca 2010 r. P 107/08. Dodatkowo podkreślić należy, ze okoliczność, iż organy administracji nie uznały za uzasadnione wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] pozostaje bez wpływu na wynik postępowania prowadzonego w trybie art. 154 k.p.a. Ostateczna decyzja administracyjna z mocy art. 16 k.p.a. korzysta z domniemania prawidłowości i zgodności z prawem i do momentu jej wyeliminowania z obrotu musi być traktowana jako istniejąca i wywierająca określone skutki prawne. Skarżąca wnosiła w skardze o stwierdzenie przez sąd nieważności decyzji z [...]. Żądanie to w toku tego postępowania nie mogło być uwzględnione. Jak już wyżej wskazano, w ramach niniejszego postępowania sąd badał zgodność z prawem decyzji Ministra z [....] wydanej w sprawie zmiany w trybie art. 154 decyzji z [...] brak więc było podstaw do rozstrzygania wniosku o stwierdzenie nieważności zawartego w skardze. Końcowo wskazać należy, że również zarzuty objęte punktem 3 c) skargi sąd uznaje za niezasadne. Uzasadnienie decyzji odpowiada bowiem w ocenie sądu rozpoznającego sprawę wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na powyższe, uznając że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.