I SA/Wa 385/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), asesor WSA Anna Fyda-Kawula, Protokolant referent Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim utrzymuje w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2016 r. nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1950 r. w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o pow. około [...] m2; 2. uchyla decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w zakresie w jakim stwierdza nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1950 r. w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o pow. około [...] m2; 3. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz [...] S.A. z siedzibą [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem oceny pod względem zgodności z prawem jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa, dalej "Minister", z [...] grudnia 2017 r., znak: [...] . Decyzją tą Minister utrzymał w mocy własną decyzję z [...] października 2016 r. nr [...]. o stwierdzeniu nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z [...] lipca 1950 r. omawiającego prawa własności czasowej do gruntu położonego przy ulicy [...] , ozn. Hip [...] w części dotyczącej obecnej działki ewidencyjnej nr [...] , obr. [...] o pow. ok [...] m2 oraz odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia w odniesieniu do obecnych działek ewidencyjnych nr [...] ,obr. [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...]m2. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Prezydium Rady Narodowej [...] , po rozpatrzeniu wniosku spółki z o.o. pod nazwą [...] , dalej "spółka" orzeczeniem administracyjnym z [...] lipca 1950 r. nr [...] (dalej: orzeczenie z 1950 r.) odmówiło przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] , ozn. nr hip. [...] wskazując, że teren przedmiotowej nieruchomości zgodnie z opracowywanym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod użyteczność publiczną (tereny kolejowe). Wnioskiem z 29 grudnia 2014 r. spółka występująca pod nazwą [...] wystąpiła o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 1950 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] października 2016 r. stwierdził nieważność orzeczenia z 1950 r. w części dotyczącej obszaru obecnej działki ewid. nr [...] o powierzchni około [...] m2 oraz odmówił stwierdzenia nieważności tego orzeczenia w części dotyczącej obszaru obecnych działek ewid. o nr.: [...] o powierzchni [...]m2 i nr [...] o powierzchni [...]m2. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że część przedmiotowej nieruchomości stanowiąca obecnie ww. działki ewid. przeznaczona została pod ulicę, co oznacza, że odmowa przyznania prawa własności czasowej była uzasadniona, bowiem budowa i utrzymanie dróg publicznych należy do kompetencji organów państwowych i samorządowych. Natomiast część nieruchomości hip. [...] o powierzchni około [...] m2, wchodząca obecnie w skład działki ewid. nr [...] , przeznaczona była w planie zagospodarowania przestrzennego z 1931 r. pod przemysł, co oznacza, że dotychczasowy właściciel mógł z niej korzystać zgodnie z tym przeznaczeniem. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiły: Spółka [...] z siedzibą w [...] , zaskarżając wydane rozstrzygnięcie w zakresie, w którym organ nadzoru stwierdził nieważność orzeczenia z 1950 r. w części dotyczącej obecnej działki ewid. nr [...] i [...] [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżając wydane rozstrzygnięcie w części odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1950 r. w części dotyczącej obszaru obecnej działki ewid. nr [...] o powierzchni [...]m2 oraz nr [...] o powierzchni [...]m2. Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Minister utrzymał w utrzymał w mocy własną decyzję z [...] października 2016 r. Organ ten ustalił, że: Prezydium Rady Narodowej w [...] po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] orzeczeniem administracyjnym nr [...] z dnia [...].07.1950 r. odmówiło przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] , ozn. nr hip. [...] . W uzasadnieniu wskazano, że teren przedmiotowej nieruchomości zgodnie z opracowywanym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod użyteczność publiczną (tereny kolejowe). Zgodnie z art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz.U. Nr 50, poz. 279, dalej dekret", wszelkie grunty na obszarze [...] przeszły z dniem wejścia w życie dekretu na własność gminy [...] . Stosownie do art. 7 dekretu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby jego prawa reprezentujące mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie prawa wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy (zastąpionych przez prawo własności czasowej, a następnie prawo użytkowania wieczystego) za czynszem symbolicznym. Prawo własności czasowej winno być przyznane wnioskodawcy, jeśli mógł on wykorzystywać nieruchomość zgodnie z jej przeznaczeniem w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo w stosunku do osób prawnych dalsze użytkowanie gruntu nie powinno pozostawać w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej; Nieruchomość warszawska położona przy ul. [...] w Ogólnym Planie Zabudowania [...] z dnia 11.08.1931 r. przeznaczona była częściowo pod przemysł oraz częściowo pod ulice; Zgodnie z opinią geodezyjną A. G. z dnia 26.08.2015 r" uzupełnioną opinią z dnia 17.08.2016 r., według Ogólnego Planu Zabudowania [...] zatwierdzonego przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11.08.1931 r. część nieruchomości hip. [...] o powierzchni około [...] m2, stanowiąca część obecnej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] , przeznaczona była na cele przemysłowe. Pozostała część nieruchomości o powierzchni około [...] m2, stanowiąca część o pow. [...] m2 działki ew. nr [...] z obrębu [...] (pod ul. [...] ) oraz część o powierzchni [...] m2 obecnej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] , przeznaczona była pod ulice; Ustalenie, że w dacie wydania decyzji dekretowej część nieruchomości ozn. nr hip. [...] przeznaczono wyłącznie pod drogi nie pozwala na stwierdzenie, iż kwestionowana decyzja w tej części została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Budowa i utrzymanie dróg publicznych należało bowiem do kompetencji organów państwowych lub samorządowych i leży w interesie całego społeczeństwa. Drogi ze swej istoty winne być dostępne dla wszystkich uczestników ruchu, mieć charakter publiczny, a to musi się łączyć z powszechnością i ogólną dostępnością dla całego społeczeństwa. Przeznaczenie gruntu przedmiotowej nieruchomości w planie zabudowania pod drogi (cel użyteczności publicznej) było więc nie do pogodzenia z możliwością korzystania z niej przez dotychczasowego właściciela. Przy czym istotnie w legendzie tego planu brak jest określenia takiego przeznaczenia, jednakże rysunek planu wyraźnie wskazuje linie rozgraniczające drogi. Siatka ulic wynika z rysunku planu, nie ulegało bowiem wątpliwości, że istnienie ciągów komunikacyjnych jest niezbędne dla funkcjonowania miasta, niezależnie od rodzaju planowanej zabudowy. Nie sposób zaś uznać, że w planie brak było dróg publicznych. Obowiązujące w dacie wydawania orzeczenia dekretowego przepisy prawa (podobnie jak ma to miejsce obecnie) nie przewidywały możliwości urządzenia drogi publicznej na gruncie stanowiącym własność prywatną ( art. 7 i 12 ustawy z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1948 r. Nr 54, poz. 433). W świetle powyższych ustaleń, organy dekretowe w tym zakresie zasadnie odmówiły przyznania żądanego prawa własności czasowej, bowiem warunkiem niezbędnym do przyznania wnioskodawcy prawa do ustanowienia własności czasowej jest zgodność sposobu użytkowania nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela z planem zabudowania (następnie na mocy przepisów dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju - planu zagospodarowania przestrzennego). Zgodność ta musiała przy tym dotyczyć planu obowiązującego w chwili rozpoznawania wniosku. W części nieruchomości przeznaczonej zgodnie z zapisami planu zabudowania pod przemysł w ocenie organu nadzoru nie było przeszkód dla ustanowienia prawa własności czasowej na rzecz jej dotychczasowego właściciela. W okresie przedwojennym nieruchomość była wykorzystywana na cele działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę [...] , również po 1945 r. znajdowały się na niej zabudowania wykorzystywane na warsztaty. Ponadto przyznanie Spółce prawa własności czasowej nie było również sprzeczne z jej zadaniami ustawowymi lub statutowymi. Za niezasadny organ uznał jakoby cele statutowe dotychczasowego właściciela określone jako wyrób, sprzedaż karoserii i przeprowadzanie remontów były sprzeczne z korzystaniem z nieruchomości przeznaczonej na cele przemysłowe. Ustalenia znaczenia pojęcia przemysł, czy też cele przemysłowe należy dokonać w kategoriach prawnych obowiązujących w dacie [...] lipca 1950 r. i w tym celu należy odnieść się do obowiązującego wówczas prawa przemysłowego (rozporządzenie Prezydenta RP z 7 czerwca 1927 r" Dz. U. Nr 53, poz. 468 ze zm.) w którym za przemysł uważało się wszelkie zatrudnienie zarobkowe lub przedsiębiorstwo wykonywane samoistnie i zawodowo bez względu na to, czy jest ono wytwarzające, przetwarzające, handlowe lub usługowe. Przedmiot działalności Spółki nie został wymieniony w tym rozporządzeniu jako wyłączony spod definicji rozporządzenia (art. 2 ww. rozporządzenia). Zasadne było więc stwierdzenie nieważności orzeczenia dekretowego w tej części. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów dotyczących błędnego ustalenia przez uprawnionego geodetę miejsca położenia nieruchomości organ wskazał, że w opinii geodezyjnej A. G. z dnia 17 sierpnia 2016 r. wskazano przybliżone powierzchnie części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] (stanowiącej część dawnej nieruchomości ozn. nr hip. [...] - o pow. [...] m2, położonej przy ul. [...] ), przeznaczone wg Ogólnego Planu Zabudowania [...] z 1931 r. pod przemysł (część o pow. [...] m2) i ulice (część o pow. [...] m2, na zał. graficznym [...] m2 + [...] m2). W wyjaśnieniach A. G. z dnia 3 sierpnia 2017 r. do opinii geodezyjnej z dnia 17 sierpnia 2016 r. geodeta wskazał, że ze względu na jakość i skalę Ogólnego Planu Zabudowania [...] z 1931 r. (tj. 1:10 000) nie jest możliwe dokładne określenie powierzchni części tej działki przeznaczonych pod różne funkcje w planie. Podobny pogląd został wyrażony w "Raporcie" dot. sporządzenia mapy poglądowej obecnej działki nr [...] z naniesionymi granicami nieruchomości hip. [...] z naniesieniem fragmentu Ogólnego Planu Zabudowania [...] z 1931 r. wykonanym przez M. S. pod kierownictwem geodety uprawnionego L. K. , gdzie podano, że wskazana powierzchnia [...]m2 części nieruchomości ozn. nr hip. [...] zajętej na cele przemysłowe jest powierzchnią orientacyjną. W ww. raporcie słusznie zauważono, że w części wschodniej nieruchomości ozn. nr hip. [...] błędnie określono zasięg terenu przeznaczonego na cele przemysłowe, z rysunku planu wynika, że linia rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu nie przecina się ze wschodnią granicą nieruchomości, a załamuje w kierunku południowym. Powoduje to nieznaczne różnice (-[...]m2) w powierzchniach części działki ewidencyjnej nr [...] , przeznaczonych wg Ogólnego Planu Zabudowania [...] z 1931 r. pod przemysł i ulice, wskazanych w opinii geodezyjnej z dnia 17.08.2016 r., tj. powierzchnia terenu przeznaczonego na cele przemysłowe wynosi -[...] m2, a powierzchnia terenu przeznaczonego pod ulice wynosi - [...] m2 (na zał. graficznym [...] m2+ - [...]m2). W przedmiotowej sprawie nawet niewielkie różnice w umiejscowieniu granic przedmiotowej nieruchomości na rysunku Ogólnego Planu Zabudowania [...] z 1931 r. powodują różnice w usytuowaniu linii rozgraniczających tereny o innym przeznaczeniu w odniesieniu do granic nieruchomości hipotecznej, a co za tym idzie różnice w powierzchni. Zgodnie z opinią geodety uprawnionego z dnia 3 sierpnia 2017 r. nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie położenia linii rozgraniczającej między terenami przeznaczonymi pod przemysł i ulice w odniesieniu do granic nieruchomości hipotecznej, a tym samym dokładne określenie powierzchni części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przeznaczonych pod przemysł i ulice według Ogólnego Planu Zabudowania [...] z 1931 r. Niemożność dokładnego ustalenia linii rozgraniczających wynikających z planu zabudowania z 1931 r. nie wpływa jednakże na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w I instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez spółkę [...] . dotyczących prawidłowości złożonego wniosku dekretowego organ wskazał, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej został złożony przez spółkę z o. o. [...] w dniu 30 marca 1948 r., tj. przed terminem wynikającym z dekretu, bowiem ogłoszenie o objęciu przedmiotowej nieruchomości w posiadanie przez Gminę [...] ukazało się w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] nr [...] z 16 września 1948r. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2003 r., sygn. akt OPK 3/03, publ. ONSA 2004/1/12 wniosek dotychczasowego właściciela gruntu o przyznanie mu na tym gruncie prawa własności czasowej, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego zgłoszony przed objęciem gruntu w posiadanie podlegał rozpoznaniu. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia stanowiska, że czynność prawna dotychczasowego właściciela gruntu, polegająca na zgłoszeniu właściwemu organowi żądania przyznania wieczystej dzierżawy (własności czasowej) jest bezskuteczna tylko z tego powodu, że żądanie to zostało zgłoszone przedwcześnie i niezałatwione przed objęciem przez gminę gruntów w posiadanie. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa błędnie wskazano datę złożenia wniosku jako 30.09.1948 r., jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na jego prawidłowość. Wniosek został podpisany przez S. B. , który zgodnie z odpisem z rejestru handlowego [...] był w tej dacie jedynym uprawnionym do reprezentowania spółki. Rozbieżności w nazwie przedsiębiorstwa na papierze firmowym, na którym sporządzono wniosek oraz na pieczęci wynikają z reformy ortografii przeprowadzonej w 1936 r. i są nieistotne dla oceny prawidłowości tego wniosku. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących oceny niezaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] należy zauważyć, że skutki takie w rozumieniu art. 156 § 2 kpa występują wtedy, gdy organ administracji, działając w granicach przysługujących mu kompetencji, nie ma możliwości własnymi działaniami odwrócić skutków prawnych powstałych po wydaniu dotkniętej wadą nieważności decyzji. Przy ocenie, czy określona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, nie powinno brać się pod uwagę późniejszych zdarzeń, które mogą stwarzać przeszkody w przywróceniu uprawnień lub nadaniu obowiązkom ich pierwotnego kształtu. Jedynie wówczas, gdy brak jest przepisów dających organowi podstawę prawną do zniweczenia skutków wywołanych przez decyzję dotkniętą nieważnością, można stwierdzić, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Jak podniesiono w uchwale NSA z dnia 16.12.1996 r., sygn. akt OPS 7/96 (publ. ONSA 1997 r., nr 2, poz. 49) jeżeli umowa o ustanowieniu użytkowania wieczystego została zawarta na podstawie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, to powyższe skutki prawne ustanowienia tego prawa związane są z decyzją o ustanowieniu użytkowania wieczystego, a nie z decyzją o odmowie przyznania dotychczasowemu właścicielowi prawa własności czasowej zabudowanego gruntu warszawskiego. W związku z powyższym prawidłowe jest twierdzenie, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne w stosunku do gruntu działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] , bowiem prawo użytkowania wieczystego gruntu ustanowione zostało decyzją Wojewody [...] nr [...] z [...] maja 1994 r. na [...] , którego następcą prawnym jest obecnie [...] . Tym samym tego skutku nie można uwzględniać jako nieodwracalnego na etapie obecnego postępowania nadzorczego. Należy zaznaczyć, że częściowe stwierdzenie nieważności odmownej decyzji dekretowej odnoszącej się do dawnej nieruchomości położonej przy ul. [...] eliminuje ją w tej części z obrotu prawnego ex tunc (z mocą wsteczną). Wskazać należy, że stwierdzenie nieważności takiej decyzji nie powoduje równoczesnej zmiany w sferze prawa własności do przedmiotowej nieruchomości, tj. nie wywołuje prawnorzeczowego skutku w postaci restytucji prawa własności nieruchomości. Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających dotychczasowemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej na podstawie dekretu wywołuje ten skutek prawny, iż przywraca uprawnionym uprawnienie do ubiegania się do ustanowienia żądanego wcześniej prawa jako substytutu nieistniejących obecnie praw ma majątkowych przewidzianych w art. 7 ust. 1 dekretu (postanowienia Sądu Najwyższego Izba Cywilna z dnia 11.02.2011 r., sygn. akt I CSK 288/2010, publ. Lex Polonica nr 3069034). Zatem roszczenie do dawnej nieruchomości położonej przy ul. [...] przysługujące jej przeddekretowemu właścicielowi zostanie zweryfikowane przez Prezydenta [...] w postępowaniu z wniosku dekretowego złożonego w trybie art. 7 ust. 1 dekretu, który oceni, czy w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym możliwe jest ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz wnioskodawcy. Skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły: [...] i [...] sp. z o.o. w Warszawie. Spółka [...] zarzuciła wydanej decyzji z naruszeniem: I. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez stwierdzenie nieważności orzeczenia z 1950 r. w części dotyczącej nieruchomości, która w "Ogólnym planie zabudowania [...] " z 11 sierpnia 1931 r. przeznaczona została pod przemysł, tj. w części obecnej działki ewid. nr [...] o powierzchni około [...] m2, objętej księgą wieczystą, prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla [...] , Nr KW [...]; wskazując, że Minister w całości pominął negatywną przesłankę stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego, jaką jest upływ czasu i zaniechał przy tym, w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, dokonania koniecznej wykładni przepisu art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w odniesieniu do realiów niniejszej sprawy, co w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. P 46/13 (publ. OTK-A 2015/5/62, Dz. U. z 2015 r. poz. 702) winno doprowadzić organ nadzoru do stwierdzenia, że nie można orzec o nieważności orzeczenia z 1950 r.; - art. 158 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, w zw. z art. 156 § 2 kpa, w zw. z art. 492 § 1 pkt 1 i art. 494 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1577) przez stwierdzenie nieważności orzeczenia z 1950 r. w części dotyczącej opisanej wyżej nieruchomości, które to naruszenie nastąpiło wskutek błędnego uznania przez organ nadzoru, że w sprawie niniejszej nie zachodzą nieodwracalne skutki prawne orzeczenia z 1950 r. w stosunku do zabudowanego gruntu stanowiącego działkę ewid. nr [...] o powierzchni około [...] m2, podczas gdy orzeczenie wywołało nieodwracalne skutki prawne, których organ administracji, działając w granicach przysługujących mu kompetencji, nie ma możliwości odwrócić własnymi działaniami; - art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2, w zw. z art. 156 § 2 kpa, w zw. z art. 214a pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 2147, ze zm.; dalej: u.g.n.), w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 dekretu przez stwierdzenie nieważności orzeczenia z 1950 r. w części dotyczącej nieruchomości, która w "Ogólnym planie zabudowania [...] " z 11 sierpnia 1931 r. przeznaczona została pod przemysł, tj. w części obecnej działki ewid. nr [...] o powierzchni około [...] m2, które to naruszenie nastąpiło wskutek błędnego uznania przez organ nadzoru, że w sprawie niniejszej nie zachodzą nieodwracalne skutki prawne orzeczenia z 1950 r. w stosunku do gruntu działki ewid. nr [...] o powierzchni około [...] m2, podczas gdy art. 214a pkt 2 ugn w zasadzie uniemożliwia ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu ze względu na sprzedaż lub oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości na rzecz osób trzecich; II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 6-8 kpa, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa przez zaniechanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, nieuzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznanie za udowodnione okoliczności objętych sentencją zaskarżonej decyzji z pominięciem istotnych dowodów przeczących tym okolicznościom, niedokonanie pełnego i rzeczowego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, czyli: a) niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących ustalenia niebudzącej wątpliwości treści umowy (statutu) spółki [...] Sp. z o.o. na dzień wydania orzeczenia z 1950 r. oraz oparcie zaskarżonej decyzji w zakresie brzmienia umowy (statutu) [...] wyłącznie na oświadczeniu pełnomocnika wnioskodawcy, że akt zawiązania [...] nie uległ zmianie do dnia wydania orzeczenia, b) brak dokładnego określenia merytorycznej zawartości zaskarżonej decyzji, tj. zakresu stwierdzonej nieważności, bowiem stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego w części dotyczącej nieruchomości, która w "Ogólnym planie zabudowania [...] " z 11 sierpnia 1931 r. przeznaczona została pod przemysł, tj. w części obecnej działki ewid. nr [...] o powierzchni około [...] m2, uniemożliwia wyznaczenie zakresu stwierdzonej w zaskarżonej decyzji nieważności ww. orzeczenia; - art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ pomimo istnienia podstaw do jego uchylenia ze względu na wskazane powyżej błędy zarówno procesowe, jak i materialne. Skargę wniosła także [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] . W odpowiedzi na skargi Minister wniósł o ich oddalenie. Postanowieniem z 9 lutego 2018 r. Sąd połączył obie skargi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wyrokiem WSA w Warszawie z 20 września 2018 r. I SA/WA 183/18 sąd ten uchylił obie decyzje i orzekł o zwrocie kosztów postępowania. Sąd uznał, że nie została w sposób przekonując wykazana legitymacja wnioskującej o stwierdzenie nieważności [...] – [...] spółki z.o.o. w [...] występującej w sprawie jako kontynuatorska praw dawnego właściciela dekretowego. Wyrokiem NSA w Warszawie z 14 stycznia 2022r., I OSK 109/19 uchylono wyrok WSA i odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania. NSA stwierdził, że sąd I instancji powinien przy ocenie ustaleń co do podmiotu inicjującego postępowanie nieważnościowe wziąć pod uwagę stan prawny obowiązujący przy ujawnianiu dawnych podmiotów w rejestrach. Zrzucenie przez sąd I instancji organowi naruszenia art. 7, 77 1 i 80 kpa w sytuacji w które sąd nie wskazał z jakich powodów ustalenia Ministra co do tego, że dawny właściciel nieruchomości warszawskiej i podmiot inicjujący postępowanie nieważnościowe to ta sama osoba nie znalazło akceptacji NSA. Zwrócił także uwagę na naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o KRS wprowadzającej domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru i brak możliwości badania przez organ administracyjny prawidłowości wpisu podmiotu do KRS. Skarżący [...] spółka z.o.o. w [...] pismem z 2 lutego 2022 r. cofnęła skargę. Postanowieniem z 15 marca 2022 r. WSA w Warszawie umorzył postępowanie sądowe z ww. skargi i orzekł o kosztach postępowania. W toku postępowania doszło do zbycia przez [...] na rzecz [...] z siedzibą we [...] nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] na podstawie umowy z [...] grudnia 2019 r. rep [...]. (prawo użytkowania wieczystego z prawem własności KW [...]– akt notarialny k. 165 i nast. akt sądowych). Tym samym została do rozpoznania skarga [...] , w którego miejsce wstąpiła [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz.2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 28 dalej-"ppsa". Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, co wymaga ustalenia czy decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), lub czy wypełnienia inne przesłanki nieważnościowe określone w art. 156 § 1 kpa Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt. III ARN 70/95 OSNP 1996/18/258). Poza tym zgodnie z art. 190 ppsa i organ i sąd związani są wykładnią prawa dokonaną przez sąd poprzednio rozpoznający sprawę, w tym wypadku wyrokiem NSA z 14 stycznia 2022 r. I OSK 109/19. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc związany wytycznymi NSA uznał, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności podmiot jest tym samym któremu przysługiwała własność nieruchomości dekretowej. Zgodnie z wpisem w dziale II wykazu hipotecznego księgi wieczystej oznaczonej dawniej [...] tytuł własności do opisanej wyżej nieruchomości przysługiwał spółce [...] spółka z.o.o. w [...]. Podstawą zawiązania spółki był akt notarialny z [...] grudnia 1936 r. (Rep. nr [...]). Spółka została zarejestrowana w Rejestrze Handlowym B prowadzonym przez Wydział Handlowy Sądu Okręgowego w [...] pod nr [...]. 10 września 1954 r. spółka została wykreślona z urzędu wskutek nieprowadzenia przedsiębiorstwa. Postanowieniem Sądu Powiatowego dla [...] z [...] grudnia 1957 r. (sygn.. [...]) uchylono postanowienie tego sądu z [...] września 1954 r. oraz ponownie wpisano tę spółkę do [...] pod nowy nr [...]. Sąd Rejonowy dla [...] postanowienie z [...] lutego 2014 r. wpisał spółkę do Rejestru przedsiębiorców KRS pod nr. [...]. Z informacji z KRS wynika, że spółka była wcześniej zarejestrowana pod nr. [...]. Zgodnie z art. 9 ust 2 i 2a ustawy z 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o krajowym Rejestrze Sądowym (D.U. 1997. Poz. 121) wisy w rejestrach sądowych poczynione na podstawie przepisów dotychczasowych do czasu rejestracji zgodnie z przepisami ustawy o KRS, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2015 r. zachowały swą moc. Podmioty podlegające obowiązkowemu wpisowi do KRS które były wpisane do rejestru sądowego na podstawie dotychczasowych przepisów i które do 31 grudnia 2015 r. nie złożyły wniosku o wpis do nowopowstałego rejestru uznawano za wykreślone z 1 stycznia 2016 r. W niniejszej sprawie ponieważ dokonano wpisu do KRS przed tą datą należy uznać, że Spółka ta jest tą samą której przysługiwał tytuł prawny do nieruchomości dekretowej. Ani organ ani sąd administracyjny nie mają kompetencji do oceny prawidłowości wpisów w KRS. W związku z tym należy przejść do rozważań na temat zgodności z prawem kwestionowanej decyzji Ministra. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja ( m.in. orzeczenie NSA z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04, Lex 165717). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności zarówno skutki gospodarcze jak i społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. A zatem nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo w sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. W konsekwencji takiego stanowiska w orzecznictwie sądowoadministracyjnymi utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny (tak m.in. WSA w Warszawie wyrok z dnia 4 marca 2004 r. IVSA 3121/02 Lex 156916). Ustawodawca w art. 7 dekretu wskazał na 3 przesłanki od których spełnienia zależało uwzględnienie wniosku dekretowego: -wniosek dekretowy powinien złożyć właściciel gruntu lub jego następca prawny będący w posiadaniu gruntu lub osoby prawa jego reprezentujące; -wniosek powinien być złożony w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez gminę; -korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie było sprzeczne z planem zabudowy. Należy także mieć na względzie, że możliwość zaskarżenia decyzji ograniczona jest interesem prawnym skarżącego. W dacie wydawania kwestionowanej decyzji właścicielem działki nr [...] było [...] i to ona wniosła skargę do WSA. Obecnie jest nim [...] która na rozprawie poparła skargę swego poprzednika prawnego. Oznacza to, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2017 r. w części utrzymującej w mocy własną decyzję z [...] października 2016 r. co do stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego – tj. działki nr [...] o pow. około [...] m2 a skarżącym [...] W takich ramach podmiotowych Sąd badał zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i uznał, że obie decyzje w zakresie w jakim została stwierdzona nieważność zapadły z naruszeniem art. 156 § 2 in fine ponieważ decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Sąd podziela wywody organu, że wniosek dekretowy został złożony w terminie przez przeddekretowego właściciela. Sąd w całej rozciągłości popiera wywody organu w tym zakresie bez potrzeby ich powtarzania ale z powołaniem się na str. 12-13 niniejszego uzasadnienia. Pozostaje zatem ustalenie czy plan zabudowy nie wykluczał możliwości korzystania z działki o nr. [...]. Minister wskazał w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z opinią geodety A. G. z 26 sierpnia 2015 r. uzupełnioną opinią z 17 sierpnia 2016 r. wg Ogólnego Planu Zabudowania [...] zatwierdzonego przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 sierpnia 1931 r. część nieruchomości hip [...] o pow. ok. [...] m2 stanowiącej obecnie część działki ew. [...] była przeznaczona na cele przemysłowe a zatem korzystanie z niej przez dotychczasowego było do pogodzenia z planem zabudowy. Dlatego nie było przeszkód aby ustanowić w stosunku do tej części nieruchomości prawo własności czasowej. Tym bardziej, że w okresie przedwojennym teren ten był wykorzystywany przez właściciela na prowadzenie działalności gospodarczej. Sąd tę argumentację w pełni podziela wskazując, że nie budzi wątpliwości, to że prowadzenie działalności w zakresie wyrobu karoserii i prowadzenie remontów jest działalnością przemysłową. Stanowi to podstawę do przyjęcia, że nie było podstaw do odmowy ustanowienia prawa własności czasowej w zakresie działki przeznaczonej w planie na prowadzenie działalności o charakterze przemysłowym. Zarzuty skargi sprowadzają się przede wszystkim do wadliwego przyjęcia istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji w której doszło do nieodwracalnych skutków prawnych w stosunku do działki [...] (jako całości). Minister uznał, że nie mamy do czynienia z nieodwracalnymi skutkami prawnymi bowiem ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło na podstawie decyzji administracyjnej. Ma rację organ wywodząc, że z nieodwracalnymi skutkami prawnymi mamy do czynienia gdy organ własnym działaniem nie ma możliwości odwrócić skutków prawnych powstałych po wydaniu decyzji dotkniętej wadą nieważności. Kwestia nieodwracalnych skutków prawnych była wielokrotnie przedmiotem rozważań prawnych. W doktrynie prawa i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przesłanka nieodwracalnych skutków prawnych, dotycząca wszystkich przyczyn nieważności wymienionych w art. 156 § 1 kpa, odnosi się do skutków prawnych, a nie faktów. W tym względzie chodzi o skutki materialnoprawne wywołane decyzją, które wyrażają się w kreowaniu lub pozbawieniu adresata decyzji określonych praw lub obowiązków, i których to skutków, jako nieodwracalnych skutków tejże decyzji, nie można w prosty sposób odnosić do aktów lub czynności, które zostają wydane lub podjęte po jej wydaniu i dla których jest ona przyczyną. Nieodwracalność skutków prawnych nie polega na tym, iż w wyniku stwierdzenia jej nieważności nastąpi przywrócenie całego stanu prawnego istniejącego poprzednio. Nie chodzi zatem o odwrócenie wszystkich skutków prawnych, lecz o odwrócenie tych tylko skutków prawnych, które wywołała sama decyzja dotknięta wadą nieważności. Nieodwracalność skutków prawnych nie dotyczy skutków wynikających z faktu wydania decyzji nieważnej, lecz wynika z podjęcia kolejnej czynności prawnej dokonanej w związku ze skutkami decyzji obarczonej wadą nieważności (vide NSA w wyroku z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1115/17). Odnosząc powyższe do istoty rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że decyzja wywołuje nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, jeżeli następnie prawo własności jest przedmiotem obrotu prawnego w warunkach pozwalających na zastosowanie przepisów o rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 292/11). Samo więc stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie usuwa jej skutku cywilnoprawnego (vide wyrok NSA z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2655/16). Skarżąca wywodzi w skardze, że [...] . nabyło prawo użytkowania wieczystego w ramach połączenia spółek przeprowadzone na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 ksh i przesądza to o nieodwracalnych skutkach prawnych ponieważ wyeliminowanie badanego orzeczenia dekretowego z obrotu prawnego skutkowałoby wszczęciem bezprzedmiotowego w obecnym stanie prawnym i faktycznym postępowania w sprawie przyznania własności czasowej z wniosku spółki [...] w sytuacji w której art. 214 a pkt 4 ugn w zasadzie uniemożliwia ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz wnioskodawcy jako poprzedniego właściciela gruntu dekretowego. Poza tym decyzją z [...] maja 1994 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, na podstawie art. 2 ust. 1, 2, 4 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (D.U. 1991, poz. 464 ze zm.), art. 38 ust. 1 i 2, 39 ust. 1, 40 ust. 3, 43 ustawy z 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (D.U. 1991, poz. 127) nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez poprzednika prawnego spółki. tj. [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego m. in działkę [...]. [...] nabyła użytkowanie wieczyste w drodze odpłatnej czynności cywilnoprawnej (w ramach połączenia spółek) do [...] . [...] zostało wpisane do KW a wpis ten został objęty rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Sąd podziela pogląd że wpis prawa do księgi wieczystej (tu użytkowania wieczystego) powoduje nieodwracalny skutek prawny gdyż użytkowanie wieczyste jest zbliżone swą konstrukcją do prawa własności. Skutek jaki powoduje stwierdzenie nieważności decyzji (ex tunc) to skutek powodujący przywrócenie stanu takim jako był przed wydaniem decyzji. W tej sytuacji nie jest to możliwe ponieważ doszło do zmian w zakresie prawa materialnego a wyeliminowanie decyzji byłoby nie do pogodzenia z istniejącym, ujawnionym prawem użytkowania wieczystego ustanowionego na rzecz osoby trzeciej. Nie jest w takim wypadku możliwa restytucja mienia na rzecz właściciela dekretowego. Drugim zarzutem skargi jest pominięcie negatywnej przesłanki do stwierdzenia nieważności orzeczenia jaką jest upływ czasu i brak dokonania przez organ wykładni przepisu art. 156 § 2 kpa w świetle wyroku TK z 12 maja 2015 r., sygn.. akt P 46/13. Odnosząc się do tego zarzutu należy powołać się na ugruntowany już w orzecznictwie sądowoadminsitracyjnym pogląd, że wyrok ten był wyrokiem który przez wiele lat nie był wykonany a więc nie było przez ustawodawcę określone ramy czasowe dla domagania się stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 kpa. Stan ten został usunięty dopiero ustawą z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego (D.U. 2021.1491). Art. 156 § 2 kpa nadano nowe brzmienie o tym, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Dodano § 3, który stanowi, że "jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji o której mowa w art. 156 § 2 upłynęło 30 lat nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji". Tym samym obecnie brak jest podstaw prawnych do wszczęcia co do zasady postępowania nieważnościowego gdy od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynął okres 30 lat. Ten stan prawny nie istniał w dacie wydawania zaskarżonej decyzji a w ocenie Sądu wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie dawał organom prawa do orzekania o konstytucyjności lub nie przepisu art. 156 § 2 kpa i oceny jaki konkretnie okres czasu byłby wystarczający do uznania braku zasadności uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności. Kompetencję w tym zakresie ma wyłącznie organ konstytucyjny. (p. wyrok NSA z 28 maja 2020 r., I OSK 3340/19). W wyroku z 30 kwietnia 2020 r. I OSK 1089/19 NSA stwierdził wprost, że sam wyrok TK nie kreuje negatywnej przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na przesłankę znacznego upływu czasu. Sąd w pełni akceptuje wywody skargi [...] . , że ustalenia organu co do powierzchni nieruchomości tj. części działki o nr ew. [...] w zakresie w jakim stwierdzona została nieważność badanego orzeczenia, poprzez użycie przyimka "około", de facto uniemożliwia określenie zakresu stwierdzonej nieważności. Decyzja dekretowa odnosi się nie tylko do działki położonej przy konkretnej ulicy ale i jej numeru ewidencyjnego i oczywiście powierzchni. Skoro zatem organ stwierdza nieważność jej części zobowiązany jest do konkretnego ustalenia jej powierzchni. W Sąd nie podziela natomiast zarzutu skargi co do nie wyjaśnienia okoliczności związanych z treścią umowy (statutu) spółki [...] na dzień wydania decyzji dekretowej. Okoliczność ta wobec ujawnienia w BRH tego podmiotu jak i ujawnienia praw do nieruchomości pozostaje bez znaczenia przy ocenie istnienia lub nie przesłanek nieważnościowych. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c i 135 ppsa i Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania na podstawie art. 200 i 205 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (D.U. 2015, poz. 1804ze zm.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez WSA mając na uwadze ustawę z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego (D.U. 2021, poz. 1491).