I SA/Wa 395/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1577/16 wydanym w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z 11 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1577/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania. Skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego powyżej wskazanym orzeczeniem. Wskazała, że wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody w sprawie. Jako nowe okoliczności i dowody w sprawie wskazała: - zawiadomienie z [...] lutego 2017 r. z Urzędu Skarbowego w [...] o dochodach za rok 2016. - zaświadczenie z [...] marca 2017 r. o otrzymanych stypendiach. Opisała też działania Ośrodka Pomocy Społecznej, które doprowadziły ją do braku środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest instytucją wyjątkową. Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zostały wskazane w art. 271-274 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369). Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu - zbadanie jego zasadności. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 P.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 P.p.s.a.). Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. W myśl art. 280 P.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Badanie, o którym mowa w powołanym przepisie, nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie, a sąd nie ustala, czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. W postępowaniu wstępnym sąd bada, czy twierdzenia skargi będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia postępowania. Podkreślić należy, że nawet sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 – 274 P.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeśli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, to taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (wyrok NSA z 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06). W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż w istocie Skarżąca powołuje się na podstawę wznowienia, określoną w art. 273 § 2 ppsa. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W doktrynie, jak też w orzecznictwie uznaje się, iż art. 273 § 2 ppsa nie traktuje o wykrytej okoliczności faktycznej lub środku dowodowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej, gdyż te powinny być wykorzystane w tym właśnie postępowaniu. Wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym uzasadniają przesłanki wznowienia, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym (orzeczenie NSA II OSK 1942/15, LEX 2316387). Dlatego w tym przepisie chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania sądowego, ale nie były znane stronom - z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Tym samym podkreślenia wymaga, że powołane przez stronę dowody z [...]lutego 2017 r. i [...] marca 2017 r. nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy sądowej, zakończonej orzeczeniem z dnia 11 stycznia 2017 r., gdyż strona nie mogła z nich skorzystać w postepowaniu sądowym. Powstały one po jej zakończeniu. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1070/17, z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 862/17. Wobec powyższego skargę o wznowienie postępowania sądowego - w której jako podstawę wznowienia wskazano dowody, powstałe bezspornie po dacie wydania rozstrzygnięcia Sądu, a więc niemogące mieć wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie - uznać należało jako w istocie nieopartą na ustawowej podstawie wznowienia. Podlega ona więc odrzuceniu. Z przedstawionych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.