I SA/Wa 421/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska (spr.) WSA Tomasz Wykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak: [...] na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 98 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ) zwanej dalej kpa umorzył postępowanie w sprawie wniosku M.Ż. oraz J.O. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w [...], pow. [...], woj. [...] przez J. M. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że upłynął stronom 3 letni termin od daty zawieszenia postępowania na złożenie wniosku o jego podjęcie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M.Ż. Zdaniem odwołującego postępowanie zostało zawieszone na czas przeprowadzenia postępowania spadkowego po A.M. Skarżący wskazał, że ze względu na konieczność odtworzenia aktu urodzenia ww. postępowanie spadkowe trwało aż trzy lata. Poinformował, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] spadek po A.M. nabyli w częściach równych J.O. oraz M.Ż. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Minister Skarbu Państwa zwany dalej Ministrem decyzją z dnia [...] znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie uzasadnienia decyzji Minister przedstawił stan faktyczny i prawny w sprawie, który przedstawiał się następująco: W dniu [...] J. M. złożyła w Urzędzie [...] wniosek o rekompensatę za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Państwa. Wraz z wnioskiem przedłożono odpis orzeczenia Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z dnia [...] dotyczący repatriantki J.M., dokument zagraniczny, będący najprawdopodobniej kartą ewakuacyjną, skrócony odpis małżeństwa J.M. i J.M. Przedstawiono także pismo zatytułowane "opis i obliczenie wartości budowli stanowiących własność ob. M. J.", wykonane w [...]. Z pisma z dnia [...] wynika, że powyższy wniosek został przekazany do rozpatrzenia Urzędowi Rejonowemu w [...]. Następnie, postanowieniem z dnia [...] Prezydent [...] przekazał ten wniosek do rozpatrzenia Wojewodzie [...] na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. W dniu 14 marca 2008r. J.O. złożyła wniosek o wydanie decyzji w sprawie rekompensaty za mienie pozostawione w miejscowości [...] w dawnym województwie [...]. Wnioskodawczyni załączyła do swojego pisma szereg dowodów na potrzeby postępowania, w tym oświadczenia świadków, spisane w formie aktów notarialnych. Z wnioskiem w przedmiotowej sprawie wystąpił dnia [...] także M. Ż. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] spadek po J. M. nabyła córka J.O. oraz wnuk M. Ż., w częściach równych. Pismami z dnia [...] oraz z dnia [...] Wojewoda [...] wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty poprzez złożenie dokumentów określonych w art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. W toku postępowania zgromadzono dowody wskazujące, że współwłaścicielem pozostawionych nieruchomości, bądź wyłącznym właścicielem ich części, mógł być pierwszy małżonek wnioskodawczyni – A. M., który zgodnie z oświadczeniami stron zmarł w czasie wojny. Pismem z dnia [...] (data złożenia w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) J. O. wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu uzupełnienia dokumentów. Wnioskodawczyni wskazała, że domaga się zawieszenia postępowania "do czasu przedłożenia niezbędnych dokumentów (...)". Mając na uwadze treść art. 98 kpa, pismem z dnia [...] organ prowadzący sprawę powiadomił drugą stronę postępowania – M.Ż., o możliwości złożenia sprzeciwu wobec wniosku o zawieszenie postępowania. Jednocześnie Wojewoda wyznaczył 14-dniowy termin na złożenie tego sprzeciwu. Przedmiotowe pismo doręczono stronie w dniu [...]. Po upływie terminu, wyznaczonego przez organ wojewódzki na wyrażenie sprzeciwu przez Stronę, postanowieniem nr [...] z dnia [...] organ wojewódzki zawiesił na wniosek strony przedmiotowe postępowanie. Żadna ze stron nie złożyła zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania. W postanowieniu o zawieszeniu postępowania z dnia [...] organ pouczył wnioskodawców o tym, że zgodnie z art. 98 § 2 kpa, jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Po zawieszeniu postępowania, strony zwracały się do organu o udostępnienie akt sprawy oraz o wydanie z akt dokumentów. Potwierdza to wniosek J. O. oraz adnotacja z dnia [...], a także oświadczenie strony z dnia [...]. W toku zawieszenia postępowania strona przedłożyła dokument-orzeczenie [...] z dnia [...] potwierdzony za zgodność z oryginałem. Dotychczas w aktach sprawy znajdowały się nieuwierzytelnione kopie tego dokumentu. W merytorycznym uzasadnieniu decyzji Minister podkreślił, że przepis art. 98 § 1 kpa stanowi, iż zawieszenie postępowania może nastąpić na wniosek strony. Dla zawieszenia postępowania konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniosek o zawieszenie postępowania złożyła strona, na której żądanie wszczęto postępowanie, żądaniu zawieszenia nie sprzeciwiają się inne strony, zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu. Zaznaczył, iż zgodnie z art. 98 § 2 kpa, jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Wystąpienie tych przesłanek wywołuje więc z mocy ustawy taki sam skutek, jak niezłożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Decyzja o umorzeniu postępowania jest jedynie potwierdzeniem tej sytuacji. Dalej Minister wskazał, że w postępowaniach prowadzonych na wniosek stron żądanie wszczęcia postępowania jest niezbędną przesłanką procesową postępowania, której brak powoduje jego bezprzedmiotowość. Dodał, że na gruncie ustawy z dnia 8 lipca 2005r. waga żądania wszczęcia postępowania wynika również z jej art. 5 ust. 1. Przepis ten wprowadza nieprzekraczalny termin na złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty, co oznacza, że po jego upływie nie będzie możliwe ponowne wystąpienie z tym wnioskiem. Następnie Minister wyjaśnił przesłanki wynikające z art. 98 § 2 kpa w szczególności bieg obliczania 3 letniego terminu. Powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012r. sygn. akt I SA/Wa 597/12 w którym stwierdzono, że brak szczegółowej regulacji w tym zakresie, świadczy o tym, że założeniem ustawodawcy było, aby 3-termin miał swoje źródło w jednym zdarzeniu. Minister wskazał, że moment początkowy biegu terminu 3-letniego wyznacza data zawieszenia postępowania (ściślej data wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania na żądanie strony), wobec tego w przedmiotowej sprawie początkiem biegu omawianego terminu jest dzień [...]. Dalej Minister podał, że drugim warunkiem wynikającym z art. 98 § 2 kpa jest zwrócenie się o podjęcie postępowania, co oznacza czynność strony polegającą na wniesieniu podania w rozumieniu art. 63 kpa. Podkreślił, że z istoty zawieszenia postępowania na wniosek strony wynika, że również jego podjęcie pozostawione jest wyłącznie woli stron, ustawodawca wprowadza tu jedynie ograniczenie czasowe. Dla skuteczności zwrócenia się niezbędne jest bowiem dokonanie wskazanej czynności w terminie 3 lat. Termin ten ma charakter ustawowy i dotyczy czynności osoby, będącej stroną postępowania. Minister podejmując opisywane rozstrzygnięcie stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, by którakolwiek ze stron zwracała się o podjęcie zawieszonego postępowania w terminie wskazanym w art. 98 § 2 kpa. W szczególności wskazał, że takim żądaniem nie może być przedłożenie uwierzytelnionego dowodu. Podkreślił, że w ten bowiem sposób strona jedynie uzupełniła brak formalny. Na bieg omawianego tu terminu nie wpływa także korzystanie przez wnioskodawców z ich uprawnień dotyczących dostępu do akt sprawy. Minister wyjaśnił także, iż nie ma znaczenia z jakiej przyczyny strony nie wystąpiły z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania na ich wniosek oraz nie można przyjąć, że możliwe było wydłużenie terminu. Reasumując Minister stwierdził, że jedynie złożenie wniosku w przepisanym przez ustawę terminie umożliwiało podjęcie przedmiotowego postępowania. Wskazał, że zakończenie okresu zawieszenia na wniosek strony może więc nastąpić wyłącznie poprzez złożenie wniosku o podjęcie postępowania w przeciwnym razie organ prowadzący postępowanie musi uznać wniosek za wycofany. Strony mogły natomiast po podjęciu postępowania zwrócić się ponownie o jego zawieszenie. Minister odniósł się do podnoszonych zarzutów przez odwołującego wskazał, że cel dla którego złożono wniosek o zawieszenie postępowania nie zmienia w żaden sposób powyższej regulacji. Dla rozpatrzenia niniejszej sprawy nie ma bowiem znaczenia fakt, że strony w odpowiednim czasie nie uzyskały postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, choć to potrzeba uzupełnienia wniosku skłoniła ich do wystąpienia z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła J. O. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 98 § 2 w zw. z § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy prawidłowa i wnikliwa analiza okoliczności przestawionych we wniosku skarżącej z dnia [...] o zawieszenie postępowania winna prowadzić do przyjęcia, że za podstawę zawieszenia postępowania administracyjnego należało przyjąć przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa, co w konsekwencji prowadziło do braku podstaw do umorzenia postępowania na zasadzie art. 98 § 2 kpa, albowiem wydanie decyzji w sprawie zależało od uprzedniego wydania orzeczenia przez inny organ, aniżeli rozpoznający sprawę, potwierdzającego okoliczności mające istotne znaczenie prawne, bez którego wydania postępowanie administracyjne co do zasady byłoby bezprzedmiotowe; 2) art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie w związku z wnioskiem z dnia [...] złożonym przez skarżącą w przedmiocie zawieszenia postępowania, podczas gdy a priori wnikliwa i wyważona analiza przedmiotowego wniosku przy analizie zgromadzonych dokumentów w postępowaniu administracyjnym winna prowadzić do wniosku, że za podstawę prawną postanowienia z dnia [...] należało przyjąć przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa wobec braku orzeczenia sądu powszechnego potwierdzającego uprawnienie wnioskodawczyni do rekompensaty, jako spadkobiercy po osobie, która pozostawiła nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w [...] pow. [...], w dawnym województwie [...], które uprzednio przed datą zawieszenia postępowania nie było wydane, a które rozstrzygało zagadnienie mające znaczenie prawne dla niniejszego postępowania administracyjnego; 3) art. 107 § 1 w związku z § 3 kpa oraz w zw. z art. 11 kpa poprzez ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wyjaśnienia przesłanek, dla których zawieszono postępowanie, jak również w części dotyczącej zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz niezrozumiałe przytoczenie okoliczności stanu faktycznego, z którego - zdaniem organu - wynika, że wnioskodawczyni była pierwszą żoną A.M. i w tym podania okoliczności, na których organ oparł takie stwierdzenie, nadto niewyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ przy zawieszeniu postępowania, podczas gdy expressis verbis z przepisu tego wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa; 4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji poprzez przyjęcie "w toku postępowania zgromadzono dowody wskakujące, że współwłaścicielem pozostawionych nieruchomości, bądź wyłącznym właścicielem ich części, mógł być pierwszy małżonek wnioskodawczyni — A. M., który zgodnie z oświadczeniami "zmarł w czasie wojny", podczas gdy takich ustaleń faktycznych nie można było przyjąć na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, albowiem z dokumentów wynikało, że J. O. — wnioskodawczyni nie jest córką zmarłego A.M., co z kolei świadczyć może o ogólnikowym lub częściowym tylko zapoznaniu się przez organ z materiałem dowodowym; 5) art. 8 kpa, art. 9 kpa art. 11 kpa poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji nie pogłębiającej, lecz podważającej zaufanie obywateli do organów Państwa poprzez wykazanie w toku postępowania oraz w uzasadnieniu decyzji całkowitej ignorancji dla okoliczności wskazywanych przez skarżącego i niewyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ zawieszając postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. Zarówno decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] odpowiadają bowiem prawu. Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] zawiesił na wniosek J.O. postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W treści postanowienia zawarto pouczenie o treści art. 98 § 2 k.p.a. Strona nie złożyła zażalenia na powyższe postanawianie o zawieszeniu postępowania. Trafnie zwrócił też uwagę Minister Skarbu Państwa, że w okresie zawieszenia postępowania strona nie składała żadnych wniosków, poza złożeniem uwierzytelnionego dokumentu. Jak wynika z akt sprawy ani J. O. ani M.Ż. po zawieszeniu postępowania, nie złożyli wniosku o jego podjęcie. W takiej sytuacji w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie przepis art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2104/10, LEX nr 1138074). Stosownie do art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 k.p.a.). W sytuacji, gdy strona wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność wykonania wezwania organu do zgromadzenia dokumentów niezbędnych do uzupełniania braków formalnych wniosku, a postępowanie zostało zawieszone zgodnie z żądaniem strony, to od woli strony zależał dalszy bieg postępowania. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, które podziela również Sąd w składzie rozpoznający niniejszą sprawę, oparcie fakultatywnego zawieszenia postępowania na zasadzie dyspozycyjności rozciąga się również na podjęcia zawieszonego postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że w tym przypadku należy przyjąć pełną dyspozycyjność stron (patrz: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006 r., s. 453). Zgodnie zatem z art. 98 § 2 k.p.a. brak wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie 3 lat od dnia jego zawieszenia obliguje organ do uznania za wycofane żądania wszczęcia postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Wojewoda [...], a za nim także Minister Skarbu Państwa, prawidłowo zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Postępowanie nie może bowiem toczyć się w sytuacji, gdy w trakcie postępowania strona wycofa żądanie wszczęcia postępowania, które może toczyć się wyłącznie na jej wniosek. Skutek ten występuje również, gdy formalnie brak jest co prawda takiego wniosku strony, lecz przepis prawa – art. 98 § 2 k.p.a. nakazuje uznanie wniosku wszczynającego postępowanie za wycofany. Zatem gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści postępowanie staje się bezprzedmiotowe, co z kolei skutkuje wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01, LEX nr 78917). Prawidłowość umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w niniejszej sprawie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. słusznie przywołanym przez organ odwoławczy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1180/11, LEX nr 1082581, w którym Sąd ten podkreślił, iż w przypadku niezwrócenia się strony w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania o podjęcie postępowania, a więc zaistnienia sytuacji, w której żądanie wszczęcia postępowania uważa się za niebyłe (art. 98 § 2 k.p.a.), należy na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć postępowanie w formie decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 98 § 2 w zw. z § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie w związku z wnioskiem z dnia [...] złożonym przez skarżącą w przedmiocie zawieszenia postępowania, podczas gdy a priori wnikliwa i wyważona analiza przedmiotowego wniosku przy analizie zgromadzonych dokumentów w postępowaniu administracyjnym winna prowadzić do wniosku, że za podstawę prawną postanowienia z dnia [...] należało przyjąć przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa wobec braku orzeczenia sądu powszechnego potwierdzającego uprawnienie wnioskodawczyni do rekompensaty, jako spadkobiercy po osobie, która pozostawiła nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, należy wyjaśnić, iż mogły one być zgłoszone w zażaleniu na postanowienia o zawieszeniu, bowiem zmierzają do zakwestionowania przyjętej przez organy podstawy prawnej postanowienia z dnia [...]. Tymczasem jak wyżej wyjaśniono żadna ze stron zażalenia takiego nie złożyła, wobec czego organ związany był treścią oraz podstawa prawną własnego rozstrzygnięcia. W konsekwencji zarzut ten nie może być skutecznie podniesiony na etapie kontroli decyzji o umorzeniu postępowania. W okresie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej nie podejmuje zwykłych czynności proceduralnych zmierzających do merytorycznego rozpoznania sprawy, lecz może podejmować jedynie niektóre czynności zmierzające do usunięcia przyczyn zawieszenia postępowania (art. 100 § 1 i 3 k.p.a.) oraz czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego (art. 102 k.p.a.). W omawianym przypadku – z uwagi na zawieszenie postępowania na wniosek strony na mocy art. 98 § 1 k.p.a. – jak wyżej wspomniano poza kompetencją organu było podjęcie postępowania. Również zarzuty naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ przeprowadził postępowanie z zachowaniem zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, to jest oceniając, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.