I SA/Wa 458/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku S. C. i D. C. o wstrzymanie wykonania decyzji o obowiązku uiszczenia opłat w podwyższonym wymiarze w sprawie ze skargi S. C. i D. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku postanawia odmówić wstrzymania wykonania. S. C. i D. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uznanie, że podwyższenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], stanowiącego działkę ew. nr [...] oraz 1/220 części gruntu, stanowiącego działkę nr ew. [...] z obr. [...], jest nieuzasadnione. W swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżącą wniosła o wstrzymanie wykonalności decyzji o obowiązku uiszczenia opłat w podwyższonym wymiarze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uznanie, że podwyższenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], stanowiącego działkę ew. nr [...] oraz 1/220 części gruntu stanowiącego działkę nr ew. [...] z obr. [...], jest nieuzasadnione. Przy czym skarżący wnieśli o wstrzymanie "decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia opłat w podwyższonym wymiarze". Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, aprobowanym również przez doktrynę, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., I OZ 371/2005, LexPolonica nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot staje się do czegoś zobowiązany, a drugi uprawniony (vide T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296). Z powyższego wynika, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy tylko takich sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Dokonując oceny powyższego wniosku przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa - po pierwsze wskazać należy, że uprzednio wymienionych skutków ponad wszelką wątpliwość nie wywołuje zaskarżone postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku. Zaskarżone postanowienie nie wywołuje żadnych skutków matarialnoprawnych, lecz jedynie procesowe. Nie może być, zatem mowy o wykonalności tego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji o jego wstrzymaniu w trybie ww. art. Po drugie wypowiedzenie dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości i ustalenie nowej wysokości tej opłaty nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz ma charakter sprawy cywilnej. Przy czym akty właściwych organów administracji publicznej w tego rodzaju sprawach nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Prawidłowość czynności właściwych organów podejmowanych w sprawie dotyczącej aktualizowania opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości poddana została ocenie sądów powszechnych, a nie sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 499/09, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 43/10 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Użytkowanie wieczyste jest instytucją prawa cywilnego. Cywilnoprawny charakter mają również spory o aktualizację opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej (por: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt III CZP 36/94 - OSNCP 1994, nr 11, poz. 209). W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nie można znaleźć podstaw do tego, aby przyznać sądowi administracyjnemu kompetencji do rozstrzygania spraw wywołanych aktualizacją opłaty z tytułu użytkowania wieczystego i to w jakimkolwiek zakresie (por. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 1997 r., sygn. akt I SA 1333/97 – OSP 1998/3/57; 12 lutego 1998 r. sygn. akt I SA 1712/97 – Lex nr 44538; 12 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 843/05 – Lex nr 23655; 23 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 306/06 – Lex nr 293169). Powyższe oznacza zatem, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie jest władny do wstrzymania aktu, do kontroli którego nie jest właściwy, bowiem wynika on ze stosunku prawa cywilnego. Na marginesie zauważyć należy, że w skardze, w której zawarty został powyższy wniosek, strona skarżąca nie uzasadniła na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia jej szkody, bądź powstania trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.