I SA/Wa 492/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymała w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2011 r. nr [...] stwierdzającą nieodpłatne nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem [...] maja 1990 r. własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. nr [...] o pow. [...] ha. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2011 r. stwierdził nieodpłatne nabycie z dniem [...] maja 1990 r. przez Gminę [...] z mocy prawa, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191 ze zm.), własności przedmiotowej nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. S. (dalej jako skarżący). Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z [...] lutego 2012 r. nr [...] umorzyła postępowanie odwoławcze z uwagi na brak po stronie odwołującego się przymiotu strony. Organ zauważył, że będąc najemcą jednego z lokali w budynku położonym na nieruchomości, której dotyczy decyzja z [...] lutego 2011 r., nie wykazał on tytułu prawego do skomunalizowanego mienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 maja 2013 r. sygn. akt I SA/WA 837/12 oddalił skargę R. S. na powyższą decyzję, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2270/13 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. R. S. pismem z 8 lipca 2013 r. wniósł o wznowienie postępowania komunalizacyjnego zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2011 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako K.p.a.). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Sąd Rejonowy w [...] wydał postanowienie z [...] października 2004 r. sygn. akt [...] stwierdzające zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa w oparciu o fałszywe dowody. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] lutego 2011 r. i wskazał, że warunkiem niezbędnym do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ, nie zaś organ administracji publicznej rozpatrujący sprawę o wznowienie postępowania. Z kolei w przypadku art. 145 § 2 K.p.a., fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu, ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Organ nie jest natomiast władny do prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w ww. przepisach. Wojewoda wskazał, że dokumentem wskazującym na prawo własności nieruchomości jest wpis w księdze wieczystej, który objęty jest rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. W tej sytuacji wydając decyzję komunalizacyjną z [...] lutego 2011 r. organ przyjął stan prawny nieruchomości wynikający z księgi wieczystej, w której jako właściciel wpisany był Skarb Państwa na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] października 2004 r. Organ ten nie był natomiast władny do badania, czy w sprawie miało miejsce sfałszowanie dokumentów, na których ww. sąd oparł swoje rozstrzygnięcie, a w konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania wydanego postanowienia. Wojewoda [...] wskazał następnie, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez osobę nie będącą stroną w sprawie, gdyż przymiot strony w postępowaniu komunalizacyjnym ma jedynie Skarb Państwa jako właściciel nieruchomości, gmina, która przejmuje mienie oraz osoby, które wykażą, że to im, a nie Skarbowi Państwa w dniu [...] maja 1990 r. przysługiwało prawo własności do skomunalizowanego mienia. Skarżący, będąc najemcą jednego z lokali znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości, nie posiada natomiast przymiotu strony w tym postępowaniu, co stwierdzono ostateczną decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] lutego 2012 r. oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2013 r. Skoro zatem wniosek o wznowienie złożyła osoba nie będąca stroną w sprawie, organ działając na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] umorzyła postępowanie zażaleniowe i wskazała, że R. S. nadal nie wykazał uzyskania przed [...] stycznia 1990 r. tytułu prawnego do spornego mienia, a zatem zarówno stan faktyczny jak i prawny w niniejszej sprawie nie uległy zmianie od czasu poprzednich rozstrzygnięć, w tym określony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2082/14, na skutek skargi R. S., uchylił postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] kwietnia 2014 r. Sąd uznał, że organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. dokonał błędnej oceny przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego. Organ pierwszej instancji odmówił bowiem wznowienia postępowania, poprzedzając odmowę czynnościami ustalającymi dopuszczalność wznowienia. Na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania służy zażalenie, które przenosi na organ wyższego stopnia kompetencje do ustalenia dopuszczalności wznowienia postępowania. Przyznanie prawa zaskarżenia postanowienia zapewnia ochronę przed niezgodną z przepisami prawa odmową jego wszczęcia tego postępowania. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, słusznie podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy mogła orzekać jedynie o mocy prawnej zaskarżonego postanowienia. W sytuacji, gdy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest w ocenie organu odwoławczego prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem jak i pod względem celowości, organ odwoławczy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie. Rozstrzygnięcie takie stanowi rozstrzygnięcie merytoryczne. Z kolei umorzeniem postępowanie odwoławcze może zakończyć się wtedy, gdy stało się ono bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 K.p.a.). W niniejszej natomiast sprawie nie doszło do cofnięcia odwołania, a w wyniku doręczenia postanowienia Wojewody [...] skarżącemu z pouczeniem o środkach zaskarżenia, miał on prawo do wniesienia zażalenia. W tej sytuacji brak było podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Odnosząc się do rozstrzygnięcia Wojewody [...] Sąd zauważył, że zostało ono wydane w oparciu o zebrany i prawidłowo oceniony materiał dowodowy. Z akt sprawy nie wynika bowiem inny, poza ustalonym przez organ pierwszej instancji, tytuł skarżącego do mienia objętego komunalizacją. Zdaniem Sądu, organ pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowej podstawie prawnej, właściwie zastosowanej do niebudzących wątpliwości okoliczności stanu faktycznego sprawy. Podsumowując Sąd wskazał, ze organ odwoławczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązany będzie do zbadania przedmiotowej sprawy i wydania orzeczenia, którego treść i forma odpowiadają prawu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem z 5 stycznia 2017 r. utrzymała w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wydanym w sprawie wyroku z 1 grudnia 2015 r., wiążącym organ, uznał, że postanowienie Wojewody [...] zostało wydane w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i na właściwej podstawie prawnej. Organ zauważył, że mimo składania przez skarżącego wielu zawiadomień do prokuratury i innych instytucji o możliwości popełnienia przestępstwa polegającego na zasiedzeniu spornej nieruchomości przez Skarb Państwa, nie zostało wszczęte żadne postępowanie przed sądem powszechnym, czy nawet postępowanie przygotowawcze. Skoro zatem wobec żadnego z dowodów w sprawie nie zostało wydane orzeczenie, które stwierdzałoby jego fałszywość, nie zaistniała przesłanka do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. W sprawie brak było również podstaw do zastosowania art. 145 § 2 K.p.a., bowiem brak jest oczywistości fałszu, a ponadto nie występuje niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Na koniec organ zaznaczył, że decyzja komunalizacyjna powoduje jedynie przejście prawa własności określonego składnika mienia Skarbu Państwa na rzecz gminy, nie narusza natomiast praw osób trzecich, w tym dzierżawców czy najemców. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o jego uchylenie i wskazał, że organy konsekwentnie odmawiają mu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, podczas gdy decyzja komunalizacyjna wydana została w drodze przestępstwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Istotne znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonego postanowienia ma również wymóg wynikający z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kontrolując zatem legalność zaskarżonego postanowienia w warunkach związania zarówno organu jak i sądu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania (przy niezmienionym stanie prawnym dotyczącym przedmiotu sprawy), wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2082/14, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. We wskazanym wyroku Sąd zauważył, że postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. zostało wydane w oparciu o zebrany i prawidłowo oceniony materiał dowodowy. Z akt sprawy administracyjnej nie wynika bowiem inny, poza ustalonym przez organ pierwszej instancji, tytuł skarżącego do mienia objętego komunalizacją. W tej sytuacji organ pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowej podstawie prawnej, właściwie zastosowanej do niebudzących wątpliwości okoliczności stanu faktycznego sprawy. Sąd orzekający w obecnym składzie pogląd powyższy podziela. Zauważyć należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie są postanowienia wydane w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, dotknięte jest jedną z wad, wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. Jedną z nich jest, przywoływane przez skarżącego, ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na dowodach, które okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.). Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania, organ administracji publicznej bada zaistnienie w sprawie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, stanowiących przeszkodę do jego wznowienia. Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia odmowę wznowienia postępowania, która zgodnie z art. 149 § 3 K.p.a. następuje w drodze postanowienia, zaś ich brak – wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), które stosownie do art. 149 § 2 K.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wskazać należy, że w toku czynności wstępnych organ administracji publicznej, oceniając dopuszczalność podania o wznowienie postępowania, bada przede wszystkim, czy podmiot wnoszący to podanie posiada przymiot strony. Co do zasady bowiem wniesienie podania o wznowienie postępowania (na podstawie innej niż art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) przez podmiot, który nie został uznany za stronę w postępowaniu głównym, uzasadnia odmowę wznowienia postępowania. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania możliwe jest w pewnych okolicznościach również wtedy, gdy z samego przedmiotu postępowania zakończonego ostateczną decyzją wynika bezsprzecznie, że wnioskodawca nie mógł być jego stroną w ogóle. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem skarżący nie był stroną postępowania komunalizacyjnego dotyczącego przedmiotowej nieruchomości, jak również do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie wykazał, że ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2011 r. Brak po stronie skarżącego przymiotu strony w ww. postępowaniu potwierdzony został prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2013 r. sygn. akt I SA/WA 837/12 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 2270/13. Sądy w orzeczeniach tych wyraziły pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że w postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, uprawnienia strony posiadają tylko: Skarb Państwa jako dotychczasowy właściciel oraz właściwa miejscowo gmina przejmująca od niego mienie oraz osoby powołujące się na dokumenty świadczące, że to im, a nie Skarbowi Państwa, przysługiwało w dniu [...] maja 1990 r. prawo własności do skomunalizowanego mienia. Postępowanie to nie dotyczy natomiast interesu prawnego najemcy, czy użytkownika mienia objętego komunalizacją lub innego podmiotu posiadającego to mienie bez tytułu prawnego. Komunalizacja (której wynikiem jest zmiana podmiotu, któremu przysługuje prawo własności) nie ma bowiem wpływu na zmianę zakresu uprawnień tych osób. Wszystkie zobowiązania związane z komunalizowanym mieniem przejmuje od Skarbu Państwa właściwa gmina. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący od [...] r. jest najemcą obiektu użytkowego w [...] przy ul.[...], a zatem nie miał interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. do bycia stroną postępowania komunalizacyjnego. Skoro zatem po stronie skarżącego brak było przymiotu strony w postępowaniu komunalizacyjnym i stan ten nie uległ zmianie do dnia dzisiejszego, obligowało to organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Konsekwencją powyższego był brak podstaw do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Zaznaczyć ponadto należy, że żadnych podstaw nie ma wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na sfałszowanie dowodów, co miałoby stanowić przesłankę, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wskazane unormowanie dopuszcza wznowienie postępowania pod warunkiem, że zostanie wykazane: po pierwsze, istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a okolicznościami faktycznymi sprawy, po drugie, że na podstawie sfałszowanego dowodu ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a więc takie, które wpływają na określenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, po trzecie, że sfałszowanie nosi cechy oczywistości, a więc dotyczy cech zewnętrznych fałszu i po czwarte, że organ zobiektywizuje prawdopodobieństwo wystąpienia określonego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Jednak w przypadku tej przesłanki (podobnie jak i wynikającej z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.) strona, która domaga się wznowienia postępowania musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. W orzecznictwie jednoznaczne jest stanowisko, że wznowienie nie może nastąpić, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji, a organ administracji publicznej nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z 28 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1913/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby zatem mogło dojść do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. organ musi dysponować stosownym orzeczeniem sądu lub innego organu. Jego rzeczą nie jest przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Co istotne w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 145 § 2 K.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu postępowanie może być wznowione przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, ale tylko wówczas, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W orzecznictwie podkreśla się, że określony w tym przepisie wyjątek od zasady, że okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. (dowody fałszywe, decyzje wydane w wyniku przestępstwa) winny być stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy fałszerstwo dowodu jest bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu, ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie (por. wyrok NSA z 18 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 678/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei przepis art. 145 § 3 K.p.a. dotyczy sytuacji, w której organ wszczyna postępowanie wznowieniowe, kiedy postępowanie karne nie może być wszczęte, ponieważ nastąpiło przedawnienie karalności czynu lub inne okoliczności uniemożliwiające ściganie takie jak np. abolicja, amnestia, czy ograniczenia wynikające z immunitetu, ale jednocześnie istnieje przesłanka wskazująca, że czyn taki został popełniony. Organ, w toku postępowania wszczętego na podstawie art. 145 § 3 K.p.a. sprawdza jedynie, czy istnieją orzeczenia potwierdzające zaistnienie czynu karalnego (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2006 r. sygn. akt OSK 154/06; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w takim postępowaniu organ nie dokonuje samodzielnych ustaleń, które potwierdzałyby zaistnienie przestępstwa lub sfałszowania dokumentu (por. wyrok NSA z 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 1170/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił natomiast żadnego orzeczenia sądu, potwierdzającego jego przypuszczenia co do sfałszowania dowodu, nie zachodzą także okoliczności o jakich mowa w art.145 § 2 i § 3 K.p.a. W tej sytuacji prawidłowo Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zaskarżonym postanowieniem utrzymała w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2013 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją komunalizacyjną. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a., które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.