I SA/Wa 62/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Durzyńska sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2025 r. sprawy ze skarg M. C. i M. C. (1) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 listopada 2024 r. nr KO A/4263/Pn/24 w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz M. C. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz M. C.(1) kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z 13 listopada 2024 r., sygn. KO A/4263/Pn/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, dalej "SKO", na podstawie 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023r., poz. 775 z późn. zm.), dalej "kpa", po rozpoznaniu zażalenia M. C., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z 13 września 2024 r., znak: WN.6831.26.2024.SC, pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału działek ewidencyjnych położonych w [...]: nr [...], [...] na działki nr: [...], [...], [...] i [...]. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Prezydent Miasta [...] postanowieniem z 13 września 2024 r. nr WN.6831.36.2024.SC, pozytywnie zaopiniował projekt podziału ww. działek. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu w celu wydzielenia działki [...] i [...] pod ciąg pieszo-jezdny, gminną ulicę publiczną [...] (oznaczenie w planie miejscowym symbolem KX). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 93 ust. 1, 2, 4, 5, 97 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 6 ustawy z 21 sierpnia o gospodarce nieruchomościami (D.U. 2024, poz. 1145, dalej ugn). Zażalenie wniosły M. C. i M. C.1. SKO w Warszawie zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wynikało z sentencji tego postanowienia przedmiotem rozpoznania było wyłącznie zażalenie M. C. W uzasadnieniu SKO wskazało, że podział nieruchomości jest możliwy gdy jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 97 ut. 3 pkt 1 ugn. Organ opiniujący nie ma podstaw aby ingerować w zapisy planu lub dokonywać ich interpretacji. Dlatego zarzuty Skarżącej dotyczące innych niż wynikające z planu kwestii nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu opiniującym. Wskazał, że zgodnie z planem miejscowym zatwierdzonym uchwałą nr XXXI/329/2021 Rady Miasta [...] z 11 kwietnia 1998 r. (D.U. Woj. Maz. Nr 119, poz. 1609 z 12 czerwca 2021 r.) część działki [...] o po. 0,30 m2 oraz część działki nr [...] o pow. 2 m2 zlokalizowane są pod ulicę [...]. Pozostałe części tych działek przeznaczone są po zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z nieuciążliwymi usługami. Opinia nie przesądza o niczym a jedynie informuje jak planowany podział ma się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydanie opinii nie przesądza, że dojdzie wydzielenia proponowanych działek. Także powoływanie się prze Skarżącą na prawo unijne nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż plan miejscowy obowiązuje dopóty Rada Gminy go nie uchyli lub nie ogłosi nowego planu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie wywiodły M. C.1 (sprawa I SA/Wa 62/25) i M. C. (sprawa I SA/Wa 185/25). Sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i wyrokowania postanowieniem z 18 lutego 2025 r. Skarżąca M. C.1 zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 10 § 1 i 15 kpa polegające na nierozpoznaniu zażalenia M. C.1 z 28 października 2024 r. na postanowienie organu I instancji, przekazanego do SKO i w konsekwencji pozbawienie strony prawa do dwuinstancyjnego rozstrzygnięcia sprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów postępowania. Drugą skargę wywiodła M. C. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 144, w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § i art. 80 kpa polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji z pominięciem i brakiem rozpatrzenia i odniesienia się do zarzutów i argumentów, podniesionych w zażaleniu, oraz na poważnych błędach zawarte w uzasadnieniu postanowienia SKO, co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargi są zasadne. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024, 2492.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 2935 ), dalej jako: "ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy ppsa. Stosownie do art. 135 pppa Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia sąd uznał, że zapadło ono z naruszeniem art. 141 § 1, 127 § w zw. z art. 144 kpa ponieważ organ II instancji nie rozpoznał w całości sprawy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z analizy akt administracyjnych organ na skutek złożenia zażalenia rozpoznał jedynie jedno z nich (M. C.), podczas gdy druga ze stron M. C.1 również wniosła środek zaskarżenia 16 grudnia 2024 r. W takiej sytuacji obowiązkiem organu było rozpoznać sprawę i oba zażalenia. Rozpoznanie jednego z nich pozbawiło stronę czynnego udziału w postępowaniu, co stanowi o naruszeniu przez organ art. 10 § 1 kpa. Trafnie wskazuje skarżąca M. C.1, że rozpoznanie jednego zażalenia bez rozpoznania pozostałych kończy ostatecznie postępowanie a co za tym idzie wyłącza możliwość w terminie późniejszym ich rozpoznania. Stwierdzone uchybienie to ma charakter formalny a w konsekwencji wyklucza odniesienie się merytorycznie do zarzutów zażalenia. Przy ponownym rozpoznaniu przedmiotem oceny organu II instancji będzie postanowienie Prezydenta Miasta [...] z 13 września 2024 r. w świetle zażaleń obu skarżących. Przy czym Sąd zwraca uwagę, że na gruncie wydawania postanowień opiniujących gdy organem opiniującym jest ten sam organ, który jest organem właściwym do wydania merytorycznej decyzji wskazuje się, na zbędność wydawania tego rodzaju postanowienia opiniującego (wyroki NSA: z 31 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 403/07, z 12 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 450/14, z 1 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1063/15, z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt. I OSK 911/18, z 16 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1433/18, z 29 stycznia 2019 r., I OSK 649/17). Z tych względów i na podstawie art. 145 §1 pkt 1 c i 119 ust. 3 ppsa Sąd uchylił postanowienie organu II instancji do ponownego rozpatrzenia. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2, ppsa i § 14 pkt. 1 ppkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 t.j.).