I SA/Wa 643/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa Sędziowie: WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Agnieszka Kołtuniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę. Minister Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań Prezydenta Miasta [...] i S. K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miejską [...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, położonej przy ul. [...] w [...], stanowiącej własność S. K. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miejską prawa własności przedmiotowej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Prezydent Miasta wniósł odwołanie. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w całości, a także niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wszystkich okoliczności sprawy oraz zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. Odwołanie wniosła także S. K., twierdząc, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Przedmiotowa działka nr [...], podobnie jak działka nr [...], była użytkowana i opłacana przez Gminę. Po rozpatrzeniu złożonych odwołań Minister stwierdził, że nie mogą one zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i wyjaśnił, że w niniejszej sprawie najistotniejszą kwestię stanowi ustalenie, czy przedmiotowa działka nr [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną. W rozumieniu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., badając przesłankę zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, należy mieć na uwadze, że nie jest to zajęcie pod jakąkolwiek drogę istniejącą na gruncie, lecz jedynie pod drogę publiczną istniejącą w dniu [...] grudnia 1998 r., a zatem drogę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] grudnia 1998 r., bowiem art. 73 nie wprowadza nowego pojęcia "droga publiczna", odmiennie regulowanego od przepisów ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tej normie warunki. Po pierwsze musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, a po drugie - z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Brak zaliczenia drogi do jednej z kategorii dróg publicznych oznacza, że dana droga nie jest drogą publiczną, lecz drogą wewnętrzną (art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Aby uzyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt. 1-4 tej ustawy. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa działka nr [...] nie została zajęta pod drogę, która stanowi drogę publiczną w rozumieniu powołanych przepisów ustawy o drogach publicznych. Nie stwierdzono bowiem, aby działka ta była objęta aktami normatywnymi o nadaniu tej drodze kategorii drogi publicznej, a w szczególności, aby była objęta uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie Miasta [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Fakt ten potwierdza Naczelnik Wydziału [...] Urzędu Miasta [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], w którym wskazano, że droga stanowiąca m.in. działkę nr [...] nie została zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych i zgodnie z jej przeznaczeniem stanowi ona ogólnodostępną drogę dojazdową do nieruchomości. Z mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej wynika, że przedmiotowa działka nr [...], oznaczona w rejestrze ewidencji gruntów jako użytek drogowy ([...]), jest zajęta pod drogę odchodzącą od ulicy [...] (prostopadłą). Na mocy uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] maja 1988 r. do kategorii drogi publicznej zaliczono ul. [...] na odcinku [...] m. Z mapy znajdującej się na Geoportalu wynika, że ul. [...] ww. długość posiada na odcinku od ul. [...] do ul. [...]. Tym samym nie obejmuje ulicy dojazdowej. Nie można zatem uznać, aby przedmiotowa działka była zajęta pod ulicę [...], a tym samym, aby była zajęta pod drogę publiczną. Była ona natomiast zajęta pod drogę posiadającą status drogi wewnętrznej. Art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. dotyczy natomiast tylko nieruchomości zajętych pod drogi publiczne, a nie pod drogi wewnętrzne. Zatem w przedmiotowej sprawie nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek (zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną), a więc nie mogło dojść do przejęcia nieruchomości w trybie art. 73 ww. ustawy. Na decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Prezydent Gminy Miejskiej [...]. W uzasadnieniu skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: I - postępowania, czyli: - art. 77 § 1 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w całości, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, - art. 7, art. 8, art. 11, art. 80 i art. 107 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i wszystkich okoliczności sprawy oraz zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji, II - prawa materialnego, czyli art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w związku 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez stwierdzenie, że sporna działka nr [...] nie była położona w ciągu komunikacyjnym ulicy [...], co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że stanowiła drogę wewnętrzną, podczas gdy była ona zajęta pod drogę publiczną i jako taka spełniała przesłanki określone w art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją prawną nieruchomości pozostające w dniu [...] grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przesłanki te to władanie w dniu [...] grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne, niestanowiącymi ich własności. Zdaniem skarżącego sporna działka leży w ciągu ulicy [...] i dlatego posiada ona taki sam charakter jak ulica [...], czyli bez potrzeby wydawania w tej sprawie odrębnej uchwały posiada ona status drogi publicznej, a zatem podpada pod działanie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zdaniem Sądu błędne jest przekonanie, że sporna działka leży w ciągu drogi publicznej. Wynika to z faktu, że tylko z jednej strony jest ona połączona z ulicą [...]. Ale nawet gdyby uznać, że sporna działka leży w ciągu drogi publicznej, to i tak stanowisko skarżącego uznać należy za błędne. W takiej bowiem sytuacji istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzałaby się do rozstrzygnięcia, czy użyte przez ustawodawcę w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) pojęcie "ulicy leżącej w ciągu dróg wymienionych w ust. 1" jest tożsame z pojęciem nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, o której mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Innymi słowy, czy można uznać, że jeśli ulica leży w ciągu drogi publicznej i należy, po myśli wskazanego wyżej art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, do tej samej kategorii co drogi wymienione w ust. 1 tego przepisu, to winna ona być uznana za drogę publiczną z pominięciem procedury nadania drodze określonej kategorii. Rozstrzygając tę kwestę, Sąd orzekający stanął na stanowisku, że postawione w skardze zarzuty są spowodowane błędnym rozumieniem przez skarżącego powołanych przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1942/11 "Nawet przy odczytaniu normy art. 2 ust. 2 u.d.p. w ten sposób, że chodzi o ulicę, która wraz z drogą publiczną tworzy pewien ciąg komunikacyjny, dla uzyskania statusu drogi publicznej określonej kategorii musi być zachowana procedura zaliczenia drogi do dróg publicznych." Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dla rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną decydujący był stan faktyczny i prawny istniejący w dniu [...] grudnia 1998 r. Powołany art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. Ustawa z dnia 13 października 1998 r. w art. 73 ust. 1 przewidywała, że z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem nieruchomości, które: - pozostawały we władaniu Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, - niestanowiły w tej dacie własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, - były zajęte pod drogę publiczną. Ta ostatnia przesłanka w rozpoznawanej sprawie stała się przedmiotem sporu. Regulacje dotyczące dróg publicznych zawarte w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowiły według stanu prawnego obowiązującego w dniu [...] grudnia 1998 r., że drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub w innych przepisach szczególnych. Ustawodawca podzielił drogi publiczne według funkcji w sieci drogowej na cztery kategorie dróg: krajowe, wojewódzkie, gminne oraz lokalne miejskie i zakładowe, zaś ze względu na stopień dostępności i obsługi przyległego terenu na drogi: ogólnodostępne, ekspresowe i autostrady. Odnośnie dróg gminnych, bo o taką drogę, według stanu prawnego na dzień [...] grudnia 1998 r., chodzi w niniejszej sprawie, regulacja zawarta jest w art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem: "Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym nie zaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych." W ustępie 2 i 3 tego przepisu ustawodawca określił procedurę zaliczenia drogi do kategorii drogi gminnej, stanowiąc, że zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwej rady powiatu. Przebieg dróg gminnych ustala rada gminy. Taka treść powołanych przepisów w jednoznaczny i precyzyjny sposób określa tryb zaliczenia drogi do określonej kategorii. Zaliczenie do kategorii drogi gminnej niewątpliwie następowało jedynie w drodze podjęcia odpowiedniej uchwały przez właściwą radę gminy. Przy tym zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 omawianej ustawy drogi nie zaliczone we właściwej procedurze do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi. Jak zatem wynika z przedstawionych regulacji, dla uzyskania statusu drogi publicznej niezbędne było jej zaliczenie do określonej kategorii w sposób określony w ustawie o drogach publicznych. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia [...] maja 2003 r. sygn. akt [...] decydujące o tym, czy dana droga jest wewnętrzną czy publiczną - jest jej zaliczenie do jednej z kategorii dróg publicznych. Podsumowując, nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 513/00). Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że sporna działka nr [...] nie była zajęta pod drogę publiczną ul. [...] i nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu powołanych przepisów ustawy o drogach publicznych. Nie była ona objęta aktami normatywnymi o nadaniu tej drodze kategorii drogi publicznej, a w szczególności nie była objęta uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie Miasta [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. St. [...] Nr [...], poz. [...]). Bezspornie fakt ten potwierdza Naczelnik Wydziału [...] Urzędu Miasta [...] w znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia [...] lutego 2018 r., w którym wyjaśniono, że droga stanowiąca m.in. działkę nr [...] nie została zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych i zgodnie z jej przeznaczeniem stanowi ona ogólnodostępną drogę dojazdową do nieruchomości. Ponadto, jak wyjaśnił Minister, z mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz znajdującego się w aktach sprawy wyrysu z mapy ewidencyjnej wynika, że przedmiotowa działka nr [...], oznaczona w rejestrze ewidencji gruntów jako użytek drogowy ([...]), jest zajęta pod drogę odchodzącą od ulicy [...] (prostopadłą). Z treści uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] maja 1988 r. wynika zaś, że do kategorii drogi publicznej zaliczono ul. [...] i to jedynie na długości [...] m, czyli jak ustalił organ w oparciu o mapy znajdującej się na portalu Geoportal, na odcinku od ul. [...] do ul. [...]. Tym samym uchwała ta nie obejmuje przedmiotowej działki, która stanowi jedynie ulicę dojazdową do zlokalizowanych przy niej zabudowań. Droga wewnętrzna, której częścią jest przedmiotowa działka, łączy się z ulicą [...], ale z drugiej strony kończy się ona "ślepo" i jest jedynie drogą dojazdową do znajdujących się przy niej zabudowań. Oznacza to, że sporna działka nie spełnia przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Nie została ona bowiem zaliczona odpowiednią uchwała rady gminy do kategorii dróg publicznych (gminnych). Jak zaś już wyżej było to wyjaśnione, o publicznym charakterze drogi nie może świadczyć jedynie sam fakt, że jak uważa skarżący, jest ona położona "w ciągu" innej drogi publicznej. Zdaniem Sądu nie można uznać, że nawet jeśli ulica leży w ciągu drogi publicznej zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, to automatycznie należy ona, z pominięciem procedury nadania drodze określonej kategorii, do tej samej kategorii co drogi wymienione w ust. 1 tego przepisu. Oznacza to, że sam tylko art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych nie nadaje ulicy leżącej w ciągu drogi publicznej statusu tejże drogi. W przypadku drogi publicznej lokalnej miejskiej niezbędne jest nadanie ulicy leżącej w jej ciągu statusu drogi publicznej tej samej kategorii w drodze stosownej uchwały o jej zaliczeniu do kategorii drogi lokalnej miejskiej, w trybie określonym w powołanej ustawie, czyli podjęcia uchwały przez właściwą radę gminy. Skoro więc działka nr [...] na dzień [...] grudnia 1998 r. była usytuowana na odcinku drogi, który niewątpliwie nie był zaliczony do kategorii drogi gminnej, to nie została spełniona przesłanka z art. 73 ust. 1 ustawy w postaci zajęcia na dzień [...] grudnia 1998 r. tej działki pod drogę publiczną. W tej sytuacji brak było podstaw do zakwestionowania prawidłowości merytorycznego stanowiska organów obu instancji. Dodatkowo podkreślić należy, że w wyroku z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2049/12 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przy odczytaniu normy art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w ten sposób, że chodzi o ulicę, która wraz z drogą publiczną tworzy pewien ciąg komunikacyjny, dla uzyskania statusu drogi publicznej określonej kategorii musi być zachowana procedura zaliczenia drogi do dróg publicznych opisana w ustawie o drogach publicznych - według stanu prawnego obowiązującego w dniu [...] grudnia 1998 r. By uzyskać status drogi publicznej droga musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 513/00 oraz z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1942/11). Wyjaśnić także należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 661/09, na który skarżący powołuje się w uzasadnieniu złożonej skargi został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2011 r. Natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1470/08 nie był poddany kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podsumowując, Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego powołanych w złożonej skardze, w tym m.in. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz przepisów prawa materialnego (art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organ przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Minister w uzasadnieniu wydanej decyzji prawidłowo wskazał i wyjaśnił również fakty i dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.