I SA/Wa 673/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę T. G. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], którym to postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 1 lutego 2016 r. do Prezydenta W. wpłynął wniosek T. G., o wydanie zaświadczenia potwierdzającego jakie konkretnie nastąpiły zmiany jej danych, zawarte w aktualizacji wywiadu środowiskowego, które skutkowały, iż nie doszło z wyżej wymienioną do wywiadu środowiskowego w miesiącach lutym, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu 2014 r. oraz w miesiącach: lutym, kwietniu, maju i wrześniu 2015 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Prezydent W. odmówił T. G. wydania żądanego zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że T. G. nie wskazała przepisu prawa, wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego ani nie wykazała się interesem prawnym w uzyskaniu zaświadczenia. Jednocześnie organ I instancji uznał, iż istota wniosku skarżącej wykracza poza ramy przewidziane dla zaświadczenia. Przedmiotowe postanowienie T. G. odebrała osobiście w siedzibie organu I instancji w dniu 9 lutego 2016 r. Od wskazanego wyżej postanowienia T. G. wniosła w terminie zażalenie. W zażaleniu skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując, w jej ocenie, na mające w przedmiotowej sprawie miejsce naruszenie jej interesu prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie (w warunkach określonych dyspozycją przepisu art. 217 § 2 k.p.a.), gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jednocześnie zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego Organ wskazał, że osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia musi wykazać się interesem prawnym w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego albo wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Powyższa wykładnia przytoczonego przepisu znajduje potwierdzenie w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I OSK 700/13) wskazał, iż: "Wyróżnia się trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych." Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, iż we wniesionym wniosku o wydanie zaświadczenia skarżąca nie wskazała przepisu prawa, wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych faktów jak również nie wykazała się interesem prawnym w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia. Tym samym skarżąca we wniesionym wniosku nie wskazała na zaistnienie żadnej z okoliczności określonych w art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. Organ pokreślił, że natura prawna zaświadczenia ograniczona jest do działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych organowi faktów lub stanu prawnego. W przedmiotowej sprawie już sam sposób sformułowania przez skarżącą wniosku o wydanie zaświadczenia spowodował niemożność jego pozytywnego rozpatrzenia. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. istota wniosku skarżącej wykracza poza ramy przewidziane dla zaświadczenia albowiem nie dotyczy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. Organ przyjął zatem, że żądanie wydania zaświadczenia o treści określonej we wniosku przez skarżącą nie mogło być uwzględnione. T. G. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], którym to postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. nr [...] z dnia [....] lutego 2016 r. Z treści skargi wynika, iż T. G. jest niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia. Oceniając skargę zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd oddalił ją jako całkowicie bezzasadną. Należy na wstępie wskazać, że odmowa żądanego zaświadczenia może mieć miejsce wówczas, gdy strona nie wykaże interesu prawnego lub zgodnie z art. 218 k.p.a., gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów ani innych danych (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 1999 r., III SA 955/98, LEX nr 37214). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2005r., II OSK 36/05, ONSA WSA 2006, nr 2, poz. 64: "Obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Podobnie, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2012 r., II OSK 1494/12 (LEX nr 1219248) wskazał, że: "Obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia." T. G. złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia, w którym ww. domagała się zaświadczenia potwierdzającego jakie konkretnie nastąpiły zmiany jej danych, zawarte w aktualizacji wywiadu środowiskowego, które skutkowały, iż nie doszło z wyżej wymienioną do wywiadu środowiskowego w miesiącach lutym, sierpniu, wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu 2014 r. oraz w miesiącach: lutym, kwietniu, maju i wrześniu 2015 r. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie brak jest interesu prawnego po stronie wnioskodawczyni. Żądanie podania jakie konkretnie nastąpiły zmiany w danych, zawartych w aktualizacji wywiadu środowiskowego, które skutkowały, iż nie doszło z wnioskodawczynią do wywiadu środowiskowego w miesiącach przez ww. wskazaną, są to okoliczności, które mogą być ustalane w toku postępowania o konkretne świadczenie społeczne. Zakres tych danych samodzielnie nie stanowi o interesie prawnym wnioskodawczyni, zwłaszcza, że okoliczności te, jak sąd wskazywał, mogą stać się częścią samodzielnych ustaleń organu w toku postępowania administracyjnego o określone prawem świadczenie. Ponadto, zakres żądanych przez wnioskodawczynie informacji nie wynika z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1148/10, LEX nr 1083548, wskazał że: Zaświadczenie z uwagi na jego "naturę" nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza gdy istnieje spór co ich występowania w konkretnym wypadku". Kolejno NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2012r., II OSK 1494/12, LEX nr 1219248, podkreślił, że: Obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Podobnie przyjął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 sierpnia 2012 r., II SA/Wa 421/12, LEX nr 1224051 wskazując, że: Wydanie zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. polega na przeniesieniu danych znajdujących się w posiadanych przez organ rejestrach, ewidencji i innych zbiorach do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie jest niedopuszczalne, jeżeli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej dotyczy problematyki spornej nie wynikającej z ewidencji, rejestrów czy innych danych będących w zasobie organu. Należy zatem przyznać racje organowi, iż we wniesionym wniosku o wydanie zaświadczenia skarżąca nie wskazała przepisu prawa, wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych faktów jak również nie wykazała się interesem prawnym w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia. Tym samym skarżąca we wniesionym wniosku nie wskazała na zaistnienie żadnej z okoliczności określonych w art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.