I SAB/Wa 179/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. T. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania skargi postanawia odrzucić skargę. B. T. (dalej jako "skarżąca") pismem z 13 czerwca 2024 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Pełnomocniczki Prezydenta m.st Warszawy ds. Równego Traktowania z 6 maja 2024 r. (ozn. UD-I-WKU.1510.1.2024.BBJ). Zarzuty podniesione przez skarżącą wskazywały na niezadowolenie ze sposobu postępowania z wniesionym przez skarżącą pismem z 12 marca 2024 r., którym wskazała na nieprawidłowe działanie władz w Dzielnicy [...]. Do pisma zostały dołączone również skargi na Zastępcę Burmistrza Dzielnicy [...], Naczelnika Wydziału Kultury i pracownika [...] Centrum Kultury. W ocenie skarżącej, pomimo przekazania odpowiedzi na jej pismo, nie można uznać że odpowiedź ta spowodowała załatwienie sprawy w myśl przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, powoływanej dalej jako "k.p.a."). Tym samym postępowanie w sprawie pisma skarżącej nie zostało zakończone, wobec czego Prezydent m.st. Warszawy pozostaje, w ocenie skarżącej, w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy wyjaśnił dotychczasowy przebieg postępowania z pismami skarżącej, jednocześnie wnosząc o oddalenie skargi. W replice na doręczoną skarżącej odpowiedź na skargę, skarżąca wyjaśniła że ponaglenie w sprawie składała pismem z 27 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola jej dopuszczalności. Za dopuszczalną uznaje się skargę, która podlega kognicji sądu administracyjnego. Kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 p.p.s.a. który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wymienionego wyżej przepisu wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, opinie i akty w nim wymienione (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760) jak również postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a jak stanowi § 3 tego przepisu, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W wyniku dokonania kwalifikacji prawnej przedmiotu skargi, Sąd stwierdza że jest nim bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy (jako kierownika Urzędu m.st. Warszawy) w zakresie właściwego, w ocenie skarżącej, sposobu załatwienia jej pisma (skargi) odnoszącego się do nieprawidłowości dostrzeżonych działaniach poszczególnych jednostek oraz wymienionych przez skarżącą osób. Na podstawie sformułowanych przez skarżącą argumentów oraz treści pism wniesionych przez skarżącą, Sąd przyjął, że formuła zaskarżenia działań organu przez skarżącą przyjmuje postać tzw. skargi powszechnej, jaką strona niezadowolona z działania organu może wnieść w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., zatytułowanego "Skargi i wnioski". Przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wobec powyższego ustalenia, powołania wymaga treść przepisu art. 237 § 1 k.p.a., z którego wynika że skarga powszechna wniesiona przez skarżącego powinna być załatwiona przez organ bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie miesiąca. Zakończenie postępowania w sprawie skargi powszechnej następuje poprzez zawiadomienie skarżącego (art. 237 § 3 k.p.a.), a zatem jako takie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przyjmuje bowiem formy decyzji, postanowienia lub niejurysdykcyjnych aktów (czynności) publicznoprawnych dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast skoro czynność ta nie jest formą działania organu administracji publicznej, która podlega zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. to w związku z tym również bezczynność w zakresie jej podjęcia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt I OW 30/10; z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 2019/10). W tym stanie rzeczy, skoro przedmiotem sprawy była bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy, dotycząca nieudzielenia odpowiedzi w sprawie wniesionych przez skarżącą pism oraz ewentualnych dostrzeżonych pismami tymi nieprawidłowości, organ ten nie był obowiązany do wydania jakiegokolwiek z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., podlegających kontroli sądu administracyjnego. Wobec powyżej wskazanych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 orzekł jak w sentencji postanowienia.