I SAB/Wa 257/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Marek Leszczyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M.C. i Z.C. na przewlekłość Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. umarza postępowanie sądowe w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania o odszkodowanie za działki nr [...] i nr [...] wchodzące w skład nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie odszkodowania, o którym mowa w pkt 1 wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących M.C. i Z.C. solidarnie kwotę 290 (dwieście dziewięćdziesiąt) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. C. i Z. C., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika - pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. - wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie prowadzonej w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w obrębie [...], stanowiącą działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] oraz nr [...]. Pismem z dnia 27 sierpnia 2012 r. skarżący sprecyzowali swoje stanowisko w ten sposób, że wnieśli o stwierdzenie, iż postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości pod drogi prowadzone jest w sposób przewlekły oraz o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi strony wyjaśniły, że o zasadności przyznania odszkodowania (przynajmniej co do działki [...]) wypowiedział się już dwukrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – w wyroku z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 804/08, oraz w wyroku z dnia 7 września 2011 r., I SA/Wa 561/11. Pomimo tego, na dzień wnoszenia skargi, organ nie podjął działań zmierzających do merytorycznego załatwienia sprawy. Ponadto skarżący wskazali, że postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie skarżących na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie określonym przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego - za nieuzasadnione. W piśmie z dnia 18 czerwca 2012 r. oraz z dnia 30 lipca 2012 r. Prezydent W. wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] i [...] - w oparciu o przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną - zostało zainicjowane wnioskiem S. C., T. C. i M. C. z dnia 14 lipca 2005 r., uzupełnionym w dniu 24 października 2005 r. Następnie w dniu 22 grudnia 2008 r. (pismo z dnia 17 grudnia 2008 r.) wpłynął do organu kolejny wniosek S. C., T. C. i M. C., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, o wypłatę odszkodowania za nieruchomość stanowiącą działki ewidencyjne nr [...], [...], i nr [...] z obrębu [...]. Prezydent wskazał, że źródłem roszczeń odszkodowawczych jest decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] lutego 1995 r., nr [...], mocą której organ zatwierdził projekt podziału nieruchomości (KW [...]), położonej w rejonie urbanistycznym [...] przy ulicy [...] w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] m. in. na działki ewidencyjne: – nr [...] o powierzchni [...] m² - przeznaczona pod drogę dojazdową; – nr [...] o powierzchni [...] m² - przeznaczona pod ulicę [...]; – nr [...] o powierzchni [...] m² - przeznaczona (jak podano w uzasadnieniu) na funkcję mieszkaniową wraz z urządzeniami I stopnia obsługi oraz funkcję usługową II i III stopnia; – nr [...] o powierzchni [...] m² - przeznaczona pod drogę dojazdową. Następnie Prezydent W. wyjaśnił, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntu stanowiącego działki nr [...] i nr [...], wskazując iż działki te nie były w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęte pod drogi publiczne. W wyniku odwołania S. C., T. C. i M. C. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja Ministra była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 804/08 oddali skargę S. C. Pismem z dnia 8 marca 2012 r. Urząd Miasta W. Biuro Gospodarki Nieruchomościami Wydział Nieruchomości Skarbu Państwa poinformował pełnomocnika stron postępowania, iż z uwagi na skomplikowany charakter sprawy nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie określonym w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego, oraz wskazał, że przedmiotowa sprawa zostanie rozpatrzona do dnia 31 lipca 2012 r. Następnie, w przedmiotowej sprawie, Prezydent W. wydał poniższe rozstrzygnięcia: – decyzja z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], którą organ odmówił przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulicy [...], stanowiącą działkę nr [...] z obrębu [...]; decyzja ta została wydana w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.); – decyzja z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], którą organ odmówił przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulicy [...], stanowiącą działkę nr [...] z obrębu [...]; decyzja ta została wydana w trybie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) oraz w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.); – decyzja z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], którą organ odmówił przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ulicy [...], stanowiącą działkę nr [...] i nr [...] z obrębu [...]; decyzja ta została wydana w trybie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Ponadto, Sąd stwierdza, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt położony w W. przy ul. [...] stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] i nr [...] z obrębu [...], prowadzonego w oparciu o przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny i prawny sprawy – zarządzeniem z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 257 - Sąd wyłączył ze skargi z dnia 1 czerwca 2012 r. skargę M. C. i Z. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za ww. nieruchomość, prowadzonego w trybie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Postępowanie sądowoadministracyjne w tym przedmiocie zostało zarejestrowane pod sygn. akt I SAB/Wa 525/12. Oznacza to, że niniejsze postępowanie sądowe dotyczy oceny prowadzonego postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działki ewidencyjne nr [...],[...],[...] oraz nr [...], prowadzonego w trybie przepisu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną Na rozprawie, w dniu 6 lutego 2013 r., pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi, jednocześnie oświadczyła, że na decyzje Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2012 r. strona skarżąca wniosła odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż nie jest rolą Sądu w tym postępowaniu ocena tego czy prowadzone postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w obrębie [...], stanowiącą działki ewid. nr [...],[...],[...] oraz [...], było prowadzone w sposób prawidłowy, a przede wszystkim w oparciu o prawidłowe przepisy prawa. Zadaniem Sądu jest bowiem ocena, czy w oparciu o stan faktyczny sprawy Prezydent W. prowadził w powyższym zakresie przewlekle postępowanie administracyjne i czy ta przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. I tak, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że z uwagi na fakt, że Prezydent W., po wniesieniu skargi z dnia 1 czerwca 2012 r., wydał dwie decyzje z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] i nr [...] (co do działek ewid. nr [...] i nr [...]), a tym samym rozstrzygnął częściowo sprawę zainicjowaną wnioskiem o odszkodowanie z dnia 14 lipca 2005 r., uzupełnionym w dniu 24 października 2005 r. - to postępowanie sądowe należało umorzyć w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu w części dotyczącej ww. działek (pkt 1 sentencji niniejszego wyroku). Jednakże, mimo istniejących podstaw do umorzenia postępowania sądowego w ww. zakresie, Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie Prezydent W. prowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie odszkodowania za ww. działki, w sposób uzasadniający stwierdzenie, że jego przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji niniejszego wyroku). Powyższe rozstrzygnięcie Sądu w niniejszym składzie uzasadnia np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12. Szczegółowe stanowisko w rozpoznawanej sprawie należy jednak poprzedzić analizą normy prawnej będącej podstawą orzekania przez Sąd. I tak, zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a. "Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Takie brzmienie, powyższy przepis, uzyskał z dniem 17 maja 2011 r. w wyniku jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173). Konstrukcja tego przepisu wyróżnia dwie odrębne od siebie instytucje, a mianowicie skargę na bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania. Zauważyć trzeba, iż w poprzednim stanie prawnym w orzecznictwie sądów administracyjnych bezczynność organu była utożsamiana zarówno z niepodjęciem w ustalonym terminie przez organ żadnych czynności w sprawie, jak i z niezakończeniem w terminie postępowania mimo podejmowania czynności w postępowaniu. Obecnie, od nowelizacji ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, w którym wykonywane są czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywane czynności są pozorne powodujące, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70) ewentualnie, w którym następuje mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str.238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. I tak, w rozpoznawanej sprawie wniosek o odszkodowanie datowany był na dzień 14 lipca 2005 r. i został uzupełnionym w dniu 24 października 2005 r. Oceny czy postępowanie w przedmiotowej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd dokonuje z uwzględnieniem stanu sprawy istniejącego po ww. nowelizacji przepisu art. 149 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż ustawodawca w przedmiotowej materii nie wprowadził przepisów przejściowych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pierwsze rozstrzygnięcie Prezydenta W. co do działek nr [...] i nr [...] (w trybie przepisu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.) nastąpiło decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone przez Wojewodę [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wskazać jednocześnie należy, że dacie [...] czerwca 2010 r. (decyzja nr [...]) Prezydent W. wydał także odmowne rozstrzygnięcie co do działek [...],[...],[...] i [...] (w trybie przepisu art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ). Ta decyzja została także uchylona przez Wojewodę [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji (decyzja organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]. W tym przypadku decyzja Wojewody została zaskarżona przez T. C. i M. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt ISA/Wa 561/11 skargę oddalił. Doręczenie prawomocnego wyroku oraz zwrot akt przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wojewodzie [...] nastąpiło w dniu [...] stycznia 2012 r. Organ odwoławczy, pismem z dnia 16 stycznia 2012 r., przekazał Prezydentowi W. akta przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia 14 lutego 2012 r. organ I instancji zwrócił się do pełnomocnika wnioskodawców o dostarczenie oryginału aktu zgonu S. C. oraz oryginału postępowania spadkowego po ww. osobie. Powyższe dokumenty wpłynęły do organu w dniu 24 lutego 2012 r. Pismem z dnia 8 marca 2012 r. Urząd Miasta W. Biuro Gospodarki Nieruchomościami Wydział Nieruchomości Skarbu Państwa poinformował pełnomocnika stron postępowania, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy nie jest możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie określonym w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego, oraz wskazał, że przedmiotowa sprawa zostanie rozpatrzona do dnia 31 lipca 2012 r. Decyzje w przedmiotowym zakresie (tj. co do działek nr [...] i nr [...], w trybie przepisu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.) organ I instancji wydał w dniu [...] lipca 2012 r., nr [...] i nr [...]. Wyjaśnić należy, że realizacja zasady ogólnej szybkości i racjonalnego prowadzenia postępowania jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwiania spraw. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji państwowej mają obowiązek wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a., a także zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie oznacza to obowiązek podjęcia działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania, przy czym z przepisu art. 35 § 1 i 2 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Nadto w świetle art. 36 § 1 i 2 kpa wymagane jest, aby w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ podał stronom przyczyny zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwianiu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W konsekwencji organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie zgodnie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc pozostawania przez organ w bezczynności bądź przewlekłości. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, Sąd podzielił w pełni stanowisko skarżącego, że przewlekłe prowadzenie postępowania, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności podstawowych zasad postępowania wynikających z art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, jak również art. 35 oraz art. 36 Kpa - jednakże tylko co do działek nr [...] i nr [...]. Podkreślić należy, że pierwszą czynność - po uchyleniu przez Wojewodę [...] (decyzja organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]) decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], wydanej w trybie przepisu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., -organ I instancji podjął w dniu 14 lutego 2012 r. (czyli po roku czasu). Następne czynności były podejmowane jak wyżej opisano w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W ocenie Sądu, zaskarżenie przez strony postępowania, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], dotyczącej wprawdzie tych samych działek, ale wydanej w oparciu o inną podstawę prawną nie stało na przeszkodzie aby Prezydent W. wydał stosowne rozstrzygnięcie co do działek nr [...] i nr [...], w trybie przepisu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. W konsekwencji, takie zaniechanie czynności organu stanowiło podstawę do stwierdzenia przez Sąd, że prowadzone przez Prezydenta W. postępowanie w powyższym zakresie (tj. co do działek nr [...] i nr [...]) miało miejsce z rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa. W pozostałym zakresie (tj. co do działek nr [...] i nr [...]), z uwagi na okoliczność, że Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt położony w W. przy ul. [...], stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] i nr [...] z obrębu [...], prowadzonego w oparciu o przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Wojewodę [...] – Sąd w tym zakresie skargę oddalił (pkt 3 sentencji wyroku). W tym miejscu wskazać należy bowiem na utrwalone już orzecznictwo, z którego wynika, że "nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność czy przewlekłość dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego" (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r., II OSK 1380/07 oraz postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 1992 r., II SA 697/92, ONSA 1994, nr 2, poz. 50). Tak więc, w ocenie Sądu, rozpatrując skargę na przewlekłość (analogicznie jak na bezczynność) organu, Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli zasadności zawieszenia postępowania. Zawieszenie postępowania formalnie przerywa bezczynność lub przewlekłość organu, gdyż zgodnie z art. 103 kpa wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postanowienie o zawieszeniu podlega osobnemu zaskarżeniu (zażaleniem i w drodze skargi do sądu). W związku z tym podnoszenie kwestii zasadności zawieszenia postępowania w skardze na przewlekłość nie jest celowe, gdyż wykraczają one poza przedmiot postępowania sądowego w sprawie przewlekłości czy też bezczynności. Czyli, w okolicznościach niniejszej sprawy Prezydent nie pozostaje w przewlekłości w prowadzonym postępowaniu (co do działek nr [...] i nr [...]), gdyż postępowanie to zostało zawieszone ww. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], które znajduje się w aktach sprawy. W aktach sprawy administracyjnej i sądowej na dzień wyrokowania brak jest innych rozstrzygnięć w przedmiotowym zakresie. Ponadto należy wskazać, że przewlekłość oraz bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy jak i zawieszenie postępowania administracyjnego są odrębnymi i wzajemnie wykluczającymi się instytucjami prawa procesowego. Skoro więc postępowanie administracyjne w chwili wyrokowania spoczywało w organie wobec jego zawieszenia, to zaistniał na skutek postanowienia o zawieszeniu specyficzny stan prawny, uniemożliwiający sądowi zastosowanie art. 149 p.p.s.a. I ta okoliczność uzasadnia oddalenie skargi w pozostałym zakresie tj. co do działek nr [...] i nr [...] (pkt 3 sentencji niniejszego wyroku). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1, w zw. z art. 161 § 1 pkt 3, w zw. z art. 132 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji pkt 1 i 2 wyroku. W zakresie pkt 3 Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 8