I SAB/Wa 373/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. G., A. G., G. J., D. G., A. G. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia : I. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązana Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania aktu w określonym terminie; III. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżących L. G., A. G., G. J., D. G., A. G. solidarnie kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. L. G., A. G., G. J., D. G., A. G. (Skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Minister) w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją administracyjną organu z dnia [...] września 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] Zakłady Eksploatacji [...] z siedzibą w W. przy ul. [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w Gminie [...] oznaczonego jako działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz nieodpłatne nabycie prawa własności [...] na ww. gruncie urządzeń w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m ². Skarżący organowi administracji publicznej zarzucili naruszenie art. 35 § 1 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 k.p.a. i 36 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. art.119 pkt 2 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. wnieśli o stwierdzenie bezczynności Ministra Infrastruktury i Rozwoju w ww. postepowaniu, zobowiązanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania decyzji w terminie określonym przez Sąd, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi bądź umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że pismem z dnia [...] września 2014 r. Skarżący wystąpili do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. strony wezwały organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie w sprawie rozstrzygnięcia. Pismem z dnia [...] marca 2015r., organ zawiadomił strony przedmiotowego postępowania, że Skarżący, złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014r. Jednocześnie organ zawiadomił strony o przysługującym im prawie do zapoznania się z aktami postępowania oraz o spoczywającym na nich obowiązku zawiadamiania organu administracji o każdej zmianie swego adresu. Organ zaznaczył, że wniosek skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ww. decyzja administracyjną z dnia [...] września 2014 r. został już rozpoznany. W dniu [...] maja 2015 r. Minister wydał, którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2014r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. Organ podkreślił, że ww. zawiadomienie z dnia [...] marca 2015r. zostało doręczone stronom postępowania między [...] a [...] marca 2015r. Powyższe oznacza, iż 14-dniowy termin przysługujący stronom do zapoznania się z aktami postępowania upłynął odpowiednio między [...] a [...] kwietnia 2015r. Z powyższego wynika zatem, że zakończenie postępowania, będącego przedmiotem niniejszej skargi, nastąpiło niezwłocznie po upływie terminów do zapoznania się z aktami sprawy, przy uwzględnieniu możliwości zaprezentowania przez strony postępowania własnego stanowiska wobec wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a") w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym zgłosił skarżący w skardze, zaś organ w odpowiedzi na skargę nie wypowiedział się w przedmiocie tego wniosku. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji natomiast wydania przez organ, stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności czy przewlekłości organu administracji publicznej, staje się bezprzedmiotowe. Skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, to Sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., tj. zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Minister po wniesieniu przez skarżących skargi na bezczynność organu rozpoznał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją własną z dnia [...] września 2014 r. i wydał decyzję z dnia [...] maja 2015 r. Zdaniem Sądu, wydanie przez Ministra wskazanej decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy poprzez zobowiązanie organu do rozpoznania tego wniosku. Postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem w tym zakresie bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu (pkt 2 sentencji wyroku). Podkreślenia wymaga jednak, że chociaż wydanie przez organ decyzji w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. postanowienia NSA: z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, z 18 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1953/12, z 17 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2443/12; cbois.nsa.gov.pl.). Oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, Sąd doszedł do przekonania, że mimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w k.p.a., bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżących, choć naganna, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 353/11; WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Po 60/10, WSA w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Gd 30/11; https://cbois.nsa.gov.pl). Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że skarżący w dniu [...] września 2014 r. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra z dnia [...] września 2014 r. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Minister zawiadomił strony przedmiotowego postępowania, że skarżący złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją organu z dnia [...] września 2014r. Jednocześnie organ zawiadomił strony postępowania o przysługującym im prawie do zapoznania się z aktami postępowania oraz o spoczywającym na nich obowiązku zawiadamiania organu administracji o każdej zmianie swego adresu. W dniu [...] maja 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wskutek rozpoznania wniosku skarżących z dnia [...] września 2014 r. o ponowne rozpoznanie sprawy wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2014r. Przedmiotowy wniosek skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją organu z dnia [...] września 2014 r. na dzień orzekania przez Sąd został już rozpoznany. Stwierdzić zatem należy, iż organ podejmował czynności mające na celu rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji. Wprawdzie pierwszą czynność organ podjął po upływie 6 miesięcy od daty złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy,(zawiadomienie z dnia [...] marca 2015 r.), a decyzje wydał po upływie 7 – miesięcy od daty złożenia wniosku, a zatem z naruszeniem terminów wynikających z art. 35 i 36 k.p.a. to jednak Sąd uznał, iż bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie oraz art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.