I SO/Wa 97/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] za nieprzekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanawia: oddalić wniosek. P. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] grzywny, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 18 maja 2015 r., 24 maja 2015 r. i 27 maja 2015 r. dotyczących nierozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...] kwietnia 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. o sprostowanie błędów pisarskich w orzeczeniu o nr [...]. Odpowiadając na złożone wnioski Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie wniosków. Wskazało, że P. S. nadsyła do Kolegium liczną korespondencję, w której składa bardzo liczne wnioski, m.in. o: sprostowanie oczywistych omyłek, uzupełnienie pouczenia, stwierdzenia nieważności decyzji, wygaśnięcia decyzji, wznowienia postepowań, wyłączenia członków Kolegium. Ponadto wnosił odwołania, wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy i podania o udzielenie informacji publicznej. Organ wskazał, że nie nadał biegu żądaniu, z uwagi na oczywistą bezzasadność żądania, bowiem w istocie nie była to sprawa administracyjna, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 kpa oraz art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl z kolei art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości, określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z akt niniejszej sprawy wynika, że P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargi na bezczynność Kolegium w rozpoznaniu wniosków z [...] kwietnia 2015 r., [...] kwietnia 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. o sprostowanie błędów pisarskich w orzeczeniu Kolegium nr [...]. Pierwsza z powyższych skarg z dnia 18 maja 2015 r., jak wynika z prezentaty organu, wpłynęła w tym samym dniu, zaś kolejne pisma uznane przez Sąd za uzupełnienie skargi po tej dacie. Od dnia 18 maja 2015 rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Termin ten upłynął w dniu 17 maja 2015 r. Tymczasem przedmiotowa skarga wraz z odpowiedzią na tę skargę i aktami sprawy została przekazana przez organ do Sądu w dniu 3 lutego 2016 r. (data prezentaty Sądu). W orzecznictwie przyjmuje się, że grzywna, nałożona na podstawie wskazanego uprzednio przepisu, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-represyjny - co oznacza, że sąd wymierza ją w razie uchybienia terminu do wykonania obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., nawet gdy podmiot zobowiązany dopełnił tego obowiązku przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie grzywny. Przy czym ta ostatnia okoliczność nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 156 oraz z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OZ 278/13, Lex nr 1315498). Sformułowanie art. 55 § 1 p.p.s.a. "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. T Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 259, postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r. II OSK 1024/06, orzecznictwo NSA i WSA zeszyt 6, poz. 156). Należy ponadto zauważyć, iż cytowany przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, iż przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. W rozpoznawanej sprawie Sąd oddalił wniosek P. S. w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] za nieprzekazanie skargi w przewidzianym terminie, bowiem uchybienie to wynikało bezpośrednio z działań wnioskodawcy. Organ wyjaśnił, że ze względu na liczne pisma skarżącego pozostawił kolejne, powtarzające się żądania tej osoby, bez biegu. Przy czym Sądowi znany jest z urzędu fakt, że w organie znajduje się kilkadziesiąt segregatorów, zawierających wnioski P. S., dotyczące m.in.: sprostowania oczywistych omyłek, uzupełnienia pouczenia, stwierdzenia nieważności decyzji, wygaśnięcia decyzji, wznowienia postepowań, wyłączenia członków Kolegium. Ponadto, że wnosił on odwołania, wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy i podania o udzielenie informacji publicznej. Wnioskodawca prowadzi bowiem korespondencję z organem, inicjując tak liczną liczbę spraw, że jego działania sparaliżowały w istocie prace organu w bardzo poważnym stopniu. Przy czym składane wnioski nie są nakierowane na ochronę jego uprawnień, lecz w dużej części ich celem jest wszczęcie jak największej liczby postępowań. Skarżący inicjuje także liczne postępowania przed Sądem. Takie działanie skarżącego należy uznać za nadużycie prawa do sądu. Koncepcja zakazu nadużycia prawa do sądu jest przyjmowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zakłada się, że działania skarżącego, dla którego inicjowanie postępowań sądowych nie służy ochronie naruszonych praw, a stanowi cel sam w sobie, uznane być musi za nadużycie prawa do sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., I OZ 175/14). Zatem niezasługującym na ochronę w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nadużyciem prawa jest wykorzystywanie instytucji prawnej wbrew jej celowi i funkcji (zob. postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r., I OSK 1992/14). W niniejszej sprawie skarga dotyczy wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosków o sprostowanie błędów pisarskich w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. Wniosek skarżącego nie dotyczy zatem obrony jego praw, a jedynie kwestii procesowej, która wynikła z kolejnego wniosku skarżącego. Zatem charakter spraw podlegających kontroli w toku administracyjnym jednoznacznie dowodzi, że celem skarżącego nie jest faktyczna obrona swoich praw, lecz inicjowanie postępowań, które stanowią cel sam w sobie. Z tych wszystkich względów sąd uznał, że okoliczności sprawy przemawiają za oddaleniem wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Takie stanowisko znajduje akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt. I OSK 532/08, publik. CBOiS). Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny w analogicznej sprawie postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 605/16, oddalając zażalenie P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oddalającego wniosek o wymierzenie grzywny, dokonał takiej samej oceny postawy wnioskodawcy. W analogicznej sprawie takie samo stanowisko zaprezentował Naczelny Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.