II SA/Wa 1029/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Piotr Borowiecki (spr.), , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania P. M. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), z dniem [...] lutego 2016 r. - uchylił sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, a także ustalił datę zwolnienia strony skarżącej ze służby w Policji na dzień [...] lutego 2016 r. i jednocześnie, w pozostałej części w/w rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W dniu [...] listopada 2015 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął telegram nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., z którego wynikało, że w dniu [...] listopada 2015 r., około godz. 20:40 funkcjonariusze Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] otrzymali polecenie udania się na ul. [...] w [...]. Po przybyciu na miejsce zdarzenia drogowego funkcjonariusze zastali świadków (kobietę i mężczyznę), którzy wskazali uszkodzony samochód marki [...] oraz drugi, zdaniem świadków, należący do sprawcy kolizji samochód osobowy marki [...], przy czym - według relacji owych świadków - tylko pojazd marki [...] był w ruchu. Z materiału dowodowego wynika, że wcześniej świadkowie usłyszeli huk i zauważyli wskazane pojazdy w położeniu pokolizyjnym. Jeden ze świadków widział, jak z samochodu marki [...] wysiadł zataczając się, kierujący tym pojazdem mężczyzna, który zaczął oglądać uszkodzenia w obydwu samochodach. Następnie, według relacji świadka, mężczyzna ten odjechał swoim samochodem [...] dalej, na ul. [...], przy czym miał trudności z parkowaniem. Ponadto, świadek stwierdził, że mężczyzna wycierał rękawem spowodowane w samochodzie marki [...] zarysowania, a następnie oddalił się w nieokreślonym kierunku. Z materiałów dowodowych Policji wynika, że około godziny [...] na miejsce przybył mężczyzna i przyznał, że kierował samochodem marki [...] i to on spowodował kolizję. Mężczyzną tym okazał się być skarżący P. M., który dodatkowo wyjaśnił, że jest funkcjonariuszem Policji. Zapytany przez funkcjonariuszy [...] o spożywanie alkoholu, skarżący oświadczył, że w czasie, gdy doszło do kolizji, był trzeźwy. Jednocześnie, skarżący stwierdził, że do zdarzenia doszło około godziny 16:00, a także, iż po kolizji udał się do baru, gdzie spożył 3 setki wódki i dwa piwa. W toku podjętych przez funkcjonariuszy WRD KMP czynności skarżącego P. M. poddano badaniu na zawartość alkoholu (I pomiar o godz. 21:52 - 1,14 mg/l, II pomiar o godz. 22:09 - 1,21 mg/ł alkoholu w wydychanym powietrzu), a następnie udano się z wymienionym do WSRM w celu pobrania krwi (pierwsze badanie przeprowadzono o godz. 22:50, drugie o godz. 23:50). Ponadto, funkcjonariusze WRD KMP dokonali oględzin zewnętrznych pojazdu skarżącego (ujawniono wgnieciony i zarysowany lewy zderzak i błotnik) oraz wewnętrznych (w pojeździe nie ujawniono przedmiotów w postaci butelek lub puszek po piwie), zaś sprawcę kolizji - skarżącego P. M. ukarano mandatem karnym w wysokości [...] złotych. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, pouczając go jednocześnie o przysługujących prawach, w tym m.in. prawie do czynnego udział w prowadzonym postępowaniu. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. wystąpiono również do Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z prośbą o wyrażenie zgody na wykorzystanie materiałów postępowania karnego o sygn. akt [...] w prowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwolnienia skarżącego ze służby. W dniu 15 stycznia 2016 r. do organu wpłynęło pismo Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], w którym wyrażono zgodę na wykorzystanie w niniejszym postępowaniu administracyjnym materiałów postępowania karnego, z wyłączeniem określonych dokumentów. Jednocześnie poinformowano, że w dniu [...] grudnia 2015 r. wydano wobec skarżącego postanowienie o przedstawieniu zarzutu, które jednak nie zostało ogłoszone. Ponadto, realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwrócił się w przedmiotowej sprawie o opinię do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. W uchwale nr [...] Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wskazano, że Zarząd ten nie wnosi uwag w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka – T. K., W dniu [...] stycznia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał postanowienie, którym odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci powołania i przesłuchania w charakterze świadka T. K. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący ponownie wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka T. K., a dodatkowo również świadka P. B. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci powołania i przesłuchania w charakterze świadków T. K. i P. B. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący został poinformowany o planowanym zakończeniu czynności wyjaśniających w prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Próbę doręczenia przesyłki zawierającej powyższe pismo podjęto trzykrotnie - jednakże bezskutecznie (vide: notatki urzędowe - w aktach administracyjnych). W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 45 ust. 1 oraz 43 ust. 3 ustawy o Policji, wydał rozkaz personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., na mocy którego zwolnił skarżącego P. M. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2016 r. Jednocześnie, przedmiotowej decyzji, zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., organ pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji [...] powołując się na treść przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, stwierdził, że pomimo, iż pojęcie "ważnego interesu służby", o którym stanowi wspomniany przepis cyt. ustawy, nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone, zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce organów Policji przyjęto, że na podstawie wskazanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Zdaniem organu pierwszej instancji, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych układających się na taką ocenę. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji [...] zauważył, że użycie w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. W konsekwencji, organ pierwszej instancji uznał, że decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Jednocześnie, Komendant Wojewódzki Policji [...] uznał, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych, albowiem takie zwolnienie może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99, LEX nr 47389). Komendant Wojewódzki Policji [...], powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, a także działając w ramach uznania administracyjnego oraz dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego - uznał, że interes społeczny wyrażający się tym, że zwolnienie ze służby dotyczy funkcjonariusza Policji, zobligowanego do przestrzegania zasad etyki zawodowej i takiego postępowania, które nie narusza podstawowych wartości i nie narusza dobrego imienia służby, w sytuacji, gdy występują uzasadnione wątpliwości co do takiego postępowania skarżącego, uniemożliwia dopuszczenie go do pełnienia przez niego służby i ma priorytet przed interesem strony. Zdaniem organu pierwszej instancji, prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości oraz oddalenie się z miejsca zdarzenia jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym oraz nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem Policji. W takich okolicznościach, zdaniem organu, nie może mieć decydującego znaczenia to, iż strona skarżąca dotychczas prawidłowo wywiązywała się z nałożonych obowiązków, a także to, iż była pozytywnie opiniowana (o czym świadczy opinia służbowa z dnia [...] kwietnia 2013 r.) oraz, że nie była karana dyscyplinarnie. Komendant Wojewódzki Policji [...], powołując się na treść przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o Policji - uznał, że Policjant, jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa, sam musi przestrzegać prawa w najwyższym stopniu. Zdaniem organu, wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Mając na uwadze potwierdzony opinią biegłego (k. 33-34 akt administracyjnych sprawy) fakt; kierowania przez stronę skarżącą prywatnym samochodem w stanie nietrzeźwości, a także jej zachowanie po spowodowaniu kolizji, tj. oddalenie się z miejsca zdarzenia drogowego, Komendant Wojewódzki Policji [...] stwierdził, że dalsze pozostawanie w stosunku służbowym przez skarżącego godziłoby w dobro służby. Organ pierwszej instancji podniósł, że już samo podejrzenie o naruszenie obowiązującego porządku prawnego - bez względu na to, jaki charakter ma naruszenie - stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom i zasadom etyki zawodowej policjanta, albowiem Policjant powinien zawsze zwracać uwagę na to, aby swym postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionej funkcji. W ocenie organu, chodzi tu głównie o wypełnianie obowiązków zawodowych, ale także o sferę życia społecznego i prywatnego (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 14/05). Komendant Wojewódzki Policji [...] uznał, iż skarżący swym czynem sprzeniewierzył się podstawowym zasadom i normom społecznym, które obowiązują przy wykonywaniu zawodu zaufania publicznego. W ocenie organu, czyn ten dyskwalifikuje stronę, jako policjanta, który w szczególności powinien strzec i przestrzegać ustanowionego porządku prawnego, e nie naruszać go. Ponadto, organ pierwszej instancji doszedł do wniosku, iż pozostawienie w służbie strony skarżącej spowodowałoby szereg negatywnych skutków dla właściwego funkcjonowania jednostki organizacyjnej, w której pełni ona służbę oraz wpływałoby demoralizująco na innych policjantów. Przedmiotowy rozkaz personalny został doręczony stronie skarżącej w dniu 22 lutego 2016 r. W dniu 15 lutego 2016 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] płynęło pismo skarżącego, w którym odniósł się on do poszczególnych dowodów zebranych w sprawie oraz opisał okoliczności zdarzenia mającego miejsce w dniu [...] listopada 2015 r. Ponadto, skarżący wniósł o wydanie mu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji oraz zbadanie sprawy w trybie przepisów art. 24 § 3 k.p.a. i art. 227 k.p.a. w związku z art. 234 i art. 236 k.p.a. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącego, że powyższy wniosek, po zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji, zostanie przekazany do właściwego merytorycznie Wydziału Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], Jednocześnie, organ wskazał, iż skarżący ma możliwość przedstawienia swoich wątpliwości w odwołaniu od decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji. W dniu 4 marca 2016 r. skarżący wniósł odwołanie od wskazanego powyżej rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Skarżący zarzucił spornej decyzji organu pierwszej instancji: - naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 39 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 106 § 2 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 108 k.p.a. oraz art. 110 k.p.a., a w konsekwencji owych naruszeń - naruszenie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy o Policji. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie dopełnił obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto, skarżący zarzucił, iż organ uwzględnił wyłącznie interes społeczny (interes służby). Jednocześnie, skarżący uznał, iż organ prowadził postępowanie w sposób niebudzący jego zaufania, nie udzielając przy tym żadnych wyjaśnień i wskazówek. Zdaniem strony skarżącej, Komendant Wojewódzkiej Policji w [...] uniemożliwił również wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem spornej decyzji. Strona zarzuciła również, iż organ pierwszej instancji dokonał dowolnej oceny dowodów, odmawiając przy tym przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków oraz uniemożliwiając złożenie innych dowodów. Zdaniem skarżącego, organ naruszył również termin zwolnienia wynikający z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez zbyt późne wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby (art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy). W toku postępowania odwoławczego, w dniu 4 kwietnia 2016 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r., w którym wskazano, że Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] poinformował, iż prowadzone przeciwko skarżącemu P. M. postępowanie karne jest na etapie analizy posiadanego materiału dowodowego oraz podejmowania decyzji procesowych. W dniu [...] kwietnia 2016 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący wniósł do organu odwoławczego o włączenie do materiału dowodowego postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] o umorzeniu wobec skarżącego śledztwa w sprawie sygn. akt [...], wobec uznania, iż skarżący nie popełnił zarzucanego mu czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. W dniu [...] kwietnia 2016 r. powyższe postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] zostało przekazane organowi odwoławczemu drogą faksową przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchylił sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem [...] lutego 2016 r. - w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, a także ustalił datę zwolnienia strony skarżącej ze służby w Policji na dzień [...] lutego 2016 r. i jednocześnie, w pozostałej części w/w rozkaz personalny organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji podkreślił wyraźnie, iż stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Organ odwoławczy zauważył, że skoro służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do wykonywania obowiązków służbowych. Zdaniem organu odwoławczego, każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę, albowiem składa ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cyt. ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Komendant Główny Policji stwierdził, że funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1056/11). Zdaniem organu odwoławczego, policjant musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Komendant Główny Policji uznał, że w przedmiotowej sprawie, niezależnie od wyniku omawianego postępowania karnego, koniecznym jest uznanie, że zarówno okoliczności zdarzenia drogowego, którego uczestnikiem był skarżący w dniu [...] listopada 2015 r., jak również późniejsze jego zachowanie oraz tłumaczenia, nie pozostawiają wątpliwości, że skarżący utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym, nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Organ odwoławczy, dokonując szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, przypomniał przebieg zdarzenia z dnia [...] listopada 2015 r., do jakiego doszło na ulicy [...] w [...], w tym również sposób zachowania się skarżącego po owym zdarzeniu. Komendant Główny Policji zauważył, że przedstawione w materiałach postępowania karnego okoliczności nie były kwestionowane przez skarżącego, jednak strona w składanych obecnie pismach oraz w treści samego odwołania - twierdzi, że wyjaśnienia z dnia [...] listopada 2015 r. złożyła "bez świadomości", bowiem "w stanie nietrzeźwości nie można myśleć i rozumować logicznie (...)". Organ odwoławczy zauważył również, iż skarżący kwestionuje ponadto wiarygodność świadków składających zeznania w postępowaniu karnym, dodatkowo podważając ustalenia w zakresie czasu oraz ilości wypitego alkoholu. Ponadto, Komendant Główny Policji, odnosząc się do kwestii umorzenia postępowania karnego wobec skarżącego - stwierdził, iż fakt ten sam w sobie nie stanowi przesłanki do uznania, że skarżący w chwili obecnej nadal posiada przymiot nieposzlakowanej opinii (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 408/15). Organ odwoławczy zauważył, że w uzasadnieniu postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] marca 2016 r. o umorzeniu śledztwa (wobec przyjęcia, że podejrzany nie popełnił zarzucanego mu czynu), stwierdzono, że "w sprawie - z uwagi na istniejące wątpliwości - brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przez P. M. czynu z art. 178a § 1 kk". Organ odwoławczy wskazał, iż we wspomnianym postanowieniu Prokurator powołał się przy tym na zasadę domniemania niewiności oraz zasadę in dubio pro reo, zgodnie z którą nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzygać należy na korzyść oskarżonego. Organ odwoławczy zauważył jednak, że powyższe zasady odnoszą się do procedury karnej, natomiast w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie muszą znaleźć zastosowania, albowiem poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile zatem, jak wskazał organ odwoławczy, wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego, o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, ze względu na jej ważny interes. Komendant Główny Policji uznał, że okoliczności omawianego zdarzenia, a przede wszystkim postawa skarżącego P. M. po kolizji, której niewątpliwie był sprawcą, jak i jego późniejsze wyjaśnienia, w tym próby bagatelizowania swojego ewidentnie niewłaściwego zachowania, świadczą jednoznacznie o lekceważeniu obowiązujących norm prawnych oraz społecznych, a tym samym o tym, że wymieniony nie posiada już cech umożliwiających mu dalsze pełnienie służby w Policji. Zdaniem organu odwoławczego, nie można uznać, że nieskazitelny charakter posiada policjant, który po spowodowaniu kolizji, oddala się z miejsca zdarzenia, następnie pije "3 setki wódki i dwa piwa", aby następnie w stanie "bez świadomości", wrócić na miejsce zdarzenia i złożyć wyjaśnienia, które sam później nazywa niewiarygodnymi. W ocenie Komendanta Głównego Policji, za pozostawieniem skarżącego P. M. w służbie nie mogą przemawiać także stwierdzenia zawarte przez niego zarówno w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r., jak i w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, iż zdarzenie drogowe z dnia [...] listopada 2015 r. miało miejsce "po służbie", skarżący był "bez jedzenia", zmęczony, "pod wpływem leków". Zdaniem organu odwoławczego, niezrozumiałym są ponadto wyjaśnienia skarżącego, jako długoletniego funkcjonariusza Policji, iż w chwili przyjazdu na miejsce zdarzenia policjantów, ok. godziny 21:40 "wyszedłem dobrowolnie z mieszkania (miałem możliwość nie wychodzić, bo funkcjonariusze nie znali mojego adresu)". Jednocześnie, Komendant Główny Policji zauważył, że skarżący, jako policjant z tak długim stażem służby, musiał mieć świadomość, jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać funkcjonariusze, a ponadto, że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy zarówno od sposobu wykonywania powierzonych mu zadań, jak i postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym. Według organu odwoławczego, policjantem nie może być osoba, która nie rozumie, że funkcjonariuszem - tak jak i sędzią, czy prokuratorem - jest się zarówno w pracy, jak i poza pracą (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 242/12, a także z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt IISA/Wa 810/15). W ocenie Komendanta Głównego Policji, opisane zachowania skarżącego P. M. były naganne w stopniu, który wpływa na wiarygodność Policji. Według organu odwoławczego, skarżący utracił autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Komendant Główny Policji uznał, że policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, iż policjant powinien unikać wszelkich sytuacji w służbie i poza służbą, które godziłyby w dobre imię Policji. Ponadto, jak podniósł organ odwoławczy, osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą tego prawa ściśle przestrzegać. Zdaniem organu, winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Ponadto, jak wskazał Komendant Główny Policji, osoby te muszą znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13). Komendant Główny Policji uznał, że nie ulega wątpliwości, iż w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w Policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami ¡w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 810/15). Zdaniem organu odwoławczego, wymaganiom powyższym skarżący P. M. nie sprostał. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, Komendant Główny Policji uznał, że zasadnie organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków – T. K. (teściowej strony skarżącej), a także P. B. (przełożonego strony skarżącej), albowiem - jak uznał organ - z przepisu art. 78 § 1 k.p.a. wynika, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Tymczasem, zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzenie dowodów z zeznań wskazanych świadków, mających potwierdzić przebywanie strony w dniu [...] listopada 2015 r. o danej godzinie w określonym miejscu, nie było istotne z punktu widzenia niniejszego postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy uznał również, że niezasadne było prz3eprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, tym bardziej, że skarżący miał możliwość zajęcia stanowiska w toku prowadzonego postępowania. Ustosunkowując się z kolei do kwestionowanego przez stronę skarżącą w odwołaniu dowodu z opinii biegłego z dnia [...] grudnia 2015 r., organ odwoławczy zauważył, iż opinia ta została sporządzona na potrzeby toczącego się postępowania karnego w sprawie sygn. [...], w którym niezbędnym było ustalenie odpowiedzialności karnej skarżącego P. M. za czyn z art. 178a § 1 k.k. Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ nie jest natomiast zobligowany, ani nawet uprawniony do wykazywania winy, czy też niewinności skarżącego w zakresie określonego przestępstwa. Analizując natomiast zarzut rzekomego naruszenia przez organ art. 10 k.p.a., Komendant Główny Policji uznał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżący brał czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, iż skarżący składał w toku postępowania wnioski dowodowe, ustanawiał i odwoływał profesjonalnego pełnomocnika, a także dwukrotnie ustanowił pełnomocnika do określonych czynności. Organ uznał, że wprawdzie pewnym uchybieniem organu było niedoręczenie stronie, przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego, pisma z dnia [...] stycznia 2016 r., niemniej fakt ten nie może stanowić podstawy do uchylenia owej decyzji organu pierwszej instancji. Za niezasadny w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem nie budzi wątpliwości, że organ pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego. Organ odwoławczy uznał za niezasadny również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ pierwszej instancji należycie wyjaśnił w uzasadnieniu spornej decyzji powody jej wydania. Odnosząc się natomiast do raportu z dnia [...] listopada 2015 r., Komendant Główny Policji uznał, że złożenie raportu o zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie powoduje w każdym przypadku obowiązku zastosowania tego przepisu. Zdaniem organu odwoławczego, właściwy organ Policji, po otrzymaniu wniosku policjanta o zwolnienie ze służby złożonego w trybie art. 41 ust. 3 cyt. ustawy, powinien zwolnić go w terminie do 3 miesięcy, ale tylko wówczas, gdy w tym terminie nie zostało wszczęte z urzędu przeciwko policjantowi postępowanie o zwolnienie go ze służby na innej podstawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 870/13, czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2921/14). Komendant Główny Policji uznał za niezasadny również zarzut naruszenia art. 106 § 2 k.p.a., wskazując, iż w przedmiotowej sprawie opinia, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji została wydana przez Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w [...], którego nie sposób uznać za organ administracji publicznej. Organ odwoławczy uznał ponadto, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komendant Wojewódzki Policji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy zauważył bowiem, iż Komendant Wojewódzki Policji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przemawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwu i porządku publicznego. Uzasadniając częściowe uchylenie i zmianę spornej decyzji organu pierwszej instancji, Komendant Główny Policji zauważył, że skoro zgodnie z art. 110 k.p.a., organ, który wydał decyzję, jest nią związany od dnia jej doręczenia, należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i określić datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] lutego 2016 r., albowiem sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. (któremu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności) został doręczony stronie skarżącej w dniu [...] lutego 2016 r. W piśmie z dnia 19 maja 2016 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. - poprzez niedokonanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - naruszenie przepisu art. 77 k.p.a. - poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków oraz opinii uzupełniającej biegłego; - naruszenie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie w konsekwencji, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, nie dokonał prawidłowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i uniemożliwił skarżącemu realizację prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Skarżący zarzucił, iż organy Policji obu instancji przyjęły okoliczności zdarzenia za udowodnione jedynie na podstawie zeznań świadków oraz skarżącego złożone w stanie wyłączającym świadomości po 2 godzinach od zdarzenia. Jednocześnie, skarżący zarzucił, iż nie przeprowadzono pełnego postępowania dowodowego, a także uniemożliwiono skarżącemu złożenie ponownych zeznań, jak również uniemożliwiono przeprowadzenie istotnego dla sprawy przesłuchania świadków zdarzenia. Ponadto, skarżący zauważył, że sporny rozkaz personalny został wydany na podstawie opinii biegłego sporządzonej na potrzeby postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuraturę, zaś skarżącemu uniemożliwiono złożenie wniosków dowodowych w przedmiocie tej opinii, w tym wniosku o opinię uzupełniającą. Skarżący zwrócić ponadto uwagę, iż Komendant Główny Policji nie wziął pod uwagę opinii uzupełniającej biegłego wydanej w postępowaniu przygotowawczym, w której biegły zmienił swoje wcześniejsze stanowisko, wskazując, iż nie można wykluczyć, że oznaczone badaniem krwi stężenie alkoholu w wysokości [...] promila mogło być następstwem spożycia alkoholu podanego w wyjaśnieniach skarżącego. W tej sytuacji, skarżący zauważył, iż w konsekwencji owej opinii uzupełniającej, istniały uzasadnione wątpliwości co do prowadzenia przez skarżącego samochodu pod wpływem alkoholu, których Komendant Główny Policji nie wziął pod uwagę, utrzymując w mocy rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby. W konsekwencji, skarżący stwierdził, iż stawiany przez organy Policji zarzut prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości oraz ucieczki z miejsca zdarzenia nie został mu udowodniony, a więc nie można mówić o demoralizowaniu przez skarżącego innych funkcjonariuszy, skoro istnieją wątpliwości co do zdemoralizowania skarżącego. Skarżący zarzucił przede wszystkim, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2016 r., nie wziął pod uwagę istotnego dla sprawy rozstrzygnięcia w postaci postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] umarzającego postępowanie w sprawie karnej sygn. akt [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, skarżący zarzucił, iż w prowadzonym przez organy Policji postępowaniu administracyjnym doszło do rażącego naruszenia podstawowych reguł proceduralnych. Zdaniem strony skarżącej, istotne jest to, iż skarżącemu nie przedstawiono żadnych zarzutów karnych a prokuratura prawomocnie umorzyła postępowania przygotowawcze. W ocenie skarżącego, organy Policji obu instancji zebrały materiał dowodowy w sposób wybiórczy, mając na celu wyłącznie usunięcie w sposób dyscyplinarny wieloletniego pracownika Policji, pracującego w organach pocztowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga P. M. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydany przez Komendanta Głównego Policji nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Policji, wydając sporny rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2016 r. dotyczący zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną - rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2016 r., Komendant Główny Policji nie dopuścił się naruszenia norm prawa materialnego., w tym nie dopuścił się obrazy przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komendant Główny Policji, prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zasadnie przyjął, że z uwagi na przebieg zdarzenia drogowego z dnia [...] listopada 2015 r., a przede wszystkim ze względu na sposób zachowania się skarżącego po owym zdarzeniu – zaszły wszelkie podstawy do przyjęcia tezy, iż - w świetle powołanego przepisu 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy - ważny interes służby uzasadniał zwolnienie skarżącego z Policji. Przyjmując powyższe stanowisko, organ odwoławczy prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej. Na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że podstawę materialnoprawna zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Nie ulega wątpliwości, że pomimo, iż pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie o Policji bliżej określone, w praktyce słusznie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Jednocześnie, należy wskazać, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza zatem, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. I choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Zdaniem Sądu, uznać należy, że rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym pozostawienie skarżącego P. M. w służbie naruszałoby jej ważny interes. Należy zwrócić uwagę, że skoro decyzja administracyjna podejmowana na omawianej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takich rozstrzygnięć jest ograniczona. Sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Nie jest on natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna i arbitralna. Sąd administracyjny nie może natomiast analizować celowości i słuszności zwolnienia danego funkcjonariusza, a także, nie powinien badać, czy ze względów słusznościowych mógłby on nadal pozostać w gronie funkcjonariuszy Policji. W ocenie Sądu, z całą pewnością uznać należy, iż w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, czy też nie. Takie ustalenia wymykają się bowiem kognicji organu. Niewątpliwie, rolą organu Policji jest natomiast ustalenie, czy zachowanie funkcjonariusza naruszało ważny interes służby. Ponadto, organ jest obowiązany wykazać, w czym upatruje tegoż ważnego interesu (na czym on polega), a także w jaki sposób został on naruszony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji - prowadząc postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby - zasadnie przyjęły, że nie zachodziła jakakolwiek potrzeba ustalania, czy skarżący w momencie kierowania pojazdem w dniu [...] listopada 2015 r. był, czy też nie był pod wpływem alkoholu. Bez wątpienia przyjął mandat karny za wykroczenie, co znajduje odzwierciedlenie w jego piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. Zdaniem Sądu, istotne jest jednak przede wszystkim to, że skarżący, jako Policjant, wykazał się niespotykaną nonszalancją co do popełnionego czynu, bez próby powiadomienia właścicieli pojazdu o tym co się stało. Warto również zwrócić uwagę na postawę skarżącego w toku dalszego postępowania, miedzy innymi na zapis w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. "(...) wyszedłem dobrowolnie z mieszkania (miałem możliwość nie wychodzić, bo funkcjonariusze nie znali mojego adresu) (...)". Zdaniem Sądu, taka postawa strony skarżącej, wyrażona w tak dosadny sposób jednoznacznie wskazują na zasadność rozstrzygnięć organów Policji obu instancji. Nie budzi wątpliwości Sądu to, iż policjant, który podkreśla, iż mógł celowo unikać odpowiedzialności za wykroczenie, jednoznacznie kwestionuje swoje uprawnienia do służby w tej formacji. Taka postawa, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, godzi w ważny interes służby, a także narusza rotę ślubowania policjanta. Według Sądu, jeśli skarżący, jako policjant z dużym doświadczeniem, całą sprawę postrzega wyłącznie przez pryzmat działania pod wpływem alkoholu, to rzeczywiście zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, iż oznacza to ewidentnie, że w ogóle nie zrozumiał on etosu służby w Policji. Należy uznać, że organy Policji, wydając decyzje w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie. Trafnie przede wszystkim zwrócono uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, którą ma służyć społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do ustawowych zadań Policji należy bowiem m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi oraz wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Rodzaj i zakres zadań powierzonych tej formacji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się m.in. strzec godności i dobrego imienia służby. Oczywistym jest, że właściwi przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Ustosunkowując się do kwestii złożenia przez skarżącego raportu o zwolnienie ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, należy wskazać, iż organ odwoławczy nie mógł już wydać decyzji w trybie fakultatywnym, jak sugerowała strona, albowiem wcześniej wszczął postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy. Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - interes indywidualny skarżącego nie jest na tyle znaczący, aby dać podstawę do ograniczenia wskazanego przez ten organ ważnego interesu społecznego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.