II SA/Wa 108/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie WSA Janusz Walawski Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego - oddala skargę - Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania dr A. D. z dnia 25 czerwca 2012 r. od uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] PAN w [...] z dnia [...] maja 2012 r., odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie informatyka, utrzymała zaskarżoną uchwałę w mocy. W uzasadnieniu powyższej decyzji Centralna Komisja podniosła, iż Sekcja Nauk Technicznych w niniejszej sprawie obradowała na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2012 r. Po zapoznaniu się z odwołaniem dr A. D. od uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] PAN w [...], odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, po wysłuchaniu dwóch negatywnych opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, Sekcja w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Naukowej, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 32 głosy, wstrzymujących się – 0). Następnie Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] grudnia 2012 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym zaskarżoną uchwałę utrzymać w mocy (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Sekcja Nauk Technicznych oraz Prezydium Centralnej Komisji, po przeprowadzeniu analizy przebiegu przewodu habilitacyjnego oraz treści wniesionego odwołania, po zapoznaniu się z opinią recenzentów Centralnej Komisji w niniejszej sprawie, uznało wniesione odwołanie za niezasadne. Centralna Komisja wskazała, że jako ekwiwalent rozprawy habilitacyjnej przedstawiono zestaw 11 publikacji zamieszczonych w czasopiśmie Computer Physics Communication. Jednak zdaniem Komisji, 8 z nich stanowi niewielkie (kilkustronicowe) opisy programów i dlatego nie mogą być one uznane jako artykuły naukowe. Następnie organ stwierdził, że pozostałe 3 publikacje opisują algorytmy wybranych procesów fizycznych. Podano też, że model wzrostu warstwy epitaksjalnej sprowadzający się do całkowania względem czasu układu kilku równań różniczkowych zwyczajnych jest bardzo prosty, nie jest to model złożony. Podkreślono jednocześnie, że dorobek popularyzatorski dr A. D. jest duży, obejmuje 14 książek, jednakże nie równoważy braków w dorobku naukowym. Organ wskazał również na brak po stronie kandydata uczestnictwa w realizacji grantów lub kierowania nimi, zagranicznego stażu i naukowego, a także na absencję na konferencjach międzynarodowych (uczestnictwo tylko w 6 konferencjach krajowych). Centralna Komisja wskazała również, że Rada Naukowa Instytutu [...] PAN w [...] podtrzymała swoje negatywne stanowisko w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego po wniesieniu odwołania przez Kandydata. Na zakończenie Centralna Komisja podała, że Rada Naukowa Instytutu [...] PAN w [...], jak również Komisja Habilitacyjna, przeprowadziły całość przewodu w sposób bardzo kompetentny. Recenzje były dobrze uzasadnione i przyjęte prawie jednomyślnie (25 głosów na nie, 1 głos na tak, 0 głosów wstrzymujących się). Wobec powyższego Centralna Komisja stwierdziła brak przesłanek do akceptacji odwołania. Decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. D., reprezentowanego przez adwokata P. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo i interes prawny skarżącego oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: • naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 oraz 107 kpa, poprzez wydanie decyzji przy niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przy uwzględnieniu słusznego interesu strony oraz polegające na braku wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez nieodniesienie się Centralnej Komisji do zarzutu antydatowania recenzji sporządzonej przez prof. P. D. oraz brak wskazania obiektywnych przesłanek odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego; • naruszenie art. 18a ust. 5 ustawy z dn. 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez powołanie w dniu [...] stycznia 2012 r. komisji habilitacyjnej, a więc z naruszeniem określonego w ustawie terminu 6 tygodni, a także art. 18a ust. 7 ww. ustawy poprzez niedokonanie w terminie do 6 tygodni obowiązkowej oceny osiągnięć naukowych skarżącego wraz z przygotowaniem recenzji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przypomniał stan faktyczny sprawy i podał, że w dniu [...] października 2011 r. skarżący złożył w Instytucie [...] PAN w [...] wniosek o wszczęcie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie informatyka. Postępowanie habilitacyjne będące przedmiotem ww. wniosku zostało wszczęte dnia [...] października 2011 r. W dniu [...] stycznia 2012 r. powołana została komisja habilitacyjna w składzie: prof. T. M. - przewodniczący komisji; dr hab. Z. R. - sekretarz komisji; prof. Z. C. - recenzent; prof. W. D. - recenzent; prof. P. D. - recenzent; prof. M. C. - członek komisji; prof. K. W. - członek komisji. W dniu [...] maja 2012 r. Rada Naukowa Instytutu [...] PAN podjęła uchwałę o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie informatyka. Skarżący w dniu 25 czerwca 2012 r. złożył odwołanie od ww. uchwały. W dniu 3 grudnia 2012 r. skierował również do Centralnej Komisji pismo, w którym jednoznacznie wskazał na możliwość antydatowania jednej z recenzji przygotowanych przez I[...] PAN oraz jej merytoryczne braki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała zaskarżoną uchwałę w mocy. Następnie, powołując się na art. 18 ust. 5 ustawy z dn. 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, wskazał, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powinna w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku, spełniającego wymagania formalne, powołać komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Wniosek zaś o wszczęcie postępowania habilitacyjnego został przez skarżącego złożony w dniu [...] października 2011 r., natomiast powołanie komisji habilitacyjnej nastąpiło dopiero [...] stycznia 2012 r., a to oznacza, zdaniem pełnomocnika skarżącego, że naruszony został przewidywany przez ustawę sześciotygodniowy termin. Następnie pełnomocnik zarzucił, że ww. ustawa stanowi również, iż w terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej, a więc w niniejszej sprawie od [...] stycznia 2012 r., powołani recenzenci oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają wymagane kryteria, a następnie przygotowują recenzję. W związku z przeciągającym się brakiem informacji ze strony Instytutu [...] PAN na temat recenzji pracy przedstawionej przez wnioskodawcę, skarżący w dniu 10 kwietnia 2012 r. wystąpił do Sekretarza Komisji habilitacyjnej - dr hab. Z. R. z wnioskiem o możliwość zapoznania się z recenzjami, dotyczącymi pracy przedstawionej na potrzeby wskazanego postępowania. W odpowiedzi skarżący otrzymał informację, iż dwie z trzech recenzji pracy zostały już złożone, natomiast w trakcie przygotowania jest jeszcze opinia prof. P. D. Następnie podał, że w dniu 12 kwietnia 2012 r., za pośrednictwem Sekretarza Komisji, skarżący otrzymał prośbę o przesłanie, w zwartej formie, głównych założeń, na których został oparty wniosek o nadanie mu tytułu doktora habilitowanego. Skarżący po przesłaniu odpowiedzi wraz z załączonymi wyjaśnieniami, dotyczącymi pracy habilitacyjnej, otrzymał informację, iż wyjaśnienia te zostały przesłane recenzentowi. Ponadto pełnomocnik skarżącego podał, że w dniu [...] grudnia 2011 r., na prośbę dyrekcji Instytutu [...] PAN w [...], skarżący wygłosił seminarium na temat swojego dorobku naukowego i habilitacyjnego. Na spotkaniu w [...] PAN obecni byli także wyznaczeni recenzenci, a zatem mieli oni możliwość zapoznania się z dorobkiem skarżącego i wszelkimi materiałami źródłowymi dotyczącymi jego pracy. W dniu 25 kwietnia 2012 r. skarżący otrzymał informację, iż prof. D. wciąż nie przedstawił jeszcze recenzji pracy habilitacyjnej. Dnia 27 kwietnia 2012 r. sekretarz Komisji poinformował skarżącego, iż prof. D. w związku z upływem ustawowego terminu napisania recenzji zobowiązał się do jej ukończenia jeszcze tego samego dnia. Z uwagi na dalszy brak informacji dotyczących recenzji pracy habilitacyjnej dr A. D., skarżący w dn. 15 maja 2012 r. zwrócił się do Sekretarza Komisji z zapytaniem dotyczącym ww. recenzji. W odpowiedzi skarżący został poinformowany, iż recenzja przygotowana przez prof. P. D. została już dostarczona. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że sporządzona przez prof. D. ocena osiągnięć naukowych skarżącego podpisana została w dniu 5 marca 2012 r., a nie ulega wątpliwości, iż z uwagi na przedstawiony przebieg postępowania, recenzja we wskazanym terminie nie była jeszcze ukończona. Dodał też, że jak wynika z korespondencji mailowej, prowadzonej przez skarżącego z Sekretarzem Komisji dr hab. Z. R., recenzja prof. D. nie była gotowa co najmniej do [...] kwietnia 2012 r. Ponadto w treści wskazanej recenzji wykorzystane zostały informacje, które zostały przez skarżącego przesłane recenzentowi drogą elektroniczną dopiero w dniu 13 kwietnia 2012 r. Pełnomocnik skarżącego uznał, że dowodzi to, iż recenzent dokonał antydatowania sporządzonego dokumentu w celu pozornego spełnienia wymogów przewidzianych przez ustawę o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Pełnomocnik skarżącego zarzucił jednocześnie, że recenzja sporządzona przez prof. D. wykazuje całkowity brak zrozumienia poruszanej tematyki naukowej oraz wykorzystywanej metodologii. Komisja w trakcie postępowania habilitacyjnego błędnie dokonała odseparowania warstwy prezentacji od warstw implementacji w dorobku skarżącego. Ponadto Komisja oparła swoją ocenę na założeniu, iż większość prac skarżącego nie posiada charakteru naukowego. Jak jednocześnie zauważyła jednak Komisja, prace te pilotują wdrażane dla celów naukowych oprogramowanie, a to oznacza, że twierdzenia Komisji są ze sobą sprzeczne. Pełnomocnik wskazał też, że prace o podobnym charakterze powstają m.in. w [...] ośrodku PAN i przez środowisko informatyczne uznawane są jako naukowe (np. praca J.A.Miszczaka, Employing online quantum random number generators for generating truly, random quantum states in Mathemaiica, Computer Pnysics Communications 184 (2013) 257-258). Odnosząc się do zarzutu, że 8 z 11 publikacji zamieszczonych w czasopiśmie Computer Physics Communication jest zaledwie kilkustronicowych i nie mogą być one uznane za artykuły naukowe, a także, że prosty model wzrostu warstwy epitaksjalnej sprowadza się do całkowania względem czasu układu kilku równań różniczkowych, pełnomocnik wskazał, że nie zostało wyjaśnione w oparciu, o jakie kryteria Komisja uznaje publikacje za naukowe oraz jaki stopień złożoności modelu Komisja uznałaby za odpowiedni. Odnosząc się zaś do uczestnictwa skarżącego w zaledwie 6 konferencjach krajowych oraz brak jego udziału w konferencjach międzynarodowych, to pełnomocnik zarzucił, że § 5 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, wskazuje jedynie jako jedno z wielu kryteriów udział w konferencjach zarówno o charakterze krajowym jak i międzynarodowym, nie precyzując jednocześnie minimalnej liczby konferencji i ich charakteru. Pełnomocnik skarżącego zarzucił również, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Komisja nie sprecyzowała, na jakiej podstawie uważa, iż 6 konferencji krajowych posiada mniejszą wartość naukową niż konferencje międzynarodowe. Reasumując, pełnomocnik skarżącego stwierdził, że Komisja dokonała oceny dorobku skarżącego w sposób wybiórczy, niespójny i nierzetelny oraz nie skorzystała z przewidzianej w art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, możliwości uzyskania w razie wątpliwości bezpośrednich i wyczerpujących wyjaśnień na temat sposobu dokumentowania przez skarżącego prac naukowych oraz ich specyfiki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz wskazał, że Rada Naukowa Instytutu [...] PAN w [...], jak również Komisja Habilitacyjna, przeprowadziły całość przewodu w sposób bardzo kompetentny, rzetelny i wyczerpujący. Rada Naukowa Instytutu podtrzymała negatywne stanowisko w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego po wniesieniu odwołania przez Kandydata. Wskazała, że dorobek popularyzatorski skarżącego jest duży (14 książek), ale nie równoważy to braków w dorobku naukowym. Podała też, że decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich wypadkach wszelka kontrola zewnętrzna (także sądowa) musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r., I SA/Wa 106/10). Wskazała też, że przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie prowadzone było postępowanie opiniodawcze celem uzyskania recenzji oraz stanowiska Sekcji. Podała też, że recenzenci, którzy napisali opinie negatywne są nie tylko wybitnymi specjalistami w dziedzinie, w której toczyło się postępowanie habilitacyjne, ale napisali również rzetelne recenzje. Postępowanie przed Centralną Komisją nie stwarza kandydatowi możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych ocen, nawet jeśli zainteresowany jest przekonany, iż nie są one umotywowane czy niesłuszne lub krzywdzące. Centralna Komisja podała, że zarówna sama Komisja, jak i jej sekcje składają się z wybitnych specjalistów z określonych dziedzin i dyscyplin naukowych. Posiadają oni specjalistyczną wiedzę niezbędną dla oceny dorobku naukowego Kandydata. Opinie recenzentów stanowią swoisty referat i wstęp do dyskusji w celu podjęcia prawidłowej decyzji bez potrzeby samodzielnego szczegółowego zapoznania się z dorobkiem naukowym przez poszczególnych członków Komisji. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowiska sekcji. Jeżeli zatem został spełniony ten wymóg i uzyskano odpowiednią ilość recenzji, sprawę rozpatrywała na swym posiedzeniu odpowiednia sekcja Centralnej Komisji, zapewniając udział recenzentów i dokumentując swe czynności w sposób umożliwiający kontrolę stosowanej procedury, a następnie podjęto uchwałę - to tak przygotowany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do poddania go ocenie przez Prezydium, a następnie podstawę wydanej decyzji. Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 kpa. Centralna Komisja stwierdziła też, że jej decyzje to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Ponadto Komisja podała, że jednym z elementów awansu akademickiego jest postawa etyczna, stosunek do środowiska naukowego, umiejętność współpracy naukowej a te kryteria nie zostały spełnione przez skarżącego w stosunku do środowiska akademickiego. Komisja ponowiła ponadto argumenty natury merytorycznej, które legły u podstaw decyzji odmownej. W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego odnosząc się do odpowiedzi organu na skargę, wskazał, że całkowicie niezrozumiałe są stwierdzenia Komisji, zawarte w odpowiedzi na skargę o braku postawy etycznej skarżącego. Wskazał też, że rodzi się domniemanie, że decyzja Centralnej Komisji mogła być związana z faktem niewskazania w swojej pracy konkretnych autorów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ocenie Sądu, skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Centralnej Komisji, utrzymująca w mocy uchwałę Rady Naukowej [...] PAN z [...] maja 2012 r., nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Stosownie zaś do art. 29 ust. 1, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy dorobek naukowy kandydata stanowił znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1661/06). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. Sądowa kontrola musi zatem ograniczać się jedynie do tego, czy zachowane były reguły proceduralne, tzn. czy powołano odpowiednio kwalifikowanych recenzentów, czy przygotowali oni umotywowane recenzje, czy dochowano przepisów dotyczących kworum i głosowania oraz innych przewidzianych przepisami reguł postępowania (por. H. Izdebski, J. Zieliński "Komentarz do art. 29 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym" [w:] H. Izdebski, J. Zieliński "Ustawa o stopniach naukowych i tytule naukowym. Komentarz", publ. LEX nr 141291). Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w brzmieniu nadanym nowelizacją dokonaną przez art. 2 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 84, poz. 455), zmieniająca ustawę z dniem 1 października 2011 r. Skoro zatem skarżący wniosek swój o wszczęcie postępowania habilitacyjnego wystosował w dniu 19 października 2011 r., a postępowanie zostało wszczęte 25 października 2011 r., zatem organ prawidłowo prowadził postępowanie w oparciu o dodany nowelizacją art. 18a ustawy. Instytucję postępowania habilitacyjnego normuje art. 18a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Wskazuje on m.in., że postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku, spełniającego wymagania formalne, powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (...) (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11). Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest natomiast wyłącznie do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Z obowiązujących przepisów nie wynika też wymóg zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. Jak wynika z analizy akt sprawy, Centralna Komisja, na podstawie art. 18a ust. 5 pow. Ustawy, w dniu 30 stycznia 2012 r. powołała Komisję habilitacyjną w składzie 7 osób, w tym trzech recenzentów: prof. Z. C. (Politechnika [...]), prof. W. D. (Akademia [...] im. [...] w K.) i prof. P. D. (Instytut [...]PAN w [...]). Recenzenci ci przedstawili swoje recenzje, odpowiednio: prof. Z. C. 4 kwietnia 2012 r., prof. W. D. 25 marca 2012 r. i prof. P. D. - 5 marca 2012 r. Dnia [...] maja 2012 r. Komisja Habilitacyjna podjęła uchwałę, w której odmówiła nadania stopnia doktora habilitowanego skarżącemu. Następnie uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Rada Naukowa Instytutu [...] PAN, po zapoznaniu się z uchwałą powołanej wyżej komisji habilitacyjnej, w tym z recenzjami osiągnięć naukowych Kandydata, w oparciu o art. 18a ust. 11 pow. ustawy, odmówiła nadania stopnia doktora habilitowanego skarżącemu. Skarżący odwołał się od tej uchwały, jednakże Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), utrzymała zaskarżoną uchwałę w mocy. Zwrócić uwagę należy, że samo postępowanie przed Centralną Komisją do czasu podjęcia uchwały ma charakter niejawny (§ 23 statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów), a zapadające w jego toku uchwały są podejmowane w tajnym głosowaniu (§ 15 ust. 2 tego statutu). W sprawie o nadanie stopnia naukowego, ze względu na szczególny tryb postępowania nie może być wprost stosowany art. 10 § 1 kpa. W świetle postanowień art. 18 ust. 1 powołanej ustawy, stopień doktora habilitowanego nadaje (pkt 1) - w szkole wyższej - rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej szkoły wyższej, (pkt 2) - w innej jednostce organizacyjnej - rada naukowa. Zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy, uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Do głosowania, o którym mowa w ust. 1, uprawnieni są członkowie właściwej rady jednostki organizacyjnej posiadający tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego oraz osoby, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a (ust. 2). Uprawnienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje ponadto osobom wymienionym w art. 10 a w czynnościach przewodu doktorskiego – także recenzentom i promotorowi rozprawy doktorskiej (ust. 3). Recenzentów w postępowaniu habilitacyjnym powołują: 1) rada właściwej jednostki organizacyjnej - w liczbie dwóch; 2) Centralna Komisja - w liczbie dwóch (ust. 5a). Analiza akt sprawy wskazuje, iż powyższe wymogi zostały spełnione. Przed pojęciem negatywnej dla skarżącej uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] PAN z dnia [...] maja 2012 r. prawidłowo powołano 3 recenzentów, wskazanych wyżej. Wskazać ponadto należy, że w rozpoznawanej sprawie wydane zostały 3 recenzje, w tym dwie z nich były dla skarżącego niekorzystne, jedna zaś oceniła pozytywnie dorobek i działalność naukową habilitanta. Sąd zbadał również skład osobowy Komisji, sposób głosowania jak również złożone pod uchwałami podpisy. Biorąc powyższe pod wagę należy zgodzić się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Naukową Instytutu [...] PAN , nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania stopnia dr. habilitowanego nauk technicznych skarżącemu. Podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony, jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo zaś merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogła zostać wyrażona tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. W postępowaniu zaś odwoławczym Centralna Komisja działa w oparciu o tryb określony statutem tej Komisji. Przepis § 19 ust. 1 i 4 statutu, nakazuje w postępowaniu opiniodawczym powołanie co najmniej jednego recenzenta spośród osób mających tytuł naukowy. Recenzentem może być członek Komisji. W postępowaniu opiniodawczym sekcji, po otrzymaniu negatywnej opinii recenzenta, powołuje się recenzenta dodatkowego, przy czym, jeżeli recenzentem jest członek Komisji, recenzentem dodatkowym może być jedynie osobą niebędącą członkiem Komisji. Z materiału aktowego jednoznacznie wynika, iż powołani przez Centralną Komisję kolejni recenzenci: prof. dr. hab. inż. K. Z. i prof. J. W. przedstawili negatywne opinie dotyczące odwołania od uchwały Rady Naukowej. Stanowisko zajęte w sprawie przez recenzentów zostało przez nich przedstawione na posiedzeniu Sekcji Nauk Technicznych Centralnej Komisji w [...] grudnia 2012 r. (§ 21 statutu), po czym w głosowaniu tajnym (§ 17 ust. 1 statutu) Sekcja opowiedziała się za nieuwzględnieniem odwołania skarżącej (32 głosami, na 37 osób uczestniczących w posiedzeniu). Następnie Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie (§ 22 statutu), jednogłośnie postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, postępowanie to było zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także postanowieniami statutu Centralnej Komisji. Podkreślenia wymaga, iż Sąd nie był uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę wydania uchwały przez organ I Instancji i decyzji Centralnej Komisji. W postępowaniu tym nie doszło także do naruszenia przepisów kpa w zakresie, w jakim miały one zastosowanie w tym postępowaniu. Tym samym należało stwierdzić, iż analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centrala Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Odpowiadając zaś na zarzut skarżącego dotyczący niezachowania terminów, o jakich mowa w art. 18a ust. 5 i 7 pow. ustawy, to wskazać należy, że terminy te mają charakter terminów instrukcyjnych i niezachowanie ich nie pociąga za sobą żadnych skutków procesowych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.