II SA/Wa 109/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek postanawia: odrzucić skargę. Komendant [...] Policji postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia M.S. (dalej jako skarżący) na postanowienie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek w rozkazie personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z [...] lipca 2003 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu wskazano na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2003 r. ustalił skarżącemu procentową wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na 25 marca 2003 r. na poziomie 4%. Skarżącemu zaliczono do wysługi lat na dzień przyjęcia do służby: rok i dzień służby kandydackiej, w zakładach pracy – 2 lata, 10 miesięcy i 28 dni, zasiłek z tytułu pozostawania bez pracy – rok i 24 dni, łącznie - 4 lata, 11 miesięcy i 23 dni. Postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2014 r. Komendant Rejonowy Policji [...], na podstawie art. 113 § 1 K.p.a., z urzędu we wskazanym wyżej rozkazie personalnym w wierszu 11 i 12 od góry zapisy "w zakładach pracy – 2 lata, 10 miesięcy i 28 dni, zasiłek z tytułu pozostawania bez pracy – 1 rok i 24 dni" sprostował na "w zakładach pracy - 2 lata, 6 miesięcy, 6 dni, zasiłek z tytułu pozostawania bez pracy – 1 rok, 1 miesiąc i 24 dni", natomiast w wierszu 23 od góry zapis "łącznie – 4 lata, 11 miesięcy, 23 dni" sprostował na "łącznie 4 lata, 8 miesięcy i dzień". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż analiza akt osobowych skarżącego wykazała popełnienie przez organ błędu pisarskiego i rachunkowego, poprzez wpisanie błędnych wartości okresu zatrudnienia i okresu pobierania zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy, a co za tym idzie także łącznego okresu wysługi lat. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie wskazując na przekazane przed przyjęciem do Policji dokumenty, które stanowiły podstawę przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Zdaniem skarżącego okres pracy w charakterze ucznia winien zostać zaliczony w wymiarze 2 lata, 10 miesięcy i 28 dni, a wówczas wysługa wynosić powinna 5 lat i 24 dni. W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia z uwzględnieniem art. 191 § 5 pkt 3 Kodeksu pracy. Przywołanym na wstępie postanowieniem Komendant [...] Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazał, iż zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W ocenie Komendanta [...] Policji, wykładnia cytowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom organu, niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Natomiast "inna oczywista omyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego lub rachunkowego. Organ podkreślił, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Organ przytoczył treść § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), w kontekście którego organ odwoławczy uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe, albowiem zaistniały prawem przewidziane przesłanki umożliwiające jego wydanie. Zwrócił uwagę, iż w aktach osobowych skarżącego znajdują się następujące dokumenty: – świadectwo służby w Komendzie [...] Policji z [...] grudnia 2001 r., w którym potwierdzono okres służby kandydackiej w [...] w W. od 2 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2001 r.; – świadectwo pracy z A. w I. z [...] czerwca 1997 r., w którym potwierdzono okres pracy w pełnym wymiarze czasu w charakterze ucznia od 1 sierpnia 1994 r. do 28 czerwca 1997 r.; – zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w I. z [...] marca 2003r., w którym potwierdzono okres pobierania zasiłku od 10 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2002 r. oraz od 1 stycznia 2003 r. do 9 stycznia 2003 r. W zakresie warunków zatrudnienia młodocianych organ odwołał się do regulacji Kodeksu pracy (art. 190), uznając, że okres pracy skarżącego w charakterze ucznia podlega zaliczeniu od ukończenia przez skarżącego 15 lat, czyli od [...] grudnia 1994 r. Z powyższego – zdaniem organu - jednoznacznie wynika, że na dzień przyjęcia skarżącego do służby w Policji, tj. na [...] marca 2003 r., prawidłowe wartości liczbowe okresów zaliczonych do wysługi uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia to: w zakładach pracy 2 lata, 6 miesięcy i 6 dni, z tytułu pobierania zasiłku dla bezrobotnych 1 rok, 1 miesiąc i 24 dni, łącznie - 4 lata, 8 miesięcy i 1 dzień. Dlatego też Komendant [...] Policji uznał, że Komendant Rejonowy Policji [...], wydając rozkaz personalny nr [...] z [...] lipca 2003 r., błędnie przeprowadził działania arytmetyczne, a co za tym idzie wskazane rozstrzygnięcie zawierało błędy rachunkowe. Skoro zatem, biorąc pod uwagę wskazane w postanowieniu przepisy oraz stan faktyczny sprawy, organ, który wydał decyzję stwierdził, że błędnie w niej wskazano wartości liczbowe, to zobowiązany był sprostować oczywistą omyłkę w tym zakresie i stosownym postanowieniem sprostować błędy rachunkowe, wynikające z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Reasumując, organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie regulację prawną zawartą w art. 113 § 1 K.p.a. Sprostowaniem objął bowiem jedynie wskazane wyżej wartości liczbowe, jako błąd rachunkowy, wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Postanowienie z [...] listopada 2014 r, zawierające prawidłowe pouczenie co do trybu i terminu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zostało doręczone skarżącemu 17 listopada 2014 r. W skardze z 10 grudnia 2014 r. na powyższe postanowienie w części dotyczącej zaliczenia okresów pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień [...] marca 2003 r. w postanowieniu nr [...] z [...] lipca 2014 r. Komendanta Rejonowego Policji [...] w wierszu 15 od góry gdzie jest: "w zakładach pracy – 2 lata, 6 miesięcy, 6 dni" winno być "w zakładach pracy – 2 lata, 10 miesięcy, 28 dni" oraz w wierszu 20 od góry jest: " łącznie 4 lata, 8 miesięcy, 1 dzień" winno być łącznie 5 lat, 24 dni", która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. Skarga została złożona osobiście przez skarżącego 10 grudnia 2014 r. w Komendzie Powiatowej Policji w I., a następnie przesłana 15 grudnia 2014 r. pocztą specjalną do Komendy [...] Policji, do której wpłynęła 22 grudnia 2014 r. W ocenie skarżącego niezgodność w zakresie zaliczenia okresów zatrudnienia do wysługi lat występuje przy zaliczaniu okresu pracy w A., gdzie zatrudniony był w charakterze ucznia od 1 sierpnia 1994 r. do 28 czerwca 1997 r. Skarżący odwołał się do przepisów rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 21 października 1974 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 260), zgodnie z którymi osoba w wieku powyżej 14 lat, a przed ukończeniem 15 lat, która ukończyła szkołę podstawową może być na wniosek ustawowego przedstawiciela zatrudniona w celu nauki zawodu. W ocenie skarżącego z powyższej regulacji wynika, że winien być mu zaliczony cały okres pracy w charakterze ucznia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie oraz alternatywnie o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wniosek o odrzucenie skargi został powiązany z przekroczeniem terminu do jej złożenia. W piśmie procesowym z 13 lutego 2015 r. skarżący podtrzymując złożoną skargę i argumentację w niej zawartą, wyraził swoje stanowisko co do zachowania terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy i oceny legalności rozstrzygnięcia poddanego kontroli sądu, sąd obowiązany jest zbadać, czy złożona skarga wypełnia wymogi formalne. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 83 § 3 p.p.s.a., w wersji tego przepisu obowiązującej na datę złożenia skargi, oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie z jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten bądź organ powinien ją przesłać (nadać w urzędzie pocztowym) do właściwego organu administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" T. Woś i in., LexisNexis Wyd. 1, W-wa 2005 r., str. 248, postanowienia NSA z 18 czerwca 2008 r., I OSK 651/08, z 11 marca 2009 r., I OSK 234/09, dostępne na stronie internetowej pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upływał 17 grudnia 2014 r., przy czym skarżący nie kwestionuje, iż został pouczony o trybie i terminie złożenia skargi. Pomimo prawidłowego pouczenia skarżący wniósł skargę 10 grudnia 2014 r., a więc w terminie otwartym do jej złożenia, ale uczynił to za pośrednictwem Komendanta Komendy Powiatowej w I., a więc za pośrednictwem organu niewłaściwego w rozpoznawanej sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że w sprawie nie zachodziła konieczność zachowania drogi służbowej i o konieczności dochowania takiego wymogu skarżący nie był pouczany. Złożona skarga została przesłana do organu właściwego, tj. Komendanta [...] Policji 15 grudnia 2014 r. wewnętrzną Pocztą Specjalną. Data ta jest jednak irrelewantna z punktu oceny zachowania terminu do wniesienia skargi, albowiem jak stanowią zacytowane wyżej przepisy prawa - o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania jej w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Wewnętrzna Poczta Specjalna funkcjonująca w ramach struktur Policji wymogu tego nie wypełnia. Nie jest urzędem pocztowym świadczącym powszechne usługi pocztowe, a jedynie agendą wewnętrzną Policji (por. postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., II Oz 652/08, dostępne CBOSA). Nie można zatem uznać, że data oddania przesyłki zawierającej skargę do ww. jednostki organizacyjnej Policji, stanowi datę wniesienia skargi. W tej sytuacji należy przyjąć, że datą wniesienia skargi w niniejszej sprawie jest data jej faktycznego wpływu do właściwego organu – tj. Komendanta [...] Policji, co nastąpiło dopiero 22 grudnia 2014 r., a więc po upływie terminu do jej złożenia. Podnoszone przez skrzącego okoliczności dotyczące składania pism w toku postępowania administracyjnego i dochowania terminów w jego trakcie są w rozpoznawanej sprawie pozbawione znaczenia prawnego, albowiem Sąd badał jedynie ustawowy termin do wniesienia skargi, nie zaś tok procedowania w postępowaniu administracyjnym. Stwierdziwszy, iż skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu, Sąd nie był uprawniony do badania legalności wydanych w toku tego postępowania rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe, wobec wniesienia skargi z uchybieniem terminu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.