II SA/Wa 109/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Powiatu Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy postanawia: odrzucić skargę. U Z A S A D N I E N I A Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 76 ust. 1 i art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1445 ze zm.), stwierdził nieważność uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W dniu [...] grudnia 2015 r. Powiat [...] wniósł na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga ta została podpisana przez Starostę [...]. Zarządzeniem z dnia [...] lutego 2016 r. wezwano Powiat [...] do złożenia uchwały Rady Powiatu [...] o wniesieniu skargi na wskazane wyżej rozstrzygnięcie nadzorcze, tj. uchwały, o której mowa w art. 85 ust. 3 zdanie drugie ustawy o samorządzie powiatowym. Poinformowano jednocześnie stronę skarżącą, że niezłożenie takiej uchwały najpóźniej na rozprawie skutkować będzie odrzuceniem skargi. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. strona skarżąca poinformowała, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie była przedmiotem obrad Rady Powiatu [...] w dniu [...] grudnia 2015 r. Poddana pod głosowanie uchwała w sprawie wniesienia skargi nie została podjęta. Przy piśmie z dnia [...] marca 2016 r. strona skarżąca nadesłała do Sądu wyciąg z protokołu nr [...] z sesji Rady Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2016 r. Wojewoda [...] wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, wskazując, że skarga jest nieuprawniona, albowiem Rada Powiatu [...] nie wyraziła zgody na jej wniesienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd wszczyna postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot (art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że skargę może wnieść "każdy, kto ma w tym interes prawny". Związanie legitymacji do wniesienia skargi z posiadaniem interesu prawnego wymaga jednak stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżoną decyzją. Oznacza to, iż legitymacji do wniesienia skargi należy poszukiwać w przepisach prawa materialnego, z których można wywieść określone uprawnienie do działania podmiotu we własnym imieniu. W myśl art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1445 ze zm.) – w skrócie u.s.p. rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące powiatu podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem, w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Zgodnie z art. 85 ust. 3 zdanie pierwsze u.s.p. do złożenia skargi uprawniony jest powiat lub związek powiatów, którego interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Zgodnie z art. 85 ust. 3 zdanie drugie u.s.p. podstawą do wniesienia skargi jest uchwała organu, który podjął uchwałę lub którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Ustawa o samorządzie powiatowym nie ustanawia terminu do podjęcia takiej uchwały. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze wniesiona przed podjęciem takiej uchwały, nie może zostać odrzucona, jeżeli w późniejszym terminie taki akt zostanie uchwalony i przekazany do sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2450/10, LEX nr 743731). Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął w zarządzeniu z dnia [...] lutego 2016 r., że uchwała, o której mowa w tym przepisie, może zostać złożona najpóźniej na rozprawie. Skoro jednak strona skarżąca takiej uchwały nie złożyła we wskazanym terminie, to należy ocenić skutki jej braku. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze musi być – zgodnie z literalnym brzmieniem art. 85 ust. 3 u.s.p. – poprzedzone uchwałą o wniesieniu skargi. W postanowieniu z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1011/11 (LEX nr 1082558), wydanym w sprawie ze skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące organu gminy, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.) ma charakter reguły kompetencyjnej i z tego względu nie jest zasadne odstąpienie od jego literalnego brzmienia. Przepis art. 98 ust. 3 powołanej ustawy o samorządzie gminnym określa podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a podjęcie stosownego aktu (zarządzenia/uchwały) stanowi przesłankę skutecznego jej wniesienia. Brak zatem takiej uchwały czyni skargę tę niedopuszczalną. Z uwagi na fakt, iż regulacje dotyczące zaskarżania rozstrzygnięć nadzorczych do sądu administracyjnego, zawarte w ustawie o samorządzie gminnym oraz w ustawie o samorządzie powiatowym, są analogiczne, pogląd wyrażony w powyższym orzeczeniu jest aktualny w niniejszej sprawie. Wyjaśnić również należy, że z przekazanego przez stronę skarżącą przy piśmie z dnia na [...] marca 2016 r. wyciągu z protokołu z sesji Rady Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., wynika, że kwestia wniesienia skargi do Sądu była przedmiotem obrad Rady, jednakże Rada Powiatu [...] nie podjęła uchwały w sprawie zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego. Okoliczność ta nie wykluczała, w ocenie Sądu, późniejszego podjęcia takiej uchwały i jej przedłożenia Sądowi najpóźniej na rozprawie. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.