II SA/Wa 1102/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant starszy specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi M. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego oraz mianowania na nowe oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP/organ) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 roku uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej KWP w [...] ) nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. w części dotyczącej daty mianowania [...] M.D. (dalej skarżący) na stanowisko służbowe, określającym datę mianowania na stanowisko służbowe na dzień [...] stycznia 2025 r. i utrzymał rozkaz personalny w pozostałej części. Skarżący z dniem [...] maja 2016 r. pełni służbę w KWP w [...] oraz jako ekspert Wydziału [...] tej jednostki w 9 grupie zaszeregowania z uposażeniem zasadniczym z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej co wynosi 3120 zł i dodatkiem służbowym w wysokości 800 zł miesięcznie. Rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2024 r. KWP w [...] z dniem [...] kwietnia 2024 r. delegował skarżącego do czasowego pełnienia służby w KWP w [...] i powierzył policjantowi pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] tej jednostki, bez zmiany składników uposażenia. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. KWP w [...] , na podstawie art. 6c ust. 1, art. 6e ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145, z późn. zm.), z dniem [...] lipca 2024 r. odwołał skarżącego z zajmowanego stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...] i z dniem [...] lipca 2024 r. przeniósł wymienionego do swojej dyspozycji, z prawem do uposażenia przez okres 6 miesięcy w wysokości przysługującej przed odwołaniem. W dniu [...] stycznia 2025 r. KWP w [...] , na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 101 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 1 i 3 oraz art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, § 1 ust. 1, ust. 1a pkt 4, ust. 2 i ust. 3, § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi łat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.), wydał rozkaz personalny nr [...], na podstawie którego z dniem [...] stycznia 2025 r. zwolnił skarżącego z powierzenia obowiązków i z dniem [...] stycznia 2025 r. mianował na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,300 kwoty bazowej co wynosi 4800 zł i dodatkiem służbowym w wysokości 1200 zł miesięcznie. Organ wskazał ponadto, że policjant, na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku według mianowania, czyli stanowisku eksperta, tj. 5410 zł, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 Kpa, organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, została ona doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 27 stycznia 2025 r. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji zaskarżonym rozkazem personalnym uchylił rozkaz personalny nr [...] KWP w [...] w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe, określił datę mianowania na stanowisko służbowe na dzień [...] stycznia 2025 r. i utrzymał rozkaz personalny w pozostałej części. Pełnomocnik otrzymał rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. w dniu 8 maja 2025 r. Skargę na powyższy rozkaz personalny wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zarzucając: 1. art. 138 k.p.a. polegające na niewłaściwej kontroli decyzji organu I instancji w sytuacji, w której organ dopuścił się naruszenia następujących przepisów: 2. art. 38 ust. 2 ustawy pkt 4 ustawy o Policji, poprzez mianowanie odwołującego na niższe stanowisko służbowe, podczas gdy była możliwość mianowania go na inne równorzędne stanowisko, 3. art. 7 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu skarżącego jako strony niniejszego postępowania, jak również przekroczenie granic uznania administracyjnego, co czyni ją dowolną i arbitralną, 4. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, 5. art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu niniejszej sprawy; art. 7,8, 77, 80 K.p.a., polegające na: dokonaniu jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego; - zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego; - nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego oraz interesu służbowego Policji; III. art. 11 i 107 § 3 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem zasady przekonywania, a w szczególności brak wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonywującej pod względem prawnym i faktycznym, nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy oraz brak określenia przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący został mianowany na niższe stanowisko służbowe aniżeli stanowisko uprzednio zajmowane przed powołaniem. Jego zdaniem art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (wskazany w podstawie zaskarżonego rozkazu personalnego) daje właściwemu organowi prawo do mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe - w przypadku, gdy nie ma możliwości wyznaczenia go do pełnienia stanowiska równorzędnego z zajmowanym uprzednio. Decyzja taka wydawana jest w granicach uznania administracyjnego, a jej wydanie winno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, którego wynikiem powinno być ustalenie, czy możliwe jest zaproponowanie stanowiska równorzędnego. To na organie przenoszącym policjanta na niższe stanowisko służbowe ciąży obowiązek wykazania w uzasadnieniu rozkazu braku możliwości przeniesienia policjanta na stanowisko równorzędne. Tylko bowiem wtedy działaniu organu nie można będzie przypisać cech dowolności (tak wyrok NSA z dnia 9.12.2022 r" II OSK 2029/21, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13.06.2019 r., III SA/Gd 166/19). Wskazywał, że KWP w [...] , zarówno przed wszczęciem omawianego postępowania, jak i na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie dokonał analizy stanu organizacyjno-etatowego tej jednostki Policji. Jego zdaniem wniosek taki wynika wprost z analizy pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. - zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie mianowania na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w [...] na podstawie art. 32 ust 1 ustawy o Policji. Mianowanie na stanowisko służbowe na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji możliwe jest jedynie w przypadku mianowania na stanowisko równorzędne. Stanowisko specjalisty, na które miał zgodnie z zawiadomieniem zostać mianowany skarżący nie jest stanowiskiem równorzędnym do stanowiska eksperta (które skarżący zajmował przed powołaniem), zarówno pod względem grupy uposażenia jak i stopnia etatowego. W takiej sytuacji postępowanie winno zostać wszczęte w oparciu o art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (mianowanie na niższe stanowisko służbowe), przy czym w takiej sytuacji organ zobowiązany jest wykazać, że mianowanie na niższe stanowisko służbowe uzasadnione jest potrzebami organizacyjnymi, a nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko. Podniósł, że dopiero na skutek inicjatywny dowodowej pełnomocnika skarżącego (pismo z dnia 16 grudnia 2025 r.) organ zrealizował częściowo wnioski dowodowe w zakresie wakujących stanowisk równorzędnych i wyższych. Powyższe oznacza, że wbrew twierdzeniom organu II instancji Komendant Wojewódzki Policji w ogóle nie dokonał przed wszczęciem postępowania analizy w celu określenia możliwości mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne. Zauważył, że w ocenie organu taka analiza była przed wszczęciem postępowania zbędna, zaś wszczęcie postępowania nie zostało poprzedzone rozważeniem wszelkich okoliczności sprawy. Jego zdaniem może to budzić uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistych intencji KWP w [...] . Podniósł, że przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, jako dokonywane na drodze postępowania administracyjnego, w formie decyzji, winno respektować zarówno słuszny interes funkcjonariusza, jak i interes służbowy Policji, być należycie i przekonująco uzasadnione (art. 107 k.p.a.), a przeprowadzone postępowanie uwzględniać wszystkie argumenty, jakie strona uznaje za istotne. Z uzasadnienia decyzji o przeniesieniu powinna jednoznacznie wynikać celowość takiego przeniesienia. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada z kolei obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Procedowanie organów obu instancji doprowadziło do faktycznej degradacji funkcjonariusza przy zastosowaniu pozornie dopuszczalnego trybu określonego w art. 38 a ustawy o Policji, bez uwzględnienia kwalifikacji skarżącego, jego słusznego interesu oraz interesu Policji jako formacji. Reasumując uznał, że argumentacja organów obu instancji oparta jest o błędne założenia, a wydane przez organy decyzje nie wyjaśniają w sposób rzetelny i przekonujący przyczyn uznania, że brak było stanowisk równorzędnych do stanowiska zajmowanego dotychczas przez skarżącego. Takie załatwienie sprawy wykracza zatem poza dopuszczalne granice uznania administracyjnego, przez co można zarzucić organom działającym w sprawie, że naruszyły prawo, a stwierdzone naruszenie spowodowało, że organy w ogóle nie rozpatrzyły kwestii ewentualnego mianowania na stanowisko równorzędne w sytuacji określonej art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Wskazał, że w przypadku decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego szczególne znaczenie ma zasada przekonywania stron wyrażoną w art. 11 k.p.a. Organ zobowiązany jest, w myśl tej zasady, do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował przy załatwianiu sprawy. Wskazanie motywów rozstrzygnięcia to jeden z integralnych elementów prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej. Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. - uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Decyzje uznaniowe wymagają starannego uzasadnienia, opartego na wszystkich okolicznościach faktycznych sprawy, czego organy obu instancji zaniechały. Jego zdaniem mianowanie skarżącego na niższe stanowisko służbowe świadczy dobitnie o braku optymalnego i racjonalnego wykorzystania jego dotychczasowego doświadczenia zawodowego i kwalifikacji. Ponadto jest działaniem na szkodę interesu społecznego, któremu niewątpliwie mogłoby służyć odpowiednie zagospodarowanie osoby odwołującego w strukturach tej formacji. "Pozorne" ruchy kadrowe oraz zaniechanie wstrzymania się z wydaniem rozstrzygnięcia do czasu, aż możliwe będzie mianowanie odwołującego na stanowisko równorzędne, czy też brak mianowania na takie stanowisko w okresie między wydaniem decyzji przez organ I instancji a wydaniem decyzji przez organ II instancji pozostaje w sprzeczności z zasadą praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principia k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Ponadto uznał, że mianowanie skarżącego na stanowisko specjalisty narusza również jego słuszny interes, nie tylko w aspekcie wizerunkowym (degradacja) ale także finansowym. Wskazać bowiem należy, że zaszeregowanie do niższej grupy uposażenia zasadniczego, ma nie tylko wpływ na wysokość samego uposażenia, ale również na wysokość dodatków służbowych (inne są kwoty dodatku służbowego na stanowisku specjalisty a inne eksperta), czy też wysokość innych świadczeń w związku ze służbą w Policji (m.in. kwotę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego). W związku z powyższym wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji KWP w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 roku mocą, którego uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. w części dotyczącej daty mianowania [...] M.D. na stanowisko służbowe, określający datę mianowania na stanowisko służbowe na dzień [...] stycznia 2025 r. i utrzymujący rozkaz personalny KWP w [...] w pozostałej części. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z dnia 2 grudnia 2022 r., Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 8 lutego 2023r., Dz. U. z 2023 r., poz. 259 -zwaną dalej P.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozstrzygnięcia, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozkazów personalnych. Sąd uznał w konsekwencji, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 38 ust.1-4 ustawy o Policji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając wskazane wyżej rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go na inne stanowisko służbowe - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, należy wskazać, iż nie ulega wątpliwości, że wydając sporne rozkazy personalne, organy Policji obu instancji zobowiązane były prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Warto jednocześnie zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego organy winny stać na straży praworządności, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony - art. 7 k.p.a. Są też obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i na tej podstawie ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ponadto, nie ulega również wątpliwości, że wszystkie powyższe elementy mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy Policji obu instancji nie dopuściły się takiego naruszenia. Analizując ustalony przez nie w obu rozkazach stan faktyczny zauważyć trzeba, że jest on prawidłowo ustalony i odzwierciedla przebiegu zdarzeń, które legły u podstaw wydanych rozkazów. Analiza powołanych przepisów ustawy o Policji prowadzi do wniosku, co zresztą zauważa również skarżący i organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że rozkaz personalny w przypadku zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby na innym stanowisku jest podejmowany w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę w tym względzie. Innymi słowy mówiąc, właściwy przełożony - wydając stosowny rozkaz personalny - jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Uwzględniając przedstawioną regulację prawną stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotowy rozkaz personalny został podjęty przez właściwego przełożonego, którym był Komendant Wojewódzki Policji w [...] , bez przekroczenia granic uznania administracyjnego, co oznacza, że nie miał on charakteru dowolnego. W ocenie Sądu, analizując legalność zarówno zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, jak i w zasadzie utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] , należy wyraźnie zaznaczyć na wstępie wszelkich rozważań, że ze służbą publiczną w formacji mundurowej takiej, jak Policja, łączą się nie tylko liczne przywileje, ale też zwiększone obowiązki, a nawet pewne ograniczenia wolności osobistych. Jednym z wymogów jest dyspozycyjność funkcjonariusza Policji, który musi, kosztem swojego życia osobistego, wypełniać należące do niego obowiązki służbowe. Jednocześnie, przyjmuje się, że ochrona trwałości stosunku służbowego policjanta nie ma charakteru bezwzględnego. Można zatem zwolnić go ze służby lub przenieść na inne stanowisko, gdy wymaga tego dobro formacji. Artykuł 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji określa przełożonych właściwych do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Jest to przepis kompetencyjny, który wskazuje tylko organ właściwy do wydawania decyzji w sprawach wymienionych w tym przepisie. Przyjmuje się zarówno w judykaturze, jak i doktrynie, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w związku z tym przełożony, w sprawach osobowych, ma prawo do jednostronnego i władczego kształtowania jego istotnych składników. Zatem również decyzja o przeniesieniu na inne stanowisko podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego (vide: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r., sygn. Akt II SA/Wa 265/13, LEX nr 1301212). W tej sytuacji, przyjmuje się, że skoro właściwy komendant jest uprawniony, na podstawie art. 32 ustawy o Policji, do przeniesienia policjanta na równorzędne oraz wyższe stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) to jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (vide: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1556/09, LEX nr 600187; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 919/09, LEX nr 595612). Ponadto, warto zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z interesem społecznym niewątpliwie utożsamić należy interes Policji, którego atrybutami są potrzeby służby i konieczność zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, jako formacji (art. 1 ust. 2 ustawy z 1990 r. o Policji), natomiast interesem indywidualnym będzie kształtowanie sytuacji prawnej i faktycznej (w tym przypadku zawodowej) poszczególnych funkcjonariuszy. Art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie zawiera przesłanek determinujących zmiany personalne dokonywane przez upoważniony organ. Z powyższego nie można jednak wyprowadzić wniosku o dowolności w korzystaniu z tego instrumentu w kształtowaniu polityki kadrowej w Policji. Przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Z regulacji art. 32 i art. 36 ustawy o Policji nie wynika, że do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości na równorzędnym stanowisku jest wymagana jego aprobata (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt 282/17, LEX 2625167). Sąd zauważa, że rozkaz personalny w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe jest podejmowany przez właściwego przełożonego z urzędu lub na wniosek zainteresowanego funkcjonariusza w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2153/16, LEX nr 2562436). Nie ulega wątpliwości, że przełożonym wymienionym w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach jednostki organizacyjnej, przyznano uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, przy czym zastrzeżono jedynie, iż kreować ją mają tak, by optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji (podobnie: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 2061/17, LEX 2780219). Uregulowanie prawne zawarte we wskazanym wyżej przepisie ustawy o Policji nie wskazuje kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podjęcie omawianych w nim decyzji, jest to bowiem przepis o charakterze kompetencyjnym. Tym samym, uznać należy, że daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. W rozstrzygnięciu podejmowanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, organ nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i mianowanie na inne stanowisko służbowe. Wskazany przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje również przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Istotne jest również to, że obowiązkiem policjanta jest podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służbowej, co wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Według Sądu, przyjąć należy, że osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża tym samym gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji, a więc można zatem uznać, że osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich (podobnie: (w:) postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1999 r., sygn. akt I SAB 8/99). Regulacje zawarte w ustawie o Policji, poza pewnymi ograniczeniami w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe, dają przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. W tej sytuacji, poza tymi ograniczeniami, przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody policjanta przenieść go na równorzędne stanowisko służbowe. W konsekwencji, uznać należy, że nie do przyjęcia jest pogląd, iż funkcjonariusz Policji, a więc służby, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności, mógłby sprzeciwić się mianowaniu bez swojej zgody na stanowisko równorzędne, gdy przemawiałoby za tym dobro tej służby. W rozstrzygnięciu podejmowanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, organ nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i mianowanie na inne stanowisko służbowe. Wskazany przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje również przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Istotne jest również to, że obowiązkiem policjanta jest podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służbowej, co wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Według Sądu, przyjąć należy, że osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża tym samym gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji, a więc można zatem uznać, że osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich (podobnie: (w:) postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1999 r., sygn. akt I SAB 8/99). Regulacje zawarte w ustawie o Policji, poza pewnymi ograniczeniami w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe, dają przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. W tej sytuacji, poza tymi ograniczeniami, przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody policjanta przenieść go na równorzędne stanowisko służbowe. W uzasadnieniu skargi skarżący, powołując się na przepisy art. 32 ust 1, art. 36 ust. 1 w związku z art. 38 ust. 1-4 ustawy o Policji. Wskazał, że regulacje te pozwalają przenieść policjanta na inne stanowisko służbowe tylko wtedy, gdy stanowisko to jest równorzędne (wobec poprzednio zajmowanego). W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy, że skarżący został mianowany na niższe stanowisko służbowe aniżeli stanowisko uprzednio zajmowane przed powołaniem. Jego zdaniem stanowisko specjalisty, na które miał zgodnie z zawiadomieniem zostać mianowany nie jest stanowiskiem równorzędnym do stanowiska eksperta (które skarżący zajmował przed powołaniem), zarówno pod względem grupy uposażenia jak i stopnia etatowego. W takiej sytuacji postępowanie winno zostać wszczęte w oparciu o art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji (mianowanie na niższe stanowisko służbowe), przy czym w takiej sytuacji organ zobowiązany jest wykazać, że mianowanie na niższe stanowisko służbowe uzasadnione jest potrzebami organizacyjnymi, a nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko. Podstawę materialnoprawną spornego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 38 ust.1-4 ustawy o Policji. Należy zauważyć, że obecnie, w świetle przepisu art. 38a ustawy o Policji, który dodany został przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610) zmieniającej ustawę o Policji z dniem 1 października 2020 r., "równorzędnym stanowiskiem służbowym" jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego). Odnosząc się do kwestii pojęcia "stanowisko równorzędne" uznać należy, że Komendant Główny Policji zasadnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że jest to takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego. Jednocześnie, organ odwoławczy słusznie zauważył, że przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk, uwzględnić należy to, iż stanowisko równorzędne nie oznacza stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również takich samych obowiązków czy też czasu służby. W konsekwencji, uznać należy, że stanowiska równorzędne mogą się więc różnić (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt 1043/17, LEX nr 2510488). Wszystkie składniki uposażenia, w tym również wysokość dodatku funkcyjnego, umieszczenie stanowiska w tzw. "siatce płac", możliwość awansu, decydują o tym, czy stanowisko można uznać za równorzędne z dotychczas zajmowanym (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2192/12, LEX nr 1321478). Zauważyć trzeba, że wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie, zaś dla oceny, czy oba stanowiska są równorzędne, warto uwzględnić również wymagane kwalifikacje i predyspozycje. Należy podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, wymieniony zachował prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku (eksperta), do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Skarżącemu przyznano dodatek służbowy w wysokości 1200 zł miesięcznie. Jak wskazał organ Jest to jeden z najwyższych dodatków przyznanych na stanowisku specjalisty w poszczególnych wydziałach Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] (średnia wysokość dodatku służbowego na tym stanowisku to 770,93 zł miesięcznie). Ponadto wysokość przyznanego stronie dodatku oscyluje powyżej średniej, jeśli chodzi o dodatki służbowe przyznawane nawet na stanowisku eksperta w strukturach wskazanej jednostki organizacyjnej (średnia wysokość dodatku służbowego na stanowisku eksperta wynosi 1136,86 zł miesięcznie). Ponadto organ wskazał, że obecne mianowanie policjanta na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] nie wyklucza w żadnym razie możliwości mianowania, czy też powołania [...] M.D. na inne, wyższe stanowisko służbowe, w przyszłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając w niniejszej sprawie, uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organ odwoławczy prawidłowo wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, iż w niniejszej sprawie zachodziła równorzędność stanowisk służbowych (dotychczas zajmowanego przez skarżącego oraz stanowiska służbowego, na które skarżący został przeniesiony), co nie oznacza ich identyczności, czy też tożsamości. Ponadto, stwierdzić należy, że organy Policji, wydając sporne rozkazy personalne, we właściwy sposób wykazały nie tylko równorzędność nowego stanowiska służbowego, lecz także zasadność przeniesienia skarżącego funkcjonariusza na to nowe stanowisko służbowe, co oznacza, że organy obu instancji, podejmując owe decyzje personalne, należycie i przekonująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcia, respektując przy tym słuszny interes funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.). W ocenie Sądu, Komendant Wojewódzki Policji w [...] , wydając sporny rozkaz personalny szczegółowo wykazał, z jakich dokładnie przyczyn konieczna jest zmiana warunków pełnienia służby. Zdaniem Sądu, organy te trafnie zwróciły również uwagę na specyficzny status Policji, zasadnie podkreślając, że interes społeczny przejawia się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z tych instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - organy Policji obu instancji, wydając sporne rozstrzygnięcia, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, albowiem zarówno wzięły pod uwagę dowody prawidłowo zgromadzone w toku postępowania, jak i w sposób wszechstronny i jednoznaczny zarazem wyjaśniły, dlaczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki przemawiające za zwolnieniem skarżącego z zajmowanego dotychczas stanowiska z i mianowania do pełnienia służby na innym stanowisku służbowym, na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 38 ust.1 -4 ustawy o Policji. Jednocześnie, uznać należy, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, w sposób prawidłowy odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu zarzutów w tym do zarzutu dotyczącego braku analizy wolnych stanowisk odpowiadających umiejętnościom skarżącego, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie uchybił normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozkazu personalnego, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisów art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - zachodziła podstawa do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do pełnienia służby na innym stanowisku. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.