II SA/Wa 1198/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie związku schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby postanawia odrzucić skargę. A. P. pismem z dnia 17 czerwca 2016 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] dotyczącej braku związku stwierdzonego schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, podnosząc, że jest ono krzywdzące. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że na orzeczenia w zakresie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy niniejsza skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Sądy administracyjne sprawują kontrolę w zakresie zgodności z prawem decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy). Tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji określa ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822). Z przepisów tej ustawy wynika, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają o tym, czy rozpoznane schorzenie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również i stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą. Jak wynika z akt sprawy funkcjonariusz A. P. został skierowany przez Dyrektora Zakładu Karnego w [...] do badania przez Rejonową Komisję Lekarską MSW w [...], celem określenia czy rozpoznane u niego schorzenie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby oraz ustalenia ewentualnego uszczerbku na zdrowiu. Organy orzekające w sprawie, zarówno Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...], jak i Centralna Komisja Lekarska, uznały, że brak jest związku stwierdzonych u skarżącego schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Skarżący skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł od orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury, orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich jest związana z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przenoszona na inne stanowisko służbowe, czy też z niej zwalniana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy, czy też kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21 maja 2015 r., I OSK 2978/13 i z 9 listopada 2009 r., I OSK 354/09 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2000 r., OSA 1/00, ONSA 2001/2/47). Drugą natomiast grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, bądź też ustalenia prawa do uposażenia za okres nieobecności w służbie spowodowanej chorobą. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych, bądź tez związanych z uposażeniem za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń z warunkami i właściwościami służby nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 kwietnia 2010 r., I OSK 93/10, z 29 maja 2008 r., II OSK 667/08, z 22 lipca 2010 r., I OSK 220/10, uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r., III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000 r., Nr 5, poz. 167, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r., OPS 8/97, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 listopada 2000 r., OSA 1/00, ONSA z 2001 r., Nr 2, poz. 47, z 21 lutego 2013 r., I OSK 251/13 oraz z 13 listopada 2015 r., I OSK 2488/15). W niniejszej sprawie, skarżący został pouczony w skarżonym orzeczeniu, że od wydanego orzeczenia przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co nie było prawidłowe. Nieprawidłowe pouczenie nie rodzi jednak po stronie skarżącego żadnych praw, które nie mają oparcia w przepisach prawa. Dlatego też ze względów podanych powyżej, skarga dotycząca związku schorzenia albo ułomności (niezdolność do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.