II SA/Wa 1214/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2025 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Polskiego Związku [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Polskiego Związku [...] z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego M. J. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi M.J. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z siedzibą w [...] (dalej: "PZSS", "organ") z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2025 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] maja 2025 r., Skarżący, na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", zwrócił się do PZSS o udostępnienie kopii wszystkich umów zawartych przez PZSS w roku 2024 lub trwających w jakiejkolwiek części roku 2024, niezależnie od daty ich podpisania, formy prawnej czy zakresu przedmiotowego, w szczególności: 1) umów zawartych z osobami fizycznymi (w tym umów zlecenia, o dzieło, kontraktów menedżerskich, umów o pracę), 2) umów z osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą, 3) umów zawartych z osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej (np. fundacjami, stowarzyszeniami, spółkami prawa handlowego, jednostkami samorządu terytorialnego, instytucjami publicznymi), 4) umów cywilnoprawnych, w tym najmu, dzierżawy, darowizn, użyczenia, licencji, przekazania mienia, sprzedaży, zakupu, leasingu, współpracy, sponsoringu, świadczenia usług itp., 5) umów dotyczących usług doradczych, szkoleniowych, prawniczych, informatycznych, marketingowych, księgowych, technicznych, transportowych, organizacyjnych oraz innych usług świadczonych na rzecz lub przez PZSS, 6) załączników do ww. umów, jeśli stanowią ich integralną część (np. harmonogramów, specyfikacji, list wykonawców, opisów świadczeń), 7) kopii wszystkich aneksów lub zmian do tych umów wprowadzonych w 2024 roku, 8) w przypadku umów zawartych w formie elektronicznej: plików lub skanów złożonych podpisów elektronicznych (jeśli są dostępne), 9) jeśli którakolwiek umowa została zawarta ustnie: wszelkich notatek służbowych, potwierdzeń, dokumentów wewnętrznych, które dokumentują fakt jej zawarcia lub wykonania. Skarżący zaznaczył, że w przypadku, gdyby którakolwiek z umów zawierała informacje podlegające wyłączeniu na podstawie przepisów o ochronie danych osobowych lub tajemnicy przedsiębiorstwa, wnosi o zanonimizowanie tych informacji i udostępnienie dokumentów w pozostałym zakresie, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadą jawności działalności związków sportowych finansowanych ze środków publicznych. Decyzją z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] PZSS, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: "k.p.a.", odmówił udostępnienia informacji publicznej z uwagi na nadużycie prawa do informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wskazał, że PZSS jako polski związek sportowy jest autonomiczną, prywatnoprawną organizacją społeczną o charakterze stowarzyszeniowym. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2024 r., poz. 1488 ze zm.), w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do polskiego związku sportowego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach. W związku z tym PZSS jest zobowiązany do udzielania informacji tylko w graniach określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. obowiązki dotyczące udzielania informacji publicznej na wniosek nie dotyczą informacji, które zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej. PZSS - choć korzysta ze środków publicznych przekazywanych corocznie przez Ministra Sportu i Turystyki w ramach programów dotacyjnych - realizuje z nich wyłącznie ściśle określone zadania publiczne. Każde z tych zadań podlega odrębnemu rozliczeniu, a sprawozdania są co roku publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu i Turystyki pod wskazanymi linkami. Publikacja tych dokumentów w publicznym rejestrze (BIP Ministerstwa Sportu i Turystyki) oznacza, że zostały one udostępnione. Zakres jawności realizowany przez PZSS w tym trybie wypełnia ustawowe wymogi przejrzystości finansów publicznych. Zdaniem organu, udostępnienie informacji w trybie u.d.i.p. wymaga spełnienia łącznie następujących warunków: 1) informacja musi być wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa; 2) musi znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia; 3) musi istnieć w formie utrwalonej (zmaterializowanej), tzn. powinna być zapisana na nośniku informacji, bez względu na jego charakter; 4) musi odnosić się do istniejącego stanu rzeczy oraz do czynności już dokonanych przez organ, tj. dotyczyć sfery faktów, a nie np. przeszłych działań organu w sprawach indywidualnych, czy też niezmaterializowanych zamierzeń, idei, koncepcji bądź pomysłów. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może być próbą nawiązania polemiki ze stanowiskiem organu, nie może też dotyczyć sfery ocen czy przypuszczeń. Wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi żądanie dokonania wykładni prawa, oceny zastosowania przepisów, czy też uzyskania informacji o obowiązującym prawie. Organ zaznaczył, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Wykonywanie tego uprawnienia musi pozostawać w granicach jego celu i funkcji. W przeciwnym razie mamy do czynienia z jego nadużyciem, tj. sytuacją, w której wnioskodawca korzysta z instrumentu jawności dla osiągnięcia efektów nieprzewidzianych przez ustawodawcę. Powołując się poglądy orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym stanowisko przedstawione w wyroku NSA z dnia 5 listopada 2021 r. o sygn. akt III OSK 4107/21, organ wskazał, iż wyróżnia się trzy główne grupy problemowe, w kontekście których pojawia się zagadnienie nadużycia prawa do informacji publicznej, a mianowicie - wykorzystanie prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji), wykorzystanie dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych, a także wykorzystanie dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji. Wykorzystywanie rozwiązań ustawowych do zakłócania funkcjonowania organów administracji określa się niekiedy mianem dążenia do "udręczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji. Udostępnienie informacji publicznej zawsze bowiem wiąże się z zaangażowaniem personelu urzędniczego i określonych środków technicznych. Związane z tym obowiązki administracji nie są wobec tego obojętne dla efektywności wykonywania innych zadań publicznych. Uwzględniając powyższe organ wskazał, że w dniach [...]- [...] kwietnia 2025 r. do PZSS wpłynęły 72 wnioski zredagowane według jednolitego schematu i pochodzące od członków lub sympatyków Stowarzyszenia [...] w [...] (dalej: "Stowarzyszenie"), posiadającego licencję klubową nadaną przez PZSS, która uprawnia Stowarzyszenie do udziału we współzawodnictwie sportowym w sporcie strzeleckim. Stowarzyszenie deklaruje się jako część ogólnopolskiego ruchu społecznego mającego na celu ułatwienie uzyskania i utrzymania pozwolenia na broń. Powyższa akcja stanowi element inicjatywy Stowarzyszenia dotyczącej zmian zapisów Regulaminu w zakresie uzyskiwania patentów strzeleckich w ramach PZSS (dalej: "Regulamin"), która ma wejść w życie w dniu 1 lipca 2025 r. Zmiany Regulaminu mają wprowadzić spójny system uzyskiwania kwalifikacji do uprawiania sportu strzeleckiego (patentu strzeleckiego), a co za tym idzie - podnieść poziom bezpieczeństwa podczas posługiwania się bronią palną przez osoby zamierzające uzyskać pozwolenie na broń. Dotyczą także uregulowania kwestii szkoleń wstępnych odbywających się w klubach macierzystych osób wyrażających chęć uzyskania kwalifikacji do uprawiania sportu strzeleckiego, co ma się przełożyć na lepsze wyszkolenie tych osób i podniesienie poziomu bezpieczeństwa podczas uprawiania sportu strzeleckiego. Organ wskazał, że Stowarzyszenie publicznie nie zgadza się z zmianami przyjętymi w Regulaminie, w szczególności w zakresie dotyczącym: 1) właściwości miejscowej egzaminów na patent (§ 15 Regulaminu) - Stowarzyszenie krytykuje wprowadzenie zasady, że kandydat może przystąpić do egzaminu patentowego wyłącznie w województwie siedziby swojego klubu macierzystego; w ocenie Stowarzyszenia rozwiązanie to ogranicza mobilność zdających (a w związku z tym, że Stowarzyszenie ma zasięg ogólnopolski, wymagałoby to zdawania przez jego członków egzaminów na patent strzelecki w województwie właściwym dla Stowarzyszenia, tj. województwie [...]), 2) rozszerzenia przesłanek cofnięcia lub zawieszenia patentu - Stowarzyszenie nie akceptuje określonych w Regulaminie podstaw do cofnięcia lub zawieszenia patentu, argumentując, że stwarzają one ryzyko uznaniowego odbierania patentów, 3) zwiększenia obowiązków szkoleniowych i organizacyjnych związanych z patentami strzeleckimi - Stowarzyszenie sprzeciwia się wydłużeniu części teoretycznej szkolenia wstępnego do egzaminu na patent, wprowadzeniu dodatkowej dokumentacji oraz wymogów infrastrukturalnych (m.in. monitoring egzaminów), podnosząc, że podwyższa to koszty i biurokrację po stronie klubów. Od kwietnia 2025 r. Stowarzyszenie zaczęło publikować apele wzywające członków Stowarzyszenia i jego sympatyków do zmasowanego składania wniosków i skarg na działanie PZSS. Apele te zachęcają do jednoczesnego składania skarg i wniosków zarówno do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) i innych instytucji publicznych, jak i bezpośrednio do PZSS, w celu wymuszenia wycofania zmian regulaminowych. Zdaniem organu, nadrzędnym celem akcji jest wywarcie presji na PZSS, aby wycofał się ze zmian w Regulaminie - natłok wniosków i skarg ma zobrazować skalę niezadowolenia oraz utrudnić funkcjonowanie PZSS do czasu zmiany stanowiska PZSS w sprawie Regulaminu. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej, które wpłynęły do PZSS w ramach omawianej akcji, sporządzone zostały według podobnego schematu (analogiczna treść, tożsame zakresy żądanych danych, ten sam układ numeracji punktów). Seryjność, masowość i instrumentalny charakter podobnych wniosków wskazują na nadużycie prawa do informacji publicznej. Wniosek w niniejszej sprawie również został złożony w ramach działania Stowarzyszenia w oparciu o analogiczny schemat. Celem tego działania jest wywarcie presji na PZSS, a nie realizacja interesu publicznego dotyczącego transparentności PZSS. Złożenie 72 wniosków o rozbudowanym zakresie wskazuje na zamiar kompleksowej kontroli działalności PZSS. Realizacja wniosków wymagałaby oddelegowania przez PZSS kilku pracowników na wiele tygodni jedynie do wyszukania i skopiowania ogromnej ilości umów, protokołów i uchwał, dokonania niezbędnej anonimizacji oraz przygotowania wysyłek elektronicznych. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ przedstawił przykładowe wzorce wniosków złożonych w ramach omawianej akcji Stowarzyszenia. Podsumowując organ wskazał, że PZSS jako organizacja społeczna o charakterze stowarzyszeniowym ma obowiązek udzielania informacji w granicach określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Masowe, skoordynowane, jednoczesne złożenie wielowątkowych żądań, obejmujących bardzo szeroki zakres informacji odnoszący się do kompleksowej kontroli działalności PZSS, w tym kontroli wszystkich umów, protokołów i uchwał podjętych na przestrzeni wielu lat - doprowadziłoby do paraliżu organizacyjnego PZSS. Skala i seryjność podobnych wniosków, połączone z brakiem rzeczywistego interesu publicznego, oznacza nadużycie prawa informacji publicznej. Stanowi w praktyce narzędzie sporu Stowarzyszenia z PZSS co do zmian wprowadzonych w Regulaminie. Zdaniem organu, skala i motywacja wniosku oznaczają nadużycie prawa do informacji publicznej, co - w świetle powołanego orzecznictwa - uprawnia Prezesa PZSS do odmowy udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez bezzasadne ograniczenie prawa dostępu do informacji o działalności PZSS jako podmiotu wykonującego zadania publiczne i dysponującego środkami publicznymi, - art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że PZSS nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji w zakresie objętym wnioskiem, - art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 104 § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnioną odmowę udostępnienia informacji publicznej w sytuacji braku istnienia podstaw do uznania, że wniosek Skarżącego stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, - art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez działania sprzeczne z zasadą legalizmu i praworządności, polegające na odmowie realizacji ustawowego obowiązku bez podstawy prawnej. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; zobowiązanie Prezesa PZSS do rozpatrzenia wniosku i udostępnienia informacji zgodnie z żądaniem w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi Skarżący podniósł, iż spełnione zostały warunki konieczne do udostępnienia wnioskowanej informacji, na co również wskazywał sam organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie ma natomiast podstaw do uznania, że wniosek - złożony zgodnie z u.d.i.p., w imieniu własnym Skarżącego - stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Nie istnieje podstawa prawna do odmowy realizacji prawa do informacji publicznej z powodu "nadużycia", jeśli wniosek został złożony zgodnie z ustawą, przez obywatela, w jego własnym imieniu. Z lektury zaskarżonej decyzji wynika, że łącznie wysłano 72 wnioski o udostępnienie informacji publicznej, przy czym różne osoby ze środowiska strzeleckiego wysyłały tożsame wnioski. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji PZSS wymienił zaledwie 7 różnych wniosków, przy czym wszystkie z nich dotyczyły danych podlegających upublicznieniu. Otrzymanie w ciągu 14 dni 72 wiadomości e-mail, stanowiących głównie kopie kilku oryginalnych wniosków, nie mogło doprowadzić do paraliżu PZSS, który grupuje przeszło 100 tysięcy strzelców, ponad 400 klubów, wielu pracowników i dysponuje majątkiem publicznym o wysokości kilkudziesięciu milionów złotych rocznie. De facto, do żadnego paraliżu, czy też nawet utrudnień w działalności PZSS nie doszło. Organ bowiem nie rozpoznał pozytywnie nawet jednego wniosku i nie udzielił żadnej z żądanych informacji publicznych, zakładając z góry, iż wnioski są częścią "koordynowanej akcji" i nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Skarżącego, powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroki NSA dotyczą sytuacji skrajnych, w których pojedyncze osoby kierują do organu tysiące wniosków. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Kilkadziesiąt wniosków wysłanych do PZSS, w większości o tożsamej treści, podkreśla społeczne zainteresowanie tematem i legitymizuje żądanie informacji publicznej. Wskazuje również, że dana kwestia jest ważna dla większego grona obywateli i tym bardziej zasługuje na rozpatrzenie i odpowiedź. Prawo do informacji jest prawem podmiotowym i indywidualnym - odmowa udostępnienia informacji z tego powodu, że podobne pytania zostały skierowane przez innych obywateli, jest pozbawiona racjonalnych podstaw. Z tego względu sporządzenie przez organ odpowiedzi na wnioski i wysłanie wielu kopii identycznej treści nie stanowi utrudnienia i nie powoduje zwiększenia nakładu pracy. Sugestia PZSS, że wnioski były masowe, złośliwe i paraliżujące działania organu - jest nieprawdziwa. Zakres informacji objęty wnioskiem Skarżącego dotyczył ściśle wskazanego okresu i miał na celu pozyskanie realnych danych na temat działalności PZSS, którego postępowanie w ostatnich miesiącach istotnie wpływa na możliwość uprawiania hobby strzeleckiego. Dalej Skarżący wskazał, że PZSS wykonuje zadania publiczne zlecone przez Państwo (m.in. wydaje patenty i licencje, co jest warunkiem ubiegania się o pozwolenie na broń do celów sportowych) i dysponuje majątkiem publicznym, otrzymując corocznie wielomilionowe dotacje z Ministerstwa Sportu i Turystyki, a także pobierając usankcjonowane ustawowo opłaty. PZSS jest zatem podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zaznaczył, że przedmiotowy w sprawie wniosek dotyczył informacji prostej, która nie wymagała od organu podjęcia żadnych działań analitycznych czy twórczych, kwalifikowanych jako przetwarzanie informacji w rozumieniu u.d.i.p. Wskazał jednocześnie, że wnioskowane informacje mają charakter szczególnie istotny dla interesu publicznego, bowiem dotyczą finansowania i organizacji działań związku dysponującego środkami publicznymi, mającego wpływ na możliwość uprawiania sportu strzeleckiego przez setki tysięcy obywateli. Podkreślił przy tym, że złożenie wniosku było motywowane wprowadzonym w dniu 29 marca 2025 r., uchwałą nr 27/2025 Zarządu PZSS, nowym regulaminem uzyskiwania patentów strzeleckich. Wniosek miał na celu zgromadzenie danych na temat podstaw funkcjonowania PZSS wobec sprzecznych z prawem uchwał Zarządu PZSS, braku transparentności i nierzetelnego zachowania organów PZSS. Odmowa udostępnienia informacji publicznej stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP i prowadzi do sytuacji, w której Skarżący nie uzyska wiedzy o sposobie wydatkowania środków publicznych. W odpowiedzi na skargę PZSS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Podniósł w szczególności, że wniosek złożony przez Skarżącego miał charakter powielonego wniosku zbiorowego, będącego elementem zorganizowanej akcji polegającej na masowym występowaniu o bardzo szeroki katalog informacji przez członków i sympatyków Stowarzyszenia. Skala i zakres wniosku dalece przekraczały zwykłą, indywidualną kontrolę działalności podmiotu zobowiązanego - w rzeczywistości żądano "wszystkich" dokumentów z wielu lat, co stanowi próbę przeprowadzenia kompleksowej kontroli działalności PZSS, do której uprawnione są wyłącznie odpowiednie organy państwowe (Ministerstwo Sportu i Turystyki). Zaznaczył, że odmowa udostępnienia informacji nie była wyrazem uchylania się od obowiązku ustawowego, lecz wynikała z oceny, że żądanie miało charakter nadużycia prawa, prowadziło do sparaliżowania działania organu, a także wykraczało poza zakres przedmiotowy art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano jednoznacznie, że zastosowanie konstrukcji nadużycia prawa wynika nie z braku normatywnej podstawy, ale z konieczności stosowania u.d.i.p. z uwzględnieniem jej celu i funkcji oraz ogólnych zasad prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej nie było kwestią sporną, że PZSS jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 sierpnia 2020r. sygn. akt I OSK 158/20 (publ. CBOSA) podkreślił, że polski związek sportowy należy uznać za szczególny rodzaj organizacji społecznej (tj. trwałego zrzeszenia osób fizycznych lub osób prawnych, które są związane wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, niewchodzącego w skład aparatu państwowego i niebędącego jednocześnie spółką prywatną), działającej w formie prawnej stowarzyszenia (związku stowarzyszeń), tj. dobrowolnego, samorządnego i trwałego zrzeszenia o celach niezarobkowych, które samodzielnie określa swoje cele, programy działania i struktury organizacyjne oraz uchwala akty wewnętrzne dotyczące jego działalności (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach; Dz. U. z 2020 r., poz. 2261). Przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1133) nie ograniczają przy tym znacząco sfery samorządności (samodzielności, autonomii) polskich związków sportowych w porównaniu ze "zwykłymi" stowarzyszeniami. W konsekwencji tworzenie polskich związków sportowych stanowi przejaw konstytucyjnej wolności zrzeszania się (art. 12 i art. 58 Konstytucji RP; wolność zrzeszania znajduje oparcie także w licznych aktach prawa międzynarodowego i wspólnotowego), która jest realizowana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym i może podlegać wyłącznie takim ograniczeniom, które są przewidziane przez przepisy rangi ustawowej, niezbędnym do zapewnienia interesów bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego oraz ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo ochrony praw i wolności innych osób (art. 1 ust. 1 i 2 Prawa o stowarzyszeniach). Jako organizacje społeczne, do których stosuje się przepisy o stowarzyszeniach, polskie związki sportowe mają prawo wypowiadania się w sprawach publicznych, w szczególności związanych z przedmiotem i celami ich działalności (art. 1 ust. 3 Prawa o stowarzyszeniach). Polski związek sportowy, jakim jest Polski Związek Strzelectwa Sportowego, może być utworzony, jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o sporcie, w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie. Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej (art. 7 ust. 2). W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie do polskiego związku sportowego stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (art. 7 ust. 3). W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie, polski związek sportowy ma wyłączne prawo do: 1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; 2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek, z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie; 3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; 4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej, m.in. przez kontrolę polskiego związku sportowego (ust. 3 pkt 2), której zakresem objęta jest działalność polskiego związku sportowego pod względem zgodności z przepisami prawa, postanowieniami statutu oraz postanowieniami regulaminów tego związku (ust. 4). Zatwierdza on też w drodze decyzji statut polskiego związku sportowego oraz jego zmiany (art. 21 ust. 1). Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 ustawy o sporcie, minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansowywać uprawianie lub organizowanie sportu oraz jego promocję. Tenże minister, w myśl art. 29 ust. 7 ww. ustawy, w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu Komitetowi Paraolimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2019 r., poz. 688, 1570 i 2020 oraz z 2020 r., poz. 284). Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio. Zgodnie z kolei z art. 11 § 1 Statutu PZSS podstawowymi celami tego Związku są: wszechstronny rozwój i upowszechnianie wszystkich dyscyplin sportu zaliczanych do sportu strzeleckiego, zapewnienie polskiemu sportowi strzeleckiemu wysokiej rangi w sportowym współzawodnictwie międzynarodowym, reprezentowanie, ochrona praw i interesów oraz koordynacja działań wszystkich członków Związku. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że PZSS jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jak wskazuje natomiast utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej wtedy, gdy informacja ta ma związek z wykonywaniem zadania publicznego lub wydatkowaniem majątku publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji, jednocześnie, określony podmiot nie występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2917/15; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 242/17; publ. CBOSA). W niniejszej sprawie PZSS rozpoznając wniosek Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r., złożony w trybie u.d.i.p., o udostępnienie "kopii wszystkich umów zawartych przez PZSS w roku 2024 lub trwających w jakiejkolwiek części roku 2024, niezależnie od daty ich podpisania, formy prawnej czy zakresu przedmiotowego (...)", nie poddał go w ogóle ocenie w kontekście tego, czy żądane informacje mają związek z wykonywaniem przez PZSS zadań publicznych lub wydatkowaniem majątku publicznego, a tym samym, czy mieszczą się w pojęciu informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), lecz odmówił udostępnienia wnioskowanych informacji z uwagi na nadużycie prawa do informacji publicznej. Powołując się na nadużycie prawa do informacji publicznej organ wskazał na kontekst złożonego wniosku, tj. zakrojoną przeciwko organowi, zorganizowaną akcję prowadzoną przez środowisko związane ze Stowarzyszeniem [...] z siedzibą w [...], której celem był sprzeciw wobec zmiany Regulaminu w zakresie uzyskiwania patentów strzeleckich w ramach PZSS, z czym nie zgadzało się to Stowarzyszenie. Okoliczności te spowodowały, jak wskazał organ, że w wyniku tejże akcji, w okresie [...] - [...] kwietnia 2025 r., do organu wpłynęły 72 wnioski zredagowane według jednolitego schematu (analogiczna treść, tożsame zakresy żądanych danych, ten sam układ numeracji punktów) i pochodzące od członków lub sympatyków Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...]. Zdaniem organu seryjność, masowość i instrumentalny charakter podobnych wniosków wskazuje na nadużycie prawa do informacji publicznej. Odnosząc się do powyższej argumentacji organu należy przede wszystkim podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna "nadużycia prawa do informacji publicznej" jako przesłanki odmowy jej udostępnienia. Stanowisko takie zostało natomiast wypracowane w piśmiennictwie i orzecznictwie, gdzie podkreśla się, że nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (v. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J. Góral, R. Hauser i J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa 2005 r., s. 146-147; wyroki NSA: z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14; z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16; publ. CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2023 r. sygn. akt III OSK 5540/21 (publ. CBOSA) wskazał, że w polskim porządku prawnym, w którym konstytucyjne prawo podmiotowe dostępu do informacji publicznej ma charakter publicznego prawa podmiotowego o treści pozytywnej, przyjmuje się, że u podstaw prawa dostępu do informacji publicznej jako prawa politycznego leżą wartości leżące również u podstaw sprawowania władzy w ustroju państwa, wśród których istotną pozycję zajmuje jawność, a nadużyciem prawa dostępu do informacji publicznej jest przy powoływaniu się na jawność życia publicznego jego wykorzystywanie po to, aby podejmować działania niezgodne z prawem (nie na podstawie i w granicach prawa), godzące w sprawność i rzetelność funkcjonowania instytucji publicznych, a także ukierunkowane na nieposzanowanie przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka bądź pozyskiwanie, gromadzenie i udostępnianie innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. Nadużycie prawa do informacji publicznej polega zatem na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, kontroli przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Celem u.d.i.p. nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione, czy też stworzenie formalnych mechanizmów umożliwiających destrukcję działalności organów władzy publicznej. W pierwszym przypadku informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków, np. w trybie Kodeksu postępowania cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; publ. CBOSA), w drugim przypadku dochodzi do naruszenia obowiązku wyrażonego w przepisie art. 82 Konstytucji przez brak troski o dobro wspólne. Zauważyć należy, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji, a zatem brak jest jakichkolwiek ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanej informacji. Taki stan rzeczy powoduje jednak, że w praktyce może dochodzić do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają z ustawy, ani tym bardziej z Konstytucji RP oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych. W związku z powyższym w każdym indywidualnym przypadku zachowanie wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale w konkretnych sytuacjach należy również uwzględnić płynące wobec niego wartości, a przede wszystkim nadrzędne zasady. Zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę między korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji, a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 799/12, publ - CBOSA; Nadużywane prawa do informacji publicznej - Uwagi De Lege Lata i De Lege Ferenda, A. Piskorz-Ryń, Kontrola Państwowa nr 6/2008). Z charakteru konstrukcji nadużycia publicznego prawa podmiotowego, w tym również publicznego prawa dostępu do informacji publicznej wynika, że zachowanie mające cechy nadużywania prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej. Odmowa ochrony nie następuje jednak przez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz poprzez odmowę realizacji roszczenia, które z niego wynika. Oznacza to, że nadużycie prawa do informacji publicznej może mieć miejsce wtedy, gdy takie prawo dostępu do konkretnej informacji publicznej wnioskodawcy faktycznie przysługuje. Zatem w pierwszej kolejności podmiot zobowiązany powinien ustalić, czy żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dopiero w dalszej kolejności powinien wykazać, że żądanie jej udostępnienia stanowi nadużycie prawa. W niniejszej sprawie PZSS nie dokonał oceny, czy informacje objęte wnioskiem Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2025 r. mają charakter informacji publicznej. Organ poczynił wprawdzie ogólne uwagi dotyczące warunków jakie musi posiadać informacja publiczna (s. 4 decyzji), jednak nie odniósł tychże rozważań do wniosku Skarżącego złożonego w indywidualnej sprawie. Organ nie uwzględnił również okoliczności, że Skarżący żądał m.in. udostępnienia umów o pracę, a także "dokumentów wewnętrznych, które dokumentują fakt zawarcia umowy". Nie rozstrzygnął, czy tak zakreślony przedmiot żądania mieści się w zakresie przedmiotowym art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W istocie organ nie dokonał oceny wniosku Skarżącego złożonego w indywidualnej sprawie. Powołując się natomiast w uzasadnieniu decyzji na znaczną ilość wniosków które wpłynęły do PZSS w okresie [...] - [...] kwietnia 2025 r. od członków lub sympatyków Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...], organ podniósł, że zakres danych żądanych w poszczególnych wnioskach powtarzał się, wiele wniosków miało tożsamą treść, a zatem nie zachodziła konieczność odrębnej realizacji 72 wniosków, lecz de facto przygotowania odpowiedzi na co najwyżej kilkanaście wniosków (okoliczność, że treść wniosków powtarzała się, potwierdziła pełnomocnik organu obecna na rozprawie przed Sądem w dniu 13 października 2025 r. - v. protokół rozprawy). Tym samym eksponowanie ilości wniosków w kontekście nadużycia prawa do informacji publicznej nie jest, zdaniem Sądu, w tym wypadku uzasadnione. Zabrakło też jakichkolwiek rozważań co do tego, czy dane żądane w tych wnioskach dotyczyły w całości realizacji zadań publicznych i majątku publicznego wydatkowanego przez PZSS, a zatem w jakim zakresie organ był w ogóle zobowiązany do ich udostępnienia. Jako nieprzekonujące i w konsekwencji nieuzasadnione należy w związku z tym ocenić twierdzenia organu, że realizacja tak znacznej ilości wniosków doprowadziłaby do paraliżu działalności organu. Należy ponadto mieć na względzie, że zarządzenie nr 19 Ministra Sportu i Turystyki z dnia 24 października 2024 r. w sprawie wytycznych dla komórek organizacyjnych Ministerstwa Sportu i Turystyki przygotowujących programy dotacyjne w zakresie transparentności beneficjentów (Dz. Urz. z 2024 r., poz. 22) nakłada na PZSS, jako beneficjenta programów dotacyjnych Ministra Sportu i Turystyki, obowiązek publikowania na stronie internetowej szeregu informacji, w tym tych dotyczących finansów PZSS (pkt 2 załącznika do ww. zarządzenia "Przejrzystość finansów organizacji" przewiduje obowiązek przedstawienia do publicznej wiadomości m.in. rejestru umów zawartych przez organizację). Gdyby zatem PZSS, w ramach zapewnienia transparentności swojego funkcjonowania, zamieścił na stronie internetowej informacje wymienione w ww. zarządzeniu (a jak wynika z akt sprawy, nie uczynił tego - k. 44 verte akt administracyjnych), to można by założyć, że zarówno Skarżący, jak i inni wnioskodawcy, nie musieliby ubiegać się o udostępnienie wielu informacji dotyczących działalności i finansów PZSS w trybie dostępu do informacji publicznej. Należy przy tym zaznaczyć, że publikowanie co roku sprawozdań z działalności PZSS w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sportu i Turystyki nie zwalnia PZSS z obowiązku udostępniania informacji nieobjętych tymi sprawozdaniami, a dotyczących realizacji zadań publicznych, w trybie dostępu do informacji publicznej. Rację ma zatem Skarżący zarzucając, że organ nie wykazał w realiach niniejszej sprawy, że doszło do nadużycia prawa do informacji publicznej. Podkreślić w tym miejscu należy, że stosownie do art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkami przewidzianymi w pkt 1 - 2 (ust. 2). Z powyższego wynika, że decyzja odmowna powinna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym prawne i faktyczne uzasadnienie. W uzasadnieniu decyzji organ powinien przedstawić przekonującą argumentację, z której wynikałoby w sposób nie budzący wątpliwości z jakich względów uznał, że w danym przypadku doszło do nadużycia prawa do informacji publicznej. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, zastosowanie przesłanki nadużycia prawa do informacji publicznej może mieć miejsce jedynie w sytuacjach wyjątkowych (skrajnych), a ograniczenie przez organ konstytucyjnego prawa do dostępu do informacji publicznej wymaga od organu starannego i wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia z powołaniem się na indywidualne okoliczności danej sprawy świadczące w sposób niebudzący wątpliwości, że strona, która wystąpiła z wnioskiem, nadużywa przysługujących jej uprawnień. PZSS w niniejszej sprawie nie dopełnił powyższych obowiązków. Uzasadnione jest w tej sytuacji postawienie zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom przewidzianym w tym przepisie. Dodatkowo wskazać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ poczynił pewne uwagi, które mogłyby wskazywać na to, że udostępnienie wnioskowanej informacji wymagałoby jej przetworzenia. Organ wskazał bowiem, że złożenie rozbudowanych wniosków wymagałoby oddelegowania przez PZSS kilku pracowników na wiele tygodni jedynie do wyszukania i skopiowania ogromnej ilości umów, protokołów i uchwał; dokonania niezbędnej anonimizacji; przygotowania wysyłek elektronicznych. Te ogólne uwagi organu nie znalazły jednak odniesienia do przedmiotowego w sprawie wniosku. Nie sposób stwierdzić w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji, czy i z jakich konkretnie powodów organ zakwalifikował żądaną informację jako informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślić należy, że nadużycie prawa do informacji oraz zakwalifikowanie informacji publicznej jako przetworzonej i stwierdzenie braku wystąpienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), to dwie odrębne, niezależne podstawy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zastosowanie każdej z tych podstaw wymaga rzetelnego, przekonującego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, którego w niniejszej sprawie zabrakło. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie przed wszystkim do ustalenia i wyjaśnienia, czy informacje żądane we wniosku Skarżącego mają charakter informacji publicznej, a w dalszej kolejności, czy mają związek z wykonywaniem przez PZSS zadań publicznych lub wydatkowaniem majątku publicznego, a tym samym, czy PZSS jest zobowiązany, ewentualnie w jakim zakresie jest zobowiązany, do ich udostępnienia w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeśli bowiem jakaś informacja nie dotyczy wykonywania zadań publicznych, to w konsekwencji PZSS nie jest zobowiązany do jej udostępnienia. Dopiero w oparciu o tak poczynione ustalenia organ winien ponownie ocenić, czy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, czy też wniosek Skarżącego podlega rozpoznaniu w inny sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W przypadku natomiast dalszego twierdzenia, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji z uwagi na nadużycie prawa do informacji publicznej, organ zobowiązany będzie do rzetelnego wyjaśnienia swojego stanowiska z uwzględnieniem regulacji art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 2 sentencji wyroku.