II SA/Wa 1215/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Andrzej Góraj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] na wniosek Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., uzasadniony długotrwałym pobytem [...] T. C. na zwolnieniach lekarskich powodującym między innymi utrudnienia w planowaniu oraz bieżącej realizacji zadań konwojowych, wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. O powyższym Komendant Wojewódzki Policji poinformował [...] T. C. pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Policjant został pouczony o uprawnieniach i obowiązkach strony związanych z przedmiotowym postępowaniem. Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] lutego 2014 r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby [...] T.C. z uwagi na ważny interes służby. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów nie wniósł uwag i zastrzeżeń, co do sposobu i trybu zwolnienia [...] T. C. ze służby w Policji. W dniu [...] marca 2014 r. policjant zapoznał się z aktami postępowania oraz oświadczył między innymi, iż od 10 lat jest chory na nieuleczalną chorobę - [...] w związku z czym jest podatny na urazy związane z układem kostno-stawowym. Wskazał, iż wychowuje samotnie siedmioletniego syna. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. zwolnił [...] T. C. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem [...] marca 2014 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] T. C. z uwagi na absencję chorobową lub w związku z koniecznością sprawowania opieki nad chorym dzieckiem, w 2011 r. nie pełnił służby przez 147 dni, w 2012 r. nie pełnił służby przez 345 dni, a w 2013 r. nie pełnił jej przez 118 dni. Zgromadzone materiały wskazują, iż częsta i długotrwała nieobecność w służbie [...] T. C., wynikająca z absencji chorobowej, powodowała obciążenie zwiększonym zakresem zadań oraz ilością służb innych policjantów, zarówno tych pełniących służbę w Wydziale [...] KWP w [...] oraz policjantów z innych jednostek Policji garnizonu [...]. Do istotnych w sprawie dokumentów należą dokumenty w postaci notatki urzędowej [...] A. D. z dnia [...] lutego 2014 r. wraz z załącznikami, tj. protokołami odpraw i pismami kierowanymi do kierowników jednostek Policji w [...], [...] i [...], a także liczne zwolnienia lekarskie jakie policjant przedkładał przełożonym w latach 2011 – 2013. Organ wskazał, że absencja w służbie spowodowana chorobą w ilości 365 dni oraz 45 dni opieki nad chorym dzieckiem w latach 2011-2013, jak wynika z akt sprawy, powodowała utrudnienia w planowaniu oraz bieżącej realizacji zadań przez Sekcję w tym okresie, w szczególności powodowała konieczność kierowania do realizacji konwojów w [...] funkcjonariuszy z innych komórek organizacyjnych Wydziału, a także z innych jednostek Policji garnizonu [...]. Jak wskazano, protokoły z odpraw do służby Ogniwa Policji Sądowej Sekcji w [...] są potwierdzeniem braku pełnienia służby przez nich na terenie Sądów i Prokuratur w ciągu całego dnia lub też wystawienie ich do służby od godzin późniejszych, po zakończeniu konwojów i doprowadzeń. Wykazana absencja [...] T. C. w służbie w latach 2011 - 2013, powodowała obciążenie zwiększonym zakresem zadań oraz ilością służb pozostałych policjantów pełniących służbę w strukturze Wydziału [...] KWP w [...], przyczyniając się do utrudnień związanych z organizacją pracy w Sekcji, czego skutkiem była konieczność angażowania do służby nie tylko policjantów pełniących służbę w Wydziale [...] KWP w [...] lecz również policjantów z innych jednostek Policji garnizonu [...]. Wobec tak zebranego materiału dowodowego w ocenie organu zaszła przesłanka "ważnego interesu służby". Policjant na przestrzeni 3 lat nie pełnił służby przez 365 dni w związku z chorobą, oraz przez 45 dni korzystał z opieki nad chorym dzieckiem, co w konsekwencji spowodowało znaczne utrudnienia w planowaniu oraz bieżącej realizacji zadań konwojowych wykonywanych przez Sekcję w [...] Wydziału [...] KWP w [...]. Odnosząc się do faktu, iż [...] T. C. jest ojcem siedmioletniego syna i samotnie wychowuje go od sześciu lat, organ wskazał, iż powyższe nie stanowi przeszkody do zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ wskazał też, że nie kwestionuje usprawiedliwionych zaświadczeniami lekarskimi nieobecności w służbie, jednakże w ocenie organu, w odniesieniu do zdolnego do służby na zajmowanym stanowisku policjanta (orzeczenie WKL MSW z dnia [...] kwietnia 2013 r.), zaszła podstawa zwolnienia uzasadniona ważnym interesem służby. W odwołaniu od rozkazu personalnego policjant zarzucił między innymi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki uzasadniające zwolnienie go ze służby z uwagi na ważny interes, w sytuacji, gdy jego postawa w życiu prywatnym i zawodowym, dotychczasowy przebieg służby oraz fakt samotnego wychowywania małoletniego syna, nie uprawniają do zastosowania trybu zwolnienia określonego w tym przepisie. Odwołujący się zarzucił też naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 108 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia w treści rozkazu personalnego przyczyn nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. KGP wskazał, że organ I instancji działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Dokonując oceny, czy pozostawienie [...] T.C. w służbie narusza ważny interes służby, organ podał, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań należą w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2). Organ odwoławczy wskazał, że [...] T. C. w okresie od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia zwolnienia ze służby przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby przez ponad 400 dni. Zaświadczenia te wystawione były przez lekarzy różnych specjalności - ortopedii i chirurgii urazowej, chorób wewnętrznych, reumatologii, pediatrii. Powołując treść przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wskazał, że policjant został skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. zdolność do służby [...] T. C. w Policji została potwierdzona. Z treści orzeczenia wynika, że Komisja rozpoznała u wymienionego [...], jednakże orzekła, że policjant jest zdolny do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku. [...] T. C. po uznaniu go zdolnym do służby na zajmowanym stanowisku dalej korzystał ze zwolnień lekarskich przedkładając zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza specjalistę ortopedii i chirurgii urazowej z dnia [...] lipca 2013 r. potwierdzające jego niezdolność do służby w okresie od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r., a następnie zwolnienie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2013 r. potwierdzające niezdolność do służby od dnia [...] sierpnia 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2013 r., zwolnienie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2013 r. potwierdzające niezdolność do służby od dnia [...] sierpnia 2013 r. do dnia [...] września 2013 r. i kolejne zwolnienia lekarskie. KGP wskazał, że w żaden sposób nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich, jednakże bada wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. W ocenie organu II instancji sytuacja [...] T. C. wpływa negatywnie na organizację służby w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Wymieniony policjant winien realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem policjant w okresie ostatnich trzech lat, tj. 2011-2014 przebywał na zwolnieniach lekarskich ponad 400 dni. Powyższa sytuacja rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Omawiana sytuacja dezorganizowała tok służby. Długotrwała, ciągła nieobecność strony w służbie w naturalny sposób zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego funkcjonariusza, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności, jakości zleconych zadań. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem organu i godzi w "ważny interes służby". Brak dyspozycyjności policjanta, wynikający ze stanu zdrowia, czy też różnych zdarzeń losowych, niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Powołując się na wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1033/12 organ wskazał, że długotrwała absencja policjanta ma wpływ zarówno na organizację jak i efektywność działania macierzystej jednostki Policji. Przez okres nieobecności dotychczasowe czynności policjanta zobowiązani byli bowiem wykonywać inni funkcjonariusze, co musiało prowadzić do obciążania ich dodatkowymi zadaniami. Przy powszechnie znanej trudnej sytuacji kadrowej całej Policji oraz specyfice zadań nałożonych na tę formację przedłużanie takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby. KGP podkreślił, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do dalszej służby. Umożliwił natomiast przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Przytoczone powyżej argumenty wypełniają w ocenie organu nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego. KGP wskazał, że nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, co wynika z treści całego uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego, organ miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Decyzja organu I instancji spełnia zdaniem KGP wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W odniesieniu do wniosku o wstrzymanie natychmiastowego wykonania rozkazu personalnego o zwolnieniu, KGP podał, że nie może on zostać uwzględniony. Zdaniem KGP w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. stał się przedmiotem skargi T. C., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: 1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., poprzez uznanie, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji uzasadnione jest ze względu na ważny interes służby, podczas gdy jego postawa zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym, a także dotychczasowy przebieg służby oraz odpowiednie przygotowanie merytoryczne do wykonywania zawodu policjanta, przeczą temu twierdzeniu, a nadto niewykazane zostało aby absencja skarżącego w jakikolwiek negatywny sposób wpłynęła na pracę jednostki Policji, w której zatrudniony był skarżący; 2) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez pominięcie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego w szczególności okoliczności dotyczącej wieloletniego stażu w pełnieniu służby, rzetelnego wykonywania obowiązków służbowych, braku negatywnych ocen czy zachowań zarówno w czasie wykonywania obowiązków służbowych jak również w życiu prywatnym, w tym faktu samotnego sprawowania opieki nad małoletnim synem, które to okoliczności powinny zostać uwzględnione przy wydaniu zaskarżonych rozkazów; 3) art. 108 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego I instancji, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego oraz błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym; 4) art. 107 § 3 w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo braku uzasadnienia w treści rozkazu personalnego I instancji przyczyn nadania decyzji tego rygoru. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że w sprawie niniejszej nie doszło do spełnienia przesłanek, które uzasadniałyby zwolnienie ze służby z uwagi na ważny interes służby. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia, iż zachowanie skarżącego naruszało ważny interes służby. Wskazał, że [...] T. C. przebywał na zwolnieniach lekarskich, co do których wiarygodności organ nie miał wątpliwości. Pełnomocnik podniósł, że zwolnienie skarżącego ze służby z uwagi na jego częste absencje wywołane chorobą, które miały naruszać ważny interes służby, uznać należy - w sytuacji wydania orzeczenia lekarskiego potwierdzającego jego zdolność do dalszej pracy, za działanie mające na celu obejście przepisów o zwalnianiu ze służby z uwagi na stan zdrowia funkcjonariusza. Za nieprawdziwe pełnomocnik uznał twierdzenie organu, iż pozostawanie [...] T. C. na zwolnieniach lekarskich dezorganizowało funkcjonowanie macierzystych komórek organizacyjnych i utrudniało wypełnianie społecznej misji Policji. Jako nieudowodnione uznać należy jakoby sytuacja [...] T. C. wpływała negatywnie na organizację służby w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], szczególności, że przedmiotowa sytuacja skutkowała obniżeniem efektywności realizowanych zadań przez pozostałych funkcjonariuszy. Nie sposób przyjąć zdaniem pełnomocnika skarżącego, iż czasowo, w razie usprawiedliwionej nieobecności [...] T.C., nie było możliwości zapewnienia zastępstwa jego osoby. Nie można przyjąć, aby sam fakt nieobecności skarżącego, a co za tym idzie scedowanie na innych funkcjonariuszy części jego obowiązków zawodowych, w sposób bezpośredni prowadziło do pogorszenia jakości ich pracy. Niezależnie od powyższego organ powinien rozważyć nie tylko ważny interes służby ale również słuszny interes skarżącego, czego w toku prowadzonego postępowania zaniechał. Zdaniem skarżącego brak jest interesu społecznego, który uzasadniałby nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu zarówno zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, jak też rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2014 r. odpowiadają prawu. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada bowiem wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie oceniając natomiast jego celowości. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest zasadny. Prawodawca nie określił wprawdzie, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. W nauce prawa, nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada, lecz jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta. Zwolnienie z powołaniem się na tę przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji w sposób optymalny wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania (v. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1629/13, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 733/12, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1852/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie ważnego interesu służby można łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne podstawowych zadań Policji, o których mowa w ustawie (wyrok NSA z dnia 16 marca 1995 r., sygn. akt II SA 1802/94). Ważny interes służby obejmuje więc przyczyny zarówno obiektywne (wynikające z obiektywnej sytuacji) jak i subiektywne. Może on mieć też charakter mieszany, jednak nieobjęty zakresami ustawodawczymi innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnieniowe (wyrok NSA z dnia 3 września 1993 r. sygn. akt II SA 1645/93 i z dnia 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA 2629/99). W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można rozwiązać stosunek służbowy z policjantem, który w ocenie przełożonych nie powinien pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych, ale nie można zwolnić go ze służby na innej fakultatywnej lub obligatoryjnej podstawie prawnej określonej w ustawie o Policji. Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej przesłanka zwolnienia T. C. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została przez organy wykazana. W sprawie jest bezsporne, że T.C. w okresie od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia zwolnienia ze służby przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich potwierdzających jego nieobecność na służbie przez ponad 400 dni. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Stan faktyczny ustalony został w sprawie prawidłowo, a wszechstronna ocena zebranego materiału dowodowego nie jest dowolna. Tym samym zarzuty naruszenia art. 7, 77, czy art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., nie są trafne. Odmienna ocena skarżącego, co do celowości, czy zasadności jego dalszego pozostawania w służbie od oceny dokonanej przez organ, nie stanowi o naruszeniu powołanych przepisów. Okoliczności takie, jak wieloletni staż służby, brak negatywnych ocen, czy zachowań w toku służby, jak też w życiu prywatnym nie zmieniają oceny, co do prawidłowości zastosowania przez organ powołanych przepisów procedury administracyjnej. Okoliczności te – w stanie faktycznym niniejszej sprawy – nie wpływają także na prawidłowość zastosowania przepisu prawa materialnego w sprawie. Z akt wynika, że T. C. uznany został orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. za zdolnego do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku. Nadal jednak funkcjonariusz korzystał ze zwolnień lekarskich przedkładając kolejne zaświadczenia lekarskie potwierdzające niezdolność do służby. Ocena organów, co do tego, że spełniona została przesłanka ważnego interesu służby jest zdaniem Sądu prawidłowa. Organy wykazały, że sytuacja [...] T.C. wpływa negatywnie na organizację służby w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Przebywanie na zwolnieniach lekarskich, a tym samym niemożność wykonywania zadań służbowych, wpływa ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Taka sytuacja niewątpliwie dezorganizuje tok służby. Zastępstwo w wykonywaniu zadań, poprzez scedowanie obowiązków na innych policjantów, jest okolicznością, która wpływa zarówno na jakość pracy w jednostce, jak i samo funkcjonowanie tej jednostki. Odmienna ocena skarżącego w tym zakresie opiera się na błędnym założeniu, że długotrwała nieobecność jednego funkcjonariusza w służbie pozostaje bez znaczenia dla funkcjonowania danej jednostki Policji. Zdaniem Sądu, organy wykazały, że długotrwała, ciągła nieobecność strony w służbie zmuszająca przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego funkcjonariusza, prowadziła do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Organ stwierdził też, że zwiększona ilość zadań służbowych, po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekłada się na realne obniżenie poziomu efektywności, jakości zleconych zadań. Sąd podziela pogląd organu, że sytuacja taka sprzeczna jest z interesem organu i godzi w "ważny interes służby". Brak dyspozycyjności policjanta, wynikający ze stanu zdrowia, czy też innych okoliczności, niezależnie od ich przyczyny, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Pamiętać należy bowiem, że do podstawowych zadań Policji należą w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, który Sąd rozpatrujący sprawę podziela, że funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji (v. wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1033/12, wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 2009/11, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 733/12, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1852/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ rozważył w sprawie słuszny interes strony, uzasadniany przede wszystkim wychowywaniem niepełnoletniego dziecka i zasadnie przyjął, że interes ten nie przeważa nad ważnym interesem służby, który w niniejszej sprawie tożsamy jest z interesem społecznym. Zaskarżona decyzja odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. Motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni wyjaśnione, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie braku uzasadnienia przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazania wymaga, że choć istotnie rozkaz personalny organu I instancji nie zawiera odrębnego uzasadnienia zastosowania przepisu art. 108 § 1 k.p.a., to całość uzasadnienia tegoż rozkazu bezspornie wykazuje powody jego zastosowania. Powyższe nie stanowi zatem o takim naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo Komendant Główny Policji stwierdził, że organ I instancji nadając rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Biorąc pod uwagę rolę, jaką do wypełnienia ma Policja, stwierdzić należy, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy, nadanie rozkazowi o zwolnieniu ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione, co trafnie wskazał Komendant Główny Policji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.