II SA/Wa 1296/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spraw.) Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] cofającą W. K. pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. W. K. występując w 2001 r. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej poinformował, że jest zatrudniony w Prokuraturze [...] na stanowisku prokuratora. Chęć posiadania broni umotywował charakterem wykonywanej pracy, w tym koniecznością bezpośredniego kontaktu z osobami niebezpiecznymi, zarówno w miejscu pracy – prokuraturze, sądzie, ale także poza miejscem wykonywania obowiązków służbowych. Podkreślił wówczas, iż niepokojącym zjawiskiem są nasilające się akty agresji wobec funkcjonariuszy publicznych, poinformował też, że z uwagi na kłopoty transportowe Policji, prokuratorzy województwa [...] zmuszeni są do przyjazdu na miejsce zdarzenia we własnym zakresie. Organ uznał argumenty te za zasadne i decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. wydał stronie pozwolenie na broń palną bojową na czas nieoznaczony. Następnie w dniu [...] listopada 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń W. K. w związku z niedostarczeniem przez niego aktualnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych potwierdzających, iż brak jest przeciwwskazań do dysponowania przez niego bronią. Dodatkowo organ wystąpił do Prokuratury [...] z zapytaniem, czy ww. jest nadal zatrudniony na stanowisku prokuratora w Prokuraturze [...]. W następstwie powyższego organ uzyskał informację, że stosunek służbowy W. K. wygasł z dniem [...] września 2004 r. W dniu [...] grudnia 2010 r. strona dostarczyła do organu pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, iż nie ma przeciwwskazań do dysponowania przez nią bronią. Z protokołu przesłuchania strony wynika, że W. K. z dniem [...] września 2004 r. złożył rezygnację ze stanowiska prokuratora w związku z ubieganiem się o stanowisko notariusza i obecnie pracuje w tym charakterze. Jego zdaniem nie ustały przesłanki, które zadecydowały o przyznaniu mu pozwolenia na broń. Jest bowiem w dalszym ciągu osobą rozpoznawalną, ponadto jako płatnik podatków i opłat sądowych co miesiąc pobiera od obywateli znaczne ilości gotówki, z którą przemieszcza się z miejsca pracy do banków lub miejsca zamieszkania. Tym samym broń jest mu niezbędna do odparcia ewentualnych zamachów na jego osobę. Podniósł również, iż około dwa lata temu został okradziony w swojej kancelarii, przy czym śledztwo zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawców. Według niego, konieczność posiadania przez niego broni wynika z charakteru wykonywanych obecnie czynności służbowych oraz zamieszkiwania w miejscu słabo zaludnionym, z dala od centrum. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że ustały okoliczności, które w przeszłości zadecydowały o wydaniu W. K. pozwolenia na broń, w związku z czym wydał decyzję cofającą to uprawnienie. Od decyzji tej W. K. złożył odwołanie. Ponownie podniósł w nim argumenty, jakie według niego przemawiają za pozostawieniem mu pozwolenia na broń. Dodatkowo wyjaśnił, iż w dniu [...] lutego 2011 r. popełniono na jego szkodę przestępstwo zniszczenia mienia – przebito nożem 4 opony w jego samochodzie zaparkowanym nieopodal miejsca pracy. Podkreślił, że broń posiada od 10 lat, należycie ją przechowuje i przez cały ten okres nie zdarzył się żaden incydent związany z jej nieprawidłowym użyciem. Powołał się na pozytywną opinię z miejsca zamieszkania i niekaralność. W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2011 r. oragn odwoławczy wskazał, że przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji ma charakter fakultatywny, co oznacza, że prowadząc na jego podstawie postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia pozwolenia na broń, organ Policji musi wykazać słuszność i celowość swojego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie podstawa prawna wydanej decyzji, tj. przepis art. 18 ust. 4 ustawy został właściwie zastosowany. Niewątpliwie bowiem w chwili obecnej W. K. nie jest prokuratorem, a tym samym oczywiste jest, że ustały okoliczności faktyczne stanowiące w przeszłości podstawę wydania mu pozwolenia na broń. W ocenie organu, strona nie powołała żadnych nowych okoliczności świadczących o tym, iż w chwili obecnej jest osobą szczególnie zagrożoną niebezpieczeństwem zamachu, a zatem przekonujących, że pomimo tego, iż nie pełni już obowiązków prokuratora, winna zachować pozwolenie na broń do ochrony osobistej. Organ stwierdził, że okoliczności takich nie stanowią takie zdarzenia, jak kradzież kilka lat temu [...] z biura, czy też przebicie opon w samochodzie, a także fakt, że jako notariusz ma wśród swoich interesantów m. in. osoby ze środowisk patologicznych. Podobnie zamieszkiwanie w odludnej okolicy i niewielka liczba sąsiadów nie mogą stanowić podstawy do odmiennego niż obecne rozstrzygnięcia, choćby z tego powodu, iż jak strona sama wyjaśniła, okolica w której mieszka, jest w miarę bezpieczna. Tymczasem w sytuacji, gdy ustały okoliczności, w związku z którymi strona uzyskała broń do ochrony osobistej (sprawowanie funkcji prokuratora), niezbędnym dla zachowania jej prawa do broni było wskazanie, że w jej przypadku zagrożenie życia lub zdrowia jest nadal realne, stałe i ponadprzeciętne. Ponieważ okoliczności tego rodzaju strona nie wskazała, organy Policji uznały, iż samo jej subiektywne przekonanie, że może stać się ofiarą przestępstwa, nie może przesądzić o zachowaniu jej pozwolenia na broń. Aktualnie brak jest zatem okoliczności uzasadniających potrzebę dalszego posiadania przez W. K. broni palnej bojowej, a co za tym idzie, w interesie społecznym nie leży zachowanie mu pozwolenia na broń. Z uwagi bowiem na reglamentacyjny charakter tego prawa, racją tego interesu jest, aby pozwoleń na tego rodzaju broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej konieczności określonej celem, dla którego broń może być używana. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W.K. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający zasadniczy wpływ na jego treść, poprzez błędne i bezzasadne oraz nieznajdujące dostatecznego oparcia w zebranym materiale dowodowym przyjęcie, że ustały okoliczności faktyczne, które w przeszłości uzasadniały udzielenie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, podczas gdy w rzeczywistości okoliczności te nie ustały i w dalszym ciągu pozostają aktualne; - równoczesne naruszenie przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, a to arbitralne i dowolne, w konsekwencji mylne i bezzasadne uznanie, że ustały okoliczności faktyczne, które w przeszłości uzasadniały udzielenie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej; - naruszenie przepisów art. 104 § 2 kpa w zw. z art. 140 kpa, poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy argumentacji przytoczonej przez skarżącego w jego odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, zaś dotyczącej potrzeby posiadania przez skarżącego broni palnej bojowej dla zapewnienia ochrony swej osoby i mienia w postaci znaczących zasobów gotówki pieniężnej, przy przenoszeniu przez skarżącego tegoż mienia z siedziby jego kancelarii notarialnej do właściwych instytucji użyteczności publicznej, zaś które to naruszenie przepisów postępowania spowodowało niepełne i jedynie częściowe rozpoznanie odwołania skarżącego, mogąc mieć jednocześnie istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi administracyjnemu, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ odwoławczy nie ustosunkował się w wyczerpującej mierze do argumentacji podniesionej przez skarżącego w jego odwołaniu, tym samym wbrew swej powinności wynikającej z unormowania przepisów art. 104 § 2 kpa w związku z art. 140 kpa, nie rozstrzygając w pełnym zakresie co do istoty analizowanej sprawy. Otóż w odwołaniu skarżący wskazał konieczność zapewnienia ochrony przenoszonych przez siebie w toku normalnej praktyki zawodowej notariusza sum pieniężnych. Jak utrzymywał skarżący, jest on płatnikiem podatków i wszelkiej kategorii opłat sądowych; w skali każdego miesiąca kalendarzowego skarżący pobiera z rozmaitych tytułów płatniczych od swych klientów, zarówno osób fizycznych, jak i osób prawnych, kwoty osiągające łącznie wysokość kilkuset tysięcy złotych; owe pobrane przez skarżącego środki finansowe są potem zanoszone przez niego do macierzystego banku, a następnie przekazywane na rachunki odpowiednich podmiotów, w szczególności Urzędu Skarbowego w [...] i Sądu Rejonowego w [...]. Tymczasem w zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji nie odniesiono się nawet w najmniejszym stopniu do tej argumentacji skarżącego, koncentrując się na innych wątkach. A zatem organ drugiej instancji nie rozstrzygnął w sposób kompletny i wyczerpujący co do meritum sprawy. W dalszej części uzasadnienia skargi, skarżący podkreślił, że nie jest uprawniony pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, jakoby wobec osoby skarżącego ustały okoliczności faktyczne, które uprzednio stanowiły podstawę do wydania mu pozwolenia na broń, w rozumieniu przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Wprawdzie bezspornym jest, że skarżący z dniem [...] września 2004 r. przestał pełnić urząd prokuratora Prokuratury [...], niemniej jednak piastuje od roku 2004 nieprzerwanie funkcję notariusza, zachowując w dalszym ciągu pozycję funkcjonariusza publicznego w znaczeniu przepisu art. 115 § 13 pkt 3) Kodeksu karnego i jako osoba zaufania publicznego, podejmując zawodowo liczne czynności o wymiarze publicznoprawnym, korzysta z tej samej ochrony prawnokarnej co prokurator. Zdaniem skarżącego, w związku z czynnikiem świadczenia przez niego określonego rodzaju pracy nie zmniejszyło się specyficzne zagrożenie dla jego bezpieczeństwa, wymagające posiadania tak dalece posuniętego środka ochrony osobistej, jakim jest dysponowanie bronią palną o profilu bojowym. Poza tym od momentu złożenia przez skarżącego rezygnacji z urzędu prokuratora minął okres zaledwie niecałych siedmiu lat. Przyjąć więc można, że skarżący, będący przy tym osobą powszechnie znaną, o wizerunku i personaliach powszechnie kojarzonych w lokalnym środowisku, nadal może być traktowany jako osoba ewidentnie narażona na akty agresji ze strony osób, wobec których jeszcze nie tak dawno podejmował czynności zawodowe w roli prokuratora. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Okoliczność uzasadniająca wydanie pozwolenia na broń palną bojową została przez skarżącego określona we wniosku z dnia [...] maja 2001 r., w którym podał, że występuje o pozwolenie na broń z przeznaczeniem do ochrony osobistej z uwagi na charakter wykonywanej pracy – tj. prokuratora Prokuratury [...]. W związku z powyższym organ Policji, wydając skarżącemu pozwolenie na ten rodzaj broni kierował się dwoma wskazanymi przez wnioskodawcę przesłankami –funkcją publiczną jaką pełnił skarżący, narażającą go na ponadprzeciętne zagrożenie oraz przeznaczeniem broni do ochrony osobistej. W skardze W. K. podnosił, że obecnie w dalszym ciągu pełni funkcję publiczną – wykonując zawód notariusza. W związku z tym nie zmniejszyło się zagrożenie dla jego bezpieczeństwa, wymagające posiadania broni palnej bojowej. Okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie (utrzymanie) pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy, co skarżący we wniosku o wydanie pozwolenia wykazał – pełnienie funkcji prokuratora. W świetle art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji do organów Policji należy ocena, czy obecnie takie szczególne zagrożenie dla skarżącego występuje. Przy czym organy Policji dokonując tej oceny kierują się posiadaną z urzędu wiedzą dotyczącą bezpieczeństwa powszechnego, w tym bezpieczeństwa lokalnego. Jeżeli zatem stwierdzają, że zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej o udzielenie (pozostawienie) pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej nie przekracza istotnie takiego zagrożenia w relacji do innych osób, wówczas decyzja odmowna jest uzasadniona. W ocenie Sądu, prowadzenie działalności zawodowej przez notariusza nie stanowi o szczególnym zagrożeniu życia osób wykonujących taką działalność. Zaskarżona decyzja, wskazując na tę okoliczność, dokonała zatem właściwej oceny zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego. Zasady wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji określają ścisłą reglamentację broni, jako że uprawnienie do jej posiadania nie zostało zaliczone do wolności i praw obywatelskich w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 587/05, wyrok WSA w Warszawie z 24 maja 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 611/07). Brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 marca 2003 r. sygn. akt III SA 1857/01, wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1825/06). Zdaniem Sądu, sprawowanie uprzednio przez skarżącego funkcji prokuratora nie przemawia za pozostawieniem pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej gdyż, jak wskazuje orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, praca w przeszłości w organach ścigania nie jest wystarczającym uzasadnieniem do posiadania broni. Podkreślenia wymaga, że zagrożenie życia lub zdrowia, uzasadniające zachowanie broni, musi być obiektywne, aktualne i realne, a przede wszystkim ponadprzeciętne w konkretnym środowisku lokalnym. Sam fakt popełnienia na szkodę skarżącego przestępstwa zniszczenia mienia oraz dokonania kradzieży w siedzibie kancelarii, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia skarżącego, co zdaniem Sądu organ administracji wykazał w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 10 ustawy o broni i amunicji, to organy Policji w każdym przypadku dokonują oceny czy okoliczności, na które powołuje się wnioskujący o pozwolenie na broń, uzasadniają jej wydanie lub pozostawienie. Stwierdzenie, czy w konkretnym przypadku takie okoliczności występują, należy wyłącznie do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu. Organy Policji, w ramach posiadanej wiedzy, w ocenie Sądu zgodnie z art. 80 kpa, dokonały oceny obiektywnego obecnego zagrożenia W. K., nie stwierdzając by pozostawienie broni skarżącemu było uzasadnione okolicznościami, na które się powoływał. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.