II SA/Wa 1299/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [..] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 30 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r., poz. 955; dalej: "u.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ pierwszej instancji") z [...] czerwca 2019 r. nr [...] odmawiającą P. L. (dalej: "skarżący") wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach. Wnioskiem z [...] marca 2017 r. skarżący wystąpił do KWP (m.in.) o wydanie dopuszczenia do posiadania broni palnej w zakresie: - broni palnej bojowej w postaci pistoletów i rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrze do 12 mm, - strzelb gładkolufowych, - broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm (karabiny, karabinki sportowe i myśliwskie), - broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm, - broni palnej przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego). W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił, że po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające posiadanie pozwolenia na broń. Ponadto skarżący jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzelecko-kolekcjonerskim, tj. [...] Klubu Strzeleckiego [...] w [...]; posiada kwalifikacje sportowe w postaci patentu strzeleckiego Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (dalej: "PZSS") z [...] października 2011 r. nr [...] w dyscyplinach [...],[...],[...] oraz licencję PZSS z [...] stycznia 2017 r. nr [...] ważną do [...] grudnia 2017 r. w dyscyplinach [...],[...],[...]. Skarżący dodał, iż od dłuższego czasu uprawia strzelectwo zarówno w ramach PZSS, jak i poza jego strukturami. Chciałby rozwijać się w tym sporcie i strzelać ze wszystkich rodzajów broni palnej sportowej. Do wniosku skarżący dołączył ww. patent strzelecki PZSS i licencję PZSS, a także orzeczenia: lekarskie nr [...] z [...] stycznia 2017 r. i nr [...] z [...] lutego 2017 r. oraz psychologiczne nr [...] z [...] stycznia 2017 r. i nr [...] z [...] lutego 2017 r. stwierdzające, że skarżący nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 u.b.a. i może dysponować bronią. W toku prowadzonego postępowania, wszczętego na wniosek skarżącego, organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] marca 2017 r. nr [...]uwzględnił jako dowody: ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie z [...] grudnia 2015 r. nr [...] i wywiad środowiskowy Posterunku Policji w [...] z [...] października 2015 r., zebrane w ramach wcześniejszych postępowań administracyjnych - w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych oraz wydania mu pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich i dopuszczenia do posiadania broni. Organ pierwszej instancji uzyskał także aktualne opinie o skarżącym z miejsca zamieszkania i zameldowania (w tym wywiad środowiskowy z [...] marca 2017 r.), jak również informację z [...] marca 2017 r., iż skarżący nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru. KWP ustalił też, że w okresie od [...] lutego 2010 r. do [...] lutego 2012 r. skarżący był czterokrotnie karany za wykroczenia w ruchu drogowym. Pismami z [...]kwietnia 2017 r. KWP odwołał się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] (dalej: "WOMP") od wszystkich przedłożonych przez skarżącego pozytywnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Pismem z [...] maja 2017 r., uzupełnionym [...] lipca 2017 r., skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w jego sprawie, z uwagi na nadmiar obowiązków zawodowych i społecznych. Postanowieniem z [...] lipca 2017 r. nr [...] KWP zawiesił postępowanie w przedmiocie wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej. Na wniosek skarżącego z [...] grudnia 2018 r., uzupełniony [...] stycznia 2019 r., postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. nr [...] organ pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie. W tym samym dniu KWP przesłał do WOMP, na wniosek skarżącego, dokumentację obejmującą wyniki badań przeprowadzonych przez doktora psychologii P. M. oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] wydane przez uprawnioną psycholog K. K.. Organ pierwszej instancji otrzymał również odpis prawomocnego postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...] o odmowie wszczęcia śledztwa – wobec braku znamion czynu zabronionego - w przedmiocie poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariusza Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] (dalej: "WPA KWP") w odwołaniu od orzeczeń: lekarskich i psychologicznych poprzez określenie E. B. jako byłej żony skarżącego, podczas gdy w rzeczywistości nigdy małżonką skarżącego nie była. Uprawomocniło się także postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z [...] czerwca 2018 r., sygn. akt [...] o odmowie wszczęcia śledztwa m.in. w sprawie zaistniałego w dniu [...] marca 2017 r. w [...] przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza Posterunku Policji w [...], czym działano na szkodę skarżącego oraz interesu publicznego. W piśmie z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] podał, iż Zastępca Naczelnika WPA KWP nie jest karany dyscyplinarnie, nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie dyscyplinarne, ani nie jest zawieszony w czynnościach służbowych. Pismem z [...] lutego 2019 r. Kierownik Przychodni WOMP poinformował organ pierwszej instancji, że skarżący nie zgłosił się [...] maja 2017 r. na badanie lekarskie w trybie odwoławczym. Także Kierownik Pracowni Psychologicznej WOMP w piśmie z [...] lutego 2019 r. przekazał, iż postępowanie odwoławcze od orzeczeń psychologicznych nie zostało zakończone z powodu niestawiennictwa skarżącego. Jednocześnie Kierownik Pracowni Psychologicznej WOMP wskazał, iż skarżący nie poinformował o przyczynach niestawiennictwa i w chwili obecnej nie ma z nim kontaktu. Zaznaczył też, że badania psychologiczne wykonane przez innych specjalistów nie mogą zastąpić orzeczenia psychologicznego WOMP. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. nr [...], KWP odmówił uwzględnienia wniosku o przesłanie wywiadu środowiskowego Posterunku Policji w [...] z [...] października 2015 r. w ślad za odwołaniami od orzeczeń przedstawionych przez skarżącego, a postanowieniem z [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówił wyłączenia [...] J. P. - Zastępcy Naczelnika WPA KWP od udziału w postępowaniu. Pismami z [...] i [...]lutego 2019 r. oraz [...] marca 2019 r. skarżący domagał się dołączenia do akt postępowania i przesłania w ślad za odwołaniami od przedłożonych przez niego orzeczeń następujących dokumentów: informacji NFZ, że nie był leczony psychiatrycznie; odpowiedzi na akt oskarżenia w sprawie VII K 85/18, w którym oskarżona - była konkubina skarżącego stwierdza, iż nie ma aktualnej wiedzy na temat zażywania przez niego leków psychotropowych; oświadczenia skarżącego na temat przyjmowania leków psychotropowych wraz z kopią protokołu zeznań Zastępcy Naczelnika WPA KWP jako świadka w ww. sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...]. Organ pierwszej instancji przekazał te dokumenty do WOMP przy piśmie z [...] marca 2019 r. Jednocześnie KWP nie uwzględnił żądania przesłania powyższych dokumentów do orzeczników wydających skarżącemu orzeczenia lekarskie i psychologiczne w pierwszej instancji, o czym orzekł w postanowieniu z [...] marca 2019 r. nr [...]. Wcześniej, bo w dniu [...] marca 2019 r. organ pierwszej instancji wydał postanowienie nr [...] uwzględniające jako dowód w niniejszym postępowaniu pismo Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w [...] z [...] lutego 2016 r. wraz z odpisem z badania przeprowadzonego przez konsultującego skarżącego lekarza psychiatrę i psychologa. Również te dokumenty przekazano do WOMP. Wobec niezakończenia procedury odwoławczej od wydanych skarżącemu orzeczeń lekarskich i psychologicznych, a także braku potwierdzenia przez niego odbioru wezwań na badania, WOMP wyznaczył skarżącemu kolejny termin badania lekarskiego i psychologicznego w trybie odwoławczym na dzień [...] kwietnia 2019 r. [...] kwietnia 2019 r. KWP otrzymał ostateczne orzeczenie psychologiczne z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], w którym psycholog I. S. stwierdziła, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Natomiast [...] maja 2019 r. organowi pierwszej instancji doręczono ostateczne orzeczenie lekarskie z [...] maja 2019 r. nr [...], w którym lekarz B. M. wskazała, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Skarżący (reprezentowany przez radcę prawnego M. P.) wniósł dwie skargi (jedna z tych skarg została złożona za pośrednictwem WOMP) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na ww. orzeczenie psychologiczne nr [...], które to skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Postanowieniem z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 404/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargi, podnosząc, że orzeczenie psychologiczne wydane w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na broń palną nie podlega kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Powyższe postanowienie Sądu skarżący zaskarżył skargą kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") oddalił postanowieniem z 27 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3319/19 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] organ pierwszej instancji, w oparciu o art. 30 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. oraz art. 268a k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), odmówił skarżącemu wydania dopuszczenia do posiadania wnioskowanej broni palnej, powołując się na negatywne ostateczne orzeczenia psychologiczne i lekarskie, które nie pozostawiają organowi Policji żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący "z ostrożności administracyjnej" zażądał przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego, zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. Podniósł, że decyzja ta narusza jego interes prawny ze względu na rozpatrzenie całości materiału dowodowego, bez uprzedniego przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji wyczerpującego postępowania dowodowego. Skarżący zaakcentował, iż w toku postępowania ujawniło się łącznie pięć orzeczeń psychologicznych, z czego cztery pozytywne oraz jedno negatywne, a także trzy orzeczenia lekarskie - jedno negatywne i dwa pozytywne. W odczuciu skarżącego, sposób przeprowadzenia badań nie dawał możliwości pochylenia się nad nim jako badanym w pełnym zakresie, jak tego wymaga art. 15a ust. 3 u.b.a. Tym samym należy przeanalizować wydane orzeczenia pod kątem ich wzajemnej spójności oraz prawidłowości przeprowadzanych badań. Ponadto nie dokonano weryfikacji wyników badań doktora psychologii P. M., dr medycyny podpułkownika S. B., specjalisty psychologii klinicznej oraz orzecznika psycholog K. K., które zostały przeprowadzone całościowo, z uwzględnieniem wszelkich płaszczyzn badania przewidzianych w normach art. 15a ust. 1 i 3, 4 u.b.a. Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji winien wstrzymać się z wydaniem decyzji do momentu prawomocnego zakończenia postępowań toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, pod sygn. akt II DK/Ol 33/19 i II SA/Ol 404/19. Ponadto KWP odmownie rozpatrzył wnioski skarżącego o ponowienie wywiadów środowiskowych, podczas gdy oba wywiady załączone do akt sprawy oparto na zeznaniach osoby nieprzychylnej skarżącemu, z którą pozostaje on w sporze majątkowym. W aktach sprawy wskazano też, że skarżący figuruje jako sprawca wykroczeń, tj. kolizji drogowej, trzymania telefonu komórkowego w trakcie jazdy. Tymczasem w świetle art. 46 Kodeksu wykroczeń, wykroczenia te uległy zatarciu, a przywoływanie ich stawia skarżącego w negatywnym świetle. Skarżący zwrócił również uwagę, iż psycholog upoważniona do wykonywania badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń – I.S. rozwiodła się z synem działaczki Towarzystwa Miłośników Wołynia i Polesia, którego aktywnym członkiem jest skarżący. Z tego powodu orzecznika może cechować negatywna ocena środowiska, w którym przebywa skarżący. Na etapie postępowania odwoławczego skarżący złożył kolejne wnioski dowodowe. I tak zażądał, aby organ Policji wystąpił o przedłożenie przez psychologa prowadzącego pomocnicze badania psychologiczne w ramach badania lekarskiego (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] maja 2019 r.), [...] T. G., wydruku testów, przy pomocy których przeprowadzono badania, tj. udokumentowanie przebiegu badania, umożliwiające porównanie wyników badań z danymi zawartymi w testach. Domagał się też: dopuszczenia dowodu z nowego badania psychologicznego na okoliczność weryfikacji rezultatów pomocniczego badania psychologicznego, które mogło mieć wpływ na końcowe orzeczenie lekarskie; przeprowadzenia rozprawy dla wyjaśnienia faktów i rozbieżności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; dopuszczenia dowodu z jego zeznań na okoliczność wyjaśnienia faktów istotnych dla sprawy; przedłożenia przez dotychczasowych biegłych uzasadnień do ich orzeczeń; dopuszczenia dowodu z dokumentu w postaci wyroku z 5 marca 2019 r., sygn. akt IX Ca 1095/18 w sprawie dotyczącej sporu majątkowego pomiędzy skarżącym oraz E. B. (vide pisma skarżącego z [...] listopada 2019 r., z [...] grudnia 2019 r. i z [...] stycznia 2020 r. - w aktach administracyjnych sprawy). KGP postanowieniem z [...] lutego 2020 r. nr [...] nie uwzględnił żądania skarżącego o przeprowadzenie powyższych dowodów. W piśmie z [...] lutego 2020 r. skarżący zawarł zastrzeżenia co do prowadzonego postępowania w pierwszej instancji, podnosząc, że doszło do naruszenia art. 24 § 1 w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu funkcjonariusza pozostającego w stanie osobistego urazu do skarżącego, co wynika z bieżącego zachowania tego funkcjonariusza (złożył on bowiem zawiadomienie o możliwości popełnienia przez skarżącego przestępstwa - czynu z art. 234 Kodeksu karnego). W końcowym stanowisku z [...] marca 2020 r. skarżący podtrzymał swoje zastrzeżenia odnośnie prowadzonego przez KWP postępowania, a także powtórzył argumenty powoływane w swoich uprzednich pismach. W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji organ odwoławczy, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego i przytoczeniu treści powołanych w podstawie prawnej przepisów, zaznaczył, że każde podejrzenie, nawet drobna wątpliwość co do tego, czy osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń lub dopuszczenie do posiadania broni, posiada zdolność do dysponowania nią, musi skutkować wyjaśnieniem tych wątpliwości. Zgodnie z art. 15h u.b.a. od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, osobie ubiegającej się oraz właściwemu komendantowi wojewódzkiemu Policji przysługuje odwołanie. Zarówno lekarz, jak i psycholog, nie są związani treścią odwołania. Po przeprowadzeniu badań w trybie odwoławczym, orzekające w drugiej instancji psycholog I. S. oraz lekarz B. M. stwierdziły, że skarżący nie może dysponować bronią. Orzeczenia wydane w tym trybie, w myśl art. 15h pkt 7 u.b.a., są ostateczne. Oznacza to, iż przepisy prawa nie przewidują możliwości ich wzruszenia. Eliminują one treść orzeczeń pierwszoinstancyjnych, a treść orzeczeń drugoinstancyjnych wiąże organy Policji w zakresie zawartych w nich stwierdzeń, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. W takich przypadkach ustawodawca nałożył na nie obowiązek odmowy wydania dopuszczenia do posiadania broni, stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i art. 30 ust. 1 u.b.a. Ustawodawca nie przewidział możliwości wydania dopuszczenia do posiadania broni osobie, która uzyskała negatywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne kwestionujące jej zdolność do dysponowania bronią, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. KGP wyjaśnił przy tym, że organy Policji nie mają prawa wglądu do dokumentacji z badań i nie są upoważnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z badań, wymaganych do wydania orzeczeń, spowodowało podważaną przez stronę treść orzeczenia. Jest to oczywiste, jeśli zważy się, iż organy Policji nie posiadają kompetencji, ani stosownej wiedzy do oceny orzeczeń lekarskich czy psychologicznych. Nie mają także obowiązku wykazania bezpośredniego związku między schorzeniem lub zaburzeniem, stwierdzonym u osoby ubiegającej się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni, a jego wpływem na możliwość prawidłowego i bezpiecznego użytkowania broni palnej. Dlatego też nie ma znaczenia, jakie ograniczenia zostały stwierdzone u skarżącego. Wystarczające dla organu Policji jest uzyskanie informacji, że osoba występująca o dopuszczenie do posiadania broni nie może nią dysponować, niezależnie od przyczyn. Wiedza o faktycznych powodach braku zdolności danej osoby do dysponowania bronią jest zastrzeżona jedynie dla orzekającego lekarza lub psychologa oraz dla osoby badanej. Według art. 15a ust. 2 u.b.a., to lekarz przeprowadzający badanie kieruje osobę na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze. Badanie psychologiczne obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby (ust. 3 ww. przepisu). Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby badanej (ust. 4 ww. przepisu). Organ pierwszej instancji nie naruszył prawa, odmawiając przeprowadzenia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, ponieważ - jak już wyżej wskazano - organ Policji nie musi posiadać wiedzy co do faktycznych powodów wydania orzeczenia psychologicznego lub lekarskiego, nie ma też uprawnień do ich oceny. W konsekwencji przedłożona przez skarżącego kopia opisu badania psychologicznego nie może zostać poddana ocenie przez organ Policji. Nawet ewentualne pozytywne ostateczne orzeczenie psychologiczne nie mogłoby wpłynąć na inny sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy. KGP zakwestionował twierdzenie strony skarżącej, że orzeczenia wydane w trybie odwoławczym nie podlegają żadnej kontroli. Stosownie bowiem do treści art. 15i u.b.a., kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń, przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Jednak skarżący nie skorzystał z możliwości przewidzianej w wyż. cyt. przepisie. Organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uznania, iż brak wyłączenia od udziału w postępowaniu Zastępcy Naczelnika WPA KWP - [...] J. P. w jakikolwiek sposób narusza prawa skarżącego. Jak już wyjaśniono, KWP miał prawo odwołać się od przedłożonych przez skarżącego orzeczeń. Jednocześnie organ pierwszej instancji informował WOMP o przedkładanych przez skarżącego dowodach w toku postępowania. O stronniczości tego funkcjonariusza nie świadczy również fakt złożenia zawiadomienia o możliwości podejrzenia popełnienia przestępstwa przez skarżącego na jego szkodę. KGP dostrzegł też, że informacja o popełnionych przez skarżącego wykroczeniach drogowych w latach 2010 - 2012, zawarta w wywiadzie środowiskowym z [...] marca 2017 r., nie została przekazana do WOMP. Nie znalazła się także w treści decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, iż powoływanie się na dawne wykroczenia skarżącego stawia go w negatywnym świetle. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję KGP z [...] maja 2020 r. skarżący (reprezentowany przez adwokata W. B.) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wobec wymienionych poniżej naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji, a także czynnościom administracyjnym dokonanym w zakresie wydania tego rozstrzygnięcia skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 78 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez pozostawienie bez weryfikacji wyników orzeczeń i badań psychologicznych ujawnionych w toku postępowania administracyjnego, w szczególności badania pomocniczego doktora psychologii P. M., orzeczenia uprawnionej psycholog K. K. oraz orzeczenia psychologa S.B.. Badania [...] M., mimo iż nie jest on osobą uprawnioną do wydawania orzeczeń, miały charakter wszechstronny oraz wyczerpujący także w świetle norm postępowania o broń. Analogicznie badania specjalisty psychologii klinicznej orzecznika S. B. zostały pogłębione i przeprowadzone całościowo z uwzględnieniem wszelkich płaszczyzn badania, wskazanych w normach art. 15a ust. 1 i 3, 4 u.b.a. Niespójność badań i orzeczeń winno stanowić przesłankę pogłębionej analizy stanu faktycznego w sprawie i weryfikację wydanych orzeczeń psychologicznych, względnie wydanie ich uzasadnień; 2) art. 78 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez pozostawienie bez weryfikacji wyników orzeczeń lekarskich ujawnionych w toku postępowania administracyjnego, tj. pozytywnego orzeczenia [...] A. K. oraz pozytywnego orzeczenia [...] W. W. wobec negatywnego orzeczenia wydanego przez B. M.. Niespójność badań i orzeczeń winna stanowić przesłankę dla pogłębionej analizy stanu faktycznego w sprawie i weryfikację wydanych orzeczeń psychologicznych, względnie wydanie ich uzasadnień; 3) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. w związku z orzeczeniem NSA z 6 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2966/15, w której ww. Sąd stwierdził, iż "Jeśli orzeczenie [psychologa] zawiera uzasadnienie (sporządzone na żądanie strony lub organu), to ocena orzeczenia podlega badaniu w zakresie jego spójności z rozstrzygnięciem. Poza tym uzasadnienie musi nawiązywać do rozstrzygnięcia i zawierać przekonywującą argumentację, z powołaniem się na konkretne wyniki badań lekarskich zawartych w karcie badania lekarskiego, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia. Ocena orzeczenia w takim zakresie jest niezbędna, aby postępowanie administracyjne odpowiadało standardom określonym w k.p.a.", tj. norm postępowania płynących z interpretacji przez Sąd sposobu przeprowadzania postępowania o wydanie pozwolenia na broń, na podstawie których organ winien wnieść o uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia psychologicznego celem dokonania niezbędnej oceny badania w związku z zarzutami zawartymi w punktach 1 i 2 w zakresie spójności orzeczeń oraz weryfikacją formalną badań, zawartą argumentacją i weryfikacją konkretnych wyników badań psychologicznych, co ma bezpośrednie przełożenie na możliwość udowodnienia zarzutów wskazanych w punktach 1 i 2 niniejszej skargi; 4) art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 78 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia przez organ drugiej instancji szeregu wniosków dowodowych (de facto wszystkich wniosków) m.in. (pełnomocnik wymienił kluczowe dla treści uzasadnienia wnioski) w postaci: a) zobowiązania do przedłożenia przez psycholog I. S. (orzeczenie psychologiczne z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]) uzasadnienia dla sporządzonej opinii psychologicznej, b) zobowiązania do przedłożenia przez lekarza medycyny B. M. (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] maja 2019r.) uzasadnienia dla sporządzonej opinii lekarskiej, c) przedłożenia przez psychologa prowadzącego badania psychologiczne w toku badania lekarskiego T. M. (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] maja 2019 r.) wydruku testów, przy pomocy których przeprowadzono badania, tj. udokumentowano przebieg badania umożliwiający porównanie wyników badań z danymi zawartymi w testach, d) dopuszczenia dowodu z nowego badania psychologicznego, e) przeprowadzenia rozprawy dla wyjaśnienia faktów i rozbieżności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, f) dopuszczenia dowodu z zeznań stron na okoliczność wyjaśnienia faktów istotnych w postępowaniu, nierzetelności przeprowadzanego wywiadu środowiskowego przez Policję, g) dopuszczenia dowodu z zeznań stron na okoliczność wyjaśnienia istotnych okoliczności związanych z utratą pozwolenia na broń w wyniku pomówień konkubiny E. B., które po czasie okazały się bezpodstawne; 5) art. 24 § 1 w związku z art. 8 § 1 k.p.a., tj. poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu funkcjonariusza pozostającego ze stroną w takim stosunku prawnym, iż wynik sprawy może mieć wpływ na prawa strony. Doprecyzowując, [...] J. P. jak wynika z bieżącego zachowania funkcjonariusza pozostawał w stanie osobistego urazu co do osoby skarżącego. M.in. złożył doniesienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, toczące się pod sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. W piśmie procesowym z [...] sierpnia 2020 r. skarżący uzupełnił skargę o kolejny zarzut - naruszenia art. 6 w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 15a ust. 1 i 2 u.b.a. w związku z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestrację broni (dalej: "rozporządzenie") w ten sposób, iż psycholog orzecznik prowadzący badania psychologiczne na podstawie ww. przepisów nie sprecyzował, którym ze znajdujących się w wykazie stanów chorobowych objęty był skarżący, czym nie dokonał pełnego zakresu czynności, nie wypełnił dyspozycji ww. przepisów, nadto de facto uniemożliwił niepełnym zakresem orzeczenia możliwość kontroli wydanego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, zaś decyzje organów Policji, wydane w obu instancjach, odpowiadają prawu. Na wstępie podnieść należy, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (vide uchwała składu 7 sędziów NSA z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). Poza wypadkami określonymi w przepisach u.b.a. nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia. W przedmiotowej sprawie KWP z urzędu miał wiedzę o ostatecznym Orzeczeniu Lekarskim z [...] grudnia 2015 r. nr [...] stwierdzającym, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 u.b.a. Organ pierwszej instancji dysponował również wywiadem środowiskowym Posterunku Policji w [...] z [...] października 2015 r. nr [...]. Powyższe dokumenty zostały zebrane w toku wcześniejszych postępowań - w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową oraz wydania mu pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego i dopuszczenia do posiadania broni. KWP pozyskał także – w toku postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek skarżącego z [...] marca 2017 r. - wywiad środowiskowy z [...] marca 2017 r. sporządzony we wcześniejszym miejscu stałego pobytu skarżącego oraz wywiad środowiskowy z [...] marca 2017 r. z obecnego miejsca jego przebywania. Wobec uprzedniego negatywnego ostatecznego orzeczenia lekarskiego oraz niejednoznacznych opinii o skarżącym w świetle zgromadzonych wywiadów środowiskowych, organ pierwszej instancji był w pełni uprawniony do zaskarżenia załączonych do wniosku z [...] marca 2017 r. pozytywnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, aby usunąć wszelkie wątpliwości w zakresie możliwości dysponowania bronią przez skarżącego. Jedyną bowiem drogą kwestionowania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w trybie u.b.a. jest specjalnie w tym celu przewidziane w niej odwołanie, które w myśl art. 15h ust. 2 u.b.a. przysługuje komendantowi wojewódzkiemu Policji oraz stronie postępowania (vide wyrok NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3241/19). W toku prowadzonego postępowania administracyjnego – co jest bezsporne między stronami - organy Policji uzyskały dwa negatywne, wydane w trybie odwoławczym, a więc ostateczne orzeczenia: • psychologiczne nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., wystawione przez upoważnioną do wykonywania badań psychologicznych psycholog I. S., stwierdzające, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią, • lekarskie nr [...] z [...] maja 2019 r., wystawione przez upoważnionego do wykonywania badań lekarza B. M., wskazujące, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2); wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3); uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4). Natomiast w myśl art. 30 ust. 1 u.b.a. osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1 i 2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty. W świetle przepisów ściśle reglamentujących dopuszczenie do posiadania broni, nie może być również żadnych wątpliwości co do zdolności psychofizycznej jej dysponenta. Osoba dopuszczona do posiadania broni musi legitymować się orzeczeniem lekarskim oraz orzeczeniem psychologa, potwierdzającymi brak istnienia przeciwskazań do dysponowania bronią palną. Nie może dopuszczenia do posiadania broni uzyskać osoba, co do której chociażby jedno z wyżej wskazanych orzeczeń nie potwierdziło braku przeciwskazań do dysponowania bronią, nawet gdyby osoba ta spełniała wszystkie pozostałe przesłanki do dysponowania bronią, określone w u.b.a. Przepisy art. 15a-15h u.b.a. oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenie na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2019 r., poz. 1562 ze zm.), które zastąpiło uprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210), w sposób holistyczny normują sposób ustalania stanu tak psychicznego, jak i fizycznego pozwalającego na posługiwanie się bronią. Stosownie do 15b ust. 1 pkt 2 u.b.a. badanie lekarskie przeprowadza lekarz, który (m.in.) posiada specjalizację w dziedzinie: chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej, medycyny rodzinnej, medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej, medycyny kolejowej, medycyny morskiej i tropikalnej lub medycyny sportowej. [...] B. M. posiada specjalizację medycyny pracy, zatem spełnia określone ustawowo wymogi do wykonywania badań i orzekania w sprawie zdolności psychofizycznej osób ubiegających się o broń lub posiadających już takie pozwolenie. Jest również wpisana do rejestru lekarzy upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich i wydawania orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 15b ust. 1 pkt 4 u.b.a., prowadzonego przez KWP, co jednoznacznie potwierdza jej kompetencje. Według art. 15c ust. 1 pkt 1 u.b.a. badanie psychologiczne przeprowadza psycholog, który (m.in.) posiada dyplom magistra psychologii. [...] I. S. jest psychologiem, zatem spełnia ustawowe wymogi do wykonywania badań psychologicznych i orzekania o zdolności psychologicznej osób ubiegających się o broń lub posiadających już takie pozwolenie. Ponadto jest wpisana do rejestru psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań psychologicznych i wydawania orzeczeń psychologicznych, o których mowa w art. 15c ust. 1 pkt 4 u.b.a., prowadzonego przez KWP, co jednoznacznie potwierdza jej kompetencje. Zatem nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowe negatywne dla skarżącego orzeczenia: lekarskie i psychologiczne zostały wydane odpowiednio przez lekarza upoważnionego oraz psychologa upoważnionego do przeprowadzanie takich badań i wydawania orzeczeń i brak jest powodów do zaprzeczenia temu twierdzeniu. Zgodnie zaś z art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których upoważniony lekarz lub upoważniony psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Wszelka dokumentacja badań, na podstawie których lekarz czy psycholog wydał swoje orzeczenie, pozostaje w dyspozycji tych orzeczników i podlega - podobnie jak ich praca - kontroli i nadzorowi właściwego wojewody, w myśl art. 15i u.b.a. Także sądy administracyjne nie mogą weryfikować orzeczeń lekarskich czy psychologicznych w sprawach dotyczących dopuszczenia do posiadania broni, o czym dobitnie świadczy postanowienie NSA z 27 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3319/19 oraz poprzedzające je postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 404/19. Sprawowanie przez sądy administracyjne kontroli wobec zaskarżonych decyzji dotyczących dysponowania bronią palną, sprowadza się jedynie do kontroli tych decyzji pod względem ich zgodności z obowiązującym w czasie ich wydania prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny jest uprawniony do oceny, czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot, jak również kwestii materialnoprawnych związanych z rodzajem orzeczenia, tj. czy orzeczenie lekarskie zostało wydane przez uprawnionego lekarza, a orzeczenie psychologiczne - uprawnionego psychologa. Takiej oceny tut. Sąd dokonał i stwierdził, że oba orzeczenia wydane zostały przez podmioty upoważnione. Sąd – podobnie jak organy Policji - nie posiada kompetencji do dokonywania oceny dokumentacji medycznej, rzetelności przeprowadzanych badań, czy też prawidłowości wyprowadzanych z nich wniosków w zakresie określonych schorzeń, bowiem nie dysponuje konieczną w tym zakresie wiedzą medyczną. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego, podkreślić należy, że nawet dysponując dokumentacją medyczną czy psychologiczną, organ Policji nie może zweryfikować prawidłowości przedstawionego w niej rozpoznania ze stanami chorobowymi oraz zaburzeniami funkcjonowania psychologicznego zawartymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni (Dz. U. z 2006 r. Nr 2, poz. 14) wydanego na podstawie art. 15 ust. 9 u.b.a. Jak już wcześniej wskazano, podmiotem uprawnionym do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich lub psychologicznych jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (vide art. 15i u.b.a.). Tymczasem z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby skarżący zwrócił się do wojewody warmińsko-mazurskiego o weryfikację któregokolwiek z ostatecznych negatywnych orzeczeń. Zaakcentować należy, iż w postępowaniu administracyjnym dotyczącym dopuszczenia do posiadania broni istnieje szczególne ograniczenie dowodowe. Mianowicie to, czy dana osoba należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 u.b.a., może być stwierdzone jedynie na podstawie orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez upoważnione osoby i w określonym trybie. Nie jest więc dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko ostatecznemu orzeczeniu lekarskiemu czy psychologicznemu wydanemu w oparciu o powołane wyżej regulacje. Tym samym organ nie mógł uwzględnić złożonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego wniosków dowodowych. Prawidłowo KGP uznał, iż treść wiążącą w niniejszej sprawie mają ostateczne negatywne orzeczenia psychologiczne i lekarskie, które zostały wydane przez upoważnionego do tego psychologa i lekarza, w przewidzianym przez u.b.a. trybie. Przedstawione przez skarżącego wyniki jego badań przez doktora psychologii (nieupoważnionego do wydawania orzeczeń psychologicznych) oraz pozytywne orzeczenia tak psychologiczne, jak i lekarskie, wydane w pierwszej instancji, nie miały wpływu na wynik załatwienia sprawy, który zdeterminowały negatywne orzeczenia psychologiczne i lekarskie wydane w drugiej instancji. Trafnie też dostrzegł organ odwoławczy, iż pozytywne orzeczenia załączone do wniosku z [...] marca 2017 r. zapadły w odstępie zaledwie dwóch tygodni ([...] stycznia 2017 r. i [...] lutego 2017 r.). Zatem jeśli skarżący nie poinformował kolejnego psychologa, że był niedawno badany w tym zakresie, to mógł zostać poddany takim samym testom. Raz jeszcze podkreślić należy, że wobec uzyskania ostatecznych – bo wydanych w trybie odwoławczym – orzeczeń, nie było podstaw do skierowania skarżącego na ponowne badania psychologiczne lub lekarskie. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.), a uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach odpowiadają wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Nadto w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego do poczynionych ustaleń faktycznych, organy Policji jednoznacznie i precyzyjnie wyjaśniły, dlaczego - w świetle ww. przepisów - zaszły obligatoryjne podstawy do odmowy dopuszczenia skarżącego do posiadania broni palnej. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 78 k.p.a. Organ rozpatrzył w przewidzianej prawem formie (tj. postanowieniami) wszystkie wnioski dowodowe zgłaszane przez skarżącego, a okoliczność, iż nie zostały one załatwione na korzyść skarżącego nie może świadczyć o naruszeniu ww. przepisu. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 24 § 1 w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez "dopuszczenie do udziału w postępowaniu funkcjonariusza pozostającego ze stroną w takim stosunku prawnym, iż wynik sprawy może mieć wpływ na prawa strony". Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby Zastępca Naczelnika WPA KWP - [...] J. P. wykazał się stronniczością. Funkcjonariusz ten podejmował czynności w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, służące wszechstronnemu wyjaśnieniu sprawy jak np. wniesienie odwołań od przedstawionych przez skarżącego pozytywnych orzeczeń, co było ze wszech miar zasadne. Czynności te skarżący błędnie postrzegał jako wymierzone w jego osobę. Dlatego skarżący zawiadomił prokuraturę o rzekomym poświadczeniu nieprawdy przez ww. funkcjonariusza, co zakończyło się prawomocnym postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...]o odmowie wszczęcia śledztwa z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. W tej sytuacji trudno uznać za stronnicze złożenie przez ww. funkcjonariusza zawiadomienia o możliwości popełnienia przez skarżącego czynu z art. 234 Kodeksu karnego (składanie fałszywych oskarżeń). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.