II SA/Wa 1306/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Ewa Marcinkowska (spr.), , Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1852), po rozpatrzeniu odwołania T.G., uchyliła uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] i sprawę przekazała do ponownego rozpatrzenia tej samej Radzie Wydziału. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 5 marca 2015 r. T. G. wystąpił do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] w oparciu o rozprawę habilitacyjną "Analiza strukturalna glikozydów za pomocą metod teoretycznych i eksperymentalnych". Jako jednostkę organizacyjną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego wskazał Wydział [...] Uniwersytetu [...] W związku z powyższym wnioskiem Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów pismem z dnia 24 marca 2015 r. zwróciła się do Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego oraz o wyznaczenie trzech członków komisji habilitacyjnej i przekazanie uchwały Rady do Centralnej Komisji celem powołania pełnego składu komisji habilitacyjnej. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] na posiedzeniu w dniu [...] marca 2015 r. podjęła uchwałę o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego dra T. G. oraz o powołaniu w skład komisji habilitacyjnej prof. dr hab. Z. C. jako recenzenta, prof. dr hab. A. M. jako sekretarza oraz prof. dr hab. R. B. jako członka. Następnie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w dniu [...] kwietnia 2015 r. powołała komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego dr T. G. w składzie: 1. przewodniczący komisji – prof. A. O.– Politechnika [...] 2. sekretarz komisji – prof. A. M.– Uniwersytet [...] 3. recenzent – prof. M. P. – Centrum Badań Molekularnych i Makromolekularnych [...] Akademii Nauk w [...] 4. recenzent - prof. M.G. – Politechnika [...] 5. recenzent – prof. Z. C. – Uniwersytet [...] 6. członek komisji – dr hab. C. C. – Uniwersytet [...] 7. członek komisji – prof. R.B. – Uniwersytet [...] Jednocześnie pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Centralna Komisja zwróciła się do Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z prośbą o powiadomienie ww. osób o powołaniu ich w skład przedmiotowej komisji oraz o przekazanie dokumentacji kandydata. Prof. dr hab. Z. C. w sporządzonej recenzji stwierdził, że przedstawiony materiał oraz rozprawa habilitacyjna wypełniają minimalne kryteria formalne ilościowe i jakościowe dlatego też wnioskował o dopuszczenie dr T. G. do dalszych etapów przewodu habilitacyjnego. Prof. dr hab. M. G. w sporządzonej recenzji stwierdził, że osiągnięcia zawodowe dr T. G. spełniają w wystarczającym stopniu wymogi sformułowane w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz w rozporządzeniach wykonawczych, jak również ogólnie przyjęte w środowisku akademickim standardy. W związku z tym także wnioskowało dopuszczenie kandydata do dalszych etapów przewodu habilitacyjnego. Prof. dr hab. M. P. w sporządzonej recenzji stwierdził, że po wnikliwym zapoznaniu się z materiałem przedstawionym jako rozprawa habilitacyjna trudno ocenić co tak naprawdę jest obszarem ekspertyzy dra G.. W jego ocenie celowym byłoby spotkanie komisji habilitacyjnej z drem G., aby ocena jego osiągnięć i kompetencji była pełna i nie pozostawiała wątpliwości. Mimo tych zastrzeżeń stwierdził, że praca spełnia podstawowe wymogi merytoryczne i formalne stawiane tego typu opracowaniom w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W związku z tym wnioskował o dopuszczenie dra G. do dalszych etapów przewodu habilitacyjnego. W dniu [...] czerwca 2015 r. odbyło się posiedzenie Komisji Habilitacyjnej powołanej w sprawie postępowania habilitacyjnego dr T. G.. W posiedzeniu uczestniczyło 6 członków Komisji Habilitacyjnej . Nieobecny był członek komisji dr hab. C. C.. Na posiedzenie Komisji na wniosek jej Przewodniczącego zaproszony został dr T. G. Komisja Habilitacyjna na posiedzeniu tym w podjętej uchwale wyraziła opinię, że dorobek naukowy dr T. G. nie spełnia wymagania ustawowego nadania habilitantowi stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauki [...] w dyscyplinie [...] oraz skierowała wniosek do Rady Wydziału [...] o odmowę nadania stopnia doktora habilitowanego. Przy obecnych na posiedzeniu 6 uprawnionych osobach, oddano głosów "za" wnioskiem – 2, oddano głosów "przeciw" - 2, oddano głosów "wstrzymujących" – 2. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] na posiedzeniu w dniu [...] lipca 2015 r. podjęła uchwałę o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] doktorowi T. G. Przy oddanych 27 głosach (wszystkich ważnych), oddano głosów "za" wnioskiem – 6, oddano głosów "przeciwko" - 15, oddano głosów "wstrzymujących się" – 6. W odwołaniu od powyższej uchwały skierowanym do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów T. G. podkreślił, że wszystkie recenzje w jego postępowaniu habilitacyjnym były pozytywne i zakończone konkluzją o dopuszczeniu go do dalszych etapów przewodu habilitacyjnego. Pisemna opinia członka komisji prof. dr hab. R. B. również była pozytywna. Zaznaczył, że nie było jeszcze takiego przypadku aby wszystkie recenzje w postępowaniu habilitacyjnym były pozytywne, a habilitant mimo to nie uzyskał awansu. Podniósł jednocześnie, że w czasie posiedzenia Komisji Habilitacyjnej wyjaśnił wszystkie wątpliwości zawarte w recenzjach. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] na posiedzeniu w dniu [...] września 2015 r. w głosowaniu tajnym podjęła uchwałę o podtrzymaniu swojej poprzedniej decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. T. G. w piśmie z dnia 28 września 2015 r. skierowanym do Centralnej Komisji uzupełnił zarzuty odwołania wskazując, iż członek Komisji Habilitacyjnej dr hab. C. C. z Uniwersytetu [...] był nieobecny podczas obrad i nie przedstawił opinii dotyczącej jego dorobku naukowego. Z posiadanych przez niego informacji wynika, że nie udało się nawiązać kontaktu z tym członkiem Komisji, a zatem zasadne było powołanie innego eksperta w jego postępowaniu habilitacyjnym. Ponownie też podniósł, że wszystkie recenzje nie tylko były zakończone pozytywną konkluzją o dopuszczeniu go do dalszych etapów przewodu habilitacyjnego ale również w ich treści znajdowały się stwierdzenia, że rozprawa habilitacyjna spełnia wymogi stawiane tego typu awansom. W kolejnym piśmie z dnia 21 października 2015 r. skierowanym do przewodniczącego Sekcji Nauk [...] i Nauk [...] Komisji T. G. poinformował, że jeszcze przed formalnym wszczęciem przewodu habilitacyjnego uzyskał pozytywną ocenę jego dorobku naukowego przez Dziekana Wydziału [...], przez Komisję ds. Badań oraz przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...], która zdecydowaną większością głosów wyraziła zgodę na procedowanie jego awansu. Podkreślił też ponownie, że wszystkie recenzje w jego postępowaniu habilitacyjnym były pozytywne. Niezrozumiałym jest zatem, dlaczego recenzenci podczas posiedzenia Komisji Habilitacyjnej nagle zmienili zdanie. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zleciła sporządzenie opinii dotyczących odwołania prof. S.J. oraz prof. P. K. Zarówno prof. S. J., jak i prof. P. K. w sporządzonych opiniach ocenili odwołanie jako bezzasadne. T. G. w piśmie procesowym, z dnia 24 stycznia 2016 r. skierowanym do Centralnej Komisji, stanowiącym uzupełnienia odwołania, zarzucił zaskarżonej uchwale Rady Wydziału [...] naruszenie: 1. art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez sporządzenie uchwały o sentencji nie mającej oparcia w treści podjętego przez Radę rozstrzygnięcia; 2. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ww. ustawy., poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia uchwały, w szczególności nie odniesienie się do przyczyn, dla których pomimo trzech pozytywnych recenzji sentencja uchwały jest negatywna: 3. art. 18a ust. 11 ww. ustawy poprzez dopuszczenie wpływu na rozstrzygnięcie Rady innych niż opinia Komisji Habilitacyjnej źródeł dowodowych; 4. art. 18a ust. 11 ww. ustawy poprzez uznanie, że Komisja rekomendowała odmowę nadania habilitacji, mimo braku choćby zwykłej większości za jakąkolwiek opinią; 5. art. 18a ust. 10 ww. ustawy poprzez przeprowadzenia wskazanej w nim rozmowy pomimo braku ustawowych ku temu przesłanek; 6. art. 18a ust. 8 ww. ustawy poprzez przeprowadzenie posiedzenia Komisji w sposób niezgodny z przepisami ustawy, w tym z przeprowadzeniem nieprzewidzianej w ustawie, a poprzedzonej głosowaniem narady, dyskusji, "ucierania racji" członków Komisji mimo, że przepis dopuszcza jedynie "przedstawienie recenzji i zapoznanie się z autoreferatem". W kolejnym piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r. skierowanym do Centralnej Komisji T. G. wniósł o nieuwzględnienie recenzji sporządzonych na zlecenie Komisji przez prof. S. J. oraz prof. P.K. w materiale dowodowym sprawy, jako zawierających treści dotyczące okoliczności wykraczających poza ramy postępowania przed Centralną Komisją. Ponadto, wskazując na liczne wady postępowania przed Radą Wydziału oraz przewidywane trudności w zdystansowaniu się jej członków od zajętych już stanowisk wniósł o przekazanie postępowania innej radzie właściwej rzeczowo. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2016 r. postanowiło powołać kolejnego rzeczoznawcę prof. dr hab. A. B. z Wydziału [...] UW celem oceny zasadności zarzutów dotyczących wad prawnych zaskarżonej uchwały. Prof. dr hab. A. B. w sporządzonej opinii za zasadny uznał jedynie podniesiony przez odwołującego zarzut braku uzasadnienia zaskarżonej uchwały Rady Wydziału wskazując, że stanowi to naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. W związku z tym rekomendował powtórzenie postępowania przy jednoczesnym przekazaniu go do rozpatrzenia innej właściwej rzeczowo jednostce naukowej. Sekcja Nauk [...] i Nauk [...] Komisji na posiedzeniu w dniu [...]maja 2016 r., w wyniku przeprowadzonego głosowania, poparła odwołanie dra T. G. (wynik głosowania: za 17 głosów, przeciw – 13 głosów, wstrzymujących się - 1 głos). Jednocześnie nie poparła wniosku o przekazanie sprawy do innej jednostki organizacyjnej (wynik głosowania: za 12 głosów, przeciw – 18 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] maja 2016 r., w wyniku tajnego głosowania, postanowiło poprzeć wniosek Sekcji Nauk [...] i Nauk [...] (wynik głosowania: 11 głosów za uchyleniem uchwały, 0 głosów przeciw, 0 głosów wstrzymujących się). W związku z powyższym decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 w związku z art. 18a ust.11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uchyliła zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] i sprawę przekazała do ponownego rozpatrzenia tej samej Radzie Wydziału. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym (art. 20 ust. 1 ustawy oraz § 7 ust. 2 statutu). Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi W tej sytuacji brak podstaw do przyjęcia, że decyzja, ze względu na swoją zwięzłość i brak ustosunkowania się do wszystkich istotnych kwestii, narusza art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Centralnej Komisji w niniejszym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko - nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów - a wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 K.p.a. - z uwzględnieniem specyfiki postępowania. W przedmiotowej sprawie sporne może być natomiast stwierdzenie o wpływie na podjęte rozstrzygnięcie innych osób niż recenzenci w postępowaniu habilitacyjnym. Na pewno niewłaściwe jest w tym przypadku zaproszenie na obrady Komisji Habilitacyjnej innej osoby niż członkowie Komisji. Rada Wydziału jednostki może podjąć w tym przypadku uchwałę o nadaniu bądź odmowie nadania stopnia naukowego. Za zasadny w ocenie Centralnej Komisji należy natomiast uznać zarzut braku jakiegokolwiek uzasadnienia uchwały Rady Wydziału o odmowie nadania odwołującemu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Pomimo, że w dołączonej dokumentacji sprawy zagadnienie takie jest szeroko dyskutowane, wskazana uchwała Rady Wydziału uzasadnienia takiego nie zawiera. Jest to naruszenie wskazanego w ustawie (art. 29 ust. 1 ustawy) odesłania do konieczności stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego na temat uzasadnienia decyzji administracyjnej w tym zakresie (wskazany przez odwołującego przepis art. 107 § 3 K.p.a.). Prezydium nie podzieliło natomiast argumentów skarżącego podniesionych we wniosku z dnia [...] maja 2016 r. o przekazanie sprawy do innej jednostki organizacyjnej. W konkluzji Centralna Komisja stwierdziła, że postępowanie należy powtórzyć przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia tej samej rzeczowo jednostce naukowej. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. G. zarzucił, że wydana została ona z naruszeniem: 1) art. 156 § 1 K.p.a. przez jego niezastosowanie wobec uchwały, która nie spełnia wymagań art. 20 ust. 1 w zw. z art. 18a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, gdyż nie uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów; 2) art. 21 ust. 2 ww. ustawy poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania tej samej radzie, zamiast wskazania radzie konieczności prowadzenia dalszych czynności zmierzających do wydania uchwały popartej odpowiednią większością głosów, w szczególności głosowania wniosku o nadanie stopnia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 21 ust. 2 ustawy w zw. z art. 12, 77 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wnikliwy i wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności zdawkowe odniesienie się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w piśmie z 24 stycznia 2016 r. i pominięcie że Rada podjęła uchwałę z naruszeniem: a) art. 18a ust. 11 ustawy poprzez dopuszczenie wpływu na rozstrzygnięcie Rady źródeł dowodowych innych niż opinia Komisji Habilitacyjnej, b) art. 18a ust. 11 ustawy w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez zignorowanie, iż w postępowaniu zmierzającym do decyzji Rady, "rekomendacja" Komisji zapadła na skutek naruszenia m. in.: - art. 18a ust. 10 ustawy, poprzez przeprowadzenie wskazanej w nim rozmowy pomimo braku ustawowych ku temu przesłanek; - art. 18a ust. 8 ustawy, poprzez prowadzenie posiedzenia Komisji w sposób niezgodny z przepisami ustawy, w tym z przeprowadzeniem nieprzewidzianej w ustawie, a poprzedzającej głosowanie narady, dyskusji, "ucierania racji" członków Komisji mimo, że przepis dopuszcza jedynie "przedstawienie recenzji i zapoznanie się z autoreferatem", c) art. 18a ust. 5 i 8 ustawy, poprzez zaniechanie weryfikacji, czy wszystkie osoby powołane w skład Komisji zostały skutecznie powiadomione o tym fakcie, a tym samym czy powołano Komisję w wymaganym składzie, w szczególności z jakich powodów nie było kontaktu z dr hab. C. C., który nie stawił się na posiedzenie Komisji prawdopodobnie nie wiedząc, że został powołany do jej składu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4) art. 21 ust. 2 ustawy w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uzasadnienie decyzji, które nie oddaje racji decyzyjnej organu, w szczególności: a) niezgodnie ze stanem prawnym i faktycznym uzasadnia nieprzekazanie sprawy innej jednostce, tj. wskazując że odwołanie uwzględniono wyłącznie w zakresie formalnych, a nie merytorycznych zarzutów, mimo iż: - nie może to stanowić kryterium nieprzekazania, - we wniosku skarżącego podniesiono ważkie ku temu argumenty, takie przekazanie zalecał recenzent prawny Centralnej Komisji, b) pominięcie w wytycznych dla Rady wskazania, w jakim zakresie "postępowanie należy powtórzyć", c) nie odniesienie się do wadliwości prawnych wskazanych przez skarżącego w pkt 2 niniejszych zarzutów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł: . 1) na postawie art. 145 § 1 pkt 1 a, c P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i na podstawie art. 135 P.p.s.a. stwierdzenie nieważności uchwały, 2) na podstawie art. 145a § 1 P.p.s.a. zobowiązanie Rady do dalszego procedowania, w tym podjęcia uchwały w odpowiedzi na wniosek o nadanie stopnia w terminie miesiąca od doręczenia orzeczenia Sądu; a na wypadek nieuwzględnienia powyższego 3) na postawie art. 145 § 1 pkt 1 a, c P.p.s.a o uchylenie decyzji w części przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia tej samej radzie, 4) na podstawie art. 145a § 1 P.p.s.a zobowiązanie Centralnej Komisji do wydania decyzji przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie innej jednostki oraz odniesienie się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu, zwłaszcza w piśmie z 24 stycznia 2016 r., w terminie miesiąca od doręczenia orzeczenia Sądu. Niezależnie od powyższego, na podstawie art. 61 P.p.s.a skarżący wniósł o niezwłoczne wstrzymanie przez Centralną Komisję, a na wypadek nieuwzględnienia - przez Sąd, wykonania decyzji w zakresie przekazania Radzie sprawy do ponownego rozpoznania, a także na podstawie art. 200 P.p.s.a o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż Centralna Komisja musi stosować w prowadzonych przed nią postępowaniach przepisy art. 77, 80 i 107 § 3 K.p.a., gdyż musi dokonywać oceny, nie tylko materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed radą wydziału, ale i materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu odwoławczym, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, iż Centralna Komisja jedynie fragmentarycznie i pobieżnie analizowała prawidłowość formalnoprawną postępowania prowadzącego do wydania uchwały Rady Wydziału. W uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się ani do wszystkich zarzutów skarżącego, w szczególności podniesionych w uzupełnieniu odwołania datowanego na 24 stycznia 2016 r., wskazującego wadliwości prawne postępowania, ani do argumentów za przekazaniem rozstrzygnięcia radzie innej jednostki zawartych w piśmie skarżącego z [...] maja 2016 r. Tymczasem Centralna Komisja powinna dostrzec a pominęła, iż uchwała Rady Wydziału nie spełnia wymogów z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 18a ust. 11 ustawy. W głosowaniu "w sprawie odmowy nadania" nie uzyskano bowiem wymaganej art. 18a ust. 11 ustawy bezwzględniej większości głosów. W konsekwencji nadal nie ma uchwały Rady Wydziału od jakiej przysługuje odwołanie. Uzasadnienie odmowy przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie innej jednostki ograniczono natomiast w decyzji jedynie do stwierdzenia iż "prezydium nie podzieliło tu argumentów" skarżącego z wniosku z [...] maja 2016 r., bez jakiegokolwiek odniesienia się do ich treści i to pomimo, iż taki wniosek znalazł poparcie w opinii recenzenta prawnego powołanego przez Centralną Komisję. Nadto wskazanie Centralnej Komisji, iż w związku z faktem, że odwołanie zostało uwzględnione wyłącznie ze względów formalnych, a nie merytorycznych, postanowiono przekazać sprawę tej samej radzie, nie ma oparcia w ustawie. Ponieważ zaś, w zakresie kryteriów przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia innej radzie, ustawa nie zawiera wytycznych, uzasadnienie decyzji w tym zakresie jako uznaniowej powinno być szczególnie wyczerpujące. Sam skład Komisji wydającej opinię dla Rady, był natomiast prawdopodobnie nieznany ustawie. Z informacji uzyskanych przez skarżącego wynika bowiem, że z powołanym na członka Komisji dr hab. C. C. "nie było kontaktu". Co prawda zgodnie z rozporządzeniem MNiSW wydanym na podstawie art. 31 ustawy Komisja może podejmować uchwały w składzie 6 osób, ale w przedmiotowej sprawie jedna z osób wskazanych do składu Komisji prawdopodobnie w ogóle nie wiedziała o takim powołaniu. W aktach sprawy brak śladu weryfikacji, czy otrzymała dokumenty awansowe, dlaczego się nie stawiła na posiedzeniu, czy została o nim skutecznie powiadomiona. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. , dalej jako P.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga T. G. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2016 r. uchylająca uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia tej samej Radzie Wydziału, nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wydana została na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1852), który stanowi, iż po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uchyliła na podstawie tego przepisu rozstrzygniecie organu I instancji uznając za zasadny podniesiony w odwołaniu zarzut braku jakiegokolwiek uzasadnienia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o odmowie nadania odwołującemu stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz wskazując, iż stanowi to naruszenie wynikającego z art. 29 ust. 1 ustawy odesłania do konieczności stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego na temat uzasadnienia decyzji administracyjnej w tym zakresie (art. 107 § 3 K.p.a.). Jednocześnie Centralna Komisja nie uwzględniła wniosku odwołującego o przekazanie sprawy do innej jednostki organizacyjnej uzasadniając to tym, iż odwołanie zostało uwzględnione wyłącznie ze względów formalnych, a nie merytorycznych. Rozstrzygnięcie to, w oparciu o analizę akt postępowania oraz w świetle ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy, należy uznać w ocenie Sądu za prawidłowe. Jak wynika z przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w obecnym brzmieniu osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitacyjnego może wnieść od uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitacyjnego odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Z treści tego przepisu wynika zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że niezbędnym elementem decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego jest jej uzasadnienie. Tymczasem uchwała Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia, co w świetle art. 21 ust. 1 ww. ustawy świadczy o jej wadliwości, a tym samym uzasadniało wyeliminowanie jej z obrotu prawnego przez organ odwoławczy. Uchwała ta, wbrew wymogowi art. 21 ust. 1 ustawy, nie została ponadto doręczona T.G., lecz został on jedynie poinformowany o treści uchwały poprzez zamieszczenie jej na stronie internetowej Wydziału [...]. Należy jednak zauważyć, że powyższe uchybienie nie spowodowało dla strony negatywnych konsekwencji procesowych, gdyż T. G. wniósł skutecznie odwołanie od powyższej uchwały. Z art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wynika, że Centralna Komisja uchylając uchwałę o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. W przepisie tym nie zostały określone jakiekolwiek przesłanki ustawowe uzasadniające przekazanie sprawy radzie innej jednostki organizacyjnej. Z powyższego wynika, iż kwestia ta pozostawiona została uznaniu Centralnej Komisji, która każdorazowo ocenia, czy zachodzą okoliczności uzasadniające przekazanie sprawy radzie innej jednostki organizacyjnej. Centralna Komisja w niniejszej sprawie nie uwzględniła wniosku T.G. o przekazanie sprawy do innej jednostki organizacyjnej uzasadniając to tym, iż odwołanie zostało uwzględnione wyłącznie ze względów formalnych, a nie merytorycznych. W ocenie Sądu powyższe stanowisko Centralnej Komisji zasługuje na akceptację. Należy mieć na uwadze, że to skarżący we wniosku z dnia [...] marca 2015 r. skierowanym do Centralnej Komisji o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] wskazał jako jednostkę organizacyjną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego Wydział [...] Uniwersytetu [...]. Następnie, po podjęciu przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego skarżący w piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r. skierowanym do Centralnej Komisji, stanowiącym uzupełnienia odwołania, zwrócił się o przekazanie postępowania radzie innej jednostki organizacyjnej właściwej rzeczowo uzasadniając to licznymi wadami postępowania przed Radą Wydziału [...] Uniwersytetu [...] oraz przewidywanymi trudnościami w zdystansowaniu się jej członków od zajętych już stanowisk. W ocenie Sądu powyższa argumentacja skarżącego nie uzasadniała przekazania sprawy radzie innej jednostki organizacyjnej. Postępowanie przed Radą Wydziału [...] Uniwersytetu [...] nie było dotknięte żadnymi rażącymi wadami postępowania, a większość zarzutów skarżącego dotyczących przebiegu tego postępowania okazała się niezasadnych. Negatywna ocena dorobku naukowego skarżącego, w kontekście ubiegania się przez niego o nadanie stopnia doktora habilitowanego, nie mogła natomiast sama przez się uzasadniać przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie innej jednostki organizacyjnej. Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania habilitacyjnego skarżącego, do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. W ust. 2 powołanego przepisu stanowi się natomiast, że osiągnięcie o którym mowa w ust. 1, może stanowić: 1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie, 2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne, 3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. W myśl zaś art. 18a tej ustawy, postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego wskazuje we wniosku jednostkę organizacyjną posiadającą uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego, wybraną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku Centralnej Komisji (ust. 2). W przypadku gdy rada jednostki organizacyjnej wskazanej przez wnioskodawcę w trybie ust. 1 i 2 nie wyrazi zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego, postępowanie prowadzi jednostka organizacyjna posiadająca uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego wyznaczona przez Centralną Komisję (ust. 3). Centralna Komisja w terminie 7 dni dokonuje oceny formalnej wniosku. W przypadku uznania wniosku za niekompletny lub nieodpowiadający wymogom ustawy Centralna Komisja wzywa do jego uzupełnienia, wskazując sposób i wyznaczając termin uzupełnienia wniosku (ust. 4). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Komisja składa się z: 1) czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki, o której mowa w ust. 2 lub 3, 2) trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę o której mowa w ust. 2 lub 3 (ust. 5). Centralna Komisja w dniu powołania przekazuje jej dokumenty, o których mowa w ust. 1 (ust. 6). W terminie nie dłuższym niż 6 tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). Głosowanie, o którym mowa w ust. 8, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, przeprowadza się w trybie tajnym (ust. 9) W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach naukowych (ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11). Z kolei zgodnie z przepisem art. 20 omawianej ustawy, uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania (ust. 1). Do głosowania, o którym mowa w ust. 1, są uprawnieni członkowie właściwej rady jednostki organizacyjnej posiadający tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego oraz osoby, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a (ust. 2). Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje ponadto osobom wymienionym w art. 10, a w czynnościach przewodu doktorskiego – także recenzentem i promotorowi rozprawy doktorskiej (ust. 3). Promotorem w przewodzie doktorskim oraz recenzentem rozprawy doktorskiej lub członkiem komisji habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej lub osoba, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, prowadząca działalność naukową lub dydaktyczną w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej (ust. 6). Kwestie dotyczące postępowania habilitacyjnego zostały uszczegółowione w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 3 października 2014 r. r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2014 r. poz. 1383), w Rozdziale 2 – Szczegółowy tryb przeprowadzania czynności w postępowaniach habilitacyjnych. Uregulowania w zakresie postępowań habilitacyjnych zawiera również Statut Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, stanowiący załącznik do Zarządzenia Nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r. w sprawie zatwierdzenia Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze na podkreślenie zasługuje, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego, to znaczy czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach, a także postanowieniami Statutu Centralnej Komisji (por. wyrok NSA z 23 marca 2007 r., I OSK 2030/06, Lex 361573). Wojewódzki sąd administracyjny nie jest zatem forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych czy polemiki z konkluzjami Centralnej Komisji, a jedynie miejscem, gdzie odbywa się kontrola działalności instytucji państwowej pod względem zgodności z prawem. W art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, znajduje się odesłanie jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego, albo tytułu profesora. Odpowiednie stosowanie nie oznacza "analogiczne", co pozwala na stwierdzenie, że kryteria oceny uzasadnienia decyzji, są mniej rygorystyczne w porównaniu z regulacjami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 K.p.a. nie stanowi zatem naruszenia prawa. Sądowa kontrola musi się ograniczyć do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach stopni naukowych (por. wyrok NSA z 7 września 2011 r., I OSK 1078/11, Lex 965902). Uwzględniając powyższe uwagi natury ogólnej i odnosząc je do okoliczności przedmiotowej spraw Sąd stwierdził, iż wbrew zarzutom skargi procedura rozpoznania odwołania złożonego przez skarżącego do Centralnej Komisji została zachowana, a zgłoszone przez niego zarzuty rozpoznane. Ze statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynika, że organ Komisji w postaci Sekcji Stałej prowadzi postępowanie opiniodawcze w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy powołani w tym postępowaniu recenzenci prof. S. J. oraz prof. P.K. w sporządzonych opiniach przychylili się w całości do negatywnego stanowiska Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] oceniając odwołanie jako bezzasadne. Następnie, w związku z podniesionymi przez skarżącego w piśmie z dnia 24 stycznia 2016 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania, zarzutami formalnymi dotyczącymi przebiegu procedowania przed Radą Wydziału [...] został powołany kolejny recenzent prof. dr hab. A. B.z Wydziału Prawa Uniwersytetu [...], celem oceny zasadności zarzutów dotyczących wad prawnych zaskarżonej uchwały. Prof. dr hab. A. B. w sporządzonej opinii za zasadny uznał jedynie podniesiony przez T. G. zarzut braku uzasadnienia zaskarżonej uchwały Rady Wydziału wskazując, że stanowi to naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. W związku z tym rekomendował powtórzenie postępowania, przy jednoczesnym przekazaniu go do rozpatrzenia innej właściwej rzeczowo jednostce naukowej. Sekcja Nauk [...] i Nauk [...] Komisji na posiedzeniu w dniu 5 maja 2016 r. podjęła uchwałę o poparciu odwołania skarżącego od uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jednocześnie nie poparła wniosku o przekazanie sprawy do innej jednostki organizacyjnej. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] maja 2016 r., jednogłośnie poparło stanowisko Sekcji Nauk [...] i Nauk [...] Jak wynika z protokołów posiedzeń, tak Sekcji Nauk [...] i Nauk [...], jak i Prezydium Centralnej Komisji, odwołanie skarżącego było przedmiotem analizy. Na posiedzeniu Sekcji omawiane były przez recenzentów sporządzone przez nich opinie w przedmiocie odwołania skarżącego, natomiast protokół posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji wskazuje, iż głosowanie poprzedzone było zapoznaniem się z dokumentacją sprawy oraz dyskusją. Nie ma zatem podstaw aby twierdzić, że zarzuty skarżącego ujęte w jego odwołaniu nie były przedmiotem analizy i oceny organu odwoławczego. Nie świadczy o tym brak szczegółowego odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdyż jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95 decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność głosowania jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich przypadkach kontrola sądowa musi się ograniczyć do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Szczególny przedmiot tego postępowania powoduje, że nie można stosować art. 7, art. 79, art. 81 K.p.a. do rozpoznania spraw w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z 16 maja 2007 r., I OSK 145/07, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Uwzględniając powyższe uwagi Sąd za niezasadne uznał zarzuty sformułowane przez skarżącego pod adresem Centralnej Komisji dotyczące zdawkowego odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz braku wnikliwego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W świetle materiałów zgormadzonych w aktach sprawy nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego, że uchwała Rady Wydziału [...] o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego nie uzyskała wymaganej bezwzględnej większości głosów. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11 są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Z protokołu posiedzenia Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w dniu [...] lipca 2015 r., na którym podjęta została uchwała o odmowie nadania T. G. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] na uprawnionych do głosowania 37 osób, w głosowaniu wzięło udział 27 osób. Przy oddanych 27 głosach (wszystkich ważnych), oddano głosów "za" wnioskiem – 6, oddano głosów "przeciwko" - 15, oddano głosów "wstrzymujących się" – 6. Powyższy wynik głosowania wskazuje zatem jednoznacznie, że Rada Wydziału [...], bezwzględną większością głosów, przy obecności ponad połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania, opowiedziała się za odmową nadania T. G. stopnia doktora habilitowanego. Z faktu natomiast, iż recenzenci powołani w postępowaniu habilitacyjnym opowiedzieli się za dopuszczeniem T. G. do dalszych etapów przewodu habilitacyjnego nie można w żadnym razie wywodzić, iż było to równoznaczne z opowiedzeniem się przez nich za nadaniem skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. W ocenie Sądu, z uwagi na to, że recenzenci zgłosili w swoich recenzjach szereg uwag i wątpliwości zaistniały przesłanki określone w art. 18 ust. 11 ustawy do zaproszenia T. G. na posiedzenie Komisji Habilitacyjnej w dniu [...] czerwca 2015 r. w celu przeprowadzenia z nim rozmowy. Komisja Habilitacyjna jako ciało kolegialne, wbrew zarzutom skarżącego, mogła też wydanie opinii poprzedzić dyskusją oraz wymianą poglądów i nie pozostawało to w sprzeczności z treścią art. 18 ust. 8 ustawy. Uzasadnione było także poprzedzenie uchwały Rady Wydziału [...] dyskusją nad wnioskiem skarżącego oraz zebranym w postępowaniu habilitacyjnym materiałem dowodowym. Jeżeli nawet doszło do sytuacji, że przewodniczący Komisji Habilitacyjnej osobiście na posiedzeniu Rady Wydziału, zaprezentował opinię Komisji Habilitacyjnej nie było to równoznaczne z naruszeniem przez Radę Wydziału przy podejmowaniu uchwały art. 18a ust. 11 zd. 2 ustawy, który stanowi, że na podstawie opinii komisji habilitacyjnej rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Sąd uznał natomiast za uzasadniony podniesiony przez skarżącego zarzut, iż w postępowaniu przed Centralną Komisją nie została wyjaśniona kwestia braku czynnego udział w postępowaniu habilitacyjnym członka Komisji Habilitacyjnej dr hab. C. C. z Uniwersytetu [...]. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu na to, że dr hab. C. C. został powiadomiony o tym, iż został powołany w skład Komisji Habilitacyjnej, a także, że został zawiadomiony o posiedzeniu Komisji Habilitacyjnej w dniu [...] czerwca 2015 r. Komisja Habilitacyjna może wprawdzie podejmować skutecznie uchwały w składzie sześciu osób (§ 15 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego). Nie mniej jednak osoba powołana w skład Komisji Habilitacyjnego powinna mieć zapewnioną możliwość wzięcia czynnego udziału w jej pracach oraz w podjęciu uchwały wyrażającej opinię. Kwestia ta powinny zatem zostać wyjaśniona w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Radę Wydziału [...]Uniwersytetu [...] i w zależności od wyników tego postępowania wyjaśniającego, należy rozważyć zasadność powtórzenia opiniowania przez Komisję Habilitacyjną, ewentualnie też potrzebę uzupełnienia składu Komisji Habilitacyjnej. Należy jednocześnie zaznaczyć, że od uchwały wydanej przez Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, skarżącemu będzie przysługiwało ponownie odwołanie do Centralnej Komisji, a od decyzji tego organu skarga do sądu administracyjnego Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.