II SA/Wa 1312/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi R.F. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia służby 1. oddala skargę w części dotyczącej zdolności do pełnienia służby, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] Centralna Komisja Lekarska Podległa Ministrowi Właściwemu Do Spraw Wewnętrznych w W., na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014r., poz. 1822) oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015r., poz. 900 - tekst jednolity, z późn. zm.), uchyliła zaskarżone orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej MSW w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. i zadecydowała o wydaniu orzeczenia własnego. W uzasadnieniu orzeczenia Centralna Komisja Lekarska MSW, po dokonaniu w dniu [...] października 2015 r. badania lekarskiego i po zapoznaniu się z odwołaniem, jak również dokumentacją orzeczniczo – medyczną, zgromadzoną w procesie orzeczniczym oraz po wykonaniu konsultacji [...] i badania [...] rozpoznała u R. F.: osobowość [...] - typ impulsywny znacznie upośledzający zdolności adaptacyjne (ICD-10 F60.3.30) § 80 p 1r 5C, niedosłuch mieszany uchem prawym i niedosłuch odbiorczy uchem lewym. § 20 p 4 r 5B oraz zaburzenia świadomości o nieznanej etiologii do dalszej diagnostyki i obserwacji. - bez § i stwierdziła, że jest on niezdolny do służby w Policji – kat. C, przy zachowanej zdolności do zatrudnienia, co uzasadnia orzeczenie trzeciej grupy inwalidzkiej. Komisja wskazała, że podstawę orzeczonej grupy stanowi rozpoznanie postawione przez konsultującego psychiatrę na podstawie badania własnego i wykluczenia zmian organicznych w ośrodkowym układzie nerwowym. Rozpoznane przez psychiatrę zaburzenia osobowości ([...]) zostały oparte o szczegółowy wywiad, z którego wynika, że orzekany ma zaburzenia zachowania charakteryzujące się [...], [...], [...] bez ewidentnej przyczyny. Napady poza miejscem służby, zdarzają się także w domu. Komisja podała, że R. F. był leczony w Poradni [...] z powodu utrat przytomności o nieznanej przyczynie, jednakże nie podjął systematycznego leczenia w Poradni Zdrowia Psychicznego, po raz pierwszy w PZP był w 2007r., a następnie tuż przed terminem badania komisyjnego, tj. w czerwcu 2015 r. Po zastosowaniu leczenia przy kolejnej wizycie - sierpień 2015 r. lekarz nie stwierdził poprawy. Organ podał, że dokumentacji brak jest dalszych ocen obserwacji orzekanego. W opinii specjalistów wymagają dalszej diagnostyki i obserwacji. Biorąc pod uwagę całokształt obrazu zachowania orzekanego Komisja, w oparciu o konsultacje z dnia [...] października 2015 r. i badanie własne w dniu [...] października 2015r. rozpoznała zaburzenia osobowości - typ [...] znacznie upośledzający zdolności adaptacyjne, po wykluczeniu zaburzeń psychicznych na tle organicznym co zgodnie z § 80 p 1 r 5C załącznika Nr 2 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898) stanowi kategorię "C" - niezdolny do służby w Policji. Rozpoznany niedosłuch mieszany ucha prawego oraz niedosłuch odbiorczy ucha lewego powoduje zgodnie z § 20 p 4 r 5B cytowanego wyżej załącznika kat. "B". Komisja orzekła też w pkt 13 i 14 orzeczenia, że nie istnieje związek wskazanych schorzeń ze służbą, gdyż schorzenia te nie spełniają kryteriów określonych w załączniku Nr 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. (Dz.U. z 2005 r., poz. 1723). W skardze na powyższe orzeczenie złożonej do Sądu Okręgowego w [...], R. F. wniósł o uwzględnienie skargi dotyczącej orzeczenia CKL Podległej Ministrowi Właściwemu Do Spraw Wewnętrznych w W., w części dotyczącej niepozostawania związku inwalidztwa ze służbą. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że schorzenia wymienione w pkt 1, 2 i 3 rozpoznania pozostają w związku ze szczególnymi warunkami służby a tym samym ze służbą. Wskazał też, że trudno zrozumieć fakt, że zdrowy mężczyzna i bez żadnych obciążeń z kat. A1 z zasadniczej służby wojskowej oraz idealnym stanem zdrowia według komisji lekarskiej kwalifikującej go do służby w Policji w 1990 r., po 26 latach służby okazał się nagle niezdolny do służby, a jego stan zdrowia nie pozostaje w związku ze służbą i jej szczególnymi warunkami. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodził się również ze stwierdzeniem Centralnej Komisji Lekarskiej, że leczenie [...] podjął dopiero przed terminem kolejnego badania oraz ze stwierdzeniem komisji o uzależnieniu od alkoholu. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. o sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania R. F. przeciwko Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., odrzuciło odwołanie i przekazało sprawę do rozpoznania właściwemu rzeczowo Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że stosownie do art. 476 § 2 pkt 1 – 5 kpc sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawy, od których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących: ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia rodzinnego, emerytur i rent, innych świadczeń należących do właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, odszkodowań przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji lub służbie więziennej. Natomiast zgodnie z § 4 pkt 4 wskazanego przepisu przez organy rentowe rozumie się wojskowe organy emerytalne oraz organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości, a także inne organy wojskowe i organy resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości właściwe do wydawania decyzji w sprawach, o których mowa w § 2, a także Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Powołując się następnie na słuszny pogląd Sądu Najwyższego (uchwała 7 sędziów z dnia 5 kwietnia 2006 r. III CZP 121/05), Sąd wskazał, że jeżeli w konkretnym wypadku przepis szczególny nie stanowi inaczej, sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych są tylko sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczących kwestii wskazanych w art. 476 § 2 pkt 1 – 5 kpc. Sąd wskazał też, że orzeczenia komisji lekarskich MSW można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnych na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, czy z niej zwalniana. Decyzje te podlegają zaskarżeniu do sądów administracyjnych. Drugą zaś grupą orzeczeń wydawanych przez komisje lekarskie MSW stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, czy emerytalnych. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez komisje lekarskie, lecz przez właściwe organy emertalno-rentowe. Orzeczenia komisji lekarskich MSW w tych postępowaniach maja wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu Okręgowego, niniejszą sprawę należy zaliczyć do pierwszej z wymienionych wyżej kategorii. Uznając zatem, że odwołanie skarżącego jest niedopuszczalne przed Sądem Okręgowym, sprawa została przekazana Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podkreślając, iż Sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie rozpoznania skargi dotyczącej związku schorzenia ze służbą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych MSW w W. z dnia [...] grudnia 2015 r., w zakresie związku stwierdzonych schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych określa ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822). Z przepisów tej ustawy wynika, że komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają o tym, czy niezdolność do służby z powodu choroby pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również i stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury, orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich jest związana z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przenoszona na inne stanowisko służbowe, czy też z niej zwalniana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy, czy też kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z 21 maja 2015 r., I OSK 2978/13 i z 9 listopada 2009 r., I OSK 354/09 oraz postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r., OSA 1/00, ONSA 2001/2/47). Drugą natomiast grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, bądź też ustalenia prawa do uposażenia za okres nieobecności w służbie spowodowanej chorobą. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych, bądź tez związanych z uposażeniem za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń z warunkami i właściwościami służby nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z 30 kwietnia 2010 r., I OSK 93/10, z 29 maja 2008 r., II OSK 667/08, z 22 lipca 2010 r., I OSK 220/10, uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r., III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000 r., Nr 5, poz. 167, uchwała NSA z 19 stycznia 1998 r., OPS 8/97, postanowienia NSA: z 6 listopada 2000 r., OSA 1/00, ONSA z 2001 r., Nr 2, poz. 47, z 21 lutego 2013 r., I OSK 251/13 oraz z 13 listopada 2015 r., I OSK 2488/15). Prezentowany pogląd podzielił również ustawodawca. Z treści uzasadnienia projektu ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, obowiązującej od 1 stycznia 2015 r., wynika iż "W zakresie kontroli sądowej orzeczeń należy zauważyć, że projekt pozostawia bez zmian aktualny stan prawny w tym zakresie. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 tej ustawy działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten może być rozszerzony przez przepisy ustaw szczególnych, ale w zakresie orzeczeń komisji lekarskich podległych MSW, żaden obecnie obowiązujący przepis nie zawiera takiej regulacji. Należy jednak zaznaczyć, iż orzeczenia komisji mają dwojaki charakter. Jedną grupę orzeczeń wydawanych przez komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia z tej grupy poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określenia świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast druga grupa to orzeczenia związane z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe czy zwolnienia go ze służby i stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej". Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię dopuszczalności skargi na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu Do Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 2015 r., skoro skarżący zaskarżył to orzeczenie w istocie jedynie w części związku schorzenia ze służbą, w świetle poczynionych wyżej stwierdzeń. Wskazać należy, że w terminie do wniesienia skargi na powyższe orzeczenie R. F. wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego [...] Wydział [...] – Wydział [...]. Sąd ten postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. o sygn.. akt [...] uznał, że odwołanie stanowi w istocie skargę na powyższe orzeczenie CKL i przekazał sprawę na zasadzie art. 464 kpc Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Przepis art. 464 § 1 kpc stanowi, iż odrzucenie pozwu nie może nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ ( w tym również inny sąd - tak: A. Zieliński, Prawo do sądu a struktura sądownictwa, Państwo i Prawo zeszyt 4 z 2003 r. s. 29, p. także post. SN z 12 grudnia 1999r., I PKN 63/99, OSNP 10/2000, p.391). W tym wypadku sąd przekaże mu sprawę. Z kolei przepis art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 58 § 4 P.p.s.a., sąd nie może odrzucić skargi z tego powodu, że jest niewłaściwy, jeżeli w tej sprawie swą niewłaściwość stwierdził sąd powszechny. Są to wyjątki od zasady przekazywania spraw w granicach właściwości sądowej i sądowoadministracyjnej (p. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 1977r. III CRN 224/77, OSNCP 1978 nr 8 poz. 140). Jakkolwiek brak jest przepisów regulujących kwestię skutków przekazania sprawy przez sąd powszechny, to jednak ratio legis cytowanych regulacji nakazuje przyjąć za datę skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego datę wniesienia do sądu powszechnego pozwu, który okazał się następnie skargą i został przekazany zgodnie z właściwością (podobnie, J.P. Tarno, prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2004, s 105). Chodzi tu bowiem przede wszystkim o zachowanie ciągłości procesowej i ułatwienie stronie dochodzenia swych racji wówczas, gdy błędnie skierowała żądanie do sądu powszechnego. Sądy i organy są przy tym związane postanowieniami sądowymi wydanymi na podstawie opisanych norm. Za powyższą konkluzją przemawia również treść § 2 art. 464 kpc, w myśl którego wniesienie do sądu pozwu, przekazanego następnie stosownie do paragrafu poprzedzającego, wywołuje skutki, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Wprawdzie w przepisie tym mowa wyłącznie o powództwie, to jednak mając na względzie, iż treść paragrafu poprzedzającego dotyczy przekazania sprawy innemu organowi, należy skutki te oceniać w odniesieniu do tych, jakie wywołuje wniesienie podania, czy też wniesienie skargi. Podstawowym skutkiem, jakie kpc łączy z wniesieniem powództwa, a ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z wniesieniem skargi, jest wszczęcie postępowania. Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest data nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym, bądź też data jej osobistego złożenia w siedzibie organu. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro skarżący złożył odwołanie w Sądzie Okręgowym w dniu 21 stycznia 2015 r., to z tą datą należy łączyć skutki jakie wiąże ustawa z wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na orzeczenie CKL, co oznacza w konsekwencji, że skarga została skutecznie wniesiona. Biorąc jednak pod uwagę stanowisko wyrażone wyżej odnośnie kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego odnośnie orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych dlatego też ze względów podanych, skarga w części dotyczącej związku schorzenia albo ułomności (niezdolność do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW z siedzibą w W., w zakresie dotyczącym określenia zdolności do służby w Policji, Sąd stwierdził, że skarga w tej części nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, iż kontrola sądowa sprowadza się w zasadzie jedynie do oceny zaskarżonego orzeczenia, we wspomnianym zakresie pod względem formalnym. Sąd nie znajduje bowiem podstaw do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. W rozpoznawanej sprawie, co zasługuje na podkreślenie, orzeczenie komisji I instancji zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, co oznacza, że wiążące jest orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Zgodnie z jej art. 4 przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W art. 47 ust. 1 ustawy określone zostały orzeczenia, jakie mogą być wydane po rozpatrzeniu odwołania, co oznacza, że w postępowaniu odwoławczym nie mają zastosowania przepisy art. 138 K.p.a. Art. 47 ustawy musi być odczytywany łącznie z art. 46 ustawy określającym czynności, jakie przedsięwzięć może organ odwoławczy. W rozpoznawanej sprawie organem odwoławczym była Centralna Komisja Lekarska. Wskazać należy, że art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Stosownie zaś do treści art. 39 ust. 1 powołanej ustawy, orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy). Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w powyższym zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu. Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach powołanego rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań stanu psychicznego czy układu nerwowego, a zatem weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby, niż uczyniła to komisja w oparciu o przeprowadzone badania i konsultacje psychiatryczne, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań innej komisji, celem weryfikacji dotychczasowych badań. Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Komisja, w oparciu o konsultacje z dnia [...] października 2015r. i badanie własne w dniu [...] października 2015r. rozpoznała u skarżącego zaburzenia osobowości - typ [...] znacznie upośledzający zdolności adaptacyjne, po wykluczeniu zaburzeń psychicznych na tle organicznym co zgodnie z § 80 § 5 załącznika Nr 2 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014r., poz. 1898) kategoria "C" - niezdolny do służby w Policji. Rozpoznany niedosłuch mieszany ucha prawego oraz niedosłuch odbiorczy ucha lewego powoduje zgodnie z § 20 p 4 r 5B cytowanego wyżej załącznika kat. "B". Komisja orzekła też w pkt 13 i 14 orzeczenia, że nie istnieje związek wskazanych schorzeń ze służbą, gdyż nie spełniają kryteriów określonych w załączniku Nr 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. (Dz.U. z 2005 r., poz. 1723). W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie CKL odpowiada prawu. Reasumując, zdaniem Sądu, organ opierając się na dokumentach zgromadzonych w toku postępowania miał wystarczające podstawy do zastosowania w zakresie schorzenia zawartego w punkcie 1 - § 84 pkt 2 w związku z tym orzeczenia kategorii C zdolności do służby, a co do schorzenia ujętego w punkcie 2 - § 20 pkt 4, § 5 i orzeczenia kategorii B zdolności do służby. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie Centralnrj Komisji Lekarskiej w zakresie orzekającym o niezdolności skarżącego do służby w Policji, odpowiada prawu. Z tych też powodów, Sąd oddalił skargę na zaskarżone orzeczenie we wskazanym zakresie. Mając wszystko to na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.