II SA/Wa 1409/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi D. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Komendant Główny Policji (zwany dalej "KGP") zaskarżonym rozkazem personalnym z [...] stycznia 2021r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D.S. (zwany dalej "Skarżącym") utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] (zwany dalej "[...]") z [...] listopada 2020r., nr [...] , w którym zwolniono Skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2020r., poz. 360 ze zm.) z dniem 30 listopada 2020r. KGP w podstawie prawnej powołał się m.in. na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256 ze zm. - dalej: "k.p.a."). KGP w uzasadnieniu ww. rozkazu personalnego wskazał, że Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji wystąpił [...] października 2020r. do [...] o zwolnienie ze służby w Policji, na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Podstawą ww. wniosku było prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w [...] postępowanie karne sygn. akt [...] , w toku którego [...] października 2020r. przedstawiono Skarżącemu zarzut, że [...] kwietnia 2020r. w [...], będąc funkcjonariuszem Wydziału [...] Komendy [...] Policji (zwany dalej "Wydziałem"), pełniąc funkcję Zastępcy Naczelnika tego Wydziału, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści osobistej dla Naczelnika ww. Wydziału (J.K.) w postaci uznania przełożonych oraz uzyskania ich pozytywnej oceny pracy kierowanego przezeń Wydziału w zakresie zwalczania przestępczości związanej z kradzieżą samochodów (której miernikiem były przypadki wykrycia i ujęcia sprawców przestępstwa kradzieży, a nie paserstwa samochodów), chcąc, aby podlegli mu służbowo funkcjonariusze Policji: J.S., E.W. i T.W. dokonali czynu zabronionego, polegającego na złożeniu fałszywych zeznań w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez [...] o sygn. akt [...] , nadzorowanym przez Prokuraturę Okręgową [...] w [...] (zwana dalej "Prokuraturą") o sygn. akt [...] , fałszywie oskarżając P.R., P.K. i J.Ł. o wspólne popełnienie w nocy z [...] na [...] kwietnia 2020r. w [...] przestępstwa kradzieży z włamaniem do samochodu marki [...] , w trakcie osobistej rozmowy odbytej w gabinecie Naczelnika Wydziału nakłaniał ich do tego, którym to zachowaniem oraz w następstwie dopuszczenia do odstąpienia od przesłuchania we wskazanym wyżej postępowaniu w charakterze świadków J.S. i E.W., którzy odmówili złożenia fałszywych zeznań, a także wiedząc, że w dokumentach sprawy w postaci notatki urzędowej z [...] kwietnia 2020r. sporządzonej przez A.J. i w protokole przesłuchania T.W. z [...] kwietnia 2020r., ich wystawcy, będących funkcjonariuszami Policji, poświadczyli nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, posłużył się tymi dokumentami, przesyłając je do Prokuratury z wnioskiem o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, czym przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków służbowych związanych z nadzorem nad rzetelnym, zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa i znajdującym odzwierciedlenie w rzeczywistości gromadzeniu dowodów dla postępowania karnego, działając tym samym na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego P.R, P.K. i J.Ł., tj. o przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 273 w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. art. 233 § 1 w zw. z art. 234 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k. [...] pismem z [...] października 2020r., doręczonym [...] października 2020r., zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., pouczając o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz o prawie do zgłoszenia żądań. Skarżącego, na podstawie art. 43 ust. 4 u.P., wezwano też do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 u.P. w terminie 3 dni od dnia doręczenia tego pisma, jak również pouczono o skutkach braku takiego wskazania. Skarżący nie wskazał ani w terminie z art. 43 ust. 4 u.P., ani w toku postępowania organizacji związkowej, która miałaby Go reprezentować. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] w postanowieniu z [...] października 2020r. zastosował wobec Skarżącego środek zapobiegawczy: zawieszenie w czynnościach służbowych, - oddanie pod dozór Policji, połączony z zakazem kontaktowania się w jakikolwiek sposób ze wszystkimi funkcjonariuszami Wydziału, pracującymi od [...] kwietnia do [...] października 2020r.; poręczenie majątkowe- 5.000 zł. [...] w rozkazie personalnym z [...] listopada 2020r. nr [...], działając na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 u.P. zwolnił Skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2020r., nadając decyzji, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. w związku z art. 45 ust. 1 u.P., Policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zwrot "można zwolnić" oznacza, że charakter fakultatywny zwolnienia, które pozostawiono tzw. uznaniu administracyjnemu. "Ważnego interesu służby" nie sprecyzowano w ustawie, ale w orzecznictwie sądów administracyjnych, i w praktyce, na podstawie ww. przepisu dokonuje się zwolnień policjantów, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalszej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby może być uzasadnione każdym zachowaniem, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. W sprawie "ważny interes służby" - rozumiany jako interes społeczny, a pojmowany jako troska o dobro wspólne - wymaga od [...] zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami u.P. Stąd też wynikają wysokie wymagania wobec policjantów podległych [...] : posiadanie nieposzlakowanej opinii, przestrzeganie prawa, dyscypliny służbowej, wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych, a także strzeżenie honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegania zasad etyki zawodowej. Policjant powinien mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji w Policji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji i zachowywać się godnie zarówno w służbie, jak i poza nią. Z art. 25 ust. 1 u.P. wynika, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, a więc osoba której można w szczególności przypisać takie cechy, jak uczciwość, rzetelność, odpowiedzialność, lojalność, umiejętność współpracy z innymi ludźmi. W postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie ort. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. nie ma obowiązku weryfikowania zarzutu przedstawionego policjantowi w toku postępowania przygotowawczego, ani wykazywania winy funkcjonariusza, ani gromadzenia dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanego mu przestępstwa. Niezależnie od wyniku toczącego się postępowania karnego zachowanie Skarżącego może zostać ocenione pod kątem istnienia interesu społecznego w jego zwolnieniu ze służby w Policji - utożsamianego z ważnym interesem służby. Ocena faktów w kontekście art. 1, art. 25 ust. 1, art. 27 ust. 1 oraz art. 58 ust. 1 u.P. wskazuje, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot nieposzlakowanej opinii. Pozostawienie w służbie policjanta, który utracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji oraz charakter popełnionego czynu, godziłoby zatem w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji. Skarżący, jako długoletni funkcjonariusz Policji (ponad 22 lata służby) niewątpliwie miał świadomość, jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać funkcjonariusze, a ponadto, że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, w tym szczególnie od postawy w życiu zawodowym wszystkich policjantów. Skarżący powinien swoim zachowaniem dawać pozytywny przykład innym funkcjonariuszom. Skarżący [...] grudnia 2020r. (data stempla pocztowego), złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego [...] , wskazując, że wydano go przedwcześnie, bez zapoznania się z całością materiału dowodowego z postępowania przygotowawczego w sprawie karnej, jak i bez czynności dowodowych w ramach wszczętego postępowania dyscyplinarnego. Postępowanie karne nie jest zakończone, więc decyzja jest sprzeczna z zasadą domniemania niewinności. KGP w wyniku rozpatrzenia odwołania i ponownej analizy materiału dowodowego, odnosząc się do argumentów Skarżącego, wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. NSA w wyroku z 27 lutego 2002r. sygn. akt II SA 2972/02, wyjaśnił, że użyty w cytowanym przepisie zwrot "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby". Wobec braku ustawowego sprecyzowania pojęcia ważnego interesu służby należy sięgać do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Orzecznictwo NSA wskazuje na realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących, o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji (por. wyrok z 29 lipca 2014 r, sygn. akt I OSK 1853/13). Zwolnić ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., można tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę (por. wyrok NSA 21 kwietnia 1999r. sygn. akt II SA 426/99). Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 u.P. zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku a rolą organu jest wykazanie ważnego interesu służby przemawiającego za zwolnieniem funkcjonariusza. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Policja, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.P., jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 u.P., należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 u.P.). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 u.P.), podczas którego zobowiązuje m.in. do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Należy pokreślić, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia dla osoby będącej policjantem. Rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności funkcjonariusza, związanej ze zgłoszeniem się do służby. Istotne jest to, że prawa i obowiązki wynikające z istniejącej więzi prawnej pomiędzy jednostką a podmiotem zatrudniającym (policjantem i właściwym przełożonym) rozciągają się zarówno na czas w jakim osoba, której przysługuje przymiot funkcjonariusza Policji, wykonuje czynności służbowe (w czasie pełnienia służby), jak i w czasie gdy czynności tych nie wykonuje (w czasie, który jest jej czasem prywatnym). W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. Z judykatury wynika, że obowiązek Policjanta do dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości, co do jego kwalifikacji etycznych, jak również musi posiadać świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów. W konsekwencji już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa (por. wyrok NSA 22 grudnia 2016r. sygn. akt I OSK 1594/15, wyroki WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2013r sygn. akt II SA/Wa 314/13; 13 lutego 2015r. sygn. akt IISA/Wa 1031/14). KGP, podzielając stanowisko wyrażone w doktrynie i judykaturze, wobec wszczęcia postępowania karnego przeciwko Skarżącemu o przestępstwo publicznoskargowe, uznał że Skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 u.P., niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Ponadto zgromadzone w postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze Skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Podstawą zwolnienia Skarżącego ze służby było ustalenie braku przymiotu nieposzlakowanej opinii. Okoliczność tę potwierdziło postanowienie o przedstawieniu Skarżącemu zarzutów. Art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Dokonywanie przez organ w toku postępowania administracyjnego oceny zasadności zarzutu przedstawionego Skarżącemu, czy też rozstrzyganie o jego winie lub niewinności, nie jest i nie byłoby uprawnione. Nie wymaga także badania postawa funkcjonariusza jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. KGP, odnosząc się do wniosku Skarżącego z [...] października 2020r. o zwolnienie ze służby na mocy art. 41 ust. 3 u.P. z dniem 15 stycznia 2021r., wskazał, że w toku postępowania wszczętego na mocy art. 41 ust. 1 pkt 2 u.P., powoływana przez Skarżącego podstawa do rozwiązania stosunku służbowego nie ma bezwzględnego pierwszeństwa. To organ decyduje, na jakiej podstawie wyklucza policjanta z grona funkcjonariuszy. Nastąpiło to z dniem [...] listopada 2020r. i wówczas przestał istnieć przedmiot postępowania w sprawie zwolnienia na mocy art. 41 ust. 3 u.P. [...] słusznie nadał też swojemu rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności, w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a., mając na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. 2. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika adw. M.M. , w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] marca 2021r. wniósł o uchylenie ww. rozkazu personalnego KGP z [...] stycznia 2021r., zarzucając naruszenie: a) art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. w zw. z art. 7 k.p.a. - przez przyjęcie, że w przypadku decyzji uznaniowej organ nie jest zobowiązany do zbadania zasadności zarzutów zawartych w postanowieniu i nie jest zobowiązany do oceny okoliczności towarzyszących przedstawieniu zarzutów karnych oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, pomimo że obowiązek organu orzekającego w zakresie postępowania dowodowego polega na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela; b) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. - przez błędne uznanie, że przedstawienie Skarżącemu zarzutów przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego świadczy o tym, że utracił on przymiot nieposzlakowanej opinii, gdy obowiązuje konstytucyjna zasada domniemania niewinności, z której wprost wynika, że nikt nie może zostać uznany za winnego do czasu skazania prawomocnym wyrokiem Sądu; c) art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. - przez niezrealizowanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz wszechstronnej jego oceny w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii z akt postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w [...] za sygn. [...] , a następnie przez Prokuraturę Regionalną w [...]. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że śledztwo znajduje się na wczesnym etapie i każda decyzja procesowa jest możliwa, w tym umorzenie postępowania. Skarżący stanowczo zaprzeczył, aby dopuścił się zarzucanych mu przestępstw. U.p. umożliwia np. odsunięcie Skarżącego od wykonywania obowiązków służbowych - zawieszenie w czynnościach służbowych. Środek ten był także zastosowany przez Prokuraturę jako środek zapobiegawczy. Z tych względów zwolnienie Skarżącego ze służby w Policji było zbędne i niezasadne. Organy powinny zapoznać się z całością materiału dowodowego zgromadzonego przez Prokuraturę, jeśli tego nie uczyniły, przedwczesne było uznanie, że Skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Organy ustalając, że Skarżącemu postawiono zarzut popełnienia ww. przestępstwa, naruszyły art. 77 i art. 80 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. 3. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie jest zasadna. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329, zwana dalej "P.p.s.a."), gdyż KGP w piśmie z [...] lipca 2021r., a Skarżący w piśmie z [...] sierpnia 2021r. wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszonym. 3. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest przez Sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej (np. decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Sąd wyjaśnia również, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Ostatni z ww. przepisów nie miał jednak zastosowania w sprawie, gdyż KGP wydał ww. decyzję, którą Skarżący skutecznie zaskarżył do Sądu, a nie interpretację indywidualną, o której mowa w art. 57a P.p.s.a. Z przepisu art. 134 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu, Sąd jest obowiązany do badania jego zgodności z prawem w pełnym zakresie i nie ogranicza się do zarzutów skargi. Sąd, uwzględnia więc z urzędu naruszenia prawa, których nawet nie podniosła strona wnosząca skargę. 3. Sąd w związku z tym stwierdza, że stosownie do art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., który był podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Skoro w ww. przepisie posłużono się określeniem "można", należy stwierdzić, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby wydawany jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. W tym zakresie stanowisko organów obu instancji należało uznać za prawidłowe. W judykaturze uznaje się ponadto, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, ponieważ sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja/rozkaz personalny nie nosi cech dowolności, czyli czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych w sprawie. Kontrola sądowa może zatem dotyczyć procesu wydania decyzji/rozkazów personalnych: sprawdzenia czy organy, które je wydawały w ramach uznania administracyjnego spełniły wymogi proceduralne, czy ustaliły stan faktyczny sprawy z zachowaniem reguł przewidzianych w k.p.a. oraz czy dokonały ocen faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Kontrola dokonywana przez Sąd dotyczy zatem tej części decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i uchwytnymi kryteriami. Kontrola sądowa nie obejmuje natomiast tej części treści decyzji – rozkazu personalnego, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych, stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza tym samym do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniono powinność z art. 7 k.p.a. - uwzględniono słuszny interes społeczny i słuszny interes strony, przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od tego czy stan faktyczny sprawy ustalono i wszechstronnie wyjaśniono w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Analogiczne stanowisko było wielokrotnie i konsekwentnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2016r. sygn. akt I OSK 464/15, dostępny na www.nsa.gov.pl). Sąd, w związku z tym stwierdza, że Sądy administracyjne w sprawach, których przedmiotem jest uznanie administracyjne badają jedynie, czy organy administracyjne nie przekroczyły granic tego uznania, tzn. czy ich decyzje nie są arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Ustawodawca postanowił tym samym, że Sądy administracyjne nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie, w tej konkretnej sprawie, "polityki" kadrowej. Sąd, badając ww. zaskarżony rozkaz personalny wydany przez KGP [...] stycznia 2021r. nr [...], oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny [...] z [...] listopada 2020r., nr [...], nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego, ponieważ organy obu instancji, a przede wszystkim KGP, wydając ww. rozstrzygnięcia, działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa i nie kierowały się dowolnością. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy zgromadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., choć Skarżący uznaje, że doszło do naruszenia ww. przepisów i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wpływu naruszeń prawa, wskazywanych przez Skarżącego w skardze, nie postrzega jako mogących i mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organy obu instancji przyjęły, że Skarżący utracił przymioty niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych, skoro jest podejrzewany o popełnienie przestępstwa, które jest czynem spotykającym się z negatywnym odbiorem społecznym. Ww. czyn, polegający na tym, że [...] kwietnia 2020r. w [...], Skarżący, pełniąc funkcję Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści osobistej Naczelnika ww. Wydziału, w postaci uznania przełożonych i uzyskania ich pozytywnej oceny pracy kierowanego przezeń Wydziału w zakresie zwalczania przestępczości związanej z kradzieżą samochodów (której miernikiem były przypadki wykrycia i ujęcia sprawców przestępstwa kradzieży, a nie paserstwa samochodów), chcąc, aby podlegli mu służbowo trzej funkcjonariusze Policji (J.S., E.W. i T.W.) dokonali czynu zabronionego polegającego na złożeniu fałszywych zeznań w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez [...] o sygn. akt [...] , nadzorowanym przez Prokuraturę - sygn. akt [...], fałszywie oskarżając P.R., P.K. i J.Ł. o wspólne popełnienie w nocy z [...] na [...] kwietnia 2020r. w [...] przestępstwa kradzieży z włamaniem do samochodu (...), w trakcie osobistej rozmowy odbytej w gabinecie Naczelnika Wydziału nakłaniał ich do tego, którym to zachowaniem oraz w następstwie dopuszczenia do odstąpienia od przesłuchania we wskazanym wyżej postępowaniu w charakterze świadków J.S. i E.W., którzy odmówili złożenia fałszywych zeznań, a także wiedząc, że w dokumentach sprawy w postaci notatki urzędowej z [...] kwietnia 2020r. sporządzonej przez A.J. i w protokole przesłuchania T.W. z [...] kwietnia 2020r., ich wystawcy, będących funkcjonariuszami Policji, poświadczyli nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, posłużył się tymi dokumentami, przesyłając je do Prokuratury wraz z wnioskiem o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, czym przekroczył swoje uprawnienia i nie dopełnił obowiązków służbowych związanych z nadzorem nad rzetelnym, zgodnym z obowiązującymi przepisami prawa i znajdującym odzwierciedlenie w rzeczywistości gromadzeniu dowodów dla postępowania karnego, działając tym samym na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego P.R, P.K. i J.Ł. (przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 273 w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. art. 233 § 1 w zw. z art. 234 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k.) – mógł być uznany przez organy administracyjne obu instancji za czyn szczególnie naganny i mający negatywny wydźwięk w odbiorze społecznym, co uzasadniało wystąpienie z wnioskiem o zwolnienie ze służby na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Sąd stwierdza ponadto, odnosząc się do zarzutów skargi o naruszeniu przepisów art. 77 i art. 80 k.p.a., że KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśnił Skarżącemu, że inicjatywa dowodowa strony postępowania, nie mogła być przeszkodą do wydania ww. rozkazów personalnych, gdy organy obu instancji, na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów, a w szczególności uwzględniając postawione Skarżącemu zarzuty oraz prowadzone przeciwko Niemu postępowanie o przestępstwo publicznoprawne, uznały, że Skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, o którym mowa w art. 25 u.P. Sąd zwraca ponadto uwagę, że art. 75 k.p.a. posługuje się otwartym katalogiem dowodów, natomiast z art. 78 k.p.a. wynika, że organ administracyjny ocenia przydatność wnioskowanego dowodu i jego znaczenia w sprawie. Organy administracyjne mają więc prawo do tego, by oprzeć się na materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, jak również ocenić inicjatywę dowodową strony. Skoro w sprawie miało to miejsce, nie sposób przyjąć, że podnoszone w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego mogły być uznane za zasadne, tym bardziej, że Skarżący miał zagwarantowane prawo do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) - zawiadomiono Go o wszczęciu postępowania i pouczono o przysługujących mu prawach, w tym o wypowiedzeniu się w zakresie zebranych dowodów i materiałów. Sąd stwierdza ponadto, że przedstawienie Skarżącemu zarzutów nie wymaga przeprowadzenia dowodów, a ponadto ani organ administracyjny, ani Sąd administracyjny, badając legalność wydanych w sprawie decyzji administracyjnych o zwolnieniu Skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., nie jest władny oceniać zarzutów karnych postawionych Skarżącemu. Tym samym w postępowaniu dochowano zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), uwzględniając przy tym okoliczność, niekwestionowaną przez Skarżącego, postawienia Mu zarzutów w postępowaniu karnym i uznając, że miała ona istotny charakter w kontekście art. 1, art. 25 ust. 1 i art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się też do naruszenia art. 41 ust. 3 u.P., prawidłowo w tym zakresie powołując się na poglądy prezentowane w orzecznictwie Sądów administracyjnych (m.in. wyrok NSA z 8 stycznia 2016r. sygn. akt I OSK 1481/14) i wskazując, że powołana przez Skarżącego we wniosku Skarżącego z 16 października 2020r. podstawa prawna zwolnienia - art. 41 ust. 3 u.P. - nie ma bezwzględnego pierwszeństwa. To organ w toku postępowania wszczętego na mocy art. 41 ust. 1 pkt 2 u.P. decyduje, na jakiej podstawie wyklucza policjanta z grona funkcjonariuszy i w jakiej dacie należy to uczynić. Nastąpiło to [...] listopada 2020r. i na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., a nie wnioskowanego art. 41 ust. 3 u.P. Sąd stwierdza ponadto, że organy administracyjne nie mogły zignorować postawienia Skarżącemu zarzutów karnych, jakkolwiek oczywistym jest, że postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., stanowi odrębne postępowanie od postępowania karnego. W związku z tym nie sposób zakwestionować stanowiska organów administracyjnych w zakresie oceny, że postawienie zarzutów karnych policjantowi przyczynia się do podważenia zaufania do instytucji publicznej, jaką jest Policja i może być uznane za jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta, jak również wskazuje na znieważenie zobowiązania wynikającego z roty ślubowania policjanta. W tym kontekście bezzasadne są zarzuty skargi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - przez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego pod kątem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. Sąd podzielił też ocenę organów administracyjnych, że postawienie Skarżącemu zarzutów karnych mogło spowodować utratę nieposzlakowanej opinii i możliwe było przyjęcie, że Skarżący nie spełnia warunku przewidzianego w art. 25 ust. 1 u.P., który jest niezbędny do pełnienia służby w Policji. W tym kontekście ocena KGP, że ww. okoliczność uniemożliwia pozostawienie Skarżącego w służbie, mieściła się w swobodnej ocenie dowodów. Sąd uznaje ponadto, że rację miał także KGP wskazując, że brak działań organów Policji wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, związanych z pełnioną służbą, mógłby mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałby budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie Policji opiera się w szczególności na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Tym samym prawidłowe i zgodne z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. było stanowisko KGP, że zwolnienie Skarżącego ze służby należy rozpatrywać w dwóch aspektach. Po pierwsze stanowi ono zdecydowaną reakcję formacji policyjnej na przejawy łamania prawa i lekceważenia etosu zawodu przez jej członka, a po drugie jest sygnałem (relacją lub odpowiedzią) zwrotnym dla społeczeństwa, wskazującą, że Policja jest w stanie sama oczyścić swoje szeregi, postępując bezkompromisowo wobec tych, którzy nie zasługują na to by dalej w niej służyć i być z nią identyfikowani. Sąd, mając powyższe na względzie nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska KGP wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgromadzone w postępowaniu materiały umożliwiały organom administracyjnym rozwiązanie ze Skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Sąd ocenia również, że w sprawie doszło do prawidłowego zastosowania przez organy administracyjne art. 43 ust. 3 u.P. w związku z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Rację ma bowiem KGP, że zwolnienie policjanta ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przepis ten określa wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem decyzji, ale nie wskazuje, jaki rodzaj opinii może być wydany: pozytywny czy negatywny. Zarówno pozytywne, jak i negatywne stanowisko organizacji zakładowej w odniesieniu do kwestii zwolnienia konkretnego policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organu, który podejmuje decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby Policji. Skarżący nie skorzystał z prawa wskazania organizacji związkowej. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, w okolicznościach faktycznych sprawy, słuszne było nadanie przez [...] ww. rozkazowi personalnemu, wydanemu w pierwszej instancji, rygoru natychmiastowej wykonalności. Jakkolwiek Sąd zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy i przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności powinny być poddawane ścisłej wykładni, tym niemniej zasad tych nie naruszono w sprawie. Jedną z przesłanek nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Z akt sprawy i motywów decyzji – rozkazu personalnego - wydanej w pierwszej instancji, wynika, że KWP miał na uwadze ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro bowiem Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania, to o wypełnianiu tej roli nie może być mowy, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić – z uwagi na przykład na postawione zarzuty w postępowaniu karnym. Sąd w związku z tym podziela stanowisko KGP, że rozkaz personalny [...] wydany wobec Skarżącego spełnia wymagania przewidziane w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes Skarżącego. Sąd zgadza się też, że poglądami prezentowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, że możliwe jest wykonywanie, w związku z zastosowaniem instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności, decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów bez zbędnej zwłoki. Sąd stwierdza także, że skoro wydane wobec Skarżącego ww. decyzje – rozkazy personalne – nie naruszały w sposób istotny obowiązujących przepisów prawa, niemożliwe było uznanie, że zachodził uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Skutki prawne wykonania wydanych w sprawie decyzji o zwolnieniu Skarżącego ze służby w Policji mogą być, co do zasady, odwrócone, zgodnie z art. 42 ust. 1 u.P., przez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji, z powodu jej wadliwości. Sąd podziela ponadto stanowisko KGP wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, że zasada prawdy materialnej, która obowiązuje w toku postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie jest tożsama z zasadami obowiązującymi w postępowaniu karnym, czy w postępowaniu w sprawie o wykroczenie, czy w postępowaniu dyscyplinarnym. Celem postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. jest wyłączne ustalenie czy okoliczności, w których uczestniczył dany policjant, albo które są z tym zdarzeniem związane, zagrażają ważnemu interesowi służby. Podjęte w toku postępowania administracyjnego działania, o których mowa w art. 7 k.p.a., powinny zatem służyć ustaleniu czy zaszła przesłanka z ww. przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. – "ważny interes służby". Instytucje i zasady obowiązujące w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawie o wykroczenie, a także w postępowaniu dyscyplinarnym, do których odwołuje się Skarżący, nie mogą być przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów k.p.a. w związku z przepisami u.P. Organ administracyjny ma więc w toku postępowania administracyjnego, prowadzonego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., zmierzać do ustalenia, a następnie do dokonania oceny czy całokształt okoliczności faktycznych sprawy pozwala uznać, że zaszła przesłanka, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Wykazanie przez organ, na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów, że zaszła przesłanka z ww. przepisu daje możliwość zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Rację mają także organy administracyjne, że o ile wątpliwości w zakresie winy czy odpowiedzialności karnej mogą być rozstrzygane na korzyść oskarżonego (obwinionego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na mocy ww. przepisu, jeśli zajdzie "ważny interes służby". Sąd stwierdza też, że w ramach wszczętego postępowania w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. nie można skutecznie kwestionować działań przełożonych Skarżącego, którzy nie zdecydowali się na uruchomienie, w okolicznościach faktycznych sprawy, sprawy dyscyplinarnej, gdyż wykracza to poza granice sprawy rozpatrywanej przez Sąd administracyjny. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., zależne jest od uznania przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Do skutecznego wydania decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby konieczne jest natomiast poczynienie ustaleń w konkretnej sprawie, na podstawie konkretnych okoliczności, które należy ocenić z punktu widzenia przesłanek wskazanych w ww. przepisie. Przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. klauzula generalna nie determinuje przyjęcia określonego katalogu zdarzeń, które mogą spełniać to kryterium. Tym samym o wyczerpaniu ww. przesłanki można mówić, gdy dojdzie do popełnienia przestępstwa albo wykroczenia, albo przewinienia dyscyplinarnego. Mogą to być również inne okoliczności lub jedna okoliczność, które oceniane/oceniona w konkretnym przypadku uzasadniają zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Stąd też wynik postępowania w sprawie o przestępstwo lub o wykroczenie, lub w sprawie dyscyplinarnej nie musi przesądzać o końcowej ocenie danego zdarzenia w aspekcie wypełnienia przesłanki "ważnego interesu służby". Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy obu instancji nie tylko miały prawo wszcząć wobec Skarżącego postępowanie w przedmiocie zwolnienia Go ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 u.P., ale również mogły ocenić, że "ważny interes służby" przemawiał za zwolnieniem z niej Skarżącego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że w przypadku zwolnienia policjanta ze służby, z uwagi na ważny interes służby, w rachubę może wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji, a zatem że policjant z określonych przyczyn, dla dobra tej formacji nie powinien kontynuować w niej służby. Przy czym ta przesłanka zwolnienia powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 1 grudnia 1994r. sygn. akt III ARN 65/94, OSNP 1995/3/31, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 1999r. sygn. akt II SA 426/99, LEX nr 47389). Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. stanowi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w u.P. nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie doktryny, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. W., M. Z., Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Ustawodawca, używając sformułowania "ważny interes służby", pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega więc potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994r. sygn. akt II SA 426/99 wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (LEX nr 47389). W rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia Skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Organy obu instancji, a w szczególności KGP, wydając zaskarżony rozkaz, uznały bowiem, że zarówno postawa Skarżącego, jak zarzucany czyn, mają istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Organy prowadzące postępowanie nie badały czy popełniono ww. czyn ani czy w wyniku jego popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależne i niezależne od woli Skarżącego) spowodowały konieczność wykluczenia Go z szeregów formacji policyjnej, z uwagi na "ważny interes służby". Zwrócono także uwagę, że punktem odniesienia nie było dobro policjanta, ale dobro formacji, które konkretyzuje się w pojęciu ważnego interesu służby. Sąd podziela stanowisko organów, że stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się pewnymi specyficznymi elementami, których brak w konstrukcjach cywilnoprawnych. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest dobrowolny i generuje ograniczenia. Prawa i obowiązki funkcjonariusza Policji rozciągają się na czas pełnienia służby, jak i czas prywatny. W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. Naczelny Sąd Administracyjny podnosił wielokrotnie, że funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości, co do jego kwalifikacji etycznych (por. wyrok z 10 lutego 2012r. sygn. akt I OSK 1056/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał natomiast, że powinność ta jest niezależna od miejsca czy okoliczności, w jakich znajdzie się policjant w danym czasie. Policjantem nie może być osoba, która nie rozumie, że policjantem - tak jak sędzią, prokuratorem - jest się zarówno w pracy, jak i poza pracą" (por. wyrok z 5 kwietnia 2012r. sygn. akt 11 SA/Wa 242/12). Policjantem nie może być osoba, która nie zdaje sobie sprawy z tego, jakie posiada w związku z pełnioną funkcją obowiązki. Funkcjonariusz musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Każdy policjant zobowiązany jest do podjęcia działań służących budowaniu zaufania do Policji, a także dbałości o społeczny wizerunek Policji jako formacji. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyroki NSA z: 29 lipca 2014r. sygn. akt I OSK 1853/13; 5 lipca 2016r. sygn. akt I OSK 111/15). Policjantów obowiązują zatem szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego stanowi sprzeniewierzenie się ich obowiązkom. Policjant musi posiadać nieposzlakowaną opinię, co jest warunkiem podstawowym, wskazanym w art. 25 ust. 1 u.P., niezbędnym do pełnienia służby. Zdaniem Sądu organy administracyjne, mając na względzie okoliczności faktyczne sprawy trafnie i zgodnie z art. 80 k.p.a., oceniły, że istniały podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego, w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. oraz że dobro służby przemawiało za rozwiązaniem stosunku służbowego ze Skarżącym, z uwagi na zdarzenie opisane w stanie faktycznym. Jakkolwiek było to zdarzenie incydentalne w odniesieniu do pełnionej przez Skarżącego służby, organy mogły uznać, że spowodowało ono utratę przez Skarżącego przymiotu "nieposzlakowanej opinii, o jakiej mowa w art. 25 ust. 1 u.P. Osoba, która pełni funkcję policjanta, powinna charakteryzować się nieposzlakowaną opinią oraz praworządnością, gotowością do przestrzegania ustanowionych standardów etycznych oraz dbałością o honor, godność i dobre imię Policji. Policja jako formacja stoi na straży praworządności, a sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym, podbudowanym szczególnymi wymogami, jakim musi sprostać każdy funkcjonariusz Policji, o których mowa wyżej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 u.P., do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 u.P.). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, to jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje Skarżąca. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Sąd stwierdza, że w świetle akt sprawy nie sposób uznać, że KGP nie zważył interesu Skarżącego oraz interesu służby, rozumianego jako interes społeczny, bowiem organ ten ustalił, że ten drugi interes powinien mieć pierwszeństwo. Służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną, a policjant nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy. Nie otrzymuje on wynagrodzenia, a uposażenie, które ma stanowić ekwiwalent za czas poświęcony służbie oraz rekompensować permanentną dyspozycyjność i gotowość do podjęcia działań, nawet z narażeniem własnego życia czy zdrowia. Służba w Policji nie miała nigdy i nie ma wyłącznie waloru socjalnego. Stanowisko przeciwne sprowadzałoby tę formację do organizacji, która została utworzona dla policjantów w celu ich zatrudnienia. W rzeczywistości jest na odwrót. To zatrudnienie policjantów ma umożliwić realizację zadań Policji przez jednostki tworzące jej szeregi. Warto też wskazać, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że postępowaniu dotyczącym zwolnienia funkcjonariusza ze służby słuszny interes funkcjonariusza - w rozumieniu art. 7 k.p.a. - wyraża się w zasadzie w pozostawieniu go w służbie, gdyż dla policjanta stanowi ona jego źródło utrzymania. Głównie zatem będzie to interes ekonomiczny, którego oczywistość jest dla wszystkich w pełni zrozumiała (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2013r. sygn. akt I OSK 2557/12). W interesie społecznym pozostaje natomiast, aby zadania i czynności służbowe były wykonywane przez funkcjonariuszy Policji spełniających warunki określone w art. 25 ust. 1 u.P. Organy obu instancji wykazały, że Skarżący w związku z postawionymi zarzutami przestał spełniać przesłanki, o których mowa w art. 25 ust. 1 u.P. i konieczne było zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P. Nie sposób więc za zasadne uznać zarzuty skargi w tym zakresie. Nie można się też zgodzić ze stwierdzeniem, że skoro doszło do wydania decyzji sprzecznych z oczekiwaniami strony, organy administracyjne dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. W świetle akt administracyjnych i znajdujących się w nich dowodów, doszło do zebrania i rozpoznania w sposób prawidłowy wszystkich niezbędnych materiałów w sprawie, przy uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zaś oceny prezentowane w wydanych w sprawie rozkazach personalnych obu instancji były zgodne z zasadą wynikającą z art. 80 k.p.a. Wprawdzie organy uwypukliły dobro służby, a nie interes Skarżącego, ale miało to miejsce po ustaleniu istotnych w sprawie faktów. Zarówno [...], jak i KGP wydając ww. rozkazy personalne - wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze - orzekały na podstawie przepisów prawa, a w szczególności na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 u.P., uzasadniając decyzje w sposób należyty, zgodny z art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz wyjaśniając przesłanki, które miały decydujące znaczenie w sprawie. Nie sposób więc przyjąć, że doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. 3. Sąd mając powyższe na względzie, uznał, że zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a.