II SA/Wa 142/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Adam Lipiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...], działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 88 ust. 1, art. 93 ust. 1 pkt 3 i 6, art. 95 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), ustalił wyrównanie uposażenia zasadniczego oraz odprawy, nagrody jubileuszowej i nagród rocznych dla [...] w stanie spoczynku J. R. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony, [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa, ostateczna decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2011 r. była przedmiotem badania przez organ nadzoru w trybie nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.) oraz w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 k.p.a.). W wyniku rozpatrzenia wniosku J. R. z dnia [...] października 2011 r., Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] października 2011r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2011 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2012r. nr [...]. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 757/12 oddalił skargę J. R. na ww. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2012 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 18 sierpnia 2012 r. Ponadto, w wyniku rozpatrzenia wniosku J. R. z dnia [...] grudnia 2012r., [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] września 2011 r. Na skutek zażalenia strony, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1119/14 oddalił skargę J. R. na ww. postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2014 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 13 maja 2015 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż organ prawidłowo uznał, że skarżący nie dochował terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., bowiem wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] października 2011 r., który w ocenie skarżącego stanowi nową okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., skarżący otrzymał w dniu 24 listopada 2011 r. Zatem twierdzenie skarżącego o zachowaniu terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania należy uznać za nieuprawnione. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. J. R. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako nowy dowód, istniejący w dniu wydania ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., nieznany organowi, który wydał decyzję, wnioskodawca podał decyzję Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 1993 r. o przyznaniu uposażenia. We wniosku oświadczył, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia podstępowania dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2015 r., kiedy to "zaczął rozpoznawać swoje sprawy administracyjne i analizować przepisy postępowania pod kątem skorzystania z nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych, a także dokonał ocen okoliczności i ocen nowego dowodu stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania i jego prawdopodobnego wpływu na wynik sprawy". W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku, [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 149 § 3, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że stwierdził wystąpienie dwóch przesłanek uniemożliwiających wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Po pierwsze, brak wykazania przez wnioskodawcę, że dochował warunku określonego w art. 148 § 1 k.p.a., tj. że o podstawie wznowienia postępowania dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2015 r., w sytuacji, gdy przedmiotowy dokument odebrał w dniu [...] września 1993 r. i znajduje się on w jego posiadaniu, o czym stanowi długoletnie postępowanie w sprawie. Ponadto, brak spełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. że "nowy dowód" w postaci dokumentu (angażu) z dnia [...] października 1993 r. nie był znany organowi, który wydał decyzję, podczas gdy dokument ten znajduje się w aktach osobowych wnioskodawcy, a nadto stanowił podstawę wyliczenia różnicy wynagrodzenia i wydania decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. R. zarzucił: 1) dowolną ocenę ujawnionego, istotnego dla sprawy nowego dowodu, tj. decyzji administracyjnej Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 1993 r., 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 5, art. 146, art. 148 i art. 151 k.p.a., poprzez bezpodstawną odmowę wznowienia postępowania, 3) rażące naruszenie przepisów postępowania poprzez bezpodstawną odmowę stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, a powodu których organ nie uchylił tej decyzji, 4) rażące naruszenie przepisów postępowania poprzez bezpodstawne naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu przed Komendantem Miejskim Państwowej Straży Pożarnej w [...] oraz przed [...] Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, 5) naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności oraz zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7 - 11 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w zażaleniu. Motywując powołane na wstępie postanowienie z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] wskazał, iż podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu organu I instancji. Organ zaznaczył, że J. R. wnioskuje o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., wiedząc, że była to decyzja nieostateczna, zatem postępowanie wznowieniowe toczy się wobec postępowania zakończonego decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2011 r. Powyższa decyzja z dnia [...] września 2011 r. była już badana zarówno w trybie nieważności decyzji, jak i w trybie wznowienia postępowania, a następnie postępowania te były poddane kontroli sądowej. Obecnie, jako podstawę wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. strona wskazuje "nowy dowód" w postaci decyzji z dnia [...] października 1993 r. o przyznaniu uposażenia. Organ wskazał, iż w sprawie nie zostały spełnione warunki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Pismo z dnia [...] października 1993 r. nie jest bowiem nowym dowodem, który obecnie "wyszedł na jaw". Dokument ten jest znany zarówno stronie jak i organowi od daty jego wydania, tj. od 1993 r. Nie był on nieznany organowi, który wydał kwestionowaną decyzję. Ponadto, zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., jednomiesięczny termin określony w ww. przepisie liczy się od dnia, w którym strona faktycznie dowiedziała się o okoliczności, stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od sztucznej daty, w której strona doszła do pewnych wniosków, na podstawie wcześniej posiadanych dokumentów, a więc od daty subiektywnie określonej przez stronę, której nie da się w żaden sposób udowodnić. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2015 r. J. R. zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) rażące naruszenie istotnych przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: (a) art. 6 - 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, (b) art. 104 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, (c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego dowolne zastosowanie, (d) naruszenie przepisów o wznowieniu postępowania objętych rozdziałem 12 k.p.a. poprzez ich dowolne zastosowanie, 3) dokonanie dowolnej analizy stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie, 4) wydanie zaskarżonego postanowienia przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] z rażącym naruszeniem prawa, 5) bezpodstawne i niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2015r. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: (1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, (2) dokonanie przez Sąd merytorycznej i prawnej oceny legalności zaskarżonego postanowienia, (3) ponowne merytoryczne rozpoznanie całokształtu sprawy, rozważenie całego materiału dowodowego i wszystkich okoliczności sprawy, (4) zobowiązanie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej do uczciwego i bezstronnego procedowania, tj. wydawania decyzji i postanowień zgodnie z obowiązującymi przepisami. W motywach skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie powyższych zarzutów akcentując, iż wbrew twierdzeniom organu w sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące wznowienie postępowania zgodnie z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Państwowej Straży Pożarnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Zgodnie natomiast z art. 134 § 2 p.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, mając na względzie zarzuty i wnioski skargi, zaznaczyć należy, iż rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było dokonanie oceny, czy istniały przesłanki do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego stosownie do art. 149 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania skarżący uczynił decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w sprawie ustalenia wyrównania uposażenia i innych świadczeń pieniężnych. Przy czym, jak zasadnie wskazał Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., ocenie z punktu widzenia dopuszczalności wznowienia podlegało postępowanie zakończone decyzją ostateczną [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymującego w mocy kwestionowaną decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. Jak bowiem wynika z treści art. 145 § 1 k.p.a. instytucja wznowienia postępowania dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku czy wskazania ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia (§ 3). Katalog podstaw wznowienia postępowania, wymieniony w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a., ma charakter zamknięty co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Zasadne jest zatem twierdzenie, że wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zawężający. Przesłanki wznowienia postępowania można sprowadzić do dwóch zasadniczych, tj. braku obiektywności organu i braku dostatecznych informacji w sprawie. Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu na treść danej decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: (1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, (2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, (3) decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, (4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, (5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, (6) decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, (7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej w wydaniu decyzji (art. 100 § 2), (8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący podał, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], wobec wyjścia na jaw istotnego dla sprawy nowego dowodu, tj. decyzji administracyjnej Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 1993 r. w sprawie przyznania uposażenia. Wskazał, iż ww. decyzja nie była znana organowi, który wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. Jak już wyżej wskazano, niezależnie od podania przyczyn mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego określają inne wymogi formalne niezbędne do skutecznego złożenia podania z żądaniem wznowienia postępowania. I tak, stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero pozytywne ustalenia w zakresie zachowania powyższego terminu upoważniają organ do badania spełnienia przesłanki wznowieniowej i orzekania co do meritum sprawy. Zachowanie ww. terminu musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. "Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia." (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 1038/97, publ. LEX nr 43046). Zachowanie tego terminu jest jednak również badane przez organ - nie jest on bowiem zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 463/11, publ. LEX nr 1145113). Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą kwalifikowaną (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. W przypadku wszczęcia postępowania wznowieniowego organ winien to postępowanie umorzyć (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 374/11, publ. LEX nr 1219146). Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie organ podjął prawidłowe rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania przyjmując za podstawę prawną art. 149 § 3 k.p.a., z powodu wniesienia żądania wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Organ zasadnie bowiem uznał, że wyjaśnienia skarżącego co do daty uzyskania wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia nie mogły zostać uwzględnione. Skarżący wskazał, że o dowodzie stanowiącym podstawę wznowienia postępowania (tj. decyzji Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 1993 r.) dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2015 r. Tymczasem powyższy dokument (nr [...]) jest włączony do akt osobowych skarżącego (k. [...]). Na dokumencie tym znajduje się podpis skarżącego, a zatem skarżący został zapoznany z jego treścią. Ponadto, dokument ten został powołany w uzasadnieniu decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] doręczonej skarżącemu, jak sam stwierdził we wniosku o wznowienie postępowania, w dniu [...] sierpnia 2011 r. Od decyzji tej skarżący złożył w dniu [...] sierpnia 2011 r. odwołanie do organu II instancji. Przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż powyższy dokument został nazwany przez organ w treści ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. "angażem", a nie - jak wskazuje skarżący - decyzją administracyjną. W świetle powyższego, prawidłowo przyjął organ orzekający, że miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., nie został przez skarżącego dochowany, w sytuacji, gdy o istnieniu tego dokumentu skarżący powziął wiadomość na wiele lat przez złożeniem wniosku. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają twierdzenia skarżącego, iż o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2015 r., kiedy to "zaczął rozpoznawać swoje sprawy administracyjne i analizować przepisy postępowania pod kątem skorzystania z nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych, a także dokonał ocen okoliczności i ocen nowego dowodu stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania i jego prawdopodobnego wpływu na wynik sprawy". Skarżący błędnie bowiem przyjmuje, że o zachowaniu jednomiesięcznego terminu do wznowienia postępowania rozstrzyga chwila powstania świadomości prawnej relewantności określonego dowodu lub zdarzenia. Podkreślić należy, że podstawą wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mogą być okoliczności faktyczne lub dowody, a nie ocena prawna ich znaczenia dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Zatem termin jednego miesiąca z art. 148 § 1 k.p.a., biegnie od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o dowodzie lub o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym prawidłowo ocenił znaczenie dowodu lub faktu. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt V SA 1460/01, publ. ONSA 2003/2/61). Niezależnie od powyższego zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż powoływany przez skarżącego dokument, tj. decyzja Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 1993 r. o przyznaniu uposażenia, był znany organowi, który wydał kwestionowaną decyzję. Jak już wyżej zaznaczono, znajduje się on w aktach osobowych skarżącego i został powołany w treści decyzji z dnia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]. Nie było zatem podstaw, by uznać, że skarżący prawidłowo powołał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W świetle powyższego nie ma racji skarżący twierdząc, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów k.p.a. regulujących instytucję wznowienia postępowania, tym bardziej w stopniu rażącym. Organ prawidłowo bowiem uznał, że wobec niespełnienia przesłanki formalnej z art. 148 § 1 k.p.a., należało wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Brak jest również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 - 11 k.p.a. Organy działały bowiem na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), respektując gwarancje procesowe strony w toku postępowania. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji zostały należycie uzasadnione - zgodnie z wymogami określonymi w art. 124 § 2 w związku z art. 11 k.p.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku