II SA/Wa 1434/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. N. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o ponowne zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] nie wyraził zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do udzielenia pomocy mieszkaniowej, poprzez wydanie skierowania do zawarcia umowy najmu zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu mieszkalnego, którego była najemcą na podstawie umowy najmu z dnia [...] maja 2004 r. Umowa ta została wypowiedziana z uwagi na zadłużenie czynszowe ze skutkiem na dzień [...] lutego 2007 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...], została orzeczona eksmisja z przedmiotowego lokalu z uprawnieniem do otrzymania lokalu socjalnego. W ocenie organu, E. N. nie spełniła kryterium wskazanego w § 39 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy, którym jest nieprzerwane zamieszkiwanie w lokalu. Organ podniósł, że skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] od połowy 2007 r. do września 2009 r. Pismem z dnia 13 maja 2013 r. E. N. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 4 czerwca 2013 r., które zostało doręczone wnioskodawczyni w dniu 6 czerwca 2013 r. Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi E. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie prawa, poprzez nieprawidłowa interpretację pojęcia "nieprzerwanego zamieszkiwania w lokalu". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na ponowne zawarcie umowy najmu z E. N. zajmowanego przez nią lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowi § 39 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), zgodnie z którym na wniosek osoby, której wcześniej wypowiedziano umowę najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdy przyczyną rozwiązania stosunku prawnego było zadłużenie spowodowane pogorszeniem sytuacji materialnej najemcy, możliwe jest ponowne zawarcie umowy najmu, której przedmiotem będzie ten sam lub inny lokal o mniejszej powierzchni, jeżeli: 1) osoba ta nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, a w przypadku pracowni do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki – nieprzerwanie ją użytkuje w tym celu; 2) ustała przyczyna, z powodu której została rozwiązana umowa najmu, przy czym warunek ten uważa się za spełniony również w przypadku, jeśli jest podpisane oraz realizowane porozumienie dotyczące spłaty zadłużenia. W ocenie Sądu, sprawa o takim przedmiocie nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Kwestia zawarcia umowy najmu lokalu, wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy podlega w całości uregulowaniom o charakterze cywilnoprawnym. Nie zmienia tego fakt, że szczegółowe przesłanki zawierania tych umów, kryteria jakimi należy się kierować przy wyborze najemców, przesłanki do zawarcia ponownej umowy najmu i inne kwestie, związane z treścią umów, zostały uregulowane w uchwale Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 931/13). Relacja pomiędzy dysponentem lokalu a osobą, która występuje o ponowne zawarcie z nią umowy najmu tego lokalu po uregulowaniu powstałego zadłużenia, związanego z pogorszeniem sytuacji materialnej, ma cechy cywilnoprawnego stosunku oferty, której przyjęcie przez dysponenta lokalu prowadzi bezpośrednio do zawarcia umowy najmu. Chodzi wyłącznie o wyrażenie przez dysponenta lokalu woli zawarcia umowy najmu. Uchwała taka nie ma charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), a zatem nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tego rodzaju uchwała zawiera jedynie stanowisko władz dzielnicy, będące odpowiedzią na propozycję (ofertę) lokatora konkretnego lokalu, dotyczącą zawarcia z nim umowy ściśle określonego, zindywidualizowanego lokalu. W przypadku więc niewyrażenia zgody przez zarząd dzielnicy na złożoną mu propozycję, lokator może ubiegać się o pomoc gminy w zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych na zasadach ogólnych i w tym przypadku przepisy prawa zapewniają mu możliwość domagania się skontrolowania przez sąd administracyjny podjętej przez zarząd dzielnicy uchwały w sprawie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2137/12, czy z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 578/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też należy uznać, że sprawa nie podlega właściwości sądu administracyjnego i dlatego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.