II SA/Wa 1517/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi W. H. na postanowienie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego (dotyczy orzeczenia z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]) – oddala skargę – Orzeczeniem z [...] grudnia 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) oraz § 35 pkt 1 i § 36 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 ze zm.), Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego utrzymał w mocy orzeczenie Dyrektora Delegatury ABW w L. nr [...] z [...] września 2010 r. o uznaniu W. H. (dalej jako skarżący) winnym odmowy wykonania polecenia służbowego i wymierzeniu kary nagany z ostrzeżeniem. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że skarżący swoim postępowaniem wyczerpał znamiona przewinienia dyscyplinarnego przewidzianego w § 8 pkt 1 ww. rozporządzenia, tj. odmówił wykonania polecenia służbowego wydanego przez bezpośredniego przełożonego, które pozostawało w związku ze służbą w ABW. Skarżący wnioskiem z [...] października 2011 r. wystąpił do Szefa ABW o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem z [...] grudnia 2010 r. Jako podstawę wznowienia powołał § 48 ust. 1 pkt 1, 2, i § 50 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r., równocześnie powtórzył argumenty przedstawione w odwołaniu od orzeczenia o ukaraniu z [...] grudnia 2010 r. Zarzucił, że orzeczenie dyscyplinarne posiada braki formalne określone w § 36 pkt 8 ww. rozporządzenia. Wskazał na naruszenie przepisów proceduralnych w postaci art. 439 § 1 k.p.k., poprzez udział w wydaniu orzeczenia osoby nieuprawnionej i podlegającej wyłączeniu na podstawie art. 40 § 1 pkt 4 k.p.k. oraz naruszenie przepisu art. 41 § 1 k.p.k., art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k., poprzez pominięcie w toku orzekania szeregu okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., poprzez rozstrzygnięcie niedających się wyjaśnić okoliczności na niekorzyść obwinionego, a także naruszenie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych i art. 305 § 1, 92 i 404 k.p.k. W ocenie skarżącego w sprawie doszło również do naruszenia: § 17 ust.1 pkt 5 i § 15 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, poprzez niewyłączenie od orzekania rzecznika dyscyplinarnego, § 24 ust. 1 pkt 1, 4 i § 23 ust. 2 rozporządzenia, poprzez zawieszenie prawomocnie zamkniętego postępowania dyscyplinarnego, a następnie jego podjęcie i przedłużenie, § 25 i 26 rozporządzenia oraz art. 321 k.p.k., poprzez niedopełnienie obowiązku końcowego zaznajomienia obwinionego z materiałami postępowania, § 27 ust. 2 rozporządzenia, poprzez przekroczenie wskazanego w nim terminu. Skarżący zarzucił nadto naruszenie § 8 ust. 1 pkt 1, § 8 ust. 2, § 21 ust. 2, § 31 ust. 1 pkt 6, § 36 pkt 6 ww. rozporządzenia. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o uchylenie dotychczasowego orzeczenia i uniewinnienie od stawianego zarzutu, ewentualnie o umorzenie postępowania dyscyplinarnego. Postanowieniem [...] z [...] grudnia 2011., wydanym na podstawie art. 145 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu i § 51 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef ABW odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego ostatecznym orzeczeniem nr [...] z [...] grudnia 2010 r., z uwagi na brak przesłanek do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Wyjaśnił, że zgodnie z treścią § 48 ust. 1 rozporządzenia z 20 grudnia 2004 r., postępowanie dyscyplinarne zakończone ostatecznym orzeczeniem wznawia się, jeżeli: 1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, 2. zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe fakty lub dowody, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego, 3. orzeczenie wydano z naruszeniem przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, 4. orzeczenie zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Następnie organ zaznaczył, że skarżący ponownie przytacza argumenty, na które powołał się w odwołaniu od orzeczenia z [...] września 2010 r. i po raz kolejny odnosi się do analizy materiału dowodowego zgromadzonego w ramach postępowania dyscyplinarnego. Na obecnym etapie brak jest jednak podstaw do powtórnej oceny zasadności orzeczenia, w kontekście zgłaszanych przez skarżącego wątpliwości, bowiem w ramach rozpatrywania wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie dokonuje się na nowo takiej oceny, lecz bada się, czy zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania. Domagając się wznowienia postępowania dyscyplinarnego nie wystarczy zgłaszać wątpliwości, co do trafności orzeczenia, ale należy wskazać takie nowe fakty lub dowody nieznane przedtem w postępowaniu dyscyplinarnym, które podważą prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych i uzasadnią wysokie prawdopodobieństwo, że po wznowieniu postępowania zapadnie orzeczenie odmienne od poprzedniego. W ocenie organu, skarżący nie wskazał na istnienie dowodów, które miałyby być fałszywe, ani też takich faktów czy dowodów, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego. Odnosząc się do przesłanki określonej w § 48 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, organ wskazał, że co do naruszenia części przepisów podanych przez skarżącego jako naruszonych, ustosunkowywał się w toku postępowania dyscyplinarnego. Nie stwierdził również naruszenia pozostałych przepisów, których naruszenie skarżący zarzucił. Od powyższego postanowienia skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podtrzymał argumenty i żądania zamieszczone we wniosku z [...] października 2011 r. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2012 r., wydanym na podstawie art. 145 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu i § 51 ust. 1 rozporządzenia w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef ABW utrzymał w mocy postanowienie [...] z [...] grudnia 2011 r. Powyższe postanowienie zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/WA 834/12. Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dopuścił się naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., bowiem autorem zarówno pierwszej decyzji, jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, był działający z upoważnienia organu Dyrektor Biura Kadr ABW [...] M. K., nie zaś sam piastun funkcji, czyli Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wyrokiem z 20 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2775/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną od powyższego wyroku. Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2014 r., wydanym na podstawie art. 145 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu i § 51 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 35 pkt 1 rozporządzenia w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef ABW utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że w sprawie nie ziściły się przesłanki wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Organ ponownie podkreślił, że w sprawie o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie dokonuje się na nowo oceny zasadności orzeczenia, lecz bada się, czy zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przywołanych przez skarżącego przesłanek pozwalających na wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Zarzuty skarżącego dotyczyły w przeważającej mierze zasadności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i stanowiły kontynuacje zarzutów sformułowanych we wniosku z [...] grudnia 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej orzeczeniem z [...] grudnia 2010 r. W żadnej mierze nie mogły one stanowić podstawy do stwierdzenia, iż przedmiotowe orzeczenie lub samo postępowanie dyscyplinarne dotknięte są wadami obligującymi Szefa ABW do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi W. H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o uchylenie postanowienia z [...] maja 2014 r. oraz postanowienia z [...] grudnia 2011 r., zarzucił rażące naruszenie § 52 ust. 1 rozporządzenia w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, poprzez wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego bez wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego. Podniósł, że Szef ABW niezasadnie uznał, że nie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Jednocześnie podtrzymał argumenty oraz zarzuty przedstawione we wniosku z [...] października i [...] grudnia 2011 r. Skarżący zarzucił nadto, iż organ zataił złożenie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył okoliczności faktyczne związane ze sprawą dotyczącą M. M., wskazując na nieprawidłowości w niej występujące. Wskazał na naruszenie przepisów art. 439 § 1 k.p.k., poprzez udział w wydaniu orzeczenia osoby nieuprawnionej i podlegającej wyłączeniu oraz § 17 ust. 1 pkt 5 i § 15 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, ponieważ zachodziły podstawy do wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że na mocy § 50 i § 51 ust. 1 ww. rozporządzenia, wznowienie postępowania dyscyplinarnego następuje z urzędu lub na wniosek obwinionego w drodze postanowienia wydanego przez przełożonego, który wydał postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne. Dokonanie oceny przyczyn wznowienia postępowania wymaga wznowienia zakończonego postępowania dyscyplinarnego na podstawie § 52 ust. 1 ww. rozporządzenia w celu ponownego rzetelnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w § 52 ust. 1, przełożony wydaje orzeczenie zgodnie z przepisem § 52 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie skarżącego, organ dokonał oceny rzeczywistych przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego, co jest niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podał, że skarżący nie powołał we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego żadnych, dotychczas nieznanych organowi faktów lub dowodów, które mogłyby spowodować wydanie orzeczenia co do swej istoty odmiennego od rozstrzygnięcia dotychczasowego, zaś do wskazanych przez niego naruszeń przepisów postępowania organ odniósł się w ramach kontroli instancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania dyscyplinarnego w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem. Kwestie postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w tym tryb wznawiania postępowania dyscyplinarnego, zostały uregulowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zgodnie z § 53 rozporządzenia, w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, w zakresie postępowania dyscyplinarnego, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Postępowanie dyscyplinarne zakończone ostatecznym orzeczeniem wznawia się, jeżeli: 1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe; 2. zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe fakty lub dowody, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego; 3. orzeczenie wydano z naruszeniem przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia; 4. orzeczenie zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (§ 48 ust. 1 rozporządzenia). Stosownie do § 51 ust. 1 rozporządzenia przełożony, który wydał orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne, wznawia lub odmawia wznowienia postępowania dyscyplinarnego w drodze postanowienia. W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie jest kolejnym etapem tego postępowania, niejako kolejną instancją odwoławczą w toku tego postępowania. Tryb wznowieniowy nie zmierza do weryfikacji orzeczenia w ramach kontroli instancyjnej. Wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie toczy się od nowa, jego celem jest bowiem potwierdzenie zaistnienia określonych przyczyn wznowieniowych i ich ewentualnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. W przepisach rozporządzenia zostało szczegółowo określone wystąpienie jakich przesłanek może doprowadzić do wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego już ostatecznym orzeczeniem. Ma rację skarżący, że podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia stanowi – zgodnie z § 52 ust. 1 rozporządzenia – postanowienie o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ dyscyplinarny uprawniony jest do przeprowadzenia czynności dowodowych co do przyczyn wznowienia. Nie oznacza to jednak, że w każdym wypadku, gdy ukarany dyscyplinarnie funkcjonariusz we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego odwoła się do wskazanych w rozporządzeniu podstaw wznowieniowych, organ obowiązany jest wydać postanowienie o wznowieniu tego postępowania. W ocenie Sądu wstępne badanie, któremu podlega wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, ma charakter formalno-merytoryczny. Oznacza to, że organ sprawdza, czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki określone w § 48 ust. 2 i § 49 rozporządzenia oraz czy wnioskujący o wznowienie funkcjonariusz wykazał zaistnienie rzeczywistych podstaw do wznowienia. Dopiero, gdy przedstawione przez stronę powody uzasadniające wznowienie postępowania wskazują na zaistnienie rzeczywistych podstaw wznowieniowych, przy czym przy ocenie tej niezwykle istotne są argumenty przedstawione przez stronę, może dojść do wznowienia postępowania dyscyplinarnego, w trakcie którego organ będzie już podejmował czynności procesowe dla ustalenia, czy podane przez stronę podstawy wznowieniowe istnieją. Ten pierwszy etap procedowania w zakresie wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego ma zapobiegać uruchamianiu procedury wznowieniowej wówczas, gdy wskazane we wniosku powody wznowienia postępowania są całkowicie niezasadne, nieprawdopodobne czy wręcz irracjonalne. Przy rozważaniu przesłanek wznowienia postępowania chodzi przy tym jedynie o prawdopodobieństwo wydania orzeczenia co do swej istoty odmiennego od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Na podkreślenie zasługuje, że w sytuacji złożenia przez funkcjonariusza wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że wskazywane przez nią konkretne okoliczności odpowiadają określonym w przepisach rozporządzenia przesłankom wznowieniowym. Strona powinna wskazać, jakie dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności są fałszywe, ujawnić istotne dla sprawy nowe fakty i dowody, które nie były znane w toku postępowania, przywołać te przepisy, które naruszono przy wydawaniu orzeczenia i jakie to naruszenie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, zwrócić uwagę organu, że orzeczenie organu zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione. Podkreślić także trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym została dopuszczona możliwość badania zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania przed wydaniem formalnego postanowienia o wznowieniu w przypadku oczywistości braku przesłanek z § 48 ust. 1 ww. rozporządzenia (por. wyroki WSA w Warszawie z 8 września 2010 r., VIII SA/Wa 404/10 i z 6 października 2010 r., VIII SA/Wa 408/10 oraz wyroki NSA z 5 maja 2011 r., I OSK 53/11 i I OSK 165/11). Mając na względzie powyższe uwagi natury ogólnej, Sąd uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy organ zasadnie odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Odnosząc się natomiast do przywołanych w skardze wyroków wskazać należy, że zapadły one na gruncie przepisów ustawy o Policji, która odmiennie reguluje kwestie wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Stanowiska w nich wyrażone nie mogą zatem znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego ostatecznym orzeczeniem nr [...] z [...] grudnia 2010 r., podał jako podstawę prawną swego żądania § 48 ust. 1 pkt 1-3 ww. rozporządzenia. W rzeczywistości jednak nie uprawdopodobnił wystąpienia żadnej z przesłanek w tym przepisie wymienionych. Nie wskazał żadnych dowodów, które służyły do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, a które następnie okazały się fałszywe. Nie powołał też istotnych dla sprawy nowych okoliczności i dowodów, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego. Nadto ani we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, ani też w jego uzasadnieniu nie wykazał, aby orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane z naruszeniem przepisów, które to naruszenie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wniosek o wznowienie postępowania stanowi w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez organ w toku postępowania dyscyplinarnego i stanowiącymi podstawę wymierzenia skarżącemu kary nagany z ostrzeżeniem, jak również kontynuację zarzutów formułowanych w czasie trwania postępowania dyscyplinarnego. Skarżący nie wskazał jednak nowych okoliczności i dowodów, których organ nie uwzględnił, a które przemawiałyby na jego korzyść i pozwalały na przyjęcie, że w rzeczywistości nie popełnił zarzucanego mu czynu. Nie podał również przeprowadzenia jakich dowodów, mających istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy, odmówiono. Polemizuje jedynie z oceną dowodów dokonaną przez organ, co na tym etapie postępowania nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zauważyć przy tym należy, że w toku postępowania dyscyplinarnego skarżący przedstawiał analizę materiału dowodowego, która organowi była znana i do której organ się odnosił. Podważając wiarygodność zeznań M. M., skarżący nie wykazał, aby zeznania te były fałszywe. Dla zaistnienia przesłanki z § 48 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, stanowiącej podstawę wznowienia postępowania istotne jest obiektywne wykazanie, że dowody były fałszywe. Co do zasady sfałszowanie dowodu powinno znaleźć powiedzenie w rozstrzygnięciu powołanego do tego organu. Subiektywne przekonania i odczucia nie są w tym zakresie wystarczające. Oznacza to, że organ zasadnie uznał, że podnoszone przez skarżącego naruszenie przepisów § 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, § 12 ust. 1 pkt 1, § 21 ust. 2, jak również podanych we wniosku o wznowienie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie wypełnia przesłanek pozwalających na wznowienie postępowania dyscyplinarnego, określonych w § 48 ust. 1 rozporządzenia. Skarżący nie wykazał również przesłanek do wyłączenia i odwołania rzecznika dyscyplinarnego, co miałoby skutkować naruszeniem § 17 ust. 1 pkt 5 i § 15 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia. Nie został również naruszony art. 439 § 1 k.p.k. i art. 41 § 1 k.p.k. poprzez udział w wydaniu orzeczenia osoby nieuprawnionej. Wskazać należy, że w toku postępowania dyscyplinarnego skarżący zgłaszał zastrzeżenia co do osoby A. W. i organ szczegółowo wykazał dlaczego funkcjonariusz ten nie podlega wyłączeniu. Podnoszone przez skarżącego braki formalne dotyczące podpisu i braku pieczęci Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na orzeczeniu, nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszenia mające wpływ na treść orzeczenia. Braki formalne tego rodzaju pozostają bowiem bez jakiegokolwiek związku z treścią wydanego rozstrzygnięcia. Tak samo należy zakwalifikować naruszenie pozostałych przepisów w zakresie wadliwości proceduralnych, zważywszy zwłaszcza, że skarżący nie wykazał, do czego był zobowiązany mocą § 48 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, że wskazane naruszenia miały wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zarzuty te odnoszą się do zawieszenia prawomocnie zamkniętego postępowania dyscyplinarnego, a następnie jego podjęcia i przedłużenia, niedopełnienia obowiązku końcowego zaznajomienia skarżącego z materiałami postępowania, niedochowanie 14 dniowego terminu na wydanie orzeczenia oraz odwołanie się w orzeczeniu kończącym postępowanie dyscyplinarne do ustaleń dokonanych przez rzecznika dyscyplinarnego już po wydaniu orzeczenia o ukaraniu. Zasadnie zatem organ uznał, że okoliczności podnoszone przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie wypełniają też przesłanki określonej w § 48 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. Na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia - wbrew zarzutom skargi - bez wpływu pozostaje wyrok NSA z 20 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2775/12, gdyż odnosił się on do sytuacji, która przy ponownym rozpoznawaniu odwołania skarżącego została wyeliminowana. Pominięcie tego orzeczenia w części sprawozdawczej postanowienia pozostaje natomiast bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo przyjął, że w sprawie – wbrew twierdzeniom wniosku – nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym orzeczeniem nr [...] z [...] grudnia 2010 r., co w konsekwencji uzasadniało wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 11