II SA/Wa 1537/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Stanisław Marek Pietras, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stypendium dla najlepszego studenta – oddala skargę – Pismem z dnia [...] października 2016 r. M. Z. wniosła o przyznanie pomocy materialnej w postaci stypendium Rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2016/2017. Decyzją Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. M. Z. przyznano pomoc materialną w postaci stypendium Rektora pierwszej kategorii dla najlepszych studentów w roku akademickim 2016/2017. W kwietniu 2017 r., za pośrednictwem uczelnianego systemu [...] ustalono, iż M. Z. w dniu [...] lipca 2013 r. ukończyła studia drugiego stopnia na kierunku [...] w [...] Uniwersytecie [...], uzyskując tytuł zawodowy magistra. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. zawiadomiono M. Z. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uchylenia decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie przyznania M. Z. pomocy materialnej w postaci stypendium Rektora pierwszej kategorii dla najlepszych studentów w roku akademickim 2016/2017, pouczając o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania oświadczeń, wniosków lub zastrzeżeń oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 10 dni. M. Z. w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. wskazała, iż to Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] Uniwersytetu [...] wydała błędną decyzję, a za jej negatywne skutki uczelnia ciężar winy przeniosła na studentkę. Wskazała, iż otrzymała w systemie [...] informację, iż ze względu na osiągnięcie wysokiej średniej ocen za rok akademicki 2015/2016 kwalifikuje się do złożenia wniosku o przyznanie stypendium Rektora dla najlepszych studentów, a w uzasadnieniu decyzji wskazano Komisja po stwierdzeniu spełnienia wszystkich warunków wymaganych przepisami, postanowiła jak na wstępie, a zatem komisja przyznała, że świadczenie jej przysługuje. Ponadto podniosła, iż w jej opinii czytając przepis literalnie, zgodnie z wykładnią językową stwierdzić można, iż sytuacja ta znajduje zastosowanie w stosunku do studenta, który na tej samej uczelni kontynuuje naukę na drugim kierunku, tymczasem jak podnosi studentka ona nie kontynuowała nauki na innych studiach w rozumieniu powołanego przepisu, a także nie studiowała jednocześnie na kliku kierunkach. Ponadto podniosła, że poza wątpliwościami interpretacyjnymi dotyczącymi art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym należy wskazać, iż przy niekorzystnej dla studentki interpretacji tego przepisu zaistnieją przesłanki jego niezgodności z przepisami ustawy zasadniczej; w tym w szczególności z zasadą sprawiedliwości, zasadą równości oraz zasadą proporcjonalności. Wskazała również, że uczelnia dysponuje całością dokumentacji dotyczącej wcześniej uzyskanego wykształcenia, w tym dyplomu ukończenia [...] Uniwersytetu [...] w [...] z tytułem magistra. Ponadto sam fakt, iż kształcenie odbywa się na kierunku prawo dla licencjatów i magistrów sugeruje, że student posiada już wcześniejsze wykształcenie. M. Z. zarzuciła organowi przyznającemu stypendium naruszenie zasad ogólnych z art. 6 - 9 k.p.a., m.in. poprzez wskazanie, że ustalenie podstawowych wymogów formalnych w zakresie przyznania określonego świadczenia leży po stronie organu, a nie jak sugeruje uczelnia, po stronie składającego wniosek oraz, że organ obowiązany jest do informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Ostatni z zarzutów dotyczył składu komisji, zdaniem M. Z. w składzie komisji znalazło się pięciu członków, z czego czterech z nich to studenci, a na decyzji nie widnieje adnotacja o uzgodnieniu jej treści pod względem prawnym, co może stanowić o zaniedbaniu organu w zakresie dyscypliny finansowej a oddelegowanie zadań mogło nastąpić bez zapewnienia, poziomu i jakości odpowiadającej kompetencjom organu właściwego. Rektor [...] Uniwersytetu [...] w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], na podstawie art. 104, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) – dalej jako k.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 oraz art. 177 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2183) i § 9 ust. 5 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [...] Uniwersytetu [...] – dalej jako "Regulamin", stanowiącego załącznik do zarządzenia nr [...] Rektora [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2016 r. w sprawie zatwierdzenia Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów [...] Uniwersytetu [...], uchylił decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie przyznania M. Z. pomocy materialnej w postaci stypendium Rektora pierwszej kategorii dla najlepszych studentów w roku akademickim 2016/2017. Wskazał, że zgodnie z art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, przewidziane w art. 173 ustawy, chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat. Zatem student, który ukończył już jeden kierunek studiów, nie ma prawa do świadczeń pomocy materialnej na kolejnym kierunku studiów. Studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów pomoc materialną (w tym m.in. stypendium Rektora dla najlepszych studentów) można przyznać tylko wtedy, gdy drugi kierunek prowadzi do uzyskania po raz pierwszy tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego. Podniósł, że będący dosłownym powtórzeniem art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, § 3 ust. 2 Regulaminu, ustanawia przesłankę negatywną, której spełnienie przesądza o braku możliwości przyznania studentowi pomocy materialnej (w tym m.in. stypendium Rektora dla najlepszych studentów). Podał, że M. Z. ukończyła z dniem [...] lipca 2013 r. studia drugiego stopnia na kierunku zdrowie publiczne w [...] Uniwersytecie [...], uzyskując tytuł zawodowy magistra. Studia na kierunku prawo w [...] Uniwersytecie [...] nie prowadzą zatem do uzyskania po raz pierwszy tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, bowiem M. Z. uzyskała już tytuł magistra na innym kierunku studiów w [...] Uniwersytecie [...]. Odnosząc się do zarzutów M. Z. wskazał, że wbrew jej twierdzeniom organ ustalił podstawowe wymogi formalne w zakresie przyznania świadczenia ustalając, w Regulaminie wzór wniosku, który M. Z. złożyła na obowiązującym druku, podając jednakże nieprawdziwe dane. Organ również niesłusznie posądzony o brak spełnienia obowiązku informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania przytoczył w podpisanym przez M. Z. oświadczeniu, ustalonym przez uczelnię, przepisy m.in. art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, które ograniczają jego prawo do ubiegania się o świadczenia pomocy materialnej. Organ nie podzielił interpretacji przedstawionej przez M. Z. dotyczącą art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wskazanej przez studentkę. W ocenie organu przepis wyraźnie wskazuje, że świadczenia nie należą się w przypadku kontynuowania studiów po ukończenia innego kierunku i nie odnoszą się do studiów w jednej jednostce ale do studiów ukończonych i kontynuowanych w ogóle, w tej samej, czy innej jednostce, przez danego studenta. Co do zarzutu niezgodności ww. przepisu z przepisami ustawy zasadniczej Organ podał, że nie jest władny i kompetentny do rozstrzygania w tym zakresie. Organ zwrócił uwagę, że Odwoławcza Komisja Stypendialna [...] Uniwersytetu [...], stosownie do art. 177 ust. 3 w zw. z ust. 1 i art. 175 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, w przeważającej części składa się ze studentów. Przepisy, które znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie nie wymagają również uzgadniania treści decyzji pod względem prawnym jako elementu koniecznego decyzji. Niemniej jednak decyzja musi być zgodna z prawem, a jeśli nie jest, co ma miejsce w analizowanym przypadku, winien znaleźć zastosowanie mechanizm usunięcia jej z obrotu prawnego, co niniejszym Organ działając, w ramach i na podstawie przepisów prawa, czyni. Mając powyższe na uwadze Rektor wskazał, że M. Z. nie była uprawniona do otrzymania pomocy materialnej w postaci stypendium Rektora pierwszej kategorii dla najlepszych studentów w roku akademickim 2016/2017. M. Z. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., wskazała na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 175 ust. 2 oraz art. 207 ust. 1, art. 181 ust. 1 oraz art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 12, art. 14, art. 50, art. 77 § 1, art. 80, art. 104, art. 107 § 1 pkt 4, pkt 6 k.p.a. Wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Rektora [...] Uniwersytetu [...], ewentualnie o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernej skardze przytaczając stan faktyczny sprawy podniosła, że aktualnie podjęta nauka nie stanowi kontynuacji w obrębie tego samego podmiotu, a ponadto nie można stwierdzić, iż jest kontynuacją wcześniej uzyskanego wykształcenia. W pierwszej kolejności ukończyła studia na jednym kierunku w innej uczelni, a następnie rozpoczęła naukę na drugim kierunku, niezwiązanym przedmiotowo z poprzednim na odrębnej uczelni. Nadto podała, że gdyby ustawodawca chciał wyłączyć, w każdym przypadku możliwość uzyskania stypendium przez studenta, który ukończył już kiedykolwiek studia na innym kierunku to uregulowałby tę kwestię jednoznacznie. Na marginesie wskazała, że uczelnia zaprzestała wypłacania świadczenia po marcu 2017 r., a więc jeszcze w czasie funkcjonowania decyzji w obiegu prawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sposób szczegółowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, że skarżąca miała pełną wiedzę w zakresie uzyskania tytułu zawodowego magistra na innej uczelni w 2013 r. i w tym zakresie złożyła oświadczenie o nieprawdziwej treści. Podsumowując wskazał, że wbrew zarzutom skargi, Rektor dokonał prawidłowej subsumcji prawa materialnego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i brak jest podstaw do przyjęcia, iż dokonując jurydycznej oceny tych ustaleń naruszono przepisy praw mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Nadto w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Rektora [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] uchylająca decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie przyznania M. Z. pomocy materialnej w postaci stypendium Rektora pierwszej kategorii dla najlepszych studentów w roku akademickim 2016/2017. Zdaniem organu pozostawienie w obrocie decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. doprowadziłoby do naruszenia przepisu art. 184 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2183), dalej "p.s.w." i powiązanego z nim § 3 st. 2 Regulaminu. Ze względu bowiem, że skarżąca ukończyła [...] lipca 2013 r. studia drugiego stopnia na kierunku [...] w [...] Uniwersytecie [...] uzyskując tytuł zawodowy magistra nie ma prawa do świadczeń pomocy materialnej na kolejnym kierunku studiów. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 177 ust. 5 i 6 p.s.w. i § 9 ust. 5 Regulaminu, zgodnie z którym nadzór nad działalnością komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej, o których mowa w art. 175 ust. 4, sprawują odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor, a nadzór nad działalnością komisji, o których mowa w art. 176 ust. 3 - rektor. (ust. 5); w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 5, odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor może uchylić decyzję komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej niezgodną z przepisami ustawy lub regulaminem, o którym mowa w art. 186 ust. 1 (ust. 6) . Czynności nadzorcze, o których mowa w art. 177 ust. 5 i 6 p.s.w., trudno jednoznacznie przyporządkować którejś z procedur ujętych w k.p.a. Nie jest to część postępowania "zwykłego", gdyż wskutek przekazania uprawnień, o którym wyżej była mowa - czynności postępowania zwykłego wykonują komisje stypendialne. Nie można uznać także, iż są to czynności podejmowane w ramach trybów nadzwyczajnych regulowanych w k.p.a., na co wskazują choćby wymienione w art. 177 ust. 6 p.s.w. kryteria nadzoru, tj. zgodność z przepisami ustawy lub regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów - odmienne od kryteriów wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.), stwierdzenia nieważności (art. 156 k.p.a.), czy też uchylenia lub zmiany decyzji (art. 154, 155 k.p.a.). Należy wobec tego uznać, że ustawodawca w art. 177 ust. 5 i 6 p.s.w. przewidział swoistą, odrębną procedurę nadzorczą, do której odpowiednio należy stosować przepisy k.p.a. ( por. wyrok WSA w Opolu z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Op 150/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 grudnia 2006 r. , sygn. akt II SAB/Bd 55/06, M. Kubiak /w/ W. Sanetra, M. Wierzbowski /red/, P.s.w. Komentarz, WKP 2013, t. 7 i 8 do art. 177 ). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1724/12 przepisy art. 177 ust. 5 i 6 p.s.w. są przepisami szczególnymi w rozumieniu art. 163 k.p.a. (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Odpowiednie zaś stosowanie procedury administracyjnej (art. 207 ust. 1 k.p.a.) oznacza obowiązek przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami ogólnymi k.p.a., jak również przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zgodnie z przepisami art. 75 i nast. k.p.a. I tak, stosownie do art. 7 k.p.a., obowiązkiem organu, który realizowany jest poprzez nakazy dotyczące postępowania wyjaśniającego, w tym wynikające z art. 77 i art. 80 k.p.a., jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Dokonane w tym zakresie ustalenia, stanowiące podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia winny zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Oznacza to, że winno ono zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wskazywać związek między tą oceną a rozstrzygnięciem. Zadaniem uzasadnienia jest bowiem przekonanie strony o prawidłowości decyzji. Jednocześnie też powinno ono stwarzać organom nadzoru oraz sądom administracyjnym możliwość sprawdzenia, czy w sprawie, co do okoliczności faktycznych dokonano wszystkich koniecznych ustaleń, a także rozważenia toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz sprawdzenia motywów rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja spełnia te wymogi. Zgodnie z art. 184 ust. 5 p.s.w. studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173, chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat. Przepis ten zatem wyraźnie stanowi, że student, który ukończył już jeden kierunek studiów, może otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów tylko wtedy, gdy studiuje w celu uzyskania tytułu magistra. Student nie jest zatem uprawniony do otrzymywania świadczeń przewidzianych w art. 173 ust. 1 p.s.w. w przypadku gdy: 1) uzyskał już tytuł magistra na innym kierunku studiów: w tym przypadku nie została bowiem spełniona przesłanka kontynuowania studiów na drugim kierunku studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra; 2) studiował drugi kierunek studiów na studiach pierwszego stopnia: w tym przypadku również nie została spełniona przesłanka kontynuowania studiów na drugim kierunku studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra. Na podstawie art. 184 ust. 5 ustawy nie może zatem uzyskać stypendium student, który uzyskał już tytuł magistra na innym kierunku studiów, ponieważ w tym przypadku nie zostanie spełniona przesłanka kontynuowania studiów na drugim kierunku studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra. W przepisie tym słowo kontynuuje odnosi się zarówno do kontynuowania nauki (przypadek ten dotyczy skarżącej, która kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów tj. prawa), jak i do kontynuowania studiów (w ramach rozpoczętych studiów wyższych). W pierwszym znaczeniu tzn. w sytuacji kontynuowania nauki na drugim kierunku studiów, po ukończeniu jednego kierunku studiów– stypendium nie przysługuje. W drugim znaczeniu tj. kontynuowania studiów na drugim kierunku w celu uzyskania tytułu magistra – stypendium może być przyznane. Pojęcie "kontynuuje studia" użyte w art. 184 ust. 5 p.s.w. oznacza zatem dalsze podnoszenie swojego wykształcenia (studiowanie), ale tylko do momentu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, w okresie najwyżej 3 lat. W konsekwencji uznać należy, że stypendium można przyznać tylko wtedy, gdy drugi kierunek studiów prowadzi do uzyskania po raz pierwszy tytułu magistra. Tylko bowiem przy takiej interpretacji art. 184 ust. 5 p.s.w. będzie spełniony zamiar przyświecający ustawodawcy, a polegający na wspieraniu materialnym z pieniędzy podatnika studenta, który ukończył już studia na jednym z kierunków na studiach pierwszego stopnia (uzyskał wykształcenie na poziomie licencjackim) i umożliwienia mu kontynuowania studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ukończyła jednolite studia na kierunku zdrowie publiczne w [...] Uniwersytecie [...] i uzyskała tytuł magistra co oznacza, że w jej przypadku w ogóle nie można mówić o prawie do świadczeń określonych w art. 173 ust. 1 ustawy p.s.w. Skarżąca nie kontynuuje bowiem studiów po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra, a tylko w takiej sytuacji przysługiwałoby prawo do świadczeń wymienionych w art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy. Tym samym organ zasadnie uchylił decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] Uniwersytetu [...] z dnia 12 grudnia 2016 r. Powyższe oznacza, że nie są trafne zarzuty naruszenia art. 175 ust. 2 oraz 207 ust. 1., 181 ust. 1 i 184 ust. 5 p.s.w. Wprawdzie organ w sentencji decyzji nie wskazał w podstawie prawnej art. 184 ust. 5 p.s.w. to jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść przepisu i szczegółowo wyjaśnił przesłanki jego stosowania w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy. Sąd stwierdza, że skarżąca we wniosku o przyznanie stypendium podpisała oświadczenie, że zapoznała się z art. 184 ust. 5 p.s.w. Skoro jak twierdzi treść tego przepisu budzi wątpliwości, to mogła złożyć informację, że uzyskała już tytuł zawodowy magistra, czego jednak nie uczyniła, choć wiedzę tę niewątpliwie posiadała. Natomiast informacja uzyskana w systemie Wirtualnej Uczelni, że we względu na osiągnięcie wysokiej średniej ocen w roku akademickim 2015 – 2016 kwalifikuje się do złożenia wniosku o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów, nie oznacza, że spełniała te kryteria. Weryfikacja ich następuje między innymi na podstawie złożonych wniosków. Sąd stwierdza też, że przepis art. 177 ust. 5 i 6 p.s.w. nie zawiera żadnych ograniczeń czasowych dotyczących możliwości uchylenia decyzji niezgodnej z przepisami ustawy lub regulaminem. Odnosząc się do naruszenia art. 32 Konstytucji RP Sąd wskazuje, że ugruntowany jest pogląd, iż wyłączenie przez ustawodawcę studentów, którzy ukończyli już jeden kierunek studiów i uzyskali tytuł zawodowy magistra lub równorzędny z możliwości ubiegania się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa, nie świadczy o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa ponieważ studenci, którzy nie ukończyli żadnego kierunku i studenci, którzy ukończyli już jeden kierunek studiów, stanowią dwie grupy studentów będących w zróżnicowanej sytuacji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 956/12; publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.