II SA/Wa 1559/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu oddala skargę. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Z. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. nieważności rozkazu o ukaraniu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Z. M. został przyjęty do służby w Milicji Obywatelskiej w dniu [...] stycznia 1986 r. Decyzją Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] marca 1989 r. wymieniony został uznany winnym popełnienia zarzucanego w postępowaniu dyscyplinarnym czynu - stawienia się do służby w stanie nietrzeźwości (0,53 %o alkoholu w wydychanym powietrzu) - i za to na mocy § 17, § 35 ust. 1 pkt 2 i § 47 zarządzenia nr 61/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego wymierzono mu karę wydalenia z organów Milicji Obywatelskiej z jednoczesnym obniżeniem stopnia milicyjnego do kaprala. W pouczeniu wskazano, iż ukaranemu służy prawo wniesienia odwołania w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Wskazane rozstrzygnięcie zostało Z. M. doręczone w dniu [...] kwietnia 1989 r. Wymieniony nie skorzystał z przysługującego uprawnienia do wniesienia odwołania od wskazanego orzeczenia. Niezależnie od powyższego został wydany przez Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] rozkaz o ukaraniu nr [...] z dnia [...] marca 1989 r., który zawierał informację o rozstrzygnięciu wskazującym na ukaranie Z. M. - milicjanta [...] Komisariatu MO [...] karą wydalenia z organów Milicji Obywatelskiej z jednoczesnym obniżeniem stopnia do kaprala oraz konieczność omówienia jego treści na specjalnych odprawach ze wszystkimi funkcjonariuszami [...]. Rozkaz ten rozesłano według rozdzielnika. Wydany został także przez Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r., którym Z. M. został wydalony ze służby w Milicji Obywatelskiej z dniem [...] kwietnia 1989 r., na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 38, poz. 181, z późn. zm.). Jednocześnie w trybie art. 68 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. wymienionemu obniżono stopień służbowy do kaprala. Na decyzję Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 1989 r. Z. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2232/11 odrzucił ją wskazując, że nie wyczerpano toku instancji przed organami. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Z. M. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Milicji Obywatelskiej. Minister Spraw Wewnętrznych pismem z dnia [...] listopada 2012 r. l. dz. [...] podanie Z. M. z dnia [...] sierpnia 2012 r., na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał zgodnie z właściwością Komendantowi Głównemu Policji. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. W wyniku wniesionej przez Z. M. skargi na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 600/13 skargę oddalił. Z. M. podaniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji administracyjnej z dnia [...] marca 1989 r. o wydaleniu z organów MO z jednoczesnym obniżeniem stopnia milicyjnego do kaprala. Wskazał, iż jego zdaniem w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko niemu organ naruszył m.in. art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i określone w nim prawo każdego człowieka do rzetelnego procesu karnego, z którego wynika prawo do obrony. Podniósł, że w toku postępowania naruszone zostały przepisy art. 9 i art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także zasady informacji oraz praworządności określone w k.p.a., a także nie został uwzględniony słuszny jego interes. Pismem z dnia [...] września 2013 r. l. dz. [...] na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. organ wezwał Z. M. do uzupełnienia braków formalnych podania z dnia [...] sierpnia 2013 r. poprzez jednoznaczne określenie, jakiego aktu dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności. W odpowiedzi z dnia [...] września 2013 r. strona wskazała, że podtrzymuje wniosek z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z dnia [...] marca 1989 r. o wydaleniu (...) z organów MO z jednoczesnym obniżeniem stopnia milicyjnego do kaprala. Jednocześnie strona wskazała, iż chce wniosek rozszerzyć na rozkaz personalny Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. Ponadto Z. M. wskazał, iż w jego sprawie wydano trzy akty administracyjne, tj. również rozkaz o ukaraniu nr [...] z dnia [...] marca 1989 r., które jego zdaniem stanowią merytoryczną całość. Podniósł, że wszystkie te akty wydano z rażącym naruszeniem prawa. Zarzucił niewłaściwie prowadzenie postępowania dowodowego, stosowanie gróźb, przymusu, podniósł, że nie informowano o przyczynach wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, nie informowano o prawie odmowy zeznań, nie udostępniono akt do wglądu po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego. Wskazał, że wydając decyzję z dnia [...] marca 1989 r. powołano się na zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych, które nie jest aktem powszechnie obowiązującym. Zaznaczył, że rozkaz nr [...] zawiera rażące naruszenia prawa właściwe wyżej omówionym dokumentom ponadto zawiera nieprawdę, gdyż w trakcie wydawania rozkazu miał zatartą poprzednią karę dyscyplinarną przez Komendanta Szkoły Podoficerskiej MO w [...] za dobre wyniki w nauce. Komendant Główny Policji na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. nieważności rozkazu o ukaraniu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. Z. M. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] października 2013 r., w którym wskazał, iż kwestionowane przez niego rozstrzygnięcie jest sprzeczne z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem wydanie rozkazu kończy postępowanie dyscyplinarne, rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. stwierdził wniesienie przez wymienionego środka zaskarżenia z uchybieniem terminu. Z. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Do danej korespondencji strona dołączyła kopię wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] października 2013 r. na którym znajdowała się prezentata organu, potwierdzająca fakt wniesienia danego środka zaskarżenia w dniu [...] października 2013 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. uwzględnił skargę Z. M. w całości i uchylił postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. oraz stwierdził, iż działanie organu administracji publicznej, będące przedmiotem skargi strony z dnia [...] grudnia 2013 r., nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z. M. wniósł na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 263/14 skargę oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 446/15 umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie ze skargi Z. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymując w mocy postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. własne postanowienie z dnia [...] października 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie rozkazu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. o ukaraniu w uzasadnieniu powołując się na przepis art. 157 k.p.a. wskazał, że jest organem właściwym w tej sprawie. Stosownie do art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (art. 61 a § 2 k.p.a.). Organ wskazał, że przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61 a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Organ stwierdził, że rozkaz Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. o ukaraniu nie jest decyzją w rozumieniu k.p.a. Postępowanie natomiast w sprawie stwierdzenia nieważności może być prowadzone tylko w stosunku do aktu administracyjnego - decyzji, a w szczególnych przypadkach postanowień - będących w obrocie prawnym. Podkreślono, że choć dokument, o którym mowa nosi nazwę - "rozkaz o ukaraniu", określa jednak jedynie autora oraz zawiera podpis osoby reprezentującej organ, nie zawiera natomiast władczego rozstrzygnięcia oraz nie określa adresata, czyli elementów niezbędnych do uznania takiego aktu za decyzję administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, 6 wydanie, Warszawa 2004, str. 497). Brak natomiast rozstrzygnięcia o istocie sprawy uniemożliwia zakwalifikowanie danego dokumentu jako chociażby ułomnej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 229/11, LEX nr 990229). Kwestionowany rozkaz o ukaraniu nie zawiera ani faktycznego ani prawnego uzasadnienia. Brak jest również pouczenia o przysługującym stronie środku zaskarżenia. Wskazano, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w tym zakresie, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się zatem do postępowania dyscyplinarnego dotyczącego funkcjonariuszy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 82/14). Rozkaz o ukaraniu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. ma charakter jedynie ewidencyjny i wydany został dla celów wewnętrznych. Za przyjęciem powyższego stanowiska przemawia w ocenie organu także okoliczność, iż z § 44 ust. 3 zarządzenia nr 61/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego - rozdział VIII "Wykonywanie kar dyscyplinarnych" - obowiązującego w dniu wydania rozkazu o ukaraniu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. wynikało, iż rozkaz karny podaje się do wiadomości podoficerom i szeregowym, jeśli ukarany jest podoficerem lub szeregowym (pkt 1), chorążym, jeżeli ukarany jest chorążym (pkt 2), oficerom młodszym, jeśli ukarany jest oficerem młodszym (pkt 3) lub oficerom starszym, jeśli ukarany jest oficerem starszym. Reasumując organ stwierdził, iż rozkaz Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. o ukaraniu ma charakter jedynie informacyjny, wydany zaś został dla celów wewnętrznych, co zostało potwierdzone m.in. w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2232/11. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi Z. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez stwierdzenie nieważności rozkazu o ukaraniu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. oraz wniósł o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 193 Konstytucji RP o zbadanie zgodności z Konstytucją § 15 i 35 ust. 1 pkt. 2 i § 47 Zarządzenia nr 61/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w kwestii w jakiej Zarządzenie to pozbawia obwinionego prawa do obrony i do rzetelnego procesu i może być podstawą decyzji administracyjnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie ogólnych zasad prawa przyjętych przez narody cywilizowane, które mają swe źródło w prawie naturalnym skąd wynika zasada przyrodzonej godności człowieka oraz prawie międzynarodowym w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych, Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności a także w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. naruszenie prawa do obrony i do rzetelnego procesu, które to prawa wynikają z powyższych zasad prawnych, 3. naruszenie procedury postępowania określonej w art. 107 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z dnia [...] marca 1989 r. i rozkazu o ukaraniu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. Podał, że stosunek służbowy funkcjonariusza ma charakter administracyjnoprawny a decyzje o nawiązaniu i rozwiązaniu służby mają charakter decyzji administracyjnej, tak orzekł NSA w wyroku z dnia 5 czerwca 1991 r. sygn. akt II SA 35/91. W postanowieniu Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znajduje się pasus, w którym stwierdzono, że nie można stwierdzić nieważności decyzji o ukaraniu z tego względu, że postępowanie dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów jest uregulowane w ustawie o Policji. Podniósł, że nie podano w uzasadnieniu ratio legis tej części ustawy. Skarżący podniósł, że z faktu, iż decyzje o nawiązaniu i rozwiązaniu stosunku służbowego funkcjonariusza mają charakter decyzji administracyjnej należy wnosić, że decyzja ta powinna zawierać elementy określone w art. 107 k.p.a., przede wszystkim decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne ponieważ stanowi o prawach i obowiązkach strony, powinna też pełnić rolę informacyjną dotyczącą motywów jej podjęcia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. odpowiadają prawu. Przedmiotem postępowania organu w niniejszej sprawie była kwestia dopuszczalności wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie rozkazu o ukaraniu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. Zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji nie dotyczy zatem innych aktów, które kwestionowane były w trybie nieważnościowym we wniosku strony z dnia [...] sierpnia 2013 r. sprecyzowanym pismem z dnia [...] września 2013 r. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji dokonał prawidłowej oceny w zakresie niedopuszczalności wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie rozkazu o ukaraniu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. Zgodnie z art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten znajduje zastosowanie również do spraw z wniosków o stwierdzenie nieważności. Organ trafnie wskazał, że rozkaz o ukaraniu Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] nr [...] z dnia [...] marca 1989 r. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu k.p.a., nie jest też innym aktem rozstrzygającym o uprawnieniu lub obowiązku strony, który na gruncie k.p.a. mógłby zostać poddany weryfikacji w trybie nieważnościowym. Wskazania wymaga przy tym, że rozkaz o ukaraniu, którego dotyczył wniosek strony, nie stanowi orzeczenia dyscyplinarnego, albowiem takim orzeczeniem, na gruncie przepisów zarządzenia nr 61/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego była decyzja, o której mowa w § 35 ust. 1 tego zarządzenia. Rozkaz o ukaraniu, którego dotyczył wniosek strony o stwierdzenie nieważności, wydawany był już po uprawomocnieniu się decyzji o uznaniu winnym i wymierzeniu kary dyscyplinarnej. Rozkaz ten - wydany w ramach instytucji wykonania kary dyscyplinarnej – nie stanowi aktu rozstrzygającego jakąkolwiek indywidualną sprawę funkcjonariusza. Przepisy zarządzenia nie wymagały wskazania podstawy prawnej w rozkazie o ukaraniu, albowiem rozkaz ten podawało się jedynie do wiadomości po uprawomocnieniu się decyzji (orzeczenia dyscyplinarnego). W ocenie Sądu, prawidłowe są ustalenia organu, iż rozkaz o ukaraniu ma charakter wyłącznie ewidencyjny (wydany został dla celów wewnętrznych). Tak też przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu Wojewódzkiego z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2232/11. Zasadnie organ podniósł również, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego dotyczącego funkcjonariuszy (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 82/14). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2157/14 wskazał, że niektóre pragmatyki służbowe przewidują możliwość wzruszenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, lecz jedynie w drodze wznowienia postępowania dyscyplinarnego, przykładowo ustawa o Policji (art. 135 r-s), (orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę, że rozkaz o ukaraniu, którego dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności nie stanowi aktu rozstrzygającego indywidualną sprawę administracyjną, prawidłowo Komendant Główny Policji stwierdził, iż z przyczyn przedmiotowych nie jest możliwe prowadzenie postępowania nadzwyczajnego w trybie nieważnościowym na gruncie k.p.a. Sąd nie znalazł podstaw, aby w niniejszej sprawie przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności zarządzenia nr 61/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego z Konstytucją. Rozkaz o ukaraniu, jako wydany dla celów wewnętrznych, w ramach wykonania orzeczenia dyscyplinarnego (decyzji o uznaniu winnym i wymierzeniu kary dyscyplinarnej) nie rozstrzygał o prawach i wolnościach strony. Okoliczność, że rozkaz personalny o rozwiązaniu stosunku służbowego funkcjonariusza ma charakter decyzji administracyjnej, na co skarżący powołał się w skardze, nie wpływa na prawidłowość rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie, albowiem w sprawie tej organ nie rozstrzygał o dopuszczalności wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku